VII SA/Wa 298/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły (spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2013 r. sprawy ze skargi "[...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" Spółka Komandytowa z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz "[...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" Spółka Komandytowa z siedzibą w [...] kwotę 760 zł (siedemset sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej przez "[...] Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością" Spółkę Komandytową w [...] jest decyzja Wojewody [...] z [...] grudnia 2012 r. Nr [...], wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: W dniu 21 grudnia 2011 r. skarżąca Spółką dokonała zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu reklamy dwutablicowej na działce nr ewid. [...] w m. [...], gm. [...]. Postanowieniem z [...] stycznia 2012 r. znak: [...], na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.), Starosta [...] nałożył na inwestora do dnia 18 stycznia 2012 r. obowiązek: dokonania korekty i uzupełnienia danych w oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oznaczenia i zwymiarowania przedmiotowej reklamy na załączniku mapowym, złożenia czytelnych szkiców przedmiotowej reklamy wraz z jej wymiarami, wysokością i masą, a także sposobem jej posadowienia na gruncie, odniesienia się do kwestii podświetlenia przedmiotowej reklamy. I dalej, decyzją z [...] stycznia 2012 r. Starosta [...] na podstawie art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego wniósł sprzeciw wobec zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych, zgłoszonych przez inwestora "[...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" Spółkę komandytową w [...], dotyczących wykonania robót budowlanych polegających na montażu reklamy dwutablicowej na działce nr ew. jw. Organ wskazał, iż inwestor nie uzupełnił zgłoszenia w wyznaczonym terminie, stąd też działając na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego wniósł sprzeciw. Decyzją z [...] marca 2012 r. nr [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, ww. decyzję organu I instancji utrzymał w mocy. Wskazana decyzja Wojewody [...], na skutek skargi wniesionej przez "[...] Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością" Sp. komandytową w [...], była kontrolowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Wyrokiem z 28 czerwca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 875/12 Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z [...] stycznia 2012 r., a wyrok ten jest prawomocny od dnia 13 września 2012 r. Sąd wskazał, że wprawdzie był uzasadniony nakaz zawarty w postanowieniu organu I instancji, aby inwestor uzupełnił dane w oświadczeniu o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz zwymiarował obiekt objęty zgłoszeniem, gdyż wymaga tego art. 30 ust. 2 zd. 1 i 2 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, a ich celem jest umożliwienie oceny, czy urządzenie reklamowe mieści się w kategorii obiektów budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę. Jednakże, merytorycznie zasadnie postanowienie wyznaczające termin uzupełnienia braków do dnia 18 stycznia 2012 r., zostało doręczone 24 stycznia 2012 r., z tej przyczyny (tj. doręczenia postanowienia po wyznaczonym terminie do uzupełnienia braków) nie było możliwe do wykonania. Z tego też powodu Sąd uznał, iż nie można było wnieść sprzeciwu z uwagi na niewykonanie przez inwestora nałożonych obowiązków. Jednocześnie Sąd wskazał na termin z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego zauważając, iż jest to termin materialny i kompetencyjny dla organu. Sąd wskazał, że w sprawie postanowienie nakładające obowiązki zostało doręczone po upływie omawianego terminu. Sąd wskazał również, że skoro sprzeciw w sprawie okazał się nieskuteczny, a kompetencja do jego wniesienia już ustała, brak jest podstaw do dalszego prowadzenia postępowania w sprawie nałożenia sprzeciwu. I dalej, po wyroku Sądu, Starosta [...] decyzją z [...] października 2012 r. znak: [...], na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego wniósł sprzeciw i nałożył na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę wobec robót zgłoszonych 21 grudnia 2011 r., polegających na montażu reklamy dwutablicowej na działce o nr eid. [...] w miejscowości [...], gm. [...]. W uzasadnieniu organ podał, że z załączonych do zgłoszenia dokumentów wynika, iż objęta zgłoszeniem reklama stanowi wielkoformatową wolnostojącą budowlę o wysokości przekraczającej 3 m. W związku z powyższym nie może znaleźć w tym przypadku zastosowanie przepis art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego z tego też powodu, że na działce inwestycyjnej nie m a obiektu budowlanego (na którym miałoby być zainstalowane urządzenie), a to uzasadniało zastosowanie art. 30 ust. 6 pkt 1 tej ustawy. W odwołaniu od tej decyzji skarżąca Spółka wnosząc o jej uchylenie, wskazała w pierwszej kolejności na naruszenie art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym kontekście powołała się na uzasadnienie wyroku zapadłego w niniejszej sprawie z 28 czerwca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 875/12 wskazując, że organ nie uwzględnił wytycznych w tym wyroku wskazanych, a z których wynikało, iż "brak jest podstaw do dalszego prowadzenia postępowania w sprawie nałożenia sprzeciwu". Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej Spółki, Wojewoda [...] decyzją z [...] grudnia 2012 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o wniesieniu sprzeciwu w sprawie zgłoszenia z uwagi na obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że podstawą prawną zaskarżonej decyzji powinien być art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. Wskazał, że z załączonego do zgłoszenia szkicu wynika, że planowane roboty polegają na wykonaniu tablicy reklamowej o dużych rozmiarach (12,80 m x 4,20 m) i konstrukcji wsporczej – słup o wysokości 7,0 m i średnicy 45 cm. Taki słup winien być zamontowany na stopie fundamentowej, bowiem fundament będący częścią całej konstrukcji nośnika reklamowego, przekazuje obciążenie na podłoże gruntowe. W konsekwencji organ zakwalifikował roboty objęte zgłoszeniem jako budowę budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, a w takiej sytuacji konieczne jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Na koniec organ wskazał, że wprawdzie decyzja o sprzeciwie Starosty [...] zapadła po pływie 321 dni od daty zgłoszenia, jednakże przedmiotowa sprawa była przedmiotem kontroli sądowej, gdzie Sąd orzekł co prawda o nieskuteczności sprzeciwu, ale legalizacja złożonego zgłoszenia wniesionego w trybie art. 30 Prawa budowlanego spowodowałoby akceptowanie budowy niezgodnej z prawem. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Wojewody [...], strona skarżąca – "[...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" Spółka komandytowa w [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części wnoszącej sprzeciw w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie: -art. 153 p.p.s.a. poprzez pominięcie oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku WSA w Warszawie z 28 czerwca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 875/12, a wskazujących na to, że kompetencja do wniesienia sprzeciwu ustała i brak jest podstaw do dalszego prowadzenia postępowania w sprawie nałożenia sprzeciwu i wniesienia ponownego sprzeciwu wobec zgłoszenia skarżące, co miało wpływ na wynik sprawy; -art. 30 ust. 6 pkt 1 w zw. z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego poprzez wniesienie sprzeciwu po upływie roku od dnia doręczenia zgłoszenia, mimo iż inwestor może przystąpić do rozpoczęcia robót budowlanych, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie w drodze decyzji sprzeciwu; -art. 29 ust. 2 pkt 6, art. 30 ust. 6 pkt 1 i art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego przez błędne przyjęcie, że zamierzenie inwestycyjne wymaga uzyskania pozwolenia na budowę; -art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez orzeczenie co do istoty sprawy i wniesienie sprzeciwu, w sytuacji gdy kompetencja do wniesienia sprzeciwu ustała I organ winien był umorzyć postępowanie I instancji w całości; -art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 I art. 107 § 1 i 3 k.p.a., co miało wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi tak postawione zarzuty, zostały rozwinięte. Wskazano m. in. na to, że decyzja Wojewody [...] wnosząca sprzeciw została doręczona stronie w dniu 27 grudnia 2012 r., a więc w 372 dniu od dnia dokonania zgłoszenia, a to stanowi o naruszeniu art. 30 ust. 5 w zw. z art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. Wskazano także, że termin 30 dni przewidziany w ww. art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, jest termin do doręczenia sprzeciwu zainteresowanemu, a stanowisko to potwierdza uchwała NSA podjęta w sprawie o sygn. akt II GPS 4/08 (na tle przepisów Prawa o adwokaturze). Podniesiono również, że po upływie ww. terminu tak organ I instancji, jak i organ odwoławczy nie ma możliwości wydania orzeczenia o sprzeciwie, bo po tym terminie ustaje kompetencja organów w tym zakresie. Podniesiono też, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, iż wniesienia odwołania od decyzji o sprzeciwie nie powoduje przedłużenia materialnoprawnego terminu do wydania decyzji w tym przedmiocie. W kontekście podniesionych na wstępie skargi zarzutów procesowych, skarżąca Spółka wskazała na to, że Wojewoda [...]: nie powołał podstawy prawnej rozstrzygnięcia; wydał decyzję wewnętrznie sprzeczną, albowiem po uchyleniu decyzji o sprzeciwie organu I instancji, wniósł sprzeciw na tej samej podstawie prawnej co organ I instancji; nie zapewnił stronie czynnego udziału w sprawie, ani nie wyjaśnił stronie zasadności przesłanek, którymi się kierował przy załatwianiu sprawy – w szczególności z jakiego powodu odstąpił od oceny prawnej i wytycznych co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku WSA w Warszawie z 28 czerwca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 875/12. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie, albowiem obie decyzje wydane w sprawie zapadły z naruszeniem prawa, w szczególności art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a). Przypomnieć należy, iż Sąd kontrolował decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2012 r., mocą której organ uchylił w całości decyzję Starosty [...] z [...] października 2012 r. o wniesieniu sprzeciwu wobec robót objętych zgłoszeniem skarżącej z 21 grudnia 2011 r., a orzekając co do istoty wniósł sprzeciw w sprawie ww. zgłoszenia z uwagi na obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Obie te decyzje zapadły po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 czerwca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 875/12 uchylającym wcześniejsze rozstrzygnięcia organów obu instancji zapadłe w tej sprawie, dotyczącej zgłoszenia skarżącej Spółki dokonanego w dniu 21 grudnia 2011 r. Okoliczność ta nie jest bez znaczenia, albowiem zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Ponieważ ocena ta i wskazania, stosownie do art. 141 § 4 p.p.s.a., formułowane są w uzasadnieniu wyroku, zatem moc wiążącą ma nie tylko samo rozstrzygnięcie ale i uzasadnienie. Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna może dotyczyć zarówno samej wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią natomiast z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie administracyjne. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Przy czym, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu ww. przepisu oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełni oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej. Dodać w tym miejscu również trzeba, iż bezwzględny obowiązek zastosowania się przez organ administracji do poglądu prawnego wyrażonego w orzeczeniu sądu i wynikających z niego wytycznych co do dalszego biegu postępowania może być wyłączony tylko w razie istotnej zmiany stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa, a także po wzruszeniu tego orzeczenia w przewidzianym do tego trybie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 691/08, lex nr 574442). W tej sprawie żadna ze wskazanych okoliczności nie zaistniała, co oznacza, że wyrok Sądu z 28 czerwca 2012 r. jest wiążący tak dla organów orzekających, jak i Sądu kontrolującego obecnie zaskarżoną decyzję Wojewody [...]. W tym miejscu konieczne jest więc przypomnienie, iż w uzasadnieniu prawomocnego wyroku zapadłego w niniejszej sprawie Sąd uchylając zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2012 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu I Instancji wskazał na naruszenie w sprawie przepisów prawa procesowego i prawa materialnego. Wyjaśnił, iż ww. decyzje zapadły w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia dokonanego przez skarżącą Spółkę w dniu 21 grudnia 2011 r., z uwagi na niewykonanie przez inwestora obowiązków nałożonych postanowieniem wydanym w oparciu o art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. Choć za zasadne merytorycznie Sąd uznał wskazane postanowienie, to jednak podniósł, iż inwestor nie miał możliwości zastosować się do obowiązków w nim wymienionych, albowiem w postanowieniu zakreślono termin wykonania tych obowiązków do dnia 18 stycznia 2012 r., a postanowienie to doręczono stronie po tej dacie, tj. w dniu 24 stycznia 2012 r. Tym samym, jak wskazał Sąd, za bezpodstawne należało uznać wniesienie sprzeciwu z tej przyczyny, iż inwestor nie wykonał nałożonego na niego obowiązku w zakreślonym przez organ terminie. Nadto, Sąd odniósł się do terminu określonego w art. 30 ust. 5 zd. 2 Prawa budowlanego, w myśl którego to przepisu do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Sąd wskazał wyraźnie, iż termin 30 dni przewidziany w ww. regulacji prawnej ma charakter prawa materialnego, nie jest więc możliwe jego przedłużanie, czy skracanie. Stwierdził również, że w kontrolowanej sprawie organ wysłał postanowienie z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, które dotarło do adresata zarówno po upływie 30-dniowego terminu prawa materialnego, w którym inwestor musiał się powstrzymać od realizacji zamiaru budowlanego, jak i po upływie terminu procesowego wyznaczonego na uzupełnienie brakujących dokumentów. Sąd wskazał w końcu na to, że z postanowienia niedoręczonego stronie przed wyznaczonym w nim terminem na wykonanie nałożonego obowiązku, nie można wyprowadzić negatywnych dla strony okoliczności; również wydanie na tej podstawie sprzeciwu należy uznać za sprzeczne z prawem, gdyż wniesiono go w oparciu o postanowienie jeszcze nie doręczone adresatowi, a więc nie będące w obrocie prawnym. I dalej, co ważne, Sąd wskazał na to, że skoro sprzeciw okazał się nieskuteczny, a kompetencja do jego wniesienia już ustała, brak jest podstaw do dalszego prowadzenia postępowania w sprawie nałożenia sprzeciwu. Z powyższego wynika, iż Sąd orzekając w sprawie i kontrolując poprzednie rozstrzygnięcia organów, jakie w tym postępowaniu zapadły po pierwsze uznał, że sprzeciw do zgłoszenia skarżącej Spółki (dokonanego w dniu 21 grudnia 2011 r.) został wniesiony z sprzecznie z prawem, po drugie – wskazał na to, iż wygasła kompetencja organów architektoniczno-budowlanych do dalszego prowadzenia postępowania w sprawie sprzeciwu (albowiem upłynął już termin 30 dni określony w art. 30 ust. 5 zd. 2 Prawa budowlanego). Ta ocena Sądu i wynikające z niej wskazania co do dalszego postępowania zupełnie nie zostały przez organy orzekające uwzględnione. Błędnie w efekcie oba organy przyjęły, że nadal zasadne jest procedowanie co do zgłoszenia skarżącej. Wprawdzie upłynął termin z art. 30 ust. 5 zd. 2 Prawa budowlanego, ale (jak wskazał Wojewoda) "legalizacja" zgłoszenia spowodowałaby akceptowanie budowy niezgodnej z prawem. Dokonując takiej oceny naruszono nie tylko ww. art. 153 p.p.s.a., ale również wskazany przepis art. 30 ust. 5 zd. 2 Prawa budowlanego, w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie z obrotu prawnego obu decyzji (merytorycznych) zapadłych w sprawie, po wyroku Sądu z 28 czerwca 2012 r. W tym też zakresie Sąd podzielił w całości zarzuty skargi. Jednocześnie Sąd stwierdza, iż pozostałe okoliczności w niej podniesione w kontekście przepisów prawa materialnego, wobec wskazanego powyżej uchybienia pozostają bez wpływu na wynik sprawy. Kwestia kwalifikacji robót objętych zgłoszeniem i ewentualnego sprzeciwu, wobec upływu w sprawie terminu z art. 30 ust. 5 zd. 2 Prawa budowlanego nabiera bowiem drugorzędnego znaczenia. Niezależnie bowiem od kwalifikacji robót objętych zgłoszeniem, wniesienie sprzeciwu nie było możliwe. Przy czym, Sąd zgadza się ze skarżącą co do tego, że uzasadnienia obu decyzji wydanych w sprawie nie spełniają wymogu z art. 107 § 3 k.p.a. Dotyczy to w szczególności decyzji organu II instancji, której argumentacja jest wewnętrznie sprzeczna i nie wynika z niej z jakich przyczyn doszło do uchylenia sprzeciwu organu I instancji wniesionego na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, skoro zdaniem organu odwoławczego to ten przepis należało w sprawie zastosować. Niezrozumiałe jest też -w ocenie Sądu- działanie organów obu instancji w sprawie, a to dlatego, że organy te nie tylko nie zastosowały się do wskazań Sądu, ale też wykazały się niekonsekwencją. Na wcześniejszym etapie postępowania (skontrolowanego przez Sąd ww. wyrokiem) widziały bowiem potrzebę uzupełnienia dokumentów załączonych do zgłoszenia (bo bez nich ocena zgłoszenia nie była możliwa, co przesądził także Sąd prawomocnym wyrokiem z 28 czerwca 2012 r.), a następnie -po wyroku Sądu i wbrew ocenie w niej zawartej- uznały, że możliwe jest wniesienie sprzeciwu bez dodatkowych dokumentów od inwestora. Takie zachowanie narusza -w ocenie Sądu- nie tylko ww. przepisy prawa, ale również zasady ogólne Kodeksu postępowania administracyjnego. Natomiast, wobec zasadniczych uchybień popełnionych w sprawie przez organy orzekające, Sąd raz jeszcze w tym miejscu dostrzega, iż termin, o którym mowa w art. 30 ust. 5 zd. 2 ustawy Prawo budowlane jest terminem, którego zachowania oczekuje się od organu, co oznacza, że tylko w tak zakreślonych ramach czasowych organ administracji jest uprawniony do wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszonych przez inwestora prac budowlanych. Upływ tego terminu oznacza dla organu brak możliwości wniesienia sprzeciwu. Po upływie tego terminu właściwy przedmiotowo organ traci kompetencje do wydania decyzji w sprawie sprzeciwu. Decyzyjna aktywność organu poza tymi ramami nie ma prawnego umocowania (v. m. in. wyrok NSA z 13 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1439/10, Lex nr 1132080). Na ograniczenie czasowe do wniesienia sprzeciwu i upływ 30 dni od doręczenia zgłoszenia zwrócił uwagę w niniejszej sprawie Sąd w prawomocnym wyroku z 28 czerwca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 875/12. Prawidłowe odczytanie wskazań w tym wyroku zawartych winno doprowadzić organ I instancji do konieczności zastosowania art. 105 § 1 k.p.a. Reasumując, Sąd za zasadny uznał zarzut skargi dotyczący naruszenia w sprawie art. 153 p.p.s.a., jak i art. 30 ust. 6 pkt 1 w zw. z art. 30 ust. 5 zd. 2 Prawa budowlanego poprzez wniesienie sprzeciwu po upływie roku od dnia doręczenia zgłoszenia. Sąd uznał również za zasadny zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wadliwe jego zastosowanie (i wydanie decyzji merytoryczno-reformacyjnej) w sytuacji, gdy oba organy orzekające dawno utraciły kompetencje do prowadzenia postępowania w przedmiocie sprzeciwu i wydania decyzji w tym zakresie (co zaś uprawniało organ II instancji w okolicznościach sprawy do zastosowania ww. art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a.). Sąd podzielił także zarzuty procesowe podniesione w skardze, przede wszystkim z uwagi na treść uzasadnień decyzji obu instancji, z przyczyn powyżej już przedstawionych. Na koniec, warto dostrzec (w kontekście stwierdzenia Wojewody, iż brak wniesienia sprzeciwu spowoduje "zalegalizowanie" zgłoszenia niezgodnego z prawem), iż w ww. wyroku z 28 czerwca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że "niedostrzeżenie przez organ naruszenia prawa i niewniesienie sprzeciwu lub też wniesienie sprzeciwu nieskutecznego nie zapewnia jeszcze inwestorowi takiej ochrony jak uzyskanie pozwolenia na budowę, gdyż jak powiedziano wcześniej zgłoszenie zamiaru budowlanego uprawnia do jego realizacji, tylko pod warunkiem, iż nie narusza on obowiązującego prawa". Z wymienionych powodów, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 135, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.