VII SA/Wa 375/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [....] sierpnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący – M. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2015 r. znak: [....] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne. W skardze pełnomocnik skarżącego wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniósł, że w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, rozumianych jako szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa), która nie będzie mogła być wynagrodzona. Pełnomocnik skarżącego podniósł, że odebranie skarżącemu prawa jazdy w sytuacji, gdy do jego obowiązków zawodowych należy odbywanie podróży służbowych całkowicie paraliżuje jego aktywność zawodową. Podał, że skarżący przejeżdża samochodem służbowym ok. 50.000 km rocznie. Podał, że skarżący ma na utrzymaniu rodzinę, w tym troje dzieci, a pozbawienie go prawa jazdy skutkuje odebraniem mu możliwości zarabiania na życie, a tym samym naraża skarżącego i jego rodzinę na niepowetowaną szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwana dalej p.p.s.a., zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje więc oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, LEX nr 192964). W niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności, które przemawiają za uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik skarżącego nie wykazał, aby w okolicznościach tej konkretnej sprawy zachodziły przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej. Uzasadniając złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazał, iż jej wykonanie spowoduje zaistnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentował, że do obowiązków zawodowych skarżącego należy odbywanie podróży służbowych. Podał, że skarżący przejeżdża samochodem służbowym ok. 50.000 km rocznie. Podkreślono, że skarżący ma na utrzymaniu rodzinę, w tym troje dzieci, a pozbawienie go prawa jazdy skutkuje odebraniem mu możliwości zarabiania na życie, a tym samym naraża skarżącego i jego rodzinę na niepowetowaną szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona. W ocenie Sądu samo wykonanie zaskarżonej decyzji nie powoduje automatycznie utraty uprawnień do kierowania pojazdami w jakimkolwiek zakresie. Poddanie się badaniu psychologicznemu ma na celu jedynie wyjaśnienie wątpliwości co do stanu psychicznego osób, które uporczywie naruszają przepisy prawa o ruchu drogowym. Dopiero ewentualne nieprzystąpienie przez skarżącego do badań psychologicznych albo negatywny wynik tego badania, skutkować będzie wszczęciem postępowania w przedmiocie odpowiednio zatrzymania prawa jazdy (art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, Dz. U. z 2015 r., poz. 155 ze zm.) bądź cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami (art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. b ww. ustawy). Podkreślenia zatem wymaga, że zaskarżona decyzja nie pozbawia strony uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, gdyż stanowi ona jedynie o konieczności poddania się badaniom. W takiej sytuacji nie może ona spowodować skutków jakie podnosił skarżący, a związanych z pozbawieniem go dochodów z tytułu wykonywania pracy z wykorzystaniem samochodu jako jej narzędzia (por. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 26 października 2012 r. sygn. akt I OZ 804/12, z dnia 19 lipca 2013 r. sygn. akt I OZ 582/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zatem należało uznać, że w rozpatrywanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił, jak w sentencji.