VII SA/Wa 2970/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi J. S. i P. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej jako "k.p.a.") po rozpatrzeniu odwołania J. S. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] odmawiającej stwierdzenia z urzędu nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z dnia [...] marca 1994 r. zatwierdzającej plan realizacyjny i udzielającej A. K.pozwolenia na budowę pawilonu handlowego na działce nr ewid. [...] w W., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego zwrócił się do [ Urzędu Wojewódzkiego o zbadanie zgodności z prawem decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z dnia [...] marca 1994 r. o pozwoleniu na budowę. Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego wskazując na istnienie przesłanki do stwierdzenia nieważności ww. decyzji, wynikającej z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zauważył, iż usytuowanie budynku na planie realizacyjnym było niezgodne z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania, w szczególności z § 15 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki. Przepis ten wskazuje, iż "odległość nowo wznoszonego budynku, ograniczającego dopływ światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, powinna być równa co najmniej wysokości budynku, lecz nie mniejsza niż 3 m". W związku z powyższym organ nadzoru budowlanego wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Rejonowego w W. z [...] marca 1994 r. i ustalił strony postępowania w przedmiotowej sprawie. Wojewoda [...] decyzją z [...] maja 2014 r. orzekł o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Rejonowego w W. z [...] marca 1994 r. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że wysokość budynku przy ul. Z. [...], od strony budynku nr [...] wynosi 3,30 m. Ponieważ budynek ten znajduje się w odległości 4,36 od okien do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (kuchnia, pokój) a wysokość budynku liczona według definicji obowiązującego w dacie uzyskania przez inwertora pozwolenia na budowę spornego obiektu wynosi 3,30 m to, zdaniem Wojewody [...] spełniony został warunek przepisu art. 15 ust. 3 obowiązującego w dacie wydania decyzji Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki. Rozstrzygnięcie powyższe uchylone zostało przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] października 2014 r. znak: [...]. Organ odwoławczy wskazał, że poczynione przez Wojewodą [...] w oparciu m.in. o dokumentacje projektową ustalenia, nie znajdują potwierdzenia w tejże dokumentacji. W szczególności organ wojewódzki błędnie zastosował przepis § 6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki dot. definicji wysokości budynku powołując się na wysokość spornego budynku od strony budynku nr [...]. W dalszej kolejności Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Rejonowego w W. z dnia [...] marca 1994 r. Organ wskazał, że zgodnie z § 6 Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki, obowiązującym w dniu wydania inkryminowanej decyzji "wysokość budynku w rozumieniu rozporządzenia liczy się od poziomu terenu lub dojazdu przy najniżej położonym wejściu do budynku - do górnej płaszczyzny stropu nad ostatnią kondygnacją, zawierającą pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi oraz służące celom technologicznym, magazynowym i innym, związane z działalnością podstawową wykonywaną w budynkach". Biorąc pod uwagę powyższy przepis organ ustalił, że projektowany budynek ma dwie wysokości. Wysokość budynku od strony ul. Z. wynosi 3,79 m (wysokość górnej płaszczyzny stropu nad ostatnią kondygnacją przy tej ulicy - 3,34 m plus poziom ulicy 0,45 m) oraz druga wysokość od podwórka, która wynosi 3,47m (wysokość górnej płaszczyzny stropu nad ostatnią kondygnacją- 3,02 m plus poziom ulicy 0,45 m ). W ocenie Wojewody [...] w przedmiotowej sprawie znaczenie ma wysokość od strony podwórka czyli 3.47m. Z uwagi na fakt, że stosownie do § 15 ust. 3 ww. rozporządzania "odległość nowo wznoszonego budynku, ograniczającego dopływ światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, powinna być równa co najmniej wysokości budynku, lecz nie niniejsza niż 3 m", organ stwierdził, że odległość projektowanego budynku, od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku sąsiednim (nr [...] przy ul. K.) winna wynosić 3,47 m. Ponadto organ ustalił, że zgodnie z załączonym do akt sprawy planem zagospodarowania terenu, odległość pomiędzy budynkiem projektowanym, a budynkiem nr [...] przy ul. K. wynosi w najwęższym miejscu 3 m, a w miejscu najszerszym 4 m. Jednocześnie Wojewoda zaznaczył, że w budynku sąsiednim nr [...] przy ul. K., pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi, położone są jedynie po stronie południowej, a więc po tej stronie, gdzie odległość pomiędzy budynkami wynosi 4 m, zatem projektowany budynek usytuowany został w odległości zgodnej z § 15 ust. 3 ww. rozporządzania. Wobec powyższego, w ocenie Wojewody [...], w przedmiotowej sprawie żadna z okoliczności zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. nie ma zastosowania. Ponadto organ I instancji nie stwierdził, aby decyzja Urzędu Rejonowego w W. z dnia [...] marca 1994 r., naruszała inne przepisy prawa obowiązujące w dacie jej wydania, w tym przepisy ustawy Prawo budowlane oraz rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki. Od powyższej decyzji odwołanie złożył J. S. zarzucając organowi naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 8 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem skarżącego organ I instancji nie uwzględnił słusznego interesu skarżącego i przyznał prymat interesowi społecznemu. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2015 r. znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podniósł, że w aktach sprawy znajduje się akt notarialny z dnia [...] października 1993 r., Rep. [...] Nr [...], z którego wynika prawo A. K. do dysponowania działką nr ewid. [...], zatem kontrolowana decyzja nie została wydana z rażącym naruszeniem art. 29 ust. 5 Prawa budowlanego. Ponadto na dzień wydania kontrolowanej decyzji, nieruchomość inwestycyjna objęta była ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej W. z dnia [...] grudnia 1992 r., Nr [...]. Zgodnie z ustaleniami ww. planu nieruchomość inwestycyjna zlokalizowana była na terenie oznaczonym w ww. planie symbolem [...],[...],[...], którego przeznaczenie to usługi centrogenne wymagające koncentracji, ze strefą pierwszeństwa lokalizacji administracji publicznej i gospodarczej. Wobec powyższego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że sporna inwestycja polegająca na budowie pawilonu nie narusza w sposób rażący ustaleń ww. miejscowego planu co do przeznaczenia terenu. Jednocześnie organ odwoławczy podniósł, że dla terenu oznaczonego symbolem [...],[...],[...] ww. plan ustalał również rewaloryzację obszaru podporządkowanego wymogom ścisłej ochrony konserwatorskiej, a inwestor dysponował także postanowieniem Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] marca 1994 r., znak: [...], zatwierdzającym przedłożony projekt techniczny budowy budynku mieszkalno-handlowego, którego etapem I był zaprojektowany pawilon handlowy oraz plan realizacyjny zabudowy działki nr ewid. [...]. Tym samym kontrolowana decyzja o pozwoleniu na budowę nie narusza w sposób rażący § 18 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia. Organ odwoławczy zwrócił również uwagę, że z projektu budowlanego wynika, iż sporna inwestycja została zaprojektowana na istniejących fundamentach, w odległości od 3 m do 4 m (odległości umieszczone na projekcie) od budynku położonego przy ul. Krakowskiej 29. Wysokość spornego budynku obliczona zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, wynosi 3, 79 m. Ponieważ stosownie do § 15 ust. 3 ww. rozporządzenia odległość nowo wznoszonego budynku, ograniczającego dopływ światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, powinna być równa co najmniej wysokości budynku, lecz nie mniejsza niż 3 m, tym samym odległość spornej inwestycji od pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku zlokalizowanym na działce nr ewid. [...] winna wynosić 3, 79 m. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, że z dokumentacji projektowej dotyczącej spornej inwestycji nie wynika sposób usytuowania okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku położonym przy ul. K. [...], tym samym brak jest możliwości ustalenia na jej podstawie, czy w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia § 15 ust. 3 warunków technicznych, w szczególności mając na uwadze, że sporny budynek został zaprojektowany w odległości od 3 do 4 m od budynku zlokalizowanego na działce nr ewid. [...]. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że jakkolwiek w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej poddaje ocenie zgodność inwestycji w jej zaprojektowanym kształcie z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jej wydania, nie zaś kwestię jej realizacji, to jednak w aktach sprawy znajduje się analiza zacienia i przesłaniania budynku zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] przez sporną inwestycję. Z analizy tej wynika, iż odległość faktyczna projektowanego pawilonu handlowego od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku zlokalizowanym na działce nr ewid. [...] wynosi ok. 4,10 m - 4,30 m. Organ odwoławczy wskazał, że ze względu na okoliczność, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dotyczący inwestycji w jej zaprojektowanym kształcie, nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, czy kontrolowana decyzja narusza prawo, to tym bardziej nie można stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa. Nawet ewentualne przyjęcie, iż decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z dnia [...] marca 1994 r., znak [...], wydana została z naruszeniem § 15 ust. 3 ww. rozporządzenia, nie mogłoby w ocenie organu odwoławczego skutkować stwierdzeniem nieważności kontrolowanego pozwolenia na budowę, bowiem Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/13, orzekł, że art. 156 § 2 k.p.a. w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Jednocześnie organ odwoławczy zwrócił uwagę, że co prawda Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu ww. orzeczenia nie wyjaśnił, co należy rozumieć pod pojęciem "znacznego upływu czasu", jednakże zważywszy, że orzeczenie dotyczy art. 156 § 2 k.p.a., który nie przewiduje dłuższego, aniżeli 10-letni, terminu dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji, uzasadnionym wydaje się twierdzenie, że niedopuszczalnym jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji obarczonej wadą rażącego naruszenia prawa, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło ponad 10 lat. Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 19/08, dotyczący decyzji GINB z dnia [...] listopada 2007 r., znak: [...], nie rozstrzygał kwestii legalności kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wobec powyższego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z dnia [...] marca 1994 r., znak [...] nie została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa oraz nie jest ona obarczona pozostałymi wadami wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a. Skargę na powyższą decyzję złożyli J. S. i P.S. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżonej decyzji zarzucili rażącą obrazę przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na treść zaskarżanej decyzji, w szczególności art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie, art. 80 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz przepisów prawa materialnego tj. art. 15 ust. 3 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki. Skarżący zarzucili, że organ II instancji dopuścił się oczywistej i rażącej obrazy podstawowej zasady postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 7 k.p.a., a samokontrola ze strony organu miała charakter iluzoryczny. Ponadto w ocenie skarżących można odnieść przekonanie, że przy wyborze następstw prawnych ustalonego stanu faktycznego organ II instancji nie uwzględnił słusznego interesu odwołujących się i poniekąd przyznał prymat interesowi społecznemu, a tym samym naruszył również zasadę zawartą w art. 8 k.p.a., nakładającą na organ prowadzący sprawę obowiązek prowadzenia postępowania w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do organów państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Odnosząc się do naruszenia przez organ odwoławczy przepisu prawa materialnego skarżący podzielili w całości stanowisko zaprezentowane przez Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. we wniosku z dnia 27 marca 2011 r. o istnieniu przesłanek do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji, wynikającej z uregulowania zawartego w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona. Wskazać należy, iż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015 r. wydana zostały w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Natomiast zgodnie z jednolitym stanowiskiem orzecznictwa i poglądem doktryny przyjmuje się, iż z zasady trwałości decyzji administracyjnych określonej w art. 16 § 1 kpa wynika, że przepisy, na podstawie których możliwe jest wzruszenie ostatecznej decyzji, nie mogą być w żadnym przypadku interpretowane rozszerzająco. Istotą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest bezsporne ustalenie wyłącznie kwestii, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Oznacza to, że w postępowaniu nadzorczym – odmiennie niż w postępowaniu toczącym się w trybie zwykłym - nie można rozpatrywać sprawy co do istoty. Przedmiotem postępowania nadzorczego jest bowiem decyzja, a nie sprawa. W postępowaniu nadzorczym są rozpoznawane kwestie prawne, a organ nadzoru działa wyłącznie jako organ kasacyjny. Aby stwierdzić nieważność badanej decyzji organ zobowiązany jest bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. . Organ administracji publicznej zobligowany jest do stwierdzenia nieważności decyzji, która m.in.: wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) . Rażące naruszenie prawa określane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. Ponadto o tym, czy naruszenie prawa jest "rażące", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych jakie dane naruszenie za sobą pociąga (zob. np. wyrok NSA z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09, Lex nr 746680; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 499/10, Lex nr 666071). Poruszając się w zakreślonych wyżej granicach Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał prawidłowej oceny decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z dnia [...] marca 1994r. zatwierdzającej plan realizacyjny i udzielającej A. K. pozwolenia na budowę pawilonu handlowego na działce nr ewid. [...] w W. Na wstępie należy wyjaśnić, iż organy prowadzące postępowanie nadzorcze dokonują kontroli decyzji z [...] marca 1994r. mając na uwadze stan faktyczny oraz stan prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji. Zadaniem organów było więc ustalenie czy kontrolowana decyzja nie narusza w sposób rażący norm określonych w ustawie Prawo budowlane z 24 października 1974r. oraz w Rozporządzeniu Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki. Zasadnie organy uznały, iż decyzja z [...] marca 1994r. nie narusza art. 29 ust. 5 Prawa budowlanego bowiem akt notarialny z dnia [...] października 1993 r., Rep. [...] Nr [...], potwierdza prawo A. K. do dysponowania działką nr ewid. [...]. Decyzja zatwierdzająca plan realizacyjny i udzielająca pozwolenia na budowę jest także zgodna z obowiązującym w dacie jej wydania miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej W. z dnia [...] grudnia 1992 r., Nr [...]. Zgodnie z jego ustaleniami nieruchomość inwestycyjna zlokalizowana była na terenie oznaczonym w planie symbolem [...],[...], [...], którego przeznaczenie to usługi centrogenne wymagające koncentracji, ze strefą pierwszeństwa lokalizacji administracji publicznej i gospodarczej. Zatwierdzona decyzją inwestycja polegająca na budowie pawilonu nie narusza w sposób rażący ustaleń miejscowego planu co do przeznaczenia terenu. Dla terenu oznaczonego symbolem [...],[...],[...] ww. plan ustalał również rewaloryzację obszaru podporządkowanego wymogom ścisłej ochrony konserwatorskiej, a inwestor dysponował także postanowieniem Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] marca 1994 r., znak: [...], zatwierdzającym przedłożony projekt techniczny budowy budynku mieszkalno-handlowego, którego etapem I był zaprojektowany pawilon handlowy oraz plan realizacyjny zabudowy działki nr ewid. [...]. Tym samym kontrolowana decyzja o pozwoleniu na budowę nie narusza w sposób rażący § 18 ust. 1 pkt 1 Rozporządzeniu Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy wskazać, iż stosownie do § 15 ust. 3 ww. rozporządzenia odległość nowo wznoszonego budynku, ograniczającego dopływ światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, powinna być równa co najmniej wysokości budynku, lecz nie mniejsza niż 3 m. Jak wynika z zatwierdzonego projektu budowlanego ,sporna inwestycja została zaprojektowana na istniejących fundamentach, w odległości od 3 m do 4 m (odległości umieszczone na projekcie) od budynku położonego przy ul. K. [...]. Zgodnie z § 6 przywołanego rozporządzenie "wysokość budynku w rozumieniu rozporządzenia liczy się od poziomu terenu lub dojazdu przy najniżej położonym wejściu do budynku - do górnej płaszczyzny stropu nad ostatnią kondygnacją, zawierającą pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi oraz służące celom technologicznym, magazynowym i innym, związane z działalnością podstawową wykonywaną w budynkach". Projekt zakłada, że budynek ma dwie wysokości. Wysokość budynku od strony ul. Zatorskiej wynosi 3,79 m (wysokość górnej płaszczyzny stropu nad ostatnią kondygnacją przy tej ulicy - 3,34 m plus poziom ulicy 0,45 m) oraz druga wysokość od podwórka, która wynosi 3,47m (wysokość górnej płaszczyzny stropu nad ostatnią kondygnacją- 3,02 m plus poziom ulicy 0,45 m ). Odległość pomiędzy budynkiem projektowanym, a budynkiem nr [...] przy ul. K. wynosi w najwęższym miejscu 3 m, a w miejscu najszerszym 4 m. W budynku sąsiednim nr [...] przy ul. K., pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi, położone są jedynie po stronie południowej, a więc po tej stronie, gdzie odległość pomiędzy budynkami wynosi ok. 4,10 m - 4,30 m, zatem projektowany budynek usytuowany został w odległości zgodnej z § 15 ust. 3 ww. rozporządzania. Z tych względów zarzut rażącego naruszenia § 15 ust. 3 rozporządzania wykonawczego należy uznać za chybiony. W orzecznictwie jest ugruntowane stanowisko, zgodnie z którym o tym, czy naruszenie prawa jest naruszeniem "rażącym" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decyduje: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu który został naruszony oraz racje ekonomiczne i gospodarcze, czyli skutki które wywołuje ta decyzja. Stwierdzenie nieważności decyzji z przyczyny rażącego naruszenia prawa może mieć zatem miejsce jedynie wówczas, gdy organ ustali, że decyzja w sposób oczywisty i bezsporny (czyli rażący) narusza konkretny przepis prawa, a ponadto jej obowiązywanie wywołuje skutki niemożliwe do zaaprobowania w praworządnym państwie (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 kwietnia 1994 r. sygn. akt III ARN 13/94 (OSN 1994 z 3, poz. 36), wyroki Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 21 października 1992 r. sygn. akt V SA 86/92 (ONSA 1993, z. 1, poz. 23), z dnia 18 lipca 1994 r. sygn. akt V SA 535/94 (lex nr 10605) i z dnia 12 grudnia 2004 r. sygn. akt OSK 992/04 (lex nr 1405535), wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 września 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1101/13 (lex nr 1377834)). Odnosząc się do oceny skutków które wywołała kontrolowana decyzja należy mieć na uwadze wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/13 (OTK-A 2015/5/62), dotyczący art. 156 § 2 K.p.a., przy czym wskazać należy, że wyrok ten ma charakter interpretacyjny, zawiera wskazówki, jak należy rozumieć badany przepis z uwzględnieniem wskazanych przez Trybunał zasad konstytucyjnych, jego skutkiem nie jest zaś wyeliminowanie przepisu z obrotu prawnego. TK orzekł, że art. 156 § 2 K.p.a. w zakresie, w jakim wyłącza dopuszczalność stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP. TK wskazał też, że wyrok stwierdzający niekonstytucyjność art. 156 § 2 K.p.a., w zakresie opisanym w sentencji, ma charakter zakresowy o pominięciu prawodawczym. Wyrok taki nie powoduje zmiany normatywnej, w szczególności nie oznacza derogacji tego przepisu. TK wskazał na konieczność dokonania wykładni art. 156 § 2 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 in fine K.p.a. nie tylko z uwzględnieniem zasady praworządności, przewidzianej w art. 7 Konstytucji RP, ale również z uwzględnieniem, wynikających z art. 2 Konstytucji RP, zasady pewności prawa oraz zasady zaufania obywatela do państwa. Za nadmierne ograniczenie tych konstytucyjnych zasad TK uznał umożliwienie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, jeśli decyzja ta korzystała przez kilkadziesiąt lat z domniemania zgodności z prawem, wywołuje skutki polegające na nabyciu prawa lub ukształtowaniu ekspektatywy nabycia praw przez jej adresatów, a dodatkowo przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji ma charakter niedookreślony i jej wykładnia ukształtowała się w orzecznictwie na długo po wydaniu decyzji. Należy podkreślić, iż od wydania kontrolowanej w trybie nadzoru decyzji upłynęło ponad dwadzieścia lat, podczas których żaden z sąsiadów nie kwestionował jej prawidłowości, co wzmacnia ocenę organów o braku podstaw do stwierdzenia jej nieważności. W ocenie Sądu nie można także skutecznie postawić organowi zarzutu naruszenia zwłaszcza rażącego art. 7,8, 77 § 1 i 80 kpa w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez niewszechstronne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie. Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia jest wszechstronne, rzetelne i zasługuje na aprobatę, zaś postawione w tej mierze zarzuty skargi stanowią jedynie polemikę z organem , uzasadnioną interesem skarżącego. Zasadnie organy stwierdziły, iż decyzja z [...] marca 1994r. nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa, jak również żadną inną wadą powodująca jej nieważność. Zasadne ustalenia organu powodują zatem, że rozpoznana skarga nie podważyła ani legalności ani słuszności wydanego orzeczenia. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270.).