VII SA/Wa 303/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Sędzia WSA Jarosław Stopczyński, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi A. W., M. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Starosta G. decyzją z dnia [...] stycznia 2005r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił na rzecz A. M. pozwolenia na przebudowę garażu na lokal usługowy - warsztat mechaniki pojazdowej, rozbudowę o garaż z częścią socjalną oraz nadbudowę pomieszczeń mieszkalnych budynku mieszkalnego jednorodzinnego w G.przy ul. R. (dz. nr ewid[...] obr. H.). O stwierdzenie nieważności wymienionej wyżej decyzji wystąpili do Wojewody [...] E. i W. W., wskazując naruszenie ustaleń planu miejscowego z uwagi na uciążliwość inwestycji dla środowiska. Również o stwierdzenie w/w decyzji wystąpili A. i M. W.wnioskiem z dnia 29 kwietnia 2005 r. Wniosek ten został ostatecznie załatwiony decyzją Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r., nr [...], którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Starosty G.. Po rozpatrzeniu wniosku E. i W. W., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...]lipca 2005r, Nr [...], odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty G. z dnia [...] stycznia 2005r, z uwagi na brak posiadania przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. W wyniku odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2005r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]. Skargę na powyższą decyzję rozpatrywał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 14 marca 2006r., sygn. akt VII SA/Wa 1572/05, uchylił decyzję organu odwoławczego i wskazał, że organy rozważając kwestie przymiotu strony w postępowaniu nadzwyczajnym w sposób niedostateczny rozważyły zasięg obszaru oddziaływania omawianej inwestycji i związaną w tym zakresie kwestię przymiotu strony skarżących. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2006r., uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2005r. odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty G. z dnia [...] stycznia 2005r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W wyniku ponownego rozpatrzenia wniosku E. i W. W. uwzględniając wskazania Sądu, Wojewoda [....] decyzją z dnia [...] sierpnia 2006r., Nr [...], odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty G. Odwołania od wymienionej decyzji złożone przez E. i W. W., E. i J. B., oraz A. i M. W. rozpatrywał Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, który decyzją z dnia [...] stycznia 2007r., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Tak podjęte rozstrzygnięcie uzasadnił okolicznością, iż warsztat mechaniki pojazdowej, może w istotny sposób oddziaływać na nieruchomości sąsiadujące z terenem inwestycji. Organ podkreślił także, że przebudowa dotyczy również rozbudowy obiektu budowlanego. Powyższe uwarunkowania mogą zatem uzasadniać interes prawny wnioskodawców. Wobec powyższego organ pierwszej instancji stopnia wojewódzkiego wszczął postępowanie nieważnościowe. Jednocześnie pismami z dnia 17 maja 2007r. wystąpił o zajęcie stanowiska poprzez wyrażenie opinii dotyczącej określenia zakresu uciążliwości dwustanowiskowego warsztatu mechaniki pojazdowej usytuowanego przy ul. R.w G., do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. i Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska - Delegatura w L.. W oparciu o zebrany materiał dowodowy Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2007r. umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty G. Organ wojewódzki stwierdził, iż działka E. i W. W. przy ul. R. w G. nie graniczy z działką inwestora jest bowiem oddzielona od niej szerokością ulicy R. jest również działką nr [...], a zatem nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. W wyniku odwołania A. i M. W., E. i W. W. oraz Ewy. i J. B., sprawę rozpoznawał Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, który decyzją z dnia [...]grudnia 2007r. [...] utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie. Skargę sądową na powyższą decyzję wnieśli A. i M. W., E. i W. W. i E. i J.B., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 maja 2008r. Sygn. akt: VII SA/Wa 370/08 uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2007 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził w uzasadnieniu, że rozważania organów dot. kwestii położenia działki E. i W. W. względem działki inwestora nr ew. [...] (niegranicząca bezpośrednio, oddzielona od projektowanej inwestycji działką stanowiącą ulicę R. i działką stanowiącą ogrody działkowe -razem ponad 20 m) oraz charakter projektowanego warsztatu i rodzaj usług celem ustalenia obszaru oddziaływania obiektu, organ cały czas odnosiły się tylko do działki E. i W.W . W rozważaniach tych zostali zupełnie pominięci pozostali odwołujący się A. i M. W. oraz E. i J.B., choć w komparycji decyzji organ wskazał, iż decyzję wydaje po rozpatrzeniu odwołania tych osób. Sąd zauważył, że decyzja Wojewody z dnia [...]października 2007r. została doręczona nie tylko wnioskującym E. i W. W., ale również małż. W . Osoby te oraz małż. B. złożyli odwołania od decyzji, a organ odwoławczy po rozpatrzeniu tych odwołań utrzymał w mocy decyzję Wojewody umarzającą postępowanie nieważnościowe, odnosząc się w swoich rozważaniach tylko i wyłącznie do kwestii statusu strony małż. W. Tak więc oba organy doręczały swoje decyzje różnym osobom i od osób tych przyjmowały odwołania, co pozwala przyjąć, że zgodnie z dyspozycją art. 127 § 1 kpa traktowały te osoby jako strony postępowania. Jeżeli więc odwołujący się (poza małż. Wolskimi od których pochodził wniosek o stwierdzenie nieważności pozwolenia) zostali uznani jako strony bo tylko stronie służy odwołanie, to organ powinien był rozważyć ich interes prawny jako stron w postępowaniu nieważnościowym. Sąd zalecił organom by orzekając ponownie rozpatrzyły sprawę zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego i rozważyły kwestię statusu strony postępowania nieważnościowego w niniejszej sprawie z uwzględnieniem zaleceń zawartych w uzasadnieniu wyroku sądowego z dnia 14 marca 2006r. i stosownie do poczynionych ustaleń rozpatrzyły wniosek o stwierdzenie nieważności. W związku z w/w wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2008 r, Wojewoda [...] wydał kolejną decyzję z dnia [...] stycznia 2009 o umorzeniu postępowania nieważnościowego, a Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2009r. uchylił zaskarżoną przez A. i M. W. oraz E. i W. W. decyzję przekazajując sprawę do ponownego rozpatrzenia. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że pismem z dnia [...]grudnia 2008 r., znak: [...]Wojewoda [...] zawiadomił A. i M. W., E. i W.W., J. B. oraz A. M. o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty G. z dnia [...] stycznia 2005 r., nr [...], znak: [...]; zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. M. pozwolenia na przebudowę garażu na lokal usługowy -warsztat mechaniki pojazdowej Tymczasem, zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzja Wojewody [...] z dnia [...]stycznia jest niepełna, rozstrzyga bowiem w przedmiocie dwóch wniosków, podczas gdy wszczęcie postępowania spowodowane było wniesieniem trzech wniosków. Zdaniem organu odwoławczego, fakt, że wniosek A. i M. W. z dnia [...] kwietnia 2005 r. w sprawie stwierdzenia nieważności w/w decyzji Starosty G.z dnia [...] stycznia 2005 r. został ostatecznie załatwiony decyzją Wojewody [...] z dnia [...]sierpnia 2005 r., nr [...], nie zwalnia organu wojewódzkiego od obowiązku rozpatrzenia kolejnego wniosku A. i M. W. złożonego w tej samej sprawie i wydania stosownego rozstrzygnięcia. Oprócz powyższego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył, że w/w decyzja Wojewody [...] z dnia [....] stycznia 2009 r. została wydana po w/w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2008 r. którym Sąd uchylił decyzję Wojewody [....] z dnia [...] października 2007 r., umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności w/w decyzji Starosty G. z dnia [...] stycznia 2005 r., wszczęte na wniosek złożony wyłącznie przez E. i W.W.. Mając to na uwadze należy stwierdził, że przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją Wojewody [...] z dnia[...] stycznia 2009 r. powinien być jedynie wniosek E. i W. W., podczas gdy pozostałe wnioski powinny być rozpatrzone odrębnie. Mając na uwadze powyższe wytyczne Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, Wojewoda[...]decyzją z dnia [...] września 2009r. Nr [...] umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty G. z dnia [...]stycznia 2005r. wszczęte na wniosek E. i W. W. W. wskazał, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, mające na celu ustalenie czy nieruchomość E. i W. W. przy ul. R.w G.(nr ewid.[...]) znajduje się w obszarze oddziaływania zamierzenia, wykazało brak podstaw do stwierdzenia, iż obszar oddziaływania obejmuje teren działki strony. Kolejną decyzją z dnia [...] września 2009r. Nr II [...] Wojewoda [....]umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty G. z dnia [....] stycznia 2005r. wszczęte na wniosek A. i M. W.. Wojewoda wskazał, że A. i M. W. złożyli wniosek o stwierdzenie nieważności opisanej wyżej decyzji Starosty G. w dniu [...] czerwca 2005 r. Organ pismem z dnia 8 lipca 2005 r. zawiadomił o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie. W wyniku przeprowadzonego postępowania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. Nr [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty G. dnia [...]stycznia 2005 r., Nr [....]. Od wskazanej decyzji odwołali się A. i M. W.. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, w drodze postanowienia z dnia [...] listopada 2005 r. znak [...] stwierdził, iż odwołanie od decyzji Wojewody [....] z dnia [...] sierpnia 2005 r. Nr [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności omawianej decyzji Starosty G., zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Po rozpoznaniu skargi na wyżej opisane postanowienie organu odwoławczego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2006 r. sygn. akt. VII SA/Wa 112/06 oddalił skargę. Powyższe oznacza, co zauważył Wojewoda, iż sprawa administracyjna została już załatwiona ostatecznie i nie może być ponownie przedmiotem postępowania. Naruszenie tej reguły przez ponowne jej rozpoznanie i rozstrzygniecie pociąga bowiem sankcje nieważności, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Wojewody, obecnie prowadzone w związku z kolejnymi wystąpieniami i odwołaniami W. stwarzają okoliczność zaistnienia tożsamości sprawy administracyjnej w odniesieniu do postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...]sierpnia 2005 r. Nr [....] Wobec takiego ustalenia sprawy przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego Wojewoda [...] umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty G. Nr [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. z udziałem A. i M. W. Po rozpatrzeniu odwołania A. i M. W., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją z dnia[...] grudnia 2009r. znak: [...] utrzymał w mocy w/w decyzję Wojewody [...] z dnia [..]] września 2009r. Nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty G. z dnia [....]stycznia 2005r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego potwierdził stanowisko Wojewody, że objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzja Starosty G. z dnia [...] stycznia 2005r., Nr [...], znak: [...]; była już badana w trybie art. 156 § 1 K.p.a. na wniosek A. i M. W. a decyzja w tym przedmiocie Wojewody [...] z dnia [....] sierpnia 2005r, Nr [...] znak: [...] uzyskała przymiot ostateczności, co wyłącza możliwość ponownego rozstrzygnięcia orzekania w tej samej sprawie bez usunięcia z obrotu prawnego tej decyzji. Powyższą decyzję zaskarżyli do Sądu A. i M. W.podnosząc, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 28 maja 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 370/08. nie odmówił im statusu strony w tym postępowaniu. Tymczasem, zdaniem skarżących , w zaskarżonej decyzji odbiera im się ponownie przymiot strony postępowania, co sprawia, że ich merytoryczne argumenty nie są brane pod uwagę. Nadto wbrew stanowisku wyrażonym w wyroku WSA w Warszawie z 28 maja 2008 r. -nie jest badany i rozważany ich interes prawny w przedmiocie rozbudowy warsztatu mechaniki pojazdowej - na sąsiedniej działce. Powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009r. znak: [...] zaskarżyli do Sądu E. i W. W. mimo, że jej nie otrzymali i nie była ona do nich skierowana. El. i W. W. przedstawili w skardze merytoryczną argumentację uzupełniona również kolejnymi pismami oraz podnosząc, że prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14.03.2006r.- sygn. akt: VII S.A./Wa 1572/05. stwierdził, ze uprzednio wydane decyzje odmawiające nam statusu strony postępowania są wadliwe i wymagają przed ponownym rozstrzygnięciem -przeprowadzenia dalszych ustaleń i rozważań -wskazując przy tym ich kierunek i zakres. E. i W. W. nie wyjaśnili jednak dlaczego zaskarżyli w/w decyzję mimo że nie dotyczy ona ich sprawy i nie wpływa na indywidualną sferę praw i obowiązków Państwa E. i W. W.. W odpowiedzi na obie skargi Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o ich oddalenie. Jak wynika z wyjaśnień Głównego Inspektora Nadzoru "stanowisko organu odwoławczego w zakresie praw obowiązków skarżących W. , a tym samym interesu prawnego do inicjowania postępowania sądowo-administracyjnego zawarte zostało w decyzji z dnia[...] grudnia 2009r., znak [....]; która nie została zaskarżona do Sądu." Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd, rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009r. znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia[...] września 2009r. Nr [...] umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty G. z dnia [...] stycznia 2005r. Decyzja ta była skierowana wyłącznie do A. i M. W., a w tym postępowaniu E. i W. W. nie brali udziału. Uczestniczyli natomiast w innym postępowaniu zakończonym decyzjami: Wojewody z dnia [...] września 2009r. Nr [...]o umorzeniu postępowania wszczętego na ich wniosek oraz Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009r., znak [...]; która nie została zaskarżona do Sądu. Dlaczego zaskarżyli tę decyzję a nie zaskarżyli innej skierowanej właśnie do nich tego nie wyjaśnili. W tej sytuacji Sąd postanowił rozłączyć sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 303/10 i VII SA/Wa 304/10 prowadzone do tej pory pod wspólnym numerem VII SA/Wa 303/10, odroczyć rozprawę w sprawie [...], zwrócić się pisemnie do skarżących E. i W. W.o wyjaśnienie czy przedmiotem ich skargi z dnia 14.01.2010r. jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009 r. znak [...] albowiem ta została skierowana do A. i M. W. czy też decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 7 grudnia 2009 r. znak [...], która zapadła po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez E. i W. W. Odnosząc się do zarzutów skargi A. i M. W. a szczególności zarzutu, że w zaskarżonej decyzji odbiera im się ponownie przymiot strony postępowania, co sprawia, że ich merytoryczne argumenty nie są brane pod uwagę należy zauważyć, że takie stanowisko strony jest nieuzasadnione bowiem Wojewoda [...] uznał interes prawny Aleksandry M. W. w postępowaniu nieważnościowym. To z ich wniosku decyzja Starosty G. była przez badana merytorycznie przez Wojewodę, który decyzją z dnia [...] sierpnia 2005r., Nr [...], znak: [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty G. z dnia [...] stycznia 2005r., Nr [...], znak: [...] Decyzja ta była wprawdzie niekorzystna dla skarżących którzy ponadto złożyli odwołanie po terminie i dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Warszawie wyrokiem z dnia 20 kwietni 2006r., sygn. akt VII SA/Wa 112/06 oddalił skargę A . M. W.h na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..] listopada 2005r., stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania, nie mniej jednak zarzut nie uznania ich za stronę jest nieuprawniony. Powodem ostatecznego umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności był nie fakt braku interesu prawnego po stronie A. i M.W. a fakt iż z ich wniosku toczyło się postępowanie nadzwyczajne o stwierdzenie nieważności decyzja Starosty G. z dnia [...] stycznia 2005r., Nr [...], znak: [...], a decyzja w tym przedmiocie Wojewody [....] z dnia [...] sierpnia 2005r., Nr [...], znak: [....]uzyskała przymiot ostateczności, co wyłącza możliwość ponownego rozstrzygnięcia orzekania w tej samej sprawie bez usunięcia z obrotu prawnego tej decyzji. Nie ulega wątpliwości ,że w umorzonym postępowaniu występują te same podmioty (A. i M. W.), dotyczy ona tego samego przedmiotu (decyzji Starosty G. z dnia [...] stycznia 2005r., Nr [...], znak: [...]) i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy. Zatem objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzja Starosty G. z dnia [...]stycznia 2005r., Nr [...], znak: [...] była już badana w trybie art. 156 § 1 K.p.a. a kolejna decyzja rozstrzygająca w tej samej sprawie co do istoty, byłaby obarczona wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a., czyli dotyczyłaby sprawy uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.