VII SA/Wa 3156/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Leszek Kobylski Sędziowie: sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska asesor WSA Wojciech Białogłowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2025 r., na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, sprawy ze skargi A. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 14 października 2024 r., znak: KOC/3725/Zs/24 w przedmiocie wydania zaświadczenia, oddala skargę. I 1. W dniu 21 listopada 2024 r. (data stempla pocztowego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. T. (dalej: skarżąca) – zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego w osobie radcy prawnego – wniosła za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie skargę na postanowienie tego organu z 14 października 2024 r. (znak: KOC/3725/Zs/24). 2. Skarga została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym: 2.1. Postanowieniem z 17 maja 2024 r. (nr 76/WIL/PU/2024) Prezydent m.st. Warszawy, na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej: k.p.a.), odmówił wydania skarżącej zaświadczenia o zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego budowy samowolnie odbudowanego budynku gospodarczego, położonego na działkach ewidencyjnych o numerach [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w Warszawie na terenie Dzielnicy [...]. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wskazał, że przedmiotowy budynek jest sprzeczny z postanowieniami uchwały Nr 887 Rady Gminy Warszawa-[...] z dnia 26 września 2002 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ulicy [...] (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego Nr 289, poz. 7604, ze zm.; dalej: uchwała z 2002 r.), albowiem znajduje się w części w granicach terenu 1KUGP (przeznaczonego pod komunikację publiczną), a w części – w granicach terenu 10MN,U i nie spełnia wymagań uchwały z 2002 r. odnośnie do zachowania nieprzekraczalnej linii zabudowy. 2.2. Na powyższe postanowienia skarżąca wniosła zażalenie. Następnie zaś w piśmie uzupełniającym przedstawiła okoliczności stanu faktycznego, które – jej zdaniem – organ odwoławczy powinien wziąć pod uwagę. 2.3. Postanowieniem z 14 października 2024 r. (znak: KOC/3725/Zs/24) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a., utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu z 17 maja 2024 r. 3. W skardze na postanowienie organu odwoławczego zarzucono obrazę: – art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130, ze zm.) "poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego określa przeznaczenia terenów oraz określa sposoby ich zagospodarowania i zabudowy, w tym warunki sytuowania obiektów do obiektów już istniejących, co doprowadziło organy administracji publicznej orzekające w sprawie do naruszenia zasady nieretroaktywnego działania prawa" , – art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. 725, ze zm.; obowiązujący tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r poz. 418) "poprzez błędną wykładnię oraz przyjęcie przez organy orzekające w sprawie, że odbudowa stanowi każdorazowo realizację nowego obiektu budowlanego"; – § 11 i § 41 uchwały z 2002 r. "poprzez ich zastosowanie w postępowaniu wyjaśniającym zmierzającym do oceny zasadności wydania zaświadczenia o zgodności budowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, gdy tymczasem brak było podstaw do ich zastosowania, ponieważ przepisy te wyznaczają przeznaczenie obszarów na cele zabudowy mieszkaniowej (10MNU) oraz pod drogę publiczną (1KUGP) na przyszłość, a więc od wejścia planu miejscowego w życie, nie mając zastosowania do istniejących obiektów budowlanych"; – § 23 ust. 1 uchwały z 2002 r. "poprzez jego pominięcie i niezastosowanie przez organy orzekające w sprawie, gdy tymczasem z przepis ten odnosi się do istniejących już w dniu wejścia w życie planu miejscowego obiektów budowlanych i zakazuje jedynie ich rozbudowy lub nadbudowy w sytuacji, gdy obiekty te wykraczają poza nieprzekraczalną linię zabudowy według jej przebiegu na rysunku planu"; – art. 6 k.p.a. "poprzez naruszenie fundamentalnej zasady w polskim systemie prawnym, statuującym zasadę legalizmu, z której wyprowadza się regułę niedziałania prawa wstecz (lex retro non agit)"; – art. 7 k.p.a. "poprzez nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, w którym w niezbędnym zakresie organy powinny ustalić zakres zamierzenia inwestycyjnego przeprowadzonego przez Skarżącą, stwierdzić, że obiekt budowlany nie utracił bytu fizycznego i uległ odbudowie, a zatem nie mają do niego zastosowania przepisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego"; – art. 7a k.p.a. "poprzez jego niezastosowanie i nierozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych wynikających z norm prawnych ujętych w przepisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na korzyść Skarżącej, do czego organy orzekające w sprawie miały obowiązek, zwłaszcza skoro konsekwencją odmowy wydania zaświadczenia o zgodności budowy z mpzp miałaby zostać wydana decyzja o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego", – art. 217 § 1-2 k.p.a. "poprzez stwierdzenie braku podstaw do wydania zaświadczenia o zgodności budowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, choć istniały ku temu podstawy, zwłaszcza iż wystarczającym ku temu było potwierdzenie faktów oraz stanu prawnego wynikających z danych będących w posiadaniu organu I instancji, tj. z treści planu miejscowego"; – art. 218 § 2 k.p.a. "poprzez jego niezastosowanie i nieprzeprowadzenie przez organy orzekające w sprawie postępowania wyjaśniającego, zwłaszcza zmierzającego do ustalenia zakresu i istoty robót budowlanych przeprowadzonych przez Skarżącą, a także do ustalenia ciągłości istnienia obiektu budowlanego zlokalizowanego na działkach nr [...] oraz [...] , obręb [...] , dzielnica [...] w [...]". W konkluzji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji. 4. W odpowiedzi na powyższą skargę, zawartej w piśmie procesowym z 9 grudnia 2024 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wniosło o jej oddalenie. II Stosownie do art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.) sprawa niniejsza została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. III Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. W myśl art. 184 zdanie pierwsze Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl zaś art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. 2. W ocenie Sądu zarzuty skargi odnośnie do obrazy przez postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 14 października 2024 r. (znak: KOC/3725/Zs/24) oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy z 17 maja 2024 r. (nr 76/WIL/PU/2024): a) art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130, ze zm.), b) art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. 725, ze zm.; obowiązujący tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r poz. 418), c) § 11, § 23 ust. 1 i § 41 uchwały Nr 887 Rady Gminy Warszawa-[...] z dnia 26 września 2002 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ulicy [...] (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego Nr 289, poz. 7604, ze zm.; dalej: uchwała z 2002 r.), d) art. 6, art. 7, art. 7a, art. 217 § 1-2 i art. 218 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej: k.p.a.) – nie mają usprawiedliwionych podstaw, co przekłada się na oddalenie skargi. 3. Odnosząc się zbiorczo do postawionych przez skarżącą zarzutów, Sąd zwraca uwagę, że przedmiotem kontrolowanego postępowania jest postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia. Postępowanie to regulują przepisy zamieszczone w dziale VII k.p.a., tj. art. 217-220. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem doktryny zaświadczenie jest przewidzianą przepisami prawa formą działania (wypowiedzi) organu administracji publicznej, który wydaje takie zaświadczenie na żądanie osoby, która się o niego ubiega (por. J. Lang, Zaświadczenie w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego, "Organizacja – Metody – Technika" 1988, nr 2, s. 14). Zaświadczenie stanowi urzędowe potwierdzenie pewnego stanu rzeczy (faktów albo stanu prawnego), którego istnienie jest niewątpliwe oraz niesporne. Akt ten może bowiem dotyczyć wyłącznie danych znajdujących się w posiadaniu organu, znajdujących się w jego ewidencji, zbioru dokumentów lub zbioru danych utrwalanych innymi technikami. Zaświadczenia nie są natomiast aktami administracyjnymi, lecz czynnościami faktycznymi, ponieważ nie są oświadczeniami woli, lecz oświadczeniami wiedzy (por. Z. Kmiecik, Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalenia i weryfikacji jego treści, "Państwo i Prawo" 2004 r. nr 10, poz. 58). Powyższe pozwala stwierdzić, że w sprawach o wydawanie zaświadczeń nie chodzi w zasadzie o stosowanie normy materialnej. Zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego, a tym samym nie ma charakteru prawotwórczego. (por. wyroki NSA z 26 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 1778/11, Legalis oraz z 15 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 1518/12, Legalis). Zaświadczenie może jednak zmieniać sytuację faktyczną strony (np. dostarczyć jej środek dowodowy w odnośnym postępowaniu), nie zmienia jednak zakresu jej praw i obowiązków, nie wywołuje bezpośrednio żadnych skutków materialnych, choć może mieć wpływ na realizację niektórych praw i obowiązków. Może ono na przykład wywołać skutki prawne przez to, że będzie stanowić dowód w postępowaniu wyjaśniającym, jako rodzaj dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 k.p.a. (por.: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Bibliografia postępowania administracyjnego za lata 1927-2008, Warszawa 2009, s. 894; prawomocny wyrok WSA w Krakowie z 13 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 445/14, Legalis). Tym samym zaświadczenie ma znaczenie dowodowe i przemawia za nim domniemanie prawdziwości. Moc zaświadczenia może być tylko obalona przez przeprowadzenie dowodu przeciwko treści zaświadczenia (por. wyrok NSA z 16 grudnia 2008 r., sygn. akt I OSK 44/08, Legalis). Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczenia jest rodzajem postępowania administracyjnego o charakterze uproszczonym i odformalizowanym (por. postanowienie SN z 26 marca 1997 r., sygn. akt III RN 9/97, OSNAPiUS 1997, nr 20, poz. 395). Postępowanie to nie jest jednak postępowaniem administracyjnym, którego dotyczy art. 1 pkt 1 k.p.a., a jedynie ma charakter administracyjny z uwagi na stosujące je organy i na jedną z prawnych form działania, do których się ono odnosi (por. prawomocny wyrok WSA w Krakowie z 16 lipca 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 1485/11, Legalis). Jest to tzw. postępowanie gabinetowe, w którym organ wyłącznie konfrontuje treść wniosku osoby ubiegającej się o wydanie zaświadczenia z treścią posiadanych przez organ danych, których dotyczyć ma zaświadczenie. Zgodnie art. 217 § 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się w oparciu o dwie niezależne od siebie przesłanki, a mianowicie, gdy przepis prawa wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego (pkt 1), bądź gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (pkt 2). W każdym z tych dwóch przypadków zaświadczenie wydaje się na żądanie osoby ubiegającej się o wydanie zaświadczenia (art. 217 § 1 k.p.a.). W przypadku, gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a.) organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 k.p.a.). Przed wydaniem zaświadczenia organ może jeszcze przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.), z tym że postępowanie to może być prowadzone na okoliczność potwierdzenia istnienia wnioskowanych danych, zawartych w posiadanej przez organ dokumentacji. Treść zaświadczenia ma opierać się na posiadanych przez organ wcześniej (niezależnie od niniejszej sprawy) ewidencjach, rejestrach czy zbiorach danych. Z kolei kwestię interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia należy rozpatrywać w kontekście charakteru postępowania uregulowanego w dziale VII k.p.a., które ma charakter odformalizowany. Zgodzić się więc należy z tezą, że interes prawny osoby ubiegającej się o wydanie zaświadczenia, znajduje odbicie w szeroko rozumianych przepisach prawa, a więc zarówno ze sfery prawa materialnego, jak i procesowego. Oznacza to, że interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia będzie miała osoba, która chce posłużyć się zaświadczeniem w postępowaniu wyjaśniającym w innej sprawie, z uwagi na zasadę udziału strony w postępowaniu dowodowym, w tym prawo składania wniosków dowodowych (por. prawomocny wyrok WSA w Białymstoku z 14 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Bk 133/10, Legalis). W ramach postępowania o wydanie zaświadczenia, organ wyjaśnia, czy posiadane dane odnoszą się do osoby wnioskodawcy oraz – co najważniejsze – czy dotyczą stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca. Postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia może zakończyć się czynnością materialno-techniczną poprzez wydanie zaświadczenia o treści zgodnej z żądaniem osoby ubiegającej się o jego wydanie albo zaświadczeniem o treści odmiennej bądź w formie zaskarżalnego postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia (art. 219 k.p.a.). Odmowa wydania zaświadczenia może nastąpić gdy organ, do którego skierowano żądanie jest niewłaściwy bądź, gdy nie można spełnić żądania odnośnie treści zaświadczenia z powodu braku dokumentów potwierdzających określone okoliczności, bądź gdy wnioskodawca nie ma interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia. W przedmiotowej sprawie skarżąca ubiegała się o wydanie zaświadczenia o zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego budowy – co należy podkreślić – samowolnie odbudowanego budynku gospodarczego, położonego na działkach ewidencyjnych o numerach [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...]w [...] na terenie Dzielnicy [...]. Okolicznością nie budzącą wątpliwości w sprawie jest to, że organ pierwszej instancji dysponuje postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą z 2002 r. Jak ustaliły organy obu instancji, przedmiotowe działki o numerach [...] i [...] znajdują się na terenie przeznaczonym "ulicy głównej ruchu przyspieszonego" 1KUGP oraz "terenach zabudowy mieszkaniowo-usługowej" 10MN,U. Zwrócić zatem należy uwagę na postanowienia uchwały z 2002 r., które odnoszą się do wskazanych działek: – § 23 w brzmieniu: "1. W ODNIESIENIU DO OBIEKTÓW ISTNIEJĄCYCH WYKRACZAJĄCYCH NA RYSUNKU PLANU POZA NIEPRZEKRACZALNĄ LINIĘ ZABUDOWY, ZAKAZUJE SIĘ ICH ROZBUDOWY I NADBUDOWY [podkr. wł. – WSA]. 2. Zakazuje się lokalizacji obiektów tymczasowych i prowizorycznych. 3. Zakazuje się lokalizacji zabudowy mieszkaniowej: 1) w strefie do 19 m od napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV w obydwie strony od osi linii, 2) w strefie do 40m od krawędzi jezdni ulic głównej 1KUGP". – § 28 w brzmieniu: "Ustala się strefę uciążliwości ulicy głównej 1KUGP, w której obowiązują następujące ograniczenia zagospodarowania, w celu zapewnienia zmniejszenia poziomu dźwięku przy elewacji budynków do wartości dopuszczalnych tj. do 65 dB: 1) w odległości do 40m od krawędzi jezdni istniejącej i projektowanej wyklucza się sytuowanie nowych budynków mieszkalnych, obiektów zdrowia, oświaty, opieki społecznej oraz innych, związanych ze stałym lub wielogodzinnym pobytem dzieci i młodzieży; 2) w odległości od 40m do 80m od skraju jezdni: a) zakazuje się sytuowania obiektów zdrowia, oświaty, opieki społecznej oraz innych, związanych ze stałym lub wielogodzinnym pobytem dzieci i młodzieży; b) dopuszcza się lokalizację zabudowy mieszkaniowej i innych obiektów użyteczności, pod warunkiem zastosowania zabezpieczeń antyhałasowych na elewacjach od strony ulicy głównej, 3) ustala się, iż z uwagi na perspektywiczne obciążenie ruchem ulicy głównej, powyższe ustalenia będą obowiązywać w strefie 130 m po obu stronach ulicy. Warunkiem rezygnacji z tych ustaleń dla strefy 80-130 m od ulicy jest wykonanie oceny oddziaływania ulicy głównej na środowisko, 4) ustala się wprowadzenie 12 m szerokości pasów zieleni (podwójny szpaler drzew z towarzyszącą zielenią niską) oraz wprowadzenie ekranowania przeciwakustycznego wzdłuż ulic głównych, zgodnie z rysunkiem planu"; – § 41 w brzmieniu: "Dla obszaru funkcjonalnego 10MN,U ustala się: 1) przeznaczenie terenu: a) zabudowa jednorodzinna w zieleni z towarzyszącymi nieuciążliwymi usługami, jako przeznaczenie podstawowe, b) w strefie uciążliwości ul. [...] usługi nieuciążliwe, jako przeznaczenie podstawowe i zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna jako przeznaczenie dopuszczone, z uwzględnieniem warunków § 28 niniejszej uchwały, 2) sposób zagospodarowania: a) linie zabudowy: nieprzekraczalne 5 m od linii rozgraniczającej, a od strony ul. [...] dla zabudowy mieszkaniowej 40 m od krawędzi jezdni tej ulicy, b) wysokość zabudowy – max. 10 m, c) minimalna wielkość działek nowo tworzonych 1.200-1.500 m2, d) w granicach strefy linii elektroenergetycznej 110kV – zakaz zabudowy mieszkaniowej; sposób zagospodarowania w tej strefie każdorazowo uzgadniać z właściwym Zakładem Energetycznym, e) obowiązek utrzymania min. 70% powierzchni biologicznie czynnej (nieutwardzonej i niezabudowanej)". Skoro zatem na działkach o numerach [...] i [...] umiejscowiony jest budynek (abstrahując od jego stanu technicznego i zakresu robót, które zostały wykonane przez skarżącą), a organ pierwszej instancji ustalił, że ów budynek – po pierwsze – w części znajduje się w granicach terenu 1KUGP (przeznaczonego pod drogę publiczną), a po drugie – w części znajduje się w granicach terenu 10MN,U i nie spełnia wymagań uchwały z 2002 r. odnośnie do zachowania nieprzekraczalnej linii zabudowy, to już na podstawie tego drugiego ustalenia nie było podstawy do wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżącą treści. Nie można bowiem wydać zaświadczenia o zgodności budowy (abstrahując od tego, czy chodzi o budowę sensu stricto, czy też o proces legalizacyjny samowolnie przeprowadzonych prac remontowych istniejącego już budynku), gdy odnośny budynek jest sprzeczny z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. I chodzi tu zarówno o część, która jest umiejscowiona na terenie, który został przeznaczony pod drogę publiczną, jak i część, która przekracza linię dopuszczalną zabudowy. Sąd rozumie rozgoryczenie skarżącej, która wystąpiła o wydanie zaświadczenia w celu zalegalizowania wykonanych uprzednio samowolnie prac budowlanych, na które poniosła nakłady finansowe. Niemniej jednak sytuacji tej można było od samego początku uniknąć, gdyby skarżąca przed przystąpieniem do jakichkolwiek robót zwróciła się do organu nadzoru budowlanego z wnioskiem o wydanie decyzji o wyrażeniu zgody na przeprowadzenie odnośnych robót budowlanych; wówczas bowiem – występując do Prezydenta m.st. Warszawy o wydanie zaświadczenia potrzebnego dla organu nadzoru budowlanego – posiadłaby już wiedzę, że planowana przez nią inwestycja jest sprzeczna z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Reasumując, w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy odmowa wydania zaświadczenia o żądanej treści była zgodna z prawem. 4. Ponadto Sąd nie dopatrzył się po stronie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie ani Prezydenta m.st. Warszawy jakichkolwiek uchybień w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., które skutkowałyby koniecznością uchylenia wydanych w sprawie skarżącej postanowień. W tym stanie rzeczy – na zasadzie art. 151 p.p.s.a. – orzeczono, jak w sentencji.