VII SA/Wa 373/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Janeczko, Sędziowie sędzia WSA Monika Kramek, asesor WSA Elżbieta Granatowska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 maja 2021 r. sprawy ze skargi H. G. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2020 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu zażalenia H. G., utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2020 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Wnioskiem z dnia 18 maja 2020 r. H. G., zwróciła się do Wojewody [...] o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Gminie [...] pozwolenia na budowę instalacji fotowoltaicznej o mocy poniżej 200 Kwh dedykowanej dla oczyszczalni ścieków w [...], na działce nr [...], obręb [...], przy ul. [...] w [...]. Wnioskodawczyni wskazała, że jest właścicielką nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], która jest narażona na oddziaływanie instalacji wykonanej na podstawie decyzji, której dotyczy wniosek. Postanowieniem z dnia [...] września 2020 r. Wojewoda [...] odmówił wszczęcia postępowania nieważnościowego. Organ wskazał, że H. G. nie była stroną postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją o pozwoleniu na budowę, a stanowiąca jej własność nieruchomość (działka nr [...]) znajduje się w odległości ok. 4 km od działki inwestycyjnej nr [...]. Zdaniem wnioskodawczyni ww. decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, bez przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, w postępowaniu przeprowadzonym bez udziału właścicieli nieruchomości narażonych na potencjalne oddziaływanie inwestycji. Swój interes prawny wnioskodawczyni wywodzi z prawa własności nieruchomości, na którą oddziałuje promieniowanie elektromagnetyczne pochodzące z instalacji wykonanej na podstawie decyzji wskazanej we wniosku. Wojewoda [...] przytoczył treść art. 157 § 2 k.p.a. i art. 28 k.p.a. Wskazał ponadto, że zarówno w sprawie o pozwolenie na budowę prowadzonej w trybie zwykłym, jak i w trybach nadzwyczajnych, krąg podmiotów uznanych za strony powinien być identycznie ustalony na podstawie przepisu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który jest normą szczególną wobec art. 28 k.p.a. Z akt sprawy wynika, że wnioskodawczyni nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...]. Jak wynika z analizy wzajemnego położenia obu nieruchomości, najmniejsza odległość między nimi wynosi blisko 4 km. Obszar oddziaływania inwestycji wskazany przez organ I instancji w kwestionowanej decyzji, ustalony został prawidłowo i nie wykracza poza granice nieruchomości, na której zlokalizowana została inwestycja. Jak wynika z projektu budowlanego - instalacja fotowoltaiczna zrealizowania na działce nr [...] zlokalizowana została w sposób, który nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu, w tym zabudowy terenów sąsiednich. Inwestycja ta nie wpływa na zmianę warunków i standardu użytkowania działek sąsiednich, ani tym bardziej działek położonych w dalszej odległości, takich jak działka wnioskodawczyni nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2020 r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu zażalenia H. G., utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Organ wskazał, że stosownie do art. 61 § 1 k.p.a., postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Natomiast zgodnie z art. 61 a § 1 k.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Organ wskazał, że zgodnie z przepisem art. 28 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333), stronami w sprawach pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei obszar oddziaływania obiektu definiuje art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego (wg. brzmienia na dzień wszczęcia postępowania), jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Zgodnie z obecnie obowiązującym brzmieniem art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, przez obszar oddziaływania należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Zmiana art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego została wprowadzona art. 1 pkt 1 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471), która weszła w życie w dniu 19 września 2020 r. Jednak zgodnie z art. 25 ww. ustawy, do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Zatem w niniejszej sprawie zastosowanie będzie miał przepis art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w brzmieniu sprzed nowelizacji. Z projektu budowlanego wynika, że przedmiotem spornej inwestycji jest budowa instalacji fotowoltaicznej do zasilania w energię elektryczną zespołu budynków oczyszczalni ścieków w [...]. Projektowany system fotowoltaiczny o mocy 199,68 kWp dedykowany dla oczyszczalni ścieków ma na celu produkcję i przesył energii do istniejącej wewnętrznej instalacji elektrycznej. Instalacja fotowoltaniczna będzie zbudowana na działce nr ew. [...] (zob. Projekt budowlany - Informacje ogólne (...) - 1.2 Przedmiot opracowania). Jak wynika ze strony internetowej https://polska.e-mapa.net/ działka nr ew. [...], na której zaprojektowano sporną inwestycję położona jest w odległości ponad 3,7 km od działek skarżącej o nr ew. [...] i [...]. Mając na uwadze charakter spornej inwestycji, jak również jej usytuowanie organ stwierdził, że działki wnioskodawczyni nr ew. [...] i [...] nie znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. Sporne przedsięwzięcie nie powoduje bowiem jakichkolwiek ograniczeń, które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa w zakresie możliwości zagospodarowania działek nr ew. [...] i [...]. Wnioskodawczyni może bez przeszkód zagospodarować działki będące jej własnością, zaś realizacja spornej inwestycji w najmniejszym nawet stopniu nie wpływa na zakres - wyznaczony przepisami prawa - dopuszczalnego zagospodarowania. W kontekście zarzutów skarżącej organ wyjaśnił, że z przepisów prawa cywilnego dotyczących ochrony prawa własności (art. 140 Kodeksu cywilnego) można wywodzić przymiot strony, w rozumieniu art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, tylko wówczas, gdy wykonywanie prawa własności jest zagrożone poprzez ograniczenia w jej zagospodarowaniu. Samo zaś powoływanie się na przepisy prawa cywilnego nie jest wystarczające dla wykazania interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. O przyznaniu przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji nie przesądza również powoływanie się przez skarżącą na promieniowanie elektromagnetyczne, z akt sprawy nie wynika bowiem, aby sporna inwestycja wpływała na nieruchomości skarżącej w powyższym zakresie. Skargę na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła H. G., zaskarżając je w całości i zarzucając organowi naruszenie: 1. art. 28 k.p.a. i art. 61 § 1 k.p.a. oraz art. 61a § 1 k.p.a. polegające na braku przyznania skarżącej statusu strony, mimo, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2016 r. dotyczył praw i interesów skarżącej przysługujących jej z tytułu prawa własności nieruchomości położonej w obszarze oddziaływania instalacji powstałej w wyniku decyzji, której dotyczył wniosek o stwierdzenie nieważności, 2. art. 28 ust. 2 w brzmieniu sprzed zmiany ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, która weszła w życie w dniu 19 września 2020 r., a polegające na przyjęciu, iż nieruchomość skarżącej nie jest położona w obrębie oddziaływania instalacji powstałej wskutek decyzji Starosty [...], której dotyczy wniosek o stwierdzenie nieważności.  Powołując się na powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i rozpoznanie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2016 r. W uzasadnieniu skargi wskazała, że nie podziela stanowiska Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, aby jej nieruchomość nie znajdowała się w obszarze oddziaływania instalacji fotowoltaicznej. Jak wynika z materiału dowodowego, który został przedłożony wraz z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji, nieruchomość skarżącej narażona jest na oddziaływanie promieniowania elektromagnetycznego, którego obecność potwierdzili pracownicy Delegatury Urzędu Komunikacji Elektronicznej w czasie pomiarów dokonanych na nieruchomości skarżącej. Bezsporne jest oddziaływanie inwestycji na nieruchomość skarżącej przez promieniowanie elektromagnetyczne, którego źródłem jest właśnie wykonana na podstawie spornej decyzji instalacja. Dla sprawy nie powinno mieć znaczenia, iż nieruchomość skarżącej położona jest w odległości 3,7 km od oczyszczalni ścieków, skoro mimo to, instalacja oddziałuje na nieruchomość. Zdaniem skarżącej, w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w żaden sposób nie odniósł się do materiału dowodowego, który został przez nią przedłożony, w szczególności do pism: 1. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. na okoliczność prowadzenia postępowania administracyjnego związanego z budową wraz z przebudową sieci rozdzielczo oświetleniowej przy ulicy [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w [...] i przy ul. [...] w [...], zasilanej ze stacji 15/04 kVC nr [...] "[...]" w [...], przewidzianej do realizacji na działce nr [...] i części działki [...], obręb [...] przy ul. [...] w [...], 2. Obwieszczenia Urzędu Miasta w [...] o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zmiany decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. dla zadania inwestycyjnego pn "Modernizacja sieci rozdzielczo - oświetleniowej przy ulicy [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w [...] i przy ul. [...] w [...] zasilanej ze stacji 15/04 Kv nr [...] "[...]" w [...], przewidzianej do realizacji na działce nr [...] i części działki nr [...] k. m. 2 obręb [...] przy ul. [...] w [...]" na zamierzenie pn "Budowa wraz z przebudową sieci rozdzielczo - oświetleniowej przy ulicy [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w [...] i przy ul. [...] w [...], zasilanej ze stacji 15/04 kVC nr [...] "[...]" w [...], przewidzianej do realizacji na działce nr [...] i części działki [...] km.2 obręb [...] przy ul. [...] w [...]", które mają istotne znaczenie dla przedmiotu postępowania, bowiem wykazują, iż organy administracji podjęły w wyniku wydania decyzji, której dotyczy wniosek o stwierdzenie nieważności konkretne decyzje ograniczające prawo własności skarżącej. W stanie faktycznym sprawy, w zakresie obszaru oddziaływania inwestycji, organ oparł się jedynie na odległości dzielącej oczyszczalnię ścieków od nieruchomości skarżącej, zaś nie jest to przesłanka pozwalająca na obiektywne stwierdzenie zakresu oddziaływania powstałej inwestycji. Wedle skarżącej, bez wydania decyzji środowiskowej, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie, nie jest możliwe stwierdzenie, iż inwestycja nie wywołuje żadnego wpływu na nieruchomość skarżącej i nie jest to tylko jej subiektywne odczucie. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2019 poz. 2325 – zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga H. G. nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2016 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Gminie [...] pozwolenia na budowę instalacji fotowoltaicznej o mocy poniżej 200 Kwh dedykowanej dla oczyszczalni ścieków w [...], na działce nr [...]. Podkreślenia wymaga, że - co do zasady - stroną postępowania nieważnościowego zmierzającego do wzruszenia decyzji dotychczasowej jest osoba, która miała taki status w postępowaniu zwykłym. Jednakże nie zawsze musi zachodzić tożsamość pomiędzy stronami postępowania w trybie nadzwyczajnym, a stronami postępowania zwykłego, choć niewątpliwie przedmiot decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności wyznacza krąg stron obu tych postępowań (por. wyroki NSA: z 14 listopada 2017 r., II OSK 2821/16, z 17 grudnia 2020 r., II OSK 1862/18, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). W sprawach udzielenia pozwolenia na budowę podstawą prawną do wyprowadzenia interesu prawnego jest przede wszystkim art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Definicja "obszaru oddziaływania obiektu" zawarta jest w art. 3 pkt 20 Prawa budowalnego, przy czym w tej sprawie zastosowanie ma ten przepis w brzmieniu obowiązującym do dnia 19 września 2020 r., gdyż postępowanie nadzwyczajne zostało wszczęte wnioskiem z dnia 18 maja 2020 r., czyli przed wejściem w życie ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471). Zgodnie z art. 25 tej ustawy, do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Według art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy terenu. Przepis ten nie definiuje pojęcia obszaru oddziaływania obiektu wprost, lecz poprzez odesłanie do licznych regulacji, przewidujących m.in. szczegółowe wymagania dla odległości w zabudowie i zagospodarowaniu terenu. Do przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, należą m.in. przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, ochrony przyrody, prawa wodnego. Na potrzeby konkretnej inwestycji organ powinien każdorazowo sprawdzić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie ustalić możliwość oddziaływania określonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego oraz zakres i zasięg tego oddziaływania. Dodać należy, iż dla ustalenia kręgu osób mogących się domagać wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dopuszcza się sięganie również do art. 28 k.p.a., zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek (m.in. wyroki NSA: z 22 stycznia 2018 r., II OSK 1475/17, z 7 października 2020 r., II OSK 2840/19, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, że skarżącej nie przysługiwał przymiot strony postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, zarówno w świetle art. 28 ust. 2 Prawa budowalnego, jak i art. 28 k.p.a. Z treści pism skarżącej złożonych w postępowaniu administracyjnym oraz z treści skargi wynika, że skarżąca – jako właścicielka działki nr [...] – upatruje naruszenia swojego interesu prawnego w tym, że w niewielkiej odległości od granicy jej nieruchomości znajduje się słup oświetleniowy, będący częścią ulicznej sieci oświetleniowej, uruchamiany automatycznie za pomocą fal radiowych. Zdaniem skarżącej, ta część sieci oświetlenia ulicznego oddziałuje negatywnie na jej nieruchomość, gdyż jest źródłem promieniowania elektromagnetycznego. Z twierdzeń skarżącej wynika, że część energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych, w tym z instalacji fotowoltaicznej dedykowanej dla oczyszczalni ścieków w [...] jest wykorzystywana do zdalnego zapalania sieci oświetlenia ulicznego, a zatem pośrednio funkcjonowanie tej elektrowni ma negatywny wpływ na nieruchomość skarżącej. W zażaleniu skarżąca wskazała, iż "w instalację elektryczną elektrowni fotowoltaicznej wpięty jest inteligentny system zarządzenia energią, co powoduje zapalanie opraw ulicznych led, które usytuowane są przy nieruchomości skarżącej. System zapalany jest za pomocą fal o częstotliwości 863,2 MHz. To właśnie w ten sposób, instalacja wykonana na podstawie decyzji, której wniosek dotyczy oddziałuje na nieruchomości skarżącej, naruszając jej interes prawny". Z ustaleń organu wynika, że skarżąca jest właścicielką działek o nr ew. [...] i [...] znajdujących się w [...] przy ul. [...]. Instalacja fotowoltaiczna, której dotyczy wniosek jest projektowana na działce nr ew. [...] znajdującej się w [...] przy ul. [...]. Odległość pomiędzy działkami skarżącej a działką inwestora wynosi 3,7 km, czego skarżąca nie kwestionuje. Sporna inwestycja to instalacja fotowoltaiczna o mocy poniżej 200 kWh, która ma służyć do zasilania w energię elektryczną zespołu budynków oczyszczalni ścieków w [...]. Jak wynika z projektu budowlanego projektowany system fotowoltaiczny o mocy 199,68 kWh ma na celu produkcję i przesył energii do istniejącej wewnętrznej instalacji elektrycznej dla oczyszczalni ścieków. Organ słusznie uznał, że nieruchomości skarżącej znajdują się w tak dużej odległości od terenu inwestycji, że inwestycja ta nie może powodować jakichkolwiek ograniczeń w zabudowie lub w zagospodarowaniu terenu nieruchomości skarżącej. Działki skarżącej nie znajdują się zatem w obszarze oddziaływania spornej inwestycji w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowalnego, zwłaszcza, że – jak wynika z treści projektu – obszar oddziaływania tej inwestycji zamyka się w granicach terenu inwestycji, tj. działki nr [...]. Sąd podziela stanowisko orzekających w tej sprawie organów, że w tej sprawie trudno uznać, aby inwestycja w postaci instalacji fotowoltaicznej dedykowanej dla gminnej oczyszczalni ścieków oddziaływała w jakikolwiek sposób na oddalone o blisko 4 km nieruchomości skarżącej. Skarżąca wiąże negatywny wpływ na jej nieruchomość przede wszystkim z funkcjonowaniem ulicznej sieci oświetleniowej, a zwłaszcza słupa oświetleniowego znajdującego się przy granicy jej nieruchomości, który – jej zdaniem – jest źródłem promieniowania elektromagnetycznego. Ta inwestycja nie jest przedmiotem postępowania w tej sprawie. Doszukiwanie się związku pomiędzy istnieniem i funkcjonowaniem instalacji fotowoltaicznej, mającej stanowić źródło zasilania dla gminnej oczyszczalni ścieków a źródłami zasilania ulicznej sieci oświetleniowej i funkcjonowaniem tej sieci jest zbyt daleko idące i nie może stanowić podstawy do wyprowadzania interesu prawnego uprawniającego skarżącą do żądania wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę dotyczącego instalacji fotowoltaicznej. W ocenie Sądu, brak jest jakiegokolwiek związku pomiędzy tymi inwestycjami, co potwierdza treść projektu budowalnego (punkt 1.6), w którym wskazano, iż energia z instalacji fotowoltaicznej będzie przekazywana liniami kablowymi do rozdzielni głównej oczyszczalni ścieków. System będzie posiadać funkcjonalność ograniczenia wpływu nadmiaru mocy aktywnej do sieci elektromagnetycznej. Nieuzasadnione są w związku z tym zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowalnego art. 28 ust. 2 Prawa budowalnego, art. 28 k.p.a. oraz art. 61 § 1 i 61a § 1 k.p.a. Organ prawidłowo uznał, że w tej sprawie nie przysługiwał skarżącej przymiot strony dający jej legitymację do żądania wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a. gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Organy administracji obu instancji prawidłowo zastosowały ten przepis, odmawiając wszczęcia przedmiotowego postępowania na wniosek osoby, która nie miała przymiotu strony. Niezasadny jest zarzut skargi dotyczący braku odniesienia się przez organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji do treści powołanych przez wnioskodawczynię pism Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. i obwieszczenia Urzędu Miasta w [...] o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zmiany decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. W odniesieniu do przedłożonych przez wnioskodawczynię pism organ wskazał, że prowadzenie przez odrębne organy, w tym organy nadzoru budowalnego, innych postępowań z wniosku skarżącej nie oznacza, że posiada ona interes prawny w postępowaniu dotyczącym wzruszenia w trybie nadzwyczajnym decyzji o pozwoleniu na budowę instalacji fotowoltaicznej. Dodać należy, iż postępowania, o których mowa w tych pismach dotyczą budowy wraz z przebudową sieci rozdzielczo- oświetleniowej przy ulicy [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w [...] i przy ul. [...] w [...], zasilanej ze stacji 15/04 kVC nr [...] "[...]" w [...], przewidzianej do realizacji na działce nr [...] i części działki nr [...], obręb [...] przy ul. [...] w [...]. Dotyczą one więc innej inwestycji, realizowanej w innej miejscowości niż ta, w której znajduje się teren inwestycji oraz nieruchomości skarżącej. Już z samej nazwy inwestycji wynika też, że ma ona być zasilana ze stacji elektroenergetycznej 15/04 kVC nr v "[...]" w [...], a nie z przedmiotowej instalacji fotowoltaicznej, jak twierdzi skarżąca. Z powyższych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga jest bezzasadna i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.