VII SA/Wa 316/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka (spr.), Sędzia WSA Maria Tarnowska, Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2013 r. sprawy ze skarg Gminy [...], M. G. i H. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargi oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej k.p.a.), w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1708/10, po ponownym rozpatrzeniu odwołania M. i H. G. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...]. kwietnia 2010 r., znak: [...], stwierdzającej z urzędu nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2009 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. i H. G. pozwolenia na budowę budynku dydaktyczno-szkoleniowego z częścią mieszkalną w [...] przy ul. [...] wraz z urządzeniami budowlanymi: przyłączem kanalizacji sanitarnej do istniejącej sieci, przyłączem kanalizacji deszczowej i dołu chłonnego, przebudowę sieci gazowej i przyłącza gazowego na działkach nr ew. [...] i [...], przyłącza wodociągowego do istniejącej sieci na działce nr ew. [...] przez działkę nr ew. [...], przyłącza elektroenergetycznego kablowego enn, miejsc postojowych, ogrodzenia terenu, zjazdu z drogi gminnej, usytuowanego na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], gm. [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. stwierdził z urzędu nieważność ww. decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2009 r. Od powyższej decyzji M. i H. G. złożyli odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., znak: [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu wojewódzkiego. U podstaw ww. rozstrzygnięcia legło stwierdzenie, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] września 2009 r. została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 Prawa budowlanego w związku z § 96 ust. 8 mpzp z uwagi na zaprojektowanie spornej inwestycji na obszarze, na którym realizacja inwestycji kubaturowych nie była dopuszczona. Następnie, organ wskazał, iż z powyższą decyzją nie zgodzili się M. i H. G. wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1708/10, uchylił zaskarżoną decyzję. Na skutek oddalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 580/11, skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, orzeczenie sądu pierwszej instancji stało się prawomocne. Organ odwoławczy podniósł, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uzasadniając wyrok z dnia 30 listopada 2010 r., wskazał, że decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2010 r., wydana została z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 k.p.a., albowiem "porównanie materiału graficznego obrazującego przebieg linii rozgraniczających obszary o symbolach B 25-ZP i B38-4/MN (...) nie pozwala na kategoryczne postawienie tezy, iż większa część budynku zaprojektowanego na działce nr [...] znajduje się na obszarze B 25-ZP", wskazując na konieczność wyjaśnienia ww. kwestii w toku ponownego postępowania. Sąd pierwszej instancji wskazał także na konieczność poddania ocenie zaświadczenia Burmistrza [...] z dnia [...] października 2008 r. powołanego w akcie notarialnym z dnia 3 listopada 2008 r., Rep. A Nr [...], oraz pisma Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., znak: [...]. Dalej, organ nadzoru wskazał, iż realizując wskazania Sądu, pismami z dnia 12 listopada 2012 r., znak: [...], zwrócił się do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w [...] o nadesłanie akt postępowania w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie spornej inwestycji, a także do Urzędu Miejskiego w [...] o nadesłanie wykonanego na przezroczystym materiale fragmentu załącznika graficznego mpzp obrazującego przebieg linii rozdzielającej teren oznaczony symbolem B-36-UMN oraz B25-ZP na działce nr ew. [...], położonej w [...]. W odpowiedzi na powyższe wystąpienie, przy piśmie z dnia 20 listopada 2012 r., znak: [...], organ nadzoru budowlanego nadesłał kopie: 1) decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2010 r., znak: [...], nakazującej M.i H. G. rozbiórkę budynku dydaktyczno-szkoleniowego z częścią mieszkalną - w budowie, na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w [...], bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę; 2) postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2011 r., znak: [...], zawieszającego postępowanie odwoławcze od ww. decyzji. Jednocześnie Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w [...] w powyższym piśmie poinformował, że inwestycja wykonana jest w stanie surowym otwartym i nie toczyły się w stosunku do spornego zamierzenia inwestycyjnego inne postępowania. Wystąpienie do organu nadzoru budowlanego miało na celu potwierdzenie, w wyniku kontroli obowiązkowej, usytuowania budynku zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym. Natomiast przy piśmie z dnia 26 listopada 2012 r., znak: [...], Urząd Miejski w [...] przekazał wykonane na przezroczystym materiale kserokopie fragmentu mpzp dla działki nr ew. [...] w [...], obrazującego przebieg linii rozgraniczającej obszary oznaczone symbolami B25-ZP oraz B38-U/MN, w tym wykonanego w skali 1:500 (podobnie jak projekt zagospodarowania terenu). Przechodząc do merytorycznego uzasadnienia rozstrzygnięcia organ wyjaśnił na wstępie charakter postępowania prowadzonego w trybie stwierdzenia nieważności decyzji oraz wyjaśnił, co należy rozumieć pod pojęciem rażącego naruszenia prawa. Przywołał także art. 35 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 Prawa budowlanego. Następnie, wskazał, iż z akt sprawy wynika, że sporne zamierzenie inwestycyjne zaprojektowane zostało na obszarze, dla którego Rada Miejska w [...], uchwałą z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...], zatwierdziła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru Miasta [...] (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...]). Analiza dokumentacji projektowej wskazuje, że przez działkę nr ew. [...] przebiega linia rozgraniczająca dwa obszary o różnym przeznaczeniu. Paragraf 102 ust. 2 mpzp na obszarze B 38-U/MN, dopuszczał realizację budynków o funkcji usługowej, a także uzupełnienie zagospodarowania poszczególnych działek o brakujące jego elementy, w tym m.in. miejsca postojowe dla samochodów - zgodnie z warunkami jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ustęp 3 powyższego paragrafu określił maksymalny udział powierzchni zabudowy w stosunku do ogólnej powierzchni działki - 20%. Stosownie do dalszych ustępów mpzp określił dopuszczalną wysokość budynków o I – II kondygnacje nadziemne (ust. 4), pod warunkiem uzyskania pozwolenia Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków na realizację inwestycji (ust. 8). Natomiast § 96 mpzp dla obszaru oznaczonego symbolem B 25-ZP - tereny zieleni urządzonej, wprowadził zakaz zabudowy kubaturowej (ust. 8), dopuszczając wyłącznie realizację obiektów małej architektury, służących rekreacji (ust. 6), elementów oświetlenia oraz informacji wizualnej (ust. 7) oraz rozbudowę i modernizację układu komunikacji pieszej i rowerowej w obrębie istniejących ciągów komunikacyjnych (ust. 5). Organ zaznaczył, iż w celu jednoznacznego ustalenia przebiegu linii rozdzielającej ww. obszary, wystąpił o nadesłanie wykonanej na przezroczystym materiale kserokopii fragmentu mpzp dla działki nr ew. [...] w [...], w skali 1:500 (tożsamej ze skalą w jakiej wykonany został projekt zagospodarowania działki). Stwierdził, iż po nałożeniu folii (w skali 1:500) na projekt zagospodarowania terenu jednoznacznie wynika, że znaczna część budynku (z wyłączeniem północno-wschodniego narożnika) zaprojektowana została na obszarze B 25-ZP. Z analizy projektu budowlanego (rys. nr 2 - rzut parteru i strychu użytkowego) wynika, że jedynie pomieszczenia nr 1, 3, 2 (część), 11 (część) oraz 13 (parter), a także nr 1/2 (część), 1/3, 1/4 oraz 1/9 (część) na piętrze zaprojektowane zostały na obszarze oznaczonym symbolem B 38-U/MN. Biorąc pod uwagę powyższe, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, iż decyzja Starosty [...] z dnia [...] września 2009 r. wydana została z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 Prawa budowlanego w związku z § 96 ust. 8 miejscowego planu, gdyż wbrew zakazowi zatwierdzała projekt budowlany i udzielała pozwolenia na budowę obiektu kubaturowego (o kubaturze 1968,55m3 - Projekt budowlano-wykonawczy, Branża architektoniczna, pkt 6.1, s. 5). W jego ocenie, niewątpliwie sporne zamierzenie inwestycyjne nie mieściło się w definicji obiektu małej architektury, w rozumieniu art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego, nie stanowiło także żadnej z form zabudowy dopuszczalnej na obszarze oznaczonym symbolem B 25-ZP. Ponadto, organ wskazał, iż sporne zamierzenie inwestycyjne obok budynku obejmowało także realizację parkingu dla samochodów, na którym zaprojektowano 10 miejsc postojowych (projekt zagospodarowania terenu). Zgodnie z § 19 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690) odległość wydzielonych miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 6m - w przypadku 5-60 stanowisk włącznie. Tymczasem z projektu zagospodarowania terenu wynika, że miejsca postojowe zaprojektowane zostały w odległości 5,00m od granicy z działką nr ew. [...]. W ocenie, Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, z uwagi na ustalony w sposób jednoznaczny przebieg linii rozdzielającej obszar B 38-U/MN od obszaru B 25-ZP, naruszenie ustaleń mpzp nie budzi wątpliwości, podobnie jak naruszenie obowiązku zachowania określonej minimalnej odległości miejsc postojowych. Z uwagi zaś na analizę skutków społeczno-gospodarczych ze stwierdzonymi naruszeniami, decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2009 r. nie sposób uznać za rozstrzygnięcie wydane przez organ praworządnego państwa. Odmienne stanowisko oznaczałoby aprobatę dla naruszenia, określonego w mpzp ładu przestrzennego, a także stanowiło akceptację nierespektowania obowiązującego porządku prawnego. Organ zaznaczył również, iż sporny budynek został zaprojektowany w niewielkiej odległości od koryta rzeki [...]. Odnosząc się do wyjaśnień Starosty [...] zawartych w piśmie z dnia [...] kwietnia 2010 r., znak: [...] oraz treści zaświadczenia Burmistrza [...] z dnia [...] października 2008 r. powołanego w akcie notarialnym z dnia 3 listopada 2008 r., Rep. A [...], organ wskazał na rozbieżność znajdujące się w ww. dokumentach. Podniósł, iż z treści aktu notarialnego, w którym powołano się na zaświadczenie Burmistrza [...] z dnia [...] października 2008 r. wynika, iż działka nr ew. [...] w całości położona jest na obszarze oznaczonym symbolem B 38-U/MN, czego nie potwierdza już choćby wyrys z mpzp. Natomiast pismo Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., znak: [...], wskazuje że działka nr ew. [...] położona jest "głównie w obszarze funkcjonalnym oznaczonym symbolem B-38U/MN". Powyższe stwierdzenie jest prawdziwe o tyle, że znaczna część ww. nieruchomości znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem B 38-U/MN, tym nie mniej nie zmienia faktu, że budynek zaprojektowany został, w znacznej części, na obszarze oznaczonym symbolem B 25-ZP. Organ stwierdził, iż bez znaczenia w świetle poczynionych ustaleń odnośnie do przebiegu linii rozgraniczającej obszar oznaczony symbolem B 25-ZP oraz B 38-U/MN jest powoływanie się na akt notarialny, w którym powołano się na dokument, którego treść nie znajduje odzwierciedlenia w rzeczywistości. W ocenie organu, oceny o niezgodności z mpzp nie zmienia fakt uzyskania przez inwestorów uzgodnienia organu ochrony zabytków, albowiem organ ten nie jest właściwy analizując dokumentację projektową do oceny zgodności zamierzenia inwestycyjnego. Oceny takiej winien dokonać organ stopnia podstawowego, właściwy w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Powyższe, zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oznacza również, iż decyzja o pozwoleniu na budowę wydana została z rażącym naruszeniem art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. Ustosunkowując się do zaś do zarzutu naruszenia art. 75 § 1, art. 77, art. 78, art. 80, art. 86 k..p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. organ nadzoru wskazał, iż ww. zarzuty, podobnie jak zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., nie zasługują na uwzględnienie. Stwierdził, że przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka - Burmistrza Miasta [...] oraz z przesłuchania strony – M. i H. G. w niniejszej sprawie było zbędne, albowiem żaden świadek nie wskaże przebiegu linii rozgraniczającej obszary określone w mpzp. Źródłem dowodowym w powyższym zakresie może być tylko i wyłącznie dokument, w postaci mpzp. Z tego też powodu bezzasadnym jest zarzut naruszenia art. 78 oraz art. 86 k.p.a. Organ zaznaczył, iż mając na względzie uzupełnienie przez niego materiału dowodowego, nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaznaczył również, iż nie stwierdził innych kwalifikowanych wad prawnych decyzji określonych w art. 156 § 1 k.p.a. (poza wskazanym art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Wskazał także, iż nie znalazł podstaw do wyeliminowania decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2009 r. jedynie w części, w jakiej ww. rozstrzygnięcie zatwierdziło projekt budowlany i udzieliło pozwolenia na budowę na obszarze oznaczonym symbolem B 25-ZP, albowiem w wyniku tak podjętego rozstrzygnięcia w obrocie prawnym pozostałaby decyzja o pozwoleniu na budowę trzech ścian z przedpokojem (wraz z klatką schodową), wiatrołapem, magazynem podręcznym, częścią szatni oraz hall-u (na parterze) oraz pokoju rekreacyjnego, schodów, WC, części kuchni i jadalni oraz części pokoju (na piętrze). Doprowadziłoby to bowiem do powstania obiektu nieprzydatnego do takiego użytku, dla jakiego został on przeznaczony. Skargi na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli M. i H. G. oraz Gmina [...]. M. i H. G. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucili decyzji naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., poprzez oparcie rozstrzygnięcia na materiale dowodowym nie zebranym i nie rozpatrzonym w sposób wyczerpujący, a w konsekwencji błędną jego ocenę, w szczególności poprzez brak określenia metody przeskalowania mapy pozwalającej na ustalenie rzeczywistego przebiegu linii rozdzielającej teren oznaczony symbolem B-36- UMN oraz B25-ZP na działce nr ew. [...], położonej w [...], która pozwalałaby na odtworzenie rzeczywistego obrazu położenia przedmiotowej inwestycji, a tym samym brak możliwości na kategoryczne ustalenie, że znaczna część zaprojektowanego obiektu znajduje się na obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem B 25-ZP, który określony został jako "teren zieleni urządzonej z zakazem zabudowy kubaturowej"; 2) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. 3) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez wadliwe przyjęcie, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] września 2009 r. została wydana w warunkach rażącego naruszenia prawa, w sytuacji, gdy w sprawie nie zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji; 4) art. 153 p.p.s.a., poprzez nie uwzględnienie, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wydanym w danej sprawie były dla organu wiążące. W uzasadnieniu skargi skarżący przywołali orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazujące, co należy rozumieć pod pojęciem "rażącego naruszenie prawa". Wskazali, iż o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: 1) oczywistość naruszenia prawa, 2) charakter przepisu, który został naruszony, 3) racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja. M. i H. G. podnieśli, iż w przedmiotowej sprawie, w żaden sposób nie można mówić o zaistnieniu przesłanki "oczywistości naruszenia prawa". Nałożenie kserokopii fragmentu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dla działki nr ew. [...] w [...], wykonanego na przezroczystym materiale (w skali 1:500) na projekt zagospodarowania terenu (w skali 1:2000) nie może prowadzić do jednoznacznych ustaleń, w tym, iż znaczna część budynku została zaprojektowana na obszarze B 25-ZP, tak jak to ustalił organ. Stwierdzili, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wskazał na zastosowaną metodę przeskalowania mapy ze skali 1:2000 do skali 1:500, formy przedmiotu przeskalowywania (matryca foliowa planu czy też rysunek planu w formie papierowej będący w tzw. obiegu), urządzenia za pomocą, których dokonano przedmiotowego przeskalowania, ani nie określił współrzędnych geodezyjnych, które przyjęto dla skoordynowania obu badanych map. W ich ocenie, sam fakt nakładania kserokopii fragmentu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dla działki nr ew. [...] w [...], wykonanego na przezroczystym materiale (w skali 1:500) na projekt zagospodarowania terenu (w skali 1:2000), zwłaszcza w sytuacji nieokreślenia wspólnych i skoordynowanych współrzędnych geodezyjnych, może powodować błąd i nie daje rzeczywistego obrazu przebiegu linii. Skarżący ponadto wskazali, iż z uwagi na fakt, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie ustalił rzeczywistego przebiegu linii rozdzielającej teren oznaczony symbolem B-36-UMN i B 25-ZP na działce nr ew. [...] w [...], to tym samym żadna z ww. przesłanek w niniejszej sprawie nie wystąpiła. Powoduje to, iż nie mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa, bowiem nie każda niezgodność pozwolenia na budowę z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przesądza o rażącym naruszeniu prawa w wyniku wydania takiego pozwolenia. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, zdaniem strony, nie wynika też, aby przeprowadzono dowód, na potwierdzenie, że sporna inwestycja rzeczywiście znajdowałaby się w całości bądź w znacznej części na obszarze B 25-ZP. Strona skarżąca stwierdziła nadto, iż w toku postępowania, organy administracji dopuściły się szeregu uchybień proceduralnych, które miały istotny wpływ na przebieg toczącego się postępowania oraz na wynik sprawy. W przeprowadzonym przez organ postępowaniu zaniechano reguł wynikających z zasady prawdy obiektywnej i obowiązku zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co skutkowało negatywnym dla strony rozstrzygnięciem. Gmina [...] natomiast, w swojej skardze, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzuciła jej naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 10, art. 28, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz naruszenie art. 28 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego pominął ją jako stronę postępowania administracyjnego, mimo iż jest właścicielem nieruchomości sąsiadujących i częściowo zajętych pod przedmiotową inwestycję (działki nr ewid. [...], [...], [...], [...]), znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Gmina jest też właścicielem i inwestorem aktualnie dokonywanych inwestycji na całości obszaru funkcjonalnego, określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem B25-ZP - teren zieleni urządzonej (akta sprawy - projekt zagospodarowania działki nr ewid. [...] opracowany na mapie do celów projektowych w skali 1:500 dla inwestora). Strona skarżąca wskazała, iż przystąpiła do prac nad zmianą "studium" i w następnej kolejności obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą rady Gminy w [...] (w znacznej części niespójnego ze "studium"), w oparciu który została wydana kwestionowana decyzja. Projekt zmiany ww. dokumentów dopuszcza dotychczasowe posadowienie budowanej nieruchomości inwestorów na działce nr ewid. [...] bez ograniczeń. Powyższy fakt zaś nie mógł zostać ujawniony, ponieważ Gmina [...] nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu prowadzonym przez organ. Skarżąca Gmina zarzuciła organowi, iż dokonując kwalifikacji rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 Prawa budowlanego w związku z § 96 ust. 8 m.p.z.p., posłużył się wykładnią m.p.z.p. werbalną i niekompleksową. Wskazała, iż złożoność zagadnień i specyfika m.p.z.p. wymaga ewidentnie szczegółowej analizy wg wykładni funkcjonalnej. Założenie w skarżonej decyzji o bezwzględności ustaleń planów miejscowych jest nieprecyzyjne - ustalenia m.p.z.p. w obowiązującym zakresie w znacznej części mają charakter autorski i ich znaczenie jest różne (od ustaleń informacyjnych, postulatywnych, organizacyjno-metodologicznych, wskaźników nakazowo-zakazowych o znaczeniu ogólnym i szczegółowym zarówno w formie tekstowej, jak i graficznej na rysunku planu). Ustalenia graficzne na rysunku planu mogą posiadać doprecyzowanie tekstowe i winny być uwzględniane łącznie. Linie rozgraniczające (stałe i orientacyjne) poszczególne tereny funkcjonalne w zależności od specyfiki ich przeznaczenia i sposobu zagospodarowania, posiadają stosowne doprecyzowania tekstowe; jeżeli nie posiadają żadnych doprecyzowań tekstowych (co ma miejsce w przedmiotowym m.p.z.p.), mogą podlegać wykładni ustaleń planu łącznie z terenami funkcjonalnymi, które wyznaczają i z którymi sąsiadują - usytuowanie budynku na linii rozgraniczającej w tym konkretnym przypadku nie ma znamion rażącego naruszenia prawa. Gmina wskazała, iż analiza kompleksowa m.p.z.p., w tym § 96 dla obszaru B25-ZP teren zieleni urządzonej, ustala ogólne zasady zagospodarowania z zakazem zabudowy kubaturowej, przy czym jest to obszar rozległy, rozczłonkowany, zadrzewiony i stanowi część "parku środowiskowego" (który w części obszaru dopuszcza ograniczoną zabudowę kubaturową). W miejscu kolizyjnym ustalenia wskazują na możliwość modernizacji lub rozbudowy istniejących ciągów wewnętrznej komunikacji pieszej i rowerowej, występujących w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr ewid. [...]. Poszerzenie istniejących ciągów komunikacyjnych kosztem działki nr ewid. [...] jest uważane za błąd planistyczny - jest nieuzasadnione funkcjonalnie i nie wpływa na relacje przestrzenne części "parku środowiskowego" w obszarze B25-ZP (działka nr ewid. [...] z projektowaną zabudową usługowo- mieszkalną dalej stanowi w strukturze przestrzennej m.p.z.p. zamknięcie przestrzeni części "parku środowiskowego" od strony wschodniej). Sporna linia rozgraniczająca w granicach tej działki przy funkcjonalnej wykładni ustaleń m.p.z.p. dla obszarów B25-ZP oraz B38-U/MN jest linią rozgraniczającą orientacyjną do sprecyzowania na etapie opracowania planów realizacyjnych na tych obszarach. W ocenie strony skarżącej, nieuzasadniony jest również zarzut dotyczący odległości budynku od rzeki [...], nie wynikają ograniczenia w tym zakresie zarówno z ustaleń planu miejscowego, jak też przepisów odrębnych. Budynek jest usytuowany poza obszarem bezpośredniego zagrożenia powodzią, rzekę od budynku oddziela funkcjonujący ciąg komunikacji wewnętrznej pieszo-rowerowej, zapewniający swobodny dostęp do rzeki. Gmina [...] zauważyła także, że organ nadzoru wystąpił jedynie o kopię decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2010 r. znak: [...] oraz o kserokopię fragmentu mapy dla działki, na której prowadzona jest inwestycja. Żadna zaś kopia czy też kserokopia, jej zadaniem, nie może stanowić materiału dowodowego akt sprawy. Jedynie odpis decyzji lub uwierzytelniona decyzja w sposób przez prawo przewidziany może stanowić materiał dowodowy. W odpowiedzi na skargi organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o ich oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że zaskarżona decyzja wydana została w szczególnym trybie postępowania, w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Postępowanie takie prowadzone na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji, stąd też ustalenie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności decyzji nie jest kompetentny do rozstrzygania sprawy co do meritum. W postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru o stwierdzenie nieważności organ ma obowiązek rozpatrywać sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a., to znaczy nie może rozpatrywać sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym (por. wyrok NSA z dnia 28 maja 1985 r., sygn. akt I SA 89/85, publ. ONSA 1985, Nr 1, poz. 30). Organ orzeka wyłączenie kasacyjnie, stwierdzając nieważność decyzji albo jej niezgodność z prawem, a w przypadku braku przesłanek takiego orzeczenia odmawia stwierdzenia nieważności decyzji. Organ nadzoru jest w tym przypadku kontrolerem prawidłowości samej decyzji administracyjnej. Wśród przesłanek enumeratywnie wymienionych, w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest rażące naruszenie prawa, które określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym. Obowiązkiem organu badającego ważność decyzji w aspekcie przesłanki rażącego naruszenia prawa jest wyraźne ustalenie, który konkretny przepis został naruszony, przy czym, rozpoznając sprawę w omawianym trybie, organ orzekający bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania weryfikowanej decyzji. Oczywistość naruszenia polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną, a więc chodzi o sytuację, gdy istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie (zob. wyroki: WSA w Warszawie z dnia 21 grudnia 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 706/05, Lex nr 196278, Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1134/04, Lex nr 165717). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się ponadto, iż o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki gospodarcze lub społeczne, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 2 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 2226/10, Lex nr 824448, z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09, Lex nr 746680). Na uwagę zasługuje również fakt, iż kontrolowana decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego została wydana w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1708/10. Powyższym wyrokiem uchylona została wcześniejsza decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2010 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż nie jest przekonująca teza organu jakoby decyzja, której nieważność stwierdzono w sposób oczywisty naruszała art. 35 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 Prawa budowlanego. Zatwierdziła ona projekt budowlany i udzieliła pozwolenia na budowę obiektu, co do którego wbrew temu co podnosi organ, nie można kategorycznie stwierdzić, że jego większa część zaprojektowana została na obszarze, na którym plan miejscowy zakazywał zabudowy kubaturowej (symbol B 25-ZP). Sąd zaznaczył, iż porównanie materiału graficznego obrazującego przebieg linii rozgraniczających obszary o symbolach B 25-ZP i B 38-4/MN (zob. załączniki do odwołania oraz protokołu oględzin z dnia 23 lutego 2010 r.) nie pozwala na kategoryczne postawienie tezy, iż większa część budynku zaprojektowanego na działce nr [...] znajduje się na obszarze B 25-ZP. Stwierdził, że powyższa kwestia będzie musiała być wyjaśniona w toku ponownego postępowania, podobnie jak ocenie powinno zostać poddane zaświadczenie Burmistrza [...] z dnia [...] października 2008 r. oraz pismo Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. Sąd podniósł także, że w przypadku, gdyby okazało się, że sporna inwestycja rzeczywiście znajdowałaby się w całości bądź w znacznej części na obszarze B25-ZP, to pozostawienie w obrocie prawnym decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2009 r. byłoby w istocie akceptowaniem naruszeń wprowadzonego planem miejscowym ładu przestrzennego. Byłoby także wyrazem pobłażliwości dla inwestorów, którzy kierując się względami ekonomicznymi doprowadziliby do sytuacji zamierzających do obejścia przepisów związanych z zagospodarowaniem terenu. Powołanie wyżej wymienionego wyroku nie pozostaje bez znaczenia, albowiem stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność) zostało uznane za błędne. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią natomiast z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie administracyjne. Związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu ww. przepisu oznacza zaś to, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej. Dodać należy, iż przepis art. 153 ww. ustawy ma charakter bezwzględnie obowiązujący co oznacza, że ani organ administracji publicznej ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że prawidłowo organ nadzorczy przeanalizował i ocenił weryfikowaną w postępowaniu nieważnościowym decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2009 r., mając na względzie wyrok Sądu z dnia 30 listopada 2010 r., uznając, iż dotknięta jest kwalifikowaną wadą prawną określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zapadła ona bowiem z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowanego w związku z § 96 ust. 8 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Miasta Zwierzyniec. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił, te zaś ustalenia Sąd przyjmuje także za swoje, że sporne zamierzenie inwestycyjne zaprojektowane zostało na obszarze, dla którego Rada Miejska w [...], uchwałą z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...], zatwierdziła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru Miasta [...]. Analiza dokumentacji projektowej wskazuje, że przez działkę nr ew. [...] przebiega linia rozgraniczająca dwa obszary o różnym przeznaczeniu. Paragraf 102 ust. 2 mpzp na obszarze B 38-U/MN, dopuszczał realizację budynków o funkcji usługowej, a także uzupełnienie zagospodarowania poszczególnych działek o brakujące jego elementy, w tym m.in. miejsca postojowe dla samochodów - zgodnie z warunkami jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ustęp 3 powyższego paragrafu określił maksymalny udział powierzchni zabudowy w stosunku do ogólnej powierzchni działki - 20%. Stosownie do dalszych ustępów mpzp określił dopuszczalną wysokość budynków o I – II kondygnacje nadziemne (ust. 4), pod warunkiem uzyskania pozwolenia Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków na realizację inwestycji (ust. 8). Natomiast § 96 mpzp dla obszaru oznaczonego symbolem B 25-ZP - tereny zieleni urządzonej, wprowadził zakaz zabudowy kubaturowej (ust. 8), dopuszczając wyłącznie realizację obiektów małej architektury, służących rekreacji (ust. 6), elementów oświetlenia oraz informacji wizualnej (ust. 7) oraz rozbudowę i modernizację układu komunikacji pieszej i rowerowej w obrębie istniejących ciągów komunikacyjnych (ust. 5). Z nałożenia folii (w skali 1:500) przedstawiającej fragment mpzp dla działki nr ew. [...] w [...] na projekt zagospodarowania terenu (w skali 1:500) jednoznacznie wynika, że znaczna część budynku (z wyłączeniem północno-wschodniego narożnika) zaprojektowana została na obszarze B 25-ZP. Z analizy projektu budowlanego (rys. nr 2 - rzut parteru i strychu użytkowego) wynika, że jedynie pomieszczenia nr 1, 3, 2 (część), 11 (część) oraz 13 (parter), a także nr 1/2 (część), 1/3, 1/4 oraz 1/9 (część) na piętrze zaprojektowane zostały na obszarze oznaczonym symbolem B 38-U/MN. Wbrew twierdzeniom skargi M. i H. G., organ nie nałożył kserokopii fragmentu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dla działki nr ew. [...] w [...], wykonanego na przezroczystym materiale w skali 1:500 na projekt zagospodarowania terenu w skali 1:2000, lecz w obu przypadkach była to skala 1:500. Nie był także zobowiązany do wskazania metody przeskalowania mapy. Zasadnie więc organ nadzoru uznał, iż decyzja Starosty [...] z dnia .[[...] września 2009 r. wydana została z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z § 96 ust. 8 miejscowego planu, gdyż wbrew zakazowi zatwierdzała projekt budowlany i udzielała pozwolenia na budowę obiektu kubaturowego (o kubaturze 1968,55m3 - Projekt budowlano-wykonawczy, Branża architektoniczna, pkt 6.1, s. 5), oraz że niewątpliwie sporne zamierzenie inwestycyjne nie mieściło się w definicji obiektu małej architektury, w rozumieniu art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego, nie stanowiło także żadnej z form zabudowy dopuszczalnej na obszarze oznaczonym symbolem B 25-ZP. W okolicznościach kontrolowanej sprawy organ prawidłowo wywiązał się z dokonania ustaleń faktycznych oraz ich oceny w zakresie wymaganym do oceny wystąpienia naruszenia prawa, oraz oceny stopnia tego naruszenia jako rażącego. Oceniając charakter prawny art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego należy stwierdzić, że jest to norma bezwzględnie obowiązująca. W przypadku nie spełnienia jej dyspozycji organ architektoniczno-budowlany obowiązany jest wydać decyzję o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. Zaznaczyć także należy, iż przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są prawem miejscowym, które może wprowadzać ograniczenia w sposobie wykonywania własności. Tak długo, jak obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tak długo wiążą obywateli i organy administracji publicznej wynikające z tych ustaleń ograniczenia w sposobie zagospodarowania terenu. Kwestionowana decyzja o pozwoleniu na budowę wywołuje więc niemożliwe do zaakceptowania skutki społeczno-gospodarcze. Sporna inwestycja narusza bowiem istniejący ład architektoniczny oraz estetykę zabudowy na terenie, dla którego ww. plan przewidział konkretne przeznaczenie, a z którym projektowany budynek jest niezgodny. Należy mieć na względzie, że ustalony ład przestrzenny jest istotnym elementem obrotu gospodarczego (nieruchomości), ponieważ winien dawać gwarancję, że na danym terenie powstaną tylko takie obiekty, i tylko w takim kształcie, w jakim dopuszcza to miejscowy plan zagospodarowania terenu. Realizacja postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w procesie inwestycyjnym stanowi z jednej strony obowiązek dla inwestora, z drugiej zaś daje gwarancję zrealizowania każdego zamierzenia, które jest zgodne z planem. Stanowi również gwarancję dla właścicieli innych nieruchomości objętych planem, że nie powstanie zabudowa niezgodna z tym planem, a tylko taka, na którą społeczność lokalna wyraziła zgodę w procedurze uchwalania planu miejscowego. Naruszenie więc powyższych zasad godzi w istotne wartości prawne i społeczne, nie może być zatem ignorowane ani przez organy, ani przez inwestorów. Zauważyć także należy, iż dla oceny prawidłowości kontrolowanej decyzji, istotne znaczenie ma przeznaczenie terenu, na którym obiekt był wznoszony w dacie budowy, a nie w dacie orzekania przez organ administracji, czy też jakie będzie przeznaczenie terenu w przyszłości. W tym kontekście, bez znaczenia dla prawidłowości podjętego przez organ rozstrzygnięcia, jest okoliczność, że Gmina [...] przystąpiła do prac nad zmianą "studium" i w następnej kolejności obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą rady Gminy w [...] (w znacznej części niespójnego ze "studium"), w oparciu który została wydana kwestionowana decyzja, oraz że projekt zmiany ww. dokumentów dopuszcza dotychczasowe posadowienie budowanej nieruchomości inwestorów na działce nr ewid. [...] bez ograniczeń. Ponadto, w ocenie Sądu, ustalenia planu w zakresie działki nr ew. [...] są jasne i nie można przyjąć, że linia rozgraniczająca dla obszarów B25-ZP oraz B38-U/MN jest linią rozgraniczającą orientacyjną do sprecyzowania na etapie opracowania planów realizacyjnych na tych obszarach. Co więcej, wskazać należy, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie ma charakteru normatywnego, gdyż nie jest aktem prawa miejscowego. Studium nie ma mocy powszechnie obowiązującej i określa jedynie - jako akt planistyczny - politykę przestrzenną gminy. Wskazując na kierunki i sposoby działania organów, jako akt kierownictwa wewnętrznego, nie stanowi zaś normatywnej podstawy do wydawania indywidualnych aktów stosowania prawa, jakimi są decyzje (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1294/07). Niezależnie od powyższego, zasadnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, iż Starosta [...] dopuścił się także rażącego naruszenia § 19 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym odległość wydzielonych miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 6m - w przypadku 5-60 stanowisk włącznie, z uwagi, że weryfikowana decyzja zatwierdzała projekt zagospodarowania terenu, z którego wynikało, że miejsca postojowe zaprojektowane zostały w odległości 5,00m od granicy z działką nr ew. [...]. W ocenie Sądu, z uwagi na analizę skutków społeczno-gospodarczych ze stwierdzonymi naruszeniami, decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2009 r. nie sposób uznać za rozstrzygnięcie wydane przez organ praworządnego państwa. Odmienne stanowisko oznaczałoby aprobatę dla naruszenia, określonego w mpzp ładu przestrzennego, a także stanowiło akceptację nierespektowania obowiązującego porządku prawnego. Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego nie można postawić zarzutu, iż przekroczył dyspozycję art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jak również, iż naruszył przepis art. 153 p.p.s.a. Organ nadzoru uwzględnił zarówno wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2010 r., jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 580/11. Zrealizował wytyczne Sądu, nakazujące dokonanie, jednoznacznej oceny, jaka część spornej inwestycji znajduje się na obszarze B25-ZP oraz analizy zaświadczenia Burmistrza [...] z dnia [...] października 2008 r. i pisma Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., również w tym kontekście. Ponadto zdaniem Sądu, organ przeprowadził postępowanie z poszanowaniem zasad wynikających z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargi jako nieuzasadnione oddalił.