VII SA/Wa 3006/12

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie - Ewa Kowalska - Hupko po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata Ł. S. o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi C.Z. i E. M. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odmówić przyznania ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. Ł. S. kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem z dnia 26 lutego 2013 r. przyznano E. M. prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w W., pełnomocnikiem E. M. wyznaczona została adw. M. N. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 lipca 2013 r. oddalił skargę C. Z. i E. M. oraz przyznał ze środków budżetowych Sądu na rzecz adw. M. N. kwotę 295,20 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Postanowieniem z dnia 31 października 2013 r. przyznano na rzecz adw. M. N. kwotę 147,60 zł w związku ze sporządzeniem przez ww. adwokata opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 24 lipca 2013 r. Pismem z dnia 30 października 2013 r. Okręgowa Rada Adwokacka w W. poinformowała, że wyznaczyła kolejnego pełnomocnika dla E. M. – adw. Ł. S.. W piśmie z dnia 12 listopada 2013 r. adw. Ł. S. poinformował, że po analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wydanego wyroku. Jednocześnie wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej wskazując, że przesłał skarżącej opinię o bezzasadności wnoszenia skargi kasacyjnej. W tym stanie rzeczy stwierdzono, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Podkreślenia wymaga, że wynagrodzenie należy się za pomoc prawną faktycznie udzieloną stronie, dla której pełnomocnik z urzędu został ustanowiony. Przewidziany w art. 29 ust. 1 Prawa o adwokaturze obowiązek Skarbu Państwa ponoszenia kosztów nieopłaconej przez strony pomocy prawnej z urzędu dotyczy pomocy "udzielonej", a zatem powstaje w przypadku podjęcia przez adwokata czynności związanych bezpośrednio z udzieleniem pomocy stronie, dla której został on wyznaczony. Udzielenie pomocy prawnej przez pełnomocnika powinno zmierzać bezpośrednio do poprawy lub ochrony sytuacji prawnej osoby, której udzielana jest pomoc (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 2005 r. I KZP 15/05 Lex nr 151472, postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 17 września 2012 r. II FZ 727/12 Lex nr 1221331, z dnia 22 grudnia 2004 r. OZ 720/04 Lex nr 156687, z dnia 18 października 2007 r. II FZ 515/07 Lex nr 1011762, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 28 lutego 2008 r. II SA/Bk 835/07 Lex nr 479299, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2010 r. I FSK 1648/08 Lex nr 593654). Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że na tym etapie postępowania sądowego brak jest podstaw do przyznania adwokatowi Ł.S. wynagrodzenia w oparciu o art. 250 p.p.s.a. Zasądzenie kosztów na rzecz kolejnego pełnomocnika z urzędu, wyznaczonego przez organy samorządu adwokackiego w celu realizacji tego samego postanowienia sądu administracyjnego o przyznaniu prawa pomocy, jest aktualne jedynie w zakresie czynności jeszcze niewykonanych przez poprzedniego pełnomocnika. Niedopuszczalne jest natomiast przyznanie wynagrodzenia za dokonanie tej samej czynności, którą wykonał już pierwotnie wyznaczony pełnomocnik (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 marca 2013 r. III SA/Po 786/12 Lex nr 1298207, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 kwietnia 2013 r. III SA/Po 787/12 Lex nr 1310929). Jak wynika z akt sprawy pierwotnie wyznaczony dla E. M. pełnomocnik – adw. M. N. prowadziła sprawę w pierwszej instancji, a po wydaniu przez Sąd wyroku sporządziła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Wyznaczony na tym etapie przez ORA w W. kolejny pełnomocnik – adw. Ł. S., po zapoznaniu się z aktami sprawy poinformował, że doręczył skarżącej opinię o bezzasadności wniesienia skargi kasacyjnej. W takiej sytuacji nie można uznać, że działania podjęte przez kolejnego pełnomocnika przyczyniły się do poprawy lub ochrony sytuacji prawnej skarżącej. Nieusprawiedliwione jest przyznawanie ze środków publicznych wynagrodzenia dwóm pełnomocnikom ustanowionym z urzędu, którzy de facto podejmowali w sprawie te same działania - oznaczałoby to bowiem nieuzasadnione i nadmierne obciążenie Skarbu Państwa (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 grudnia 2007 r. II OZ 1287/07 Lex nr 1012845, z dnia 28 maja 2013 r. II FZ 303/13 Lex nr 1318936, z dnia 28 maja 2013 r. II FZ 302/13 Lex nr 1318935). W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 250 p.p.s.a.