VII SA/Wa 376/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Mirosław Montowski asesor WSA Marcin Maszczyński po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. H. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2024 r. znak: KOC/2385/Zs/24 w przedmiocie wydania zaświadczenia żądanej treści oddala skargę Uzasadnienie. Zaskarżonym postanowieniem z [...] grudnia 2024 r. znak KOC [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: "SKO") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia M. H. na postanowienie Prezydenta W z [...] września 2022 r., nr [...], w sprawie odmowy wydania zaświadczenia – utrzymało w mocy to postanowienie. SKO wyjaśniło, że [...] kwietnia 2021 r., M. H. złożyła w Wydziale Architektury i Budownictwa Dzielnicy B. wniosek o wydanie zaświadczenia o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego położonego przy ul. Z. AK K. [...], na działce nr ewid. [...], z obrębu [...], z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jako rodzaj zamierzonej zmiany sposobu użytkowania wskazała: "jestem zainteresowana wynajęciem budynku na szkołę niepubliczną". Postanowieniem z [...] maja 2021 r., nr [...], Prezydent W odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści tj. o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego położonego przy ul. Z. AK K. [...] w dzielnicy B. m. W., na działce ew. nr [...], z obrębu [...]- szkoła niepubliczna - z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Gminy W. – B. nr [...]z [...] grudnia 2000 r. w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla M. - część I (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego. Nr [...], poz. [...] i [...] z [...] marca 2001 r.). Organ stwierdził, że nieruchomość położona przy ul. Z. AK K. [...] (działka nr ew. [...], z obrębu [...]), w której zaplanowano sposób użytkowania budynku, jako szkoła niepubliczna: 1. nie jest usługą podstawową, "...nastawioną na obsługę mieszkańców użytkowników najbliższego rejonu, położonego w promieniu około 500 m od obiektu (lokalu)", jak wynika z § 5 ust. 11, 2. jest obiektem oświaty, którego sytuowanie zakazuje § 17 ust. 8, z uwagi na odległość do zewnętrznego krawężnika jezdni "od tras podstawowego układu miejskiego" - al. Gen. M. W. wynoszącą ok. 48 m, wobec czego nie jest możliwe wydanie zaświadczenia o żądanej treści. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła M. H.. SKO postanowieniem z [...] lipca 2021 r., znak: [...], utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie, wskazując w uzasadnieniu, że jak wynika z § 39 ust. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działka [...], objęta wnioskiem o wydanie zaświadczenia, znajduje się w jednostce terenowej oznaczonej symbolem [...], której podstawowym przeznaczeniem jest zabudowa usługowa - centrum zaopatrzenia. Dopuszcza się usługi ponadlokalne - supermarket oraz lokalne z zakresu usług podstawowych, jak: sklepy, oddziały banku, usługi rzemieślnicze i Inne związane z obsługą mieszkańców wraz z niezbędnymi dla funkcjonowania tych usług urządzeniami technicznymi i obsługą komunikacji. Z powyższego wynika, że jedyną dopuszczalna na tym terenie usługą o charakterze ponadlokalnym jest supermarket, a ponadto jedynie usługi lokalne z zakresu usług podstawowych, zgodnie zaś z § 5 ust. 11 m. p. z. p., przez usługi podstawowe należy rozumieć obiekty usługowe wolnostojące lub lokale usługowe wbudowane, nastawione na obsługę mieszkańców użytkowników najbliższego rejonu, położonego w promieniu około 500 m od obiektu (lokalu). Już tylko z powyższego wynika, że szkoła nie zalicza się do opisanych powyżej kategorii usług dopuszczalnych na analizowanym terenie. Drugim powodem odmowy wydania wnioskowanego zaświadczenia był zawarty w § 17 pkt. 8 tiret trzeci miejscowego planu zakaz sytuowania obiektów zdrowia, oświaty i opieki społecznej, w strefie możliwego oddziaływania akustycznego szlaków komunikacyjnych od tras podstawowego układu miejskiego - ul. P. i ul. P. [obecnie AK K.] (proj. Trasy Mostu P.), ustalonej na 50 m, mierzonych w obie strony od zewnętrznych krawężników jezdni. Jak wskazał organ w skarżonym postanowieniu, szkoła niepubliczna przewidziana, jako zamierzony sposób użytkowania obiektu budowalnego przy ul. AK K. [...] (działka nr ew. [...]), jest obiektem oświaty, którego sytuowanie zakazuje § 17 ust. 8, z uwagi na odległość do zewnętrznego krawężnika jezdni od tras podstawowego układu miejskiego - al. Gen. M. W. wynoszącą ok. 48 m. Na powyższe postanowienie skargę do WSA w Warszawie złożyła M. H. i Sąd ten wyrokiem z 12 stycznia 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 1970/21, uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu wyroku sąd wskazał, że organy w niniejszej sprawie w sposób błędny interpretują § 39 ust. 1 MPZP w zw. z § 5 pkt 11 MPZP wskazując, że jedyną dopuszczalną na tym terenie usługą o charakterze ponadlokalnym jest supermarket, a szkoła niepubliczna nie jest "inną usługą lokalną z zakresu usług podstawowych". W ocenie Sądu, z § 39 ust. 1 MPZP w zw. z § 5 pkt 11 MPZP wynikają następujące warunki: - dopuszcza się na tym terenie usługi ponadlokalne - supermarket; - dopuszcza się na tym terenie usługi lokalne z zakresu "usług podstawowych", jak: sklepy, oddziały banku, usługi rzemieślnicze; - dopuszcza się na tym terenie usługi lokalne z zakresu "usług podstawowych", ale "innych" związanych z obsługą mieszkańców (czyli innych "usług podstawowych" niż sklepy, oddziały banku, usługi rzemieślnicze); - usługi podstawowe muszą funkcjonować wraz z niezbędnymi urządzeniami technicznymi i obsługą komunikacji; - "usługi podstawowe" to obiekty usługowe wolnostojące lub lokale usługowe wbudowane, nastawione na obsługę mieszkańców użytkowników najbliższego rejonu, położonego w promieniu około 500 m od obiektu (lokalu). Biorąc pod uwagę tak sformułowane postanowienia MPZP, Sąd uznał, iż nie można twierdzić, że "szkoła niepubliczna" nie może być uznana za "inną" usługę podstawową lub, że nie będzie nastawiona na "obsługę mieszkańców użytkowników najbliższego rejonu, położonego w promieniu około. 500 m od obiektu (lokalu)". Nie można zatem w niniejszej sprawie wykluczyć, że odbiorcami usług (w tym przypadku szkoły niepublicznej) mogą być mieszkańcy, użytkownicy najbliższego regionu, położonego w promieniu ok. 500 m od obiektu. Zatem funkcjonowanie na tym terenie szkoły niepublicznej niewątpliwie wpisuje się w zakres "innej usługi podstawowej" wskazanej w MPZP. Szkoła niewątpliwie może być traktowana, jako "usługa podstawowa" - nawet w potocznym znaczeniu, a lokalizacja budynku świadczy również, że w promieniu ok. 500 m od obiektu znajdują się bloki mieszkalne. Inaczej mówiąc, "użytkownicy najbliższego rejonu" będą mieli możliwość skorzystania z usług szkoły. Odnosząc się do kwestii interpretacji postanowień MPZP związanych z szerokością stref możliwego oddziaływania akustycznego na tym terenie, w kontekście zakazu sytuowania obiektów zdrowia, oświaty, opieki społecznej, Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie SKO przyjęło, iż przedmiotowy budynek skarżącej jest położony około 47,5 m od krawędzi jezdni trasy Mostu P powołując się na pomiar wykonany na mapie dostępnej w portalu internetowym Geoportal. Już nieprecyzyjne wskazanie "około" 47,5 metra budzi wątpliwości, szczególnie w kontekście brzmienia § 17 ust. 7 MPZP. Tym samym SKO przyjęło, iż przedmiotowy budynek podlega pod zakaz wymieniony w § 17 ust. 8 w zw. z § 17 ust. 7 MPZP. Jednocześnie SKO w zaskarżonym postanowieniu zauważyło, iż skarżąca przedstawiła opinię wykonaną przez biegłego rzeczoznawcę, iż przedmiotowy budynek znajduje się w odległości 50 m od trasy Mostu P., przy czym żaden organ w toku prowadzonego postępowania nie dokonał faktycznej analizy opinii biegłego rzeczoznawcy M. M. w sprawie ustalenia odległości przedmiotowego budynku od trasy Mostu P., która to rzeczoznawca dokonała szczegółowych pomiarów dla każdego z budynków z osobna i stwierdziła, iż przedmiotowy budynek położony jest 50 m od trasy Mostu P.. SKO jak i organ I instancji w żaden sposób nie zweryfikowali rozbieżności pomiędzy opinią biegłej wykonaną na zlecenie skarżącej jak i wyliczeniami organu I instancji. Różnice wyliczonych odległości z opinii przedłożonej przez skarżącą, a odległościami wskazanymi przez organ I instancji są znaczne i mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W niniejszej sprawie organy bezkrytycznie przyjęły dane na podstawie mapy z Geoportalu i sporządzonej mapy znajdującej się w aktach sprawy. Zdaniem Sądu, nie jest jednak przekonywująca w sprawie sama metodologia mierzenia wskazywanych odległości, która powinna wyraźnie wskazywać liczenie odległości "od zewnętrznego krawężnika Mostu P." - § 17 ust. 7 MPZP. W zaskarżonych postanowieniach nie odniesiono się również do kwestii obliczenia wymaganej odległości od zewnętrznego krawężnika jezdni pasa włączającego, tzw. łącznicy. Jest to zagadnienie, które nie pojawiło się w zaskarżonych postanowieniach. Inaczej mówiąc, z zaskarżonych postanowień nie wynikają następujące okoliczności, które mogą mieć istotne znaczenie w kontekście prawidłowego postępowania dowodowego: - w jaki sposób i kto dokonał pomiaru, z którego ma wynikać odległość budynku około 48 m od wskazanej ulicy; - od jakiego punktu łącznicy został dokonany pomiar; - jaka jest dokładna odległość budynku skarżącej od zewnętrznego krawężnika łącznicy, - dlaczego opinia biegłego rzeczoznawcy M. M. w sprawie ustalenia odległości przedmiotowego budynku od trasy Mostu P. nie została w niniejszym postępowaniu wzięta pod uwagę. Precyzyjne wskazanie odległości ma w tym przypadku kluczowe znaczenie, gdyż to czy budynek znajduje się w odległości "około 48 metrów" czy też "50 metrów" od wskazanych szlaków komunikacyjnych ma znaczenie w kontekście możliwości sytuowania obiektów zdrowia, oświaty, opieki społecznej. Zgodnie bowiem z § 17 ust. 8 MPZP "na terenach położonych w zasięgu stref, o których mowa w ust. 7 ustala się: (...) zakazuje się sytuowania obiektów zdrowia, oświaty, opieki społecznej". Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Prezydent W postanowieniem z [...] maja 2022 r., nr [...], odmówił wydania żądanego zaświadczenia wskazując m. in., że w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, uwzględniając wskazania zawarte w ww. wyroku WSA w Warszawie wykonał pomiary odległości w dwóch portalach mapowych dedykowanych administracji publicznej:  - pierwszy pomiar odległości wykonano w Geoportalu, który jest programem podstawowym zasobów krajowej Infrastruktury Informacji Przestrzennej. Pomiary odległości przeprowadzono na dwa sposoby: - mierząc odległość pomiędzy budynkiem a krawężnikiem jezdni pasa włączającego tzw. łącznicy węzła dróg krajowych al. Gen. M. W. (Trasy Mostu P.). Uzyskana odległość to 48,20 m; - mierząc odległość pomiędzy budynkiem a pasem drogowym al. Gen. M. W. (Trasy Mostu P.). Jest to pas drogowy bez uwzględnienia przylegającego do niego drugiego pasa Zgrupowania AK K.. Uzyskano odległość 40,72 m. Oba pomiary w formie graficznej stanowiły Załącznik nr 1 do przedmiotowego postanowienia. 2. drugi pomiar odległości wykonano w serwisie mapowym m. st. Warszawy, analogicznie jak w Geoportalu, uzyskując następujące dane: - mierząc odległość pomiędzy budynkiem a krawężnikiem jezdni pasa włączającego tzw. łącznicy węzła dróg krajowych al. Gen. M. W. (Trasy Mostu P.). Uzyskana odległość to 48,31 m; - mierząc odległość pomiędzy budynkiem a pasem drogowym al. Gen. M. W. (Trasy Mostu P.). Jest to pas drogowy bez uwzględnienia przylegającego do niego drugiego pasa Z. AK K.. Uzyskano odległość 40,85 m. Oba pomiary w formie graficznej stanowiły Załącznik nr 2 do przedmiotowego postanowienia. Żaden z uzyskanych pomiarów nie przekroczył wymaganych w planie zagospodarowania przestrzennego 50 m, dla strefy oddziaływania akustycznego szlaków komunikacyjnych, o której mowa w odniesieniu do obiektów/budynków. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła M. H.. SKO opisało bardzo szczegółowo podniesione zarzuty oraz twierdzenia, zawarte w zażaleniu i stwierdziło, że zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie, jeżeli: urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a.); osoba ubiega się o nie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 pkt 2). Gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, o czym stanowi art. 218 § 1 k.p.a. W myśl art. 218 § 2 k.p.a. organ przed wydaniem zaświadczenia może przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, choć tylko w koniecznym zakresie. Stosownie do art. 219 odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Ma ona miejsce wówczas, gdy organ jest niewłaściwy, gdy nie dysponuje danymi, a strona domagała się tego zaświadczenia ze względu na swój interes prawny, gdy strona nie wykazała interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia, a brak przepisu nakazującego wydanie takiego zaświadczenia, a także, gdy organ nie może spełnić żądania odnośnie do treści postanowienia. Organ administracji publicznej może odmówić wydania zaświadczenia m. in. w sytuacji, gdy wnoszący podanie żąda potwierdzenia okoliczności faktycznych lub stanu prawnego, które nie wynikają z ewidencji i rejestrów lub innych danych, będących w posiadaniu tego organu (art. 218a contrario), albo, gdy żąda poświadczenia nieprawdy. Jeżeli problematyka, której dotyczy żądanie strony jest sporna, to wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem nie jest możliwe. W orzecznictwie podkreśla się, że treścią zaświadczenia musi być jedynie pozytywne załatwienie wniosku osoby ubiegającej się o potwierdzenie faktu lub stanu prawnego; w sytuacji, gdy dowody posiadane przez organ nie pozwalają na uwzględnienie wniosku, organ ten może wydać jedynie orzeczenie odmawiające wydania zaświadczenia (wyrok NSA z 11 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA/Wr 2709/98). Materialnoprawną podstawą postanowienia organu pierwszej instancji był art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, który stanowi, że zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. W zgłoszeniu należy określić dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Do zgłoszenia należy dołączyć między innymi zaświadczenie lub kopię zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W przedmiotowej sprawie wniosek o wydanie zaświadczenia wynikał z wymagań określonych w art. 71 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego. SKO w postanowieniu z [...] lipca 2022 r., znak: [...], wskazało, że związku z tym, że nie dysponuje ani projektem budowlanym Trasy Mostu P., ani decyzją lokalizacyjną [...], z [...] listopada 2005 r. konieczne jest dotarcie do tych dokumentów i ich analiza przez organ I instancji, która pozwoli w sposób jednoznaczny określić przebieg Trasy Mostu P. i bezspornie ustalić, czy droga wjazdowa (łącznica) również jest jej elementem składowym, a co za tym idzie, czy od jej krawężnika należy mierzyć szerokość strefy możliwego oddziaływania akustycznego szlaków komunikacyjnych, o których mowa w § 17 ust. 7 m.p.z.p. W zaskarżonym postanowieniu organ I instancji dokonał szczegółowej analizy tej kwestii, wskazując m. in, że: wszystkie obiekty budowlane, które miały zostać wykonane w ramach projektu budowy Trasy Mostu P. ujęto w "Opracowaniu Dokumentacji Projektowej dla Zadania: Budowa Trasy Mostu P. od Węzła z ul. P. do Węzła z ul. M. wraz z Przeprawą Mostową przez W oraz Trasą Tramwajową", gdzie w części "Projekt Budowlany Tom 1 - Projekt Zagospodarowania Terenu", są one wymienione na stronie 39. Jednym z nich są: węzły drogowe i związane z tym drogi zbierająco-rozprowadzające oraz łącznice. Projektodawca wymienia łącznice, jako element związany z węzłem. Dodatkowo na mapie zatytułowanej "Poglądowy Plan Sytuacyjny" został naniesiony obszar decyzji lokalizacyjnej nr [...], uzupełniony decyzją nr [...] z [...] lipca 2007 r. Obszar objęty na mapie "granicą decyzji lokalizacyjnej" obejmuje swym zakresem drogę wjazdową, czyli tzw. łącznicę odchodzącą od ul. M.. Analiza przepisów ogólnych o węzłach drogowych, które to znajdują się w rozdziale 14 zatytułowanym "Węzły Drogowe" w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. 2016 poz. 124), skłania do zajęcia stanowiska, że łącznice są integralnym i nierozerwalnym elementem węzłów drogowych. Dokonując wykładni systemowej ww. przepisów można zauważyć, że ustawodawca zamieścił w rozdziale rozporządzenia o węzłach drogowych przepisy dotyczące łącznic, co jasno wskazuje na ich funkcjonalne powiązanie. Dlatego należy traktować węzeł drogowy i łącznice, jako jeden element wspólny. Skoro bowiem nie budzi żadnych wątpliwości fakt, że w przedmiotowej sprawie węzeł "P." jest elementem składowym Trasy Mostu P., to na tej podstawie, ale również, że względu na zapisy projektu budowlanego i wyznaczonych linii przedstawiających granicę decyzji lokalizacyjnej, należy stwierdzić, że droga wjazdowa czyli tzw. łącznica, jako element trwale związany z węzłem drogowym, wchodzi w skład Trasy Mostu P. i to od krawężnika tej drogi należy mierzyć strefy możliwego oddziaływania akustycznego, tj. odległość, o której mowa w § 17 ust. 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla M. część I. W świetle powyższych ustaleń organu I instancji słusznym jest ustalenie, że droga wjazdowa (łącznica) Trasy Mostu P., jest jej elementem składowym, a co za tym idzie, od jej krawężnika należy mierzyć szerokość strefy możliwego oddziaływania akustycznego szlaków komunikacyjnych, o których mowa w § 17 ust. 7 m.p.z.p. Na prawidłowość powyższej oceny nie ma wpływu fakt, że w dniu wydania zaskarżonego postanowienia nie obowiązywało już rozporządzenie Ministra Gospodarki z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, które zostało uchylone [...] września 2022 r., w związku z wejściem w życie obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 24 czerwca 2022 r., w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1518). Zgodnie z art. 9 pkt 9a ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2024 poz. 320), węzeł to część drogi publicznej będącą połączeniem dróg publicznych na różnych poziomach. Termin "łącznica" nie ma wprawdzie definicji legalnej w obowiązujących przepisach, natomiast dla wyjaśnienia tego pojęcia można się posiłkować Zarządzeniem nr 79 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] sierpnia 2010 r. w sprawie zasad opisu węzłów drogowych i kilometrowania łącznic, w którego załączniku wskazano, że łącznica jest to jezdnia pomocnicza łącząca dwie drogi w ramach węzła drogowego. Jak wynika z decyzji Wojewody Mazowieckiego z [...] listopada 2005 r., Nr [...], o ustaleniu lokalizacji inwestycji: budowa Trasy Mostu P. w ciągu drogi krajowej nr [...] na odcinku od węzła z ulicą M., Wybrzeżem G. i ul. P. w Dzielnicy B. do węzła z ul. M. w Dzielnicy B. m. W, zakres tej inwestycji obejmuje m. in. budowę węzła z ul M., Wybrzeżem G. i ul. P. (węzeł [...]). A zatem węzeł P. bezsprzecznie stanowi integralny element Trasy Mostu P., a sporna łącznica (od strony ul. AK K.), jest częścią tego właśnie węzła. Wobec powyższego za miarodajne należy uznać pomiary dokonane w zaskarżonym postanowieniu organu I instancji, który zmierzył odległość pomiędzy budynkiem przy ul. Z. AK K. [...], a krawężnikiem jezdni pasa włączającego tzw. łącznicy al. Gen. M. W. (Trasa Mostu P.), przy pomocy Geoportalu, który jest podstawowym programem zasobów krajowej Infrastruktury Informacji Przestrzennej (uzyskana odległość: 48,20 m), oraz w serwisie mapowym m. W (uzyskana odległość: 48,31 m). Natomiast pomiar dokonany przez skład orzekający w niniejszej sprawie dał wyniki - w Geoportalu: 44,8 m, w serwisie mapowym m. W: 45,25 m. Pomimo niewielkich różnic pomiędzy wynikami pomiarów dokonanych przez organ I instancji i organ odwoławczy, powyższe potwierdza, że budynek przy ul. AK K. [...] położony na działce [...], leży w odległości mniejszej niż 50 m od krawędzi jezdni Trasy Mostu P. Jeśli chodzi o ocenę załączonych do zażalenia: "Informacji o usytuowaniu obiektów w aspekcie ich wykorzystania na cele oświaty, zdrowia lub opieki społecznej w aspekcie uwarunkowań planu miejscowego" autorstwa mgr inż. architekt M. M., z [...] czerwca 2018 r., oraz opinii dotyczącej usytuowaniu obiektów położonych przy ul. Z. AK K. nr [...] i ul. Z. AK K. nr [...] w W. w aspekcie możliwości ich wykorzystania na cele oświaty, zdrowia i opieki społecznej autorstwa mgr inż. E. K. geodety uprawnionego, z [...] kwietnia 2022 r., to SKO podtrzymało swoją ocenę tych opracowań wyrażoną w postanowieniu z [...]lipca 2022 r., znak: [...]. Z tym postanowieniem nie zgodziła się skarżąca, wnosząc pismem datowanym na [...] stycznia 2025 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając mu: "(a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie § 5 pkt 11 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Gminy Warszawa-B. nr [...]z dnia [...] grudnia 2000 r. w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla M. - część I (dalej "MPZP") i w konsekwencji naruszenie § 17 ust. 7 MPZP poprzez niezastosowanie sposobu ustalenia stref możliwego oddziaływania akustycznego - mierzonych w obie strony od zewnętrznych krawężników jezdni trasy mostu P. (ekranów akustycznych), jak również naruszenie art. 21 ust. 1 oraz art 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, (b) naruszenie i nie wzięcie pod uwagę § 18 ust. 1 MPZP, z sformułowania którego wyraźnie wynika, iż trasa Mostu P. (oznaczona symbolem 2 KDGP) jest wyraźnie wydzielona od podstawowego układu drogowego wymienionych w ustępie 2 § 18 ulic, w tym ulic projektowanych [...]] oraz [...] dawnej ul. P., a obecnej ul. Z. AK K. i w związku z tym błędne przyjęcie, iż ul. Z. AK K. czy ulica P. stanowią część składową Mostu P., podczas gdy drogi te wyraźnie są wyraźnie wyodrębnione od Mostu P. i zgodnie z § 19 MPZP stanowią one ulice lokalne; (c) naruszenie i nie wzięcie pod uwagę zapisu § 19 MPZP w zw. z § 18 MPZP wskazujących bezspornie, iż projektowane drogi w związku z budową Mostu P. - drogi [...]] oraz [...] są drogami o charakterze lokalnym po 15,0 m i odpowiednio 20,0 m i zatem nie stanowią części składowej Mostu P.; (d) nie uwzględnienie okoliczności faktycznych, iż tylko trasa Mostu P. jest ogrodzona ekranami akustycznymi, gdyż stanowi ciąg akustyczny, o którym jest mowa w MPZP, a drogi lokalne - obecna Z. AK K. (dawna ul. P.) jako droga lokalna nie stanowi strefy akustycznej i dlatego nie posiada ekranów akustycznych. Jest jedynie drogą dojazdową, lokalną, wyodrębnioną od trasy Mostu P., (e) naruszenie przepisu postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 7a § 1 kpa oraz art. 8 ust. 1 kpa poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości, co do odległości Nieruchomości od trasy Mostu P. (al. Gen. M. W.) na niekorzyść skarżącej jak również wydawania przez Urząd Dzielnicy B., Wydział Architektury i Budownictwa dwóch odmiennych stanowisk w tej samej sprawie na niekorzyść skarżącej; (f) błędne przyjęcie w świetle zapisu § 17 ust. 7 MPZP, który dotyczy kwestii akustycznego oddziaływania trasy Mostu P. na budynki sąsiednie w aspekcie zasięgu stref akustycznego oddziaływania, (g) naruszenie przepisu postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 218 ust. 2 kpa poprzez zaniechanie przeprowadzenia koniecznego postępowania wyjaśniającego w zakresie rozbieżności pomiędzy danymi ze strony https://geoportal.gov.pl/ z danymi wynikającymi z ekspertyzy biegłego rzeczoznawcy M. M. oraz opinii biegłego rzeczoznawcy E. K., poprzez niewykonanie faktycznych pomiarów przez biegłych od trasy Mostu P., którego granice wyznaczają ekrany akustyczne". Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i o zasądzenie zwrotu kosztów. Uzasadniając skargę skarżąca wyjaśniła, że niewłaściwe zastosowanie § 17 ust. 7 m.p.z.p. (w zakresie ustalenia odległości 50 m) oraz nieuwzględnienie zapisów § 18 i 19 MPZP o drogach lokalnych i dojazdowych oraz naruszenie art. 7a § 1 oraz art. 8 § 1 k.p.a. polegało na rozstrzygnięciu wątpliwości, co do odległości jej nieruchomości od trasy Mostu P. (al. Gen. M. W.) na niekorzyść skarżącej, jak również wydawaniu przez Urząd Dzielnicy B., Wydział Architektury i Budownictwa dwóch odmiennych stanowisk w tej samej sprawie na niekorzyść skarżącej. Zasadniczym błędem organów administracyjnych jest przyjęcie nieprawidłowego sposobu mierzenia odległości budynku od trasy Mostu P.. Należy bowiem zwrócić uwagę na § 17 ust. 7 m.p.z.p., ustalający szerokość stref możliwego akustycznego oddziaływania szlaków komunikacyjnych, które wskazują na 50 m mierzonych w obie strony od zew. krawężników jezdni projektowanej Trasy Mostu P. i zakaz z § 17 ust. 8 m.p.z.p. zakazujący usytuowania w zasięgu tych stref akustycznych obiektów zdrowia, oświaty i opieki społecznej. Celem ww. przepisów jest wprowadzenie ograniczenia oddziaływania akustycznego na obiekty wymienione w § 17 ust. 8 w zw. z § 17 ust. 7 m.p.z.p. Analizując te przepisy należy brać pod uwagę definicję funkcjonalną "mostu" oraz definicję ulic lokalnych i dojazdowych. Czytając dalej § 18 ust. 1 i ust. 2 w zw. z § 19 ust. 1 m.p.z.p. jest widocznym i bezspornych, iż przy inwestycji Mostu P. były jednocześnie projektowane ulice lokalne i dojazdowe, o których mowa w § 18 ust. 2 m.in. projektowaną ulicę [...] oraz [...], czyli dawną ul. P., a obecną ul. Z. AK K.. Dalej w § 19 ust. 1 i ust. 2 m.p.z.p. jest wyraźnie wskazane, iż są to ulice o charakterze lokalnym (dotyczy to zarówno ulicy [...] oraz [...]). Biorąc pod uwagę zapisy m.p.z.p. nie można się zgodzić ze stanowiskiem organów, iż droga lokalna Z. AK K. jest łącznicą i częścią składową Mostu P.. Zaprzecza temu nie tylko terminologa zwarta w w/w przepisach MPZP, ale również definicja funkcjonalna słowa "most". Zgodnie z definicja mostu zwartej w encyklopedii most jest budowlą inżynierską wznoszoną w celu przeprowadzenia ciągu komunikacyjnego nad przeszkodą. Konstrukcja mostu składa się z podpór (skrajnych - przyczółków i pośrednich - filarów) oraz ustroju nośnego (przęseł). Zatem nie można do kategorii mostu zakwalifikować drogi lokalnej, która jest całkowicie odmienna konstrukcyjnie. Zgodnie z wyodrębnieniem Mostu P., składającego się z podpór na krawędzi przedmiotowego Mostu zostały usytuowane bariery akustyczne, aby minimalizować oddziaływanie akustyczne właśnie mostu, a nie drogi lokalnej. To właśnie od krawędzi Mostu P., na której są położone ekrany akustyczne należy oceniać strefę akustycznego oddziaływania, o której jest mowa w § 17 ust. 7 MPZP, a nie od łącznicy - drogi lokalnej, tak jak podnosi to SKO oraz organ pierwszej instancji. Powoływanie się przez organy na fakt, iż droga wjazdowa, czyli łącznica, od której organ mierzy odległość budynku od trasy Mostu P. jest błędne. Ani uzasadnienie, iż łącznica jest ujęta w projekcie budowlanym mostu, w którym projektodawca wymienia łącznicę, jako element związany z węzłem ani powoływanie się na nieistniejącego rozporządzenie Ministra Gospodarki z [...] marca 1999 r. w sprawne warunków technicznych, jaki powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie nie składnia do zajęcia stanowiska, iż łącznice, w tym przypadku droga lokalna jest nierozerwalnym elementem węzłów drogowym i tym samym stanowią część składową Mostu P.. Projekt Mostu P. musiał obejmować drogi dojazdowe oraz lokalne, które były przy realizacji mostu wykonywane, ale powyższe nie oznacza, iż drogi lokalne są częścią składową Mostu P.. Nie można się zgodzić z uzasadnieniem postanowienia SKO, iż do szlaków komunikacyjnych, o których mowa w § 17 ust. 7 m.p.z.p. należy zaliczyć nie tylko cały pas drogowy odnoszący się do obecnej trasy Mostu P. (al. Gen. W.), ale także pas drogowy Z. AK K. i to właśnie od krawędzi tej drogi należy mierzyć strefę możliwego odziaływania akustycznego. Powyższe rozwiązanie jest błędne. Przeczą temu zapisy m.p.z.p., w tym w szczególności w połączeniu z analizą brzmienia § 18 i § 19, który wyraźnie wyodrębnia od projektowanej trasy Mostu P. drogi lokalne, czyli ul. P., obecną Z. AK K., definicja funkcjonalna mostu czy sam fakt miejsca zamontowania ekranów akustycznych - na krawędzi Mostu P.. Organy prowadzące postępowanie nie kierują się logiką oraz nie dokonują poprawnej interpretacji przepisów m.p.z.p., które są jasne i bezsporne. Już od 2017 r. blokują skarżącej prawo do użytkowania jej budynku usługowego zgodnie z jego przeznaczeniem dopuszczonym przez plan i dalej podtrzymują swoją nielogiczną, niekorzystaną dla skarżącej interpretację. Skarżącą przedstawiła dwie niezależne opinie rzeczoznawców, którzy nie mieli żadnych wątpliwości, co do przyjęcia zastosowania metodologii liczenia odległości budynku skarżącej właśnie od krawędzi Mostu P., a nie od krawędzi drogi lokalnej Z. AK K.. W aktach sprawny znajduje się szczegółowa analiza biegłej M. M., wskazująca jednoznacznie, iż przedmiotowy budynek znajduje się w odległości nieco ponad 50 m od trasy mostu P.. Biegła w swojej opinii wyraźnie wskazała, iż liczy odległość od zewnętrznego krawężnika mostu P., co jest zgodne z zapisami § 17 ust. 7 MPZP w zw. z § 18 i 19 m.p.z.p. Skarżąca zamówiła drugą opinię niezależnego biegłego E. K., który również wskazał, iż przyjmowane odległości są liczone tak samo jak w przypadku pierwszej opinii - od krawędzi Trasy Mostu P., ograniczonej barierami akustycznymi. Oboje biegli kierowali się zapisami m.p.z.p. w sprawie wytyczenia stref akustycznego oddziaływania oraz logicznym rozumowaniem, co jest trasą mostu p, a co nią nie jest. SKO czyni w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia zarzut, iż w ww. opiniach nie wykazano żadnego uzasadnienia dla przyjęcia, że to ekrany akustyczne wyznaczają przebieg Trasy Mostu P., i że od nich należy mierzyć 50 m szerokości strefy oddziaływania akustycznego. Z tym nie można się zgodzić, gdyż biegli kierowali się wytycznymi zawartymi w zapisach m.p.z.p., a ekrany akustyczne są umiejscowione na krawędzi trasy Mostu P.. Poza tym zasady logiki wskazują określać strefę akustyczną zgodnie z zapisami m.p.z.p., jak również z rolą ekranów akustycznych, które pełnią rolę bariery akustycznej źródła emisji hałasu, czyli trasy Mostu, jak również mostu, jako budowli zdefiniowanej. Rozumowanie organów prowadzących postępowanie, że do szlaków komunikacyjnych, o których jest mowa w § 17 ust. 7 m.p.z.p. należy zaliczyć nie tylko cały pas drogowy obecnej Trasy Mostu P. (al. Gen W.), ale także pas drogowy Z. AK K. i to właśnie od krawędzi tej drogi należy mierzyć strefę możliwego oddziaływania akustycznego jest sprzeczne z łączną analizą § 17 ust. 7, § 18 i 19 m.p.z.p., definicją mostu, lokalizacją ekranów akustycznych, faktem, iż droga Z. AK K. (dawna P.) istniała jeszcze przed budową trasy Mostu P. i istniała już w trakcie uchwalania planu oraz dwoma opiniami z wyliczeniami odległości budynku od krawędzi trasy Mostu P., które złożyła do akt sprawy skarżąca. Organy bezkrytycznie przyjęło dane na podstawie mapy z Geoportalu i przy istnieniu rozbieżności faktycznych SKO dało wiarę ustaleniom organu pierwszej instancji, bez żadnej weryfikacji wniosków, przy oczywiście odmiennej odległości budynków skarżącej od zew. krawędzi jezdni Mostu P.. Przedmiotowa sprawa ciągnie się od 2017 r. i od samego początku tak naprawdę nie było określone przez organ pierwszej instancji, o jakiej odległości od krawędzi mostu P jest mowa (organ pierwszej instancji wskazywał na około 48 m), nie wskazując punktu początkowego, od którego te nieokreślone obliczenia ustalił. Dopiero z pisma Prezydenta W. z [...] czerwca 202Ir. wydanym już po złożeniu zażalenia na postanowienie organu pierwszej instancji, organ pierwszej instancji podniósł, iż nie liczy odległości tak jak jest wskazane w brzmieniu zapisów m.p.z.p., tylko liczy tą odległość od zewnętrznego krawężnika jezdni pasa włączającego tzw. łącznicy, która według organu pierwszej instancji jest integralna częścią całego węzła, która stanowi inny punkt niż zewnętrzna granica krawężnika trasy Mostu P.. Co prawda organ pierwszej instancji wykonał przez geopartal ponowne pomiary, ale ponownie odległość liczył od krawędzi ul. Z. AK K., która jest położona bliżej budynku niż trasa Mostu P., a nie od trasy Mostu P.. Co za tym idzie organ pierwszej instancji ponownie wydał niekorzystną dla skarżącej decyzję, która została podtrzymana przez SKO. Ograniczenia prawa własności wprowadzane przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie mogą być interpretowane rozszerzające (wyrok NSA z 15 marca 2010 r., sygn. II OSK 552/09; wyrok WSA w Olsztynie z 15 września 2020 r., sygn. II SA/O1 473/20). Tymczasem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w jego § 17 ust. 7 stanowi "ustala się szerokość stref możliwego oddziaływania akustycznego szlaków komunikacyjnych od tras podstawowego układu miejskiego - ul. P. i ul. P. (nroj. Trasy Mostu P.) mierzonych w obie strony od zewnętrznych krawężników jezdni - 50 metrów". W żadnym miejscu paragraf ten nie odnosi się do jakiegokolwiek węzła komunikacyjnego, lecz do jezdni "proj. Trasy Mostu P. W szczególności należy brać pod uwagę brzmienia dalszych zapisów m.p.z.p., w tym § 18 i § 19, które odróżniają trasę Mostu P. od dróg lokalnych, którymi jest ul. Z. AK K.. Relewantna jest więc trasa Mostu P., a nie jezdnia pasa włączającego, stanowiąca część węzła, ale niebędąca elementem samej jezdni trasy Mostu P.. Cały wywód dotyczący rozumienia pojęcia węzła i skrzyżowania pozostaje więc poza przedmiotem niniejszego postępowania, gdyż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego do pojęć tych się w ogóle nie odnosi. Wywód dotyczący rozumienia pojęcia "jezdni" i "skrzyżowania dróg publicznych" przedstawiony przez organ również jest błędny. Skoro bowiem ustawa o drogach publicznych mówi o "wielopoziomowym skrzyżowaniu dróg publicznych" to jasno wskazuje to, że w obrębie skrzyżowania występuje kilka dróg publicznych, a więc każdą z nich można i należy odróżnić. Co więcej, jezdnia to wyłącznie część drogi publicznej przeznaczona do ruchu pojazdów. W konsekwencji zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy interpretować w odniesieniu do konkretnej drogi, a właściwie jezdni, do której odwołują się zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (w tym przypadku "proj. Trasy Mostu P."). Same zapisy m.p.z.p. rozróżniają pojęcia drogi lokalnej od trasy Mostu P., o czym świadczy brzmienie § 18 i 19. Kolejnym naruszeniem fundamentalnych zasad postępowania administracyjnego w toku prowadzenia niniejszej sprawy była okoliczność (również całkowicie zignorowana i pominięta przez SKO, iż potencjalna klientka skarżącej planująca wynająć przedmiotowy budynek na szkołę otrzymała pozytywne stanowisko Urzędu Dzielnicy B. Urząd Dzielnicy B., Wydział Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy B. na zapytanie M. J. o możliwość prowadzenia szkoły w budynku skarżącej położonym na działce nr ewid. [...], za pismem z [...] lutego 2019r. udzielił odpowiedzi, że biorąc pod uwagę zapis § 39 ust. 1 m.p.z.p. oraz definicję usług podstawowych, to funkcjonowanie na tym obszarze obiektu mieszczącego szkołę średnią niepubliczną jest możliwe. Jest oczywistym, iż jest to prawidłowa interpretacja brzmienia przepisu § 39 ust. 1 w zw. z § 5 ust. 11 oraz § 17 ust. 7 m.p.z.p. w sposób niezrozumiały zmieniona, gdy o to samo wystąpiła skarżąca. Jest niedopuszczalnym w świetle fundamentalnych zasad postępowania administracyjnego, że organ w tej sprawie nie może wydawać odmiennych stanowisk, tym bardziej niekorzystnych dla skarżącej. Wydział Architektury i Budownictwa od lat torpeduje wszystkie wnioski skarżącej, będą co jej osoby w sposób oczywisty uprzedzony. W ocenie skarżącej, szkoła czy szpital zaliczają się do innych usług związanych z obsługą mieszkańców, co zostało już pozytywnie rozstrzygnięte przez WSA na korzyść skarżącej. Dalej jednak pozostaje kwestia błędnego blokowania przez organy możliwości prowadzenia szkoły czy placówki zdrowia w budynku oraz wymyślonej przez organy teorii o mierzeniu odległości o której mowa w § 17 ust. 7 m.p.z.p. od łącznicy - drogi lokalnej Z. AK K., dawnej ul. P. (która już istniała przed budową mostu P.), zamiast od trasy Mostu P.. SKO błędnie powieliło, błędną wykładnię przepisów § 17 ust. 7 m.p.z.p., przyjmując, iż odległości budynku winna być mierzona od krawędzi ul. Z. AK K., pomijając tym samym dalsze zapisy § 18 i § 19 wprowadzających definicję drogi lokalnej, działając nielogicznie, sprzecznie z definicją literalną mostu (por. encyklopedia) oraz błędnie powodując się na niestaniające rozporządzenie czy fakt ujęcia w projekcie budowlanym przebudowy drogi Z. AK K. wraz z budową mostu P.. Kluczowym w przedmiotowej sprawie było prawidłowe ustalenie przez organ prowadzący sprawę możliwości wyłączenia ze strefy akustycznego oddziaływania szlaków komunikacyjnych takich usług jak obiekty zdrowia, oświaty czy opieki społecznej, jeżeli ich odległość będzie mniejsza niż 50 m mierzonych w obie strony od zewnętrznych krawężników jezdni (trasy Mostu P.) - por. § 17 ust. 7 w zw. z § 17 ust. 8 m.p.z.p. Z uwagi na fakt, iż Urząd Dzielnicy B., Wydział Architektury i Budownictwa odsyłał wszystkich potencjalnych klientów skarżącej chcących prowadzić szkołę lub szpital w budynku skarżącej, twierdząc, że budynek jest zbyt blisko Mostu P., skarżąca zleciła wykonanie prywatnej ekspertyzy analizy odległości przez biegłego rzeczoznawcę, w której to opinii biegły podał podstawy prawne. Wskazał dokładną lokalizację budynków skarżącej na mapach, wskazał mapy elektroniczne, sposób pomiarów oraz punkt początkowy pomiarów zgodny z zapisami § 17 ust. 7 m.p.z.p., czyli od zewnętrznej krawędzi trasy Mostu P. i biegły bezspornie stwierdził w opinii, że odległość dla budynku położonego na działce nr ewid. [...]i [...] (Z. AK K. [...]) wynosi nieco ponad 60 m, a dla budynku położonego na działce nr ewid. [...] (ul. Z. AK K. nr [...]) wynosi nieco ponad 50 m. Opinia składa się z 7 stron szczegółowego uzasadnienia wraz z wyjaśnieniem. Tymczasem SKO stwierdziło, że biegła nie wskazała żadnych podstaw prawnych, nie uzasadniła, dlaczego liczy odległości od krawędzi jezdni, na której są umiejscowione ekrany akustyczne. Dalej SKO istniejące wątpliwości rozstrzyga na niekorzyść skarżącej, a SKO powiela uzasadnienie organu pierwszej instancji, jedynie je rozbudowując. Trasa Mostu P. jest już oddzielona ekranami akustycznymi, a ulica lokalna - ul. Z. AK K. dodatkowo oddzielająca budynki od mostu P. ma bardzo małe natężenie ruchu i nie generuje hałasu, dlatego nie posiada żadnych ekranów akustycznych, nie jest też mostem P, tylko drogą lokalną, co wynika wprost z brzemienia § 19 m.p.z.p. SKO i organ pierwszej instancji nie kierują się w niniejszej sprawie nawet logicznym i spójnym rozumowaniem. Organ II instancji w zaskarżonym uzasadnieniu sam sobie zaprzecza powołując się na uchylone rozporządzenie o drogach czy na fakt, iż ul P., obecna Z. AK K., od której chce niezmiennie liczyć odległości 50 m istniała już przed budową Mostu P., a zatem jest oczywiste, że nie stanowi ona element mostu. Pozbawione logiki i sprzeczne z zapisami m.p.z.p. o trasie Mostu P. i drogach lokalnych rozumowanie organu II instancji podtrzymujące błędne stanowisko organu pierwszej instancji w zakresie liczenia odległości budynku od krawędzi ul. P., dawnej Z. AK K. jest nad wyraz błędne i nie znajduje żadnych podstaw prawnych jak i fatycznego uzasadnienia i winno być uchylone w całości, a odległość przedmiotowego budynku winna być liczona od krawędzi ulicy Mostu P., które jest zwieńczona ekranami akustycznymi. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2024 r., poz.935), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. 1. Skarga nie była zasadna. Wyjaśnić na wstępie należy, że sprawa niniejsza jest ponownie rozpoznawana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z uwagi na to, że tut. Sąd wyrokiem z 12 stycznia 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 1970/21 uchylił uprzednie postanowienie SKO oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji. Stąd też zakres kognicji Sądu w sprawie niniejszej sprowadza się do oceny, czy organa obu instancji w sposób należyty uwzględniły ocenę prawną, wyrażoną w ww. wyroku i postąpiły zgodnie ze wskazaniami Sądu co do dalszego sposobu postępowania (art. 153 p.p.s.a.). W ww. wyroku WSA w Warszawie wskazał, że "rozpatrując ponownie sprawę organy uwzględnią wskazania Sądu dotyczące prawidłowej wykładni postanowień MPZP oraz w sposób prawidłowy i precyzyjny przeprowadzą postępowanie dowodowe w zakresie odległości budynków od wskazanych w MPZP tras podstawowego układu miejskiego". W zakresie wykładni przepisów prawa miejscowego Sąd stwierdził w uzasadnieniu ww. wyroku, że wykładni "wymagają postanowienia MPZP związane z przeznaczeniem terenu i dopuszczalnym zakresem świadczonych usług (§ 39 ust. 1 MPZP w związku z § 5 pkt 11 MPZP). Inaczej mówiąc, czy na analizowanym terenie dopuszczalne jest zlokalizowanie szkoły niepublicznej" i "te postanowienia MPZP związane z szerokością stref możliwego oddziaływania akustycznego na tym terenie w kontekście zakazu sytuowania obiektów zdrowia, oświaty, opieki społecznej. W tym zakresie konieczne jest również odniesienie się do wskazanych w uzasadnieniu organów pomiarów odległości i przeciwnego dowodu wskazywanego przez stronę". Wskazania, o których mowa powyżej, odczytywać należy w świetle dokonanej przez Sąd w wyroku z 12 stycznia 2022 r. oceny, z § 39 ust. 1 w zw. z § 5 pkt 11 m.p.z.p. wynika, że dopuszcza się na tym terenie usługi ponadlokalne - supermarket; usługi lokalne z zakresu "usług podstawowych", jak: sklepy, oddziały banku, usługi rzemieślnicze; usługi lokalne z zakresu "usług podstawowych", ale "innych" związanych z obsługą mieszkańców (czyli innych "usług podstawowych" niż sklepy, oddziały banku, usługi rzemieślnicze); usługi podstawowe muszą funkcjonować wraz z niezbędnymi urządzeniami technicznymi i obsługą komunikacji i "usługi podstawowe" to obiekty usługowe wolnostojące lub lokale usługowe wbudowane, nastawione na obsługę mieszkańców użytkowników najbliższego rejonu, położonego w promieniu około 500 m od obiektu (lokalu). Z powyższego Sąd wysnuł wniosek, że nie można twierdzić, że "szkoła niepubliczna" nie może być uznana za "inną" usługę podstawową lub, że nie będzie nastawiona na "obsługę mieszkańców użytkowników najbliższego rejonu, położonego w promieniu około. 500 m od obiektu (lokalu)". Nie można też wykluczyć, że odbiorcami usług (w tym przypadku szkoły niepublicznej) mogą być mieszkańcy, użytkownicy najbliższego regionu, położonego w promieniu ok. 500 m od obiektu. Zatem funkcjonowanie na tym terenie szkoły niepublicznej niewątpliwie wpisuje się w zakres "innej usługi podstawowej" wskazanej w m.p.z.p. Szkoła niewątpliwie więc może być traktowana, jako "usługa podstawowa". 2. W ocenie tut. Sądu powyższe kwestie zostały uwzględnione zarówno w postanowieniu pierwszo-, jak i drugoinstancyjnym. Organ I instancji nie zakwestionował powyższej oceny sądowej, ale przyjmując dopuszczalność traktowania szkoły, jako świadczącej owe "usługi podstawowe", dokonał stosownych, a wynikających z planu miejscowego pomiarów szerokości stref możliwego oddziaływania akustycznego na tym terenie w stosunku do budynku, w którym miałaby nastąpić zmiana sposobu użytkowania. Organ I instancji pierwotnie wykonał w toku postępowania administracyjnego dwa pomiary. Pierwszy w Geoportalu, który jest programem podstawowym zasobów krajowej Infrastruktury Informacji Przestrzennej. Jak wynika z akt sprawy i uzasadnienia postanowienia pierwszoinstancyjnego, pomiary odległości przeprowadzono na dwa sposoby, tj. mierząc odległość pomiędzy budynkiem, a krawężnikiem jezdni pasa włączającego (łącznicy) węzła al. Gen. M. W. (Trasy Mostu P.), która określono na 48,20 m i następnie mierząc tą samą odległość, ale bez uwzględnienia przylegającego do pasa drogowego drugiego pasa Z. AK K., która określono na 40,72 m. Drugi pomiar odległości wykonano w serwisie mapowym m. st. Warszawy, mierząc odległość pomiędzy budynkiem, a krawężnikiem jezdni pasa włączającego węzła dróg krajowych al. Gen. M. W. (Trasy Mostu P.), określając ją na 48,31 m oraz mierząc tą samą odległość również bez uwzględnienia przylegającego do pasa drogowego drugiego pasa Z. AK K., określając ją na 40,85 m. Tym samym, oba pomiary dokonane przez organ I instancji wskazywały, że budynek, w którym miał być zmieniony sposób użytkowania znajduje się w mniejszej odległości, niż przewidziana w § 17 ust. 8 w zw. z § 17 ust. 7 m.p.z.p., przy czym organ dokonywał pomiarów od krawężnika pasa włączającego węzła dróg krajowych al. Gen. M. W. (Trasy Mostu P.). Powyższe miało zaś znaczenie w tej sprawie w kontekście możliwości sytuowania obiektów zdrowia, oświaty, opieki społecznej. Zgodnie bowiem z §17 ust. 8 m.p.z.p. na terenach położonych w zasięgu stref, o których mowa w ust. 7 zakazuje się sytuowania obiektów zdrowia, oświaty, opieki społecznej. Prezydent W w postanowieniu z [...] maja 2022 r., nr [...] (uchylonym następnie przez SKO postanowieniem z [...] lipca 2022 r., znak: [...]) odniósł się również do istniejącej w aktach sprawy "Informacji o usytuowaniu obiektów w aspekcie ich wykorzystania na cele oświaty, zdrowia lub opieki społecznej w aspekcie uwarunkowań planu miejscowego", stwierdzając, że "informacje przedstawione w powyższym dokumencie oparte były również o serwis mapowy m. st. Warszawy. Załączone do dokumentu zdjęcia są nieczytelne, nie można z nich odczytać żadnych precyzyjnych informacji (nawet przy użyciu szkła powiększającego). Ich jakość może sugerować, że osoba odczytująca odległość budynku od krawędzi jezdni mogła zaznaczyć cień rzucanych ekranów na jezdnię, a nie krawędź jezdni". Analizując treść opinii mgr inż. architekta M. M. organ I instancji zakwestionował kwalifikacje merytoryczne autorki informacje przedstawione w powyższym dokumencie oparte były również o serwis mapowy W. Załączone do dokumentu zdjęcia są nieczytelne, nie można z nich odczytać żadnych precyzyjnych informacji (nawet przy użyciu szkła powiększającego). Ich jakość może sugerować, że osoba odczytująca odległość budynku od krawędzi jezdni mogła zaznaczyć cień rzucanych ekranów na jezdnię, a nie krawędź jezdni. Prezydent ponownie przeanalizował złożoną przez M. H. wraz z zażaleniem na postanowienie z [...] maja 2021 r. i stwierdził, że "posiadane przez M. M. uprawnienia architekta nie uprawnia do wykonywania samodzielnych funkcji w dziedzinie geodezji i kartografii, dlatego przygotowany dokument nosi nazwę informacji, a nie opinii biegłego lub rzeczoznawcy". Organ ocenił, że dokument M. M. zawiera "nieprecyzyjną informację, którą ciężko jest zweryfikować". 3. Jak już była mowa, SKO ww. postanowienie uchyliło do ponownego rozpoznania, w wyniku czego Prezydent W. ponownie przeprowadził postępowanie i – mając na uwadze wytyczne zarówno SKO jak i wskazania WSA w Warszawie z ww. wyroku – ponownie odmówił wydania zaświadczenia żądanej treści, gdyż § 17 ust. 7 m.p.z.p. ustala w zakresie ochrony i kształtowania środowiska szerokość stref możliwego oddziaływania akustycznego szlaków komunikacyjnych od tras podstawowego układu miejskiego - ul. P. i ul. P. (proj. Trasy Mostu P.) mierzonych w obie strony od zewnętrznych krawężników jezdni - 50 metrów, zakazując w ust. 8 sytuowania obiektów zdrowia, oświaty, opieki społecznej w przypadku, gdy odległość budynków od ciągów komunikacyjnych jest mniejsza niż 50 metrów. Organ I instancji ponownie przeprowadził pomiary odległości pomiędzy budynkiem, a krawężnikiem jezdni pasa włączającego tzw. łącznicy węzła dróg krajowych al. Gen. M. W. (Trasa Mostu P.) w dwóch portalach mapowych dedykowanych administracji publicznej – w Geoportalu, ustalając tą odległość na 48,20 m. i w serwisie mapowym W., ustalając tą odległość na 48,31 m. Zgodnie z zaleceniami sformułowanymi w postanowieniu SKO z [...] lipca 2022 r., organ pierwszej instancji ustalił, że "droga wjazdowa (łącznica), od której mierzyć należy odległość do budynku jest częścią Trasy Mostu P.. Wszystkie obiekty budowlane, które miały zostać wykonane w ramach projektu budowy Trasy Mostu P. ujęto w "Opracowaniu Dokumentacji Projektowej dla Zadania: Budowa Trasy Mostu P. od węzła z ul. P. do węzła z ul. M. wraz z Przeprawą Mostową przez W oraz Trasą Tramwajową", gdzie w części " Projekt Budowlany Tom 1 - Projekt Zagospodarowania Terenu", są one wymienione na stronie 39. Należą do nich: węzły drogowe i związane z tym drogi zbierająco-rozprowadzające oraz łącznice. Projektodawca wymienia łącznice, jako element związany z węzłem. Dodatkowo na mapie zatytułowanej "Poglądowy Plan Sytuacyjny" został naniesiony obszar decyzji lokalizacyjnej nr [...], uzupełniony decyzją nr [...]z [...] lipca 2007 r. Obszar objęty na mapie "granicą decyzji lokalizacyjnej" obejmuje swym zakresem drogę wjazdową, czyli tzw. łącznicę odchodzącą od ul. M.. Analiza przepisów ogólnych o węzłach drogowych, które to znajdują się w rozdziale 14 zatytułowanym "Węzły Drogowe" w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia [...] marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. 2016 poz. 124), skłania do zajęcia stanowiska, że łącznice są integralnym i nierozerwalnym elementem węzłów drogowych. Dokonując wykładni systemowej ww. przepisów można zauważyć, że ustawodawca zamieścił w rozdziale rozporządzenia o węzłach drogowych przepisy dotyczące łącznic, co jasno wskazuje na ich funkcjonalne powiązanie. Dlatego należy traktować węzeł drogowy i łącznice, jako jeden element wspólny. Skoro bowiem nie budzi żadnych wątpliwości fakt, że w przedmiotowej sprawie węzeł "[...]" jest elementem składowym Trasy Mostu P., to na tej podstawie, ale również, że względu na zapisy projektu budowlanego i wyznaczonych linii przedstawiających granicę decyzji lokalizacyjnej, należy stwierdzić, że droga wjazdowa czyli tzw. łącznica, jako element trwale związany z węzłem drogowym, wchodzi w skład Trasy Mostu P. i to od krawężnika tej drogi należy mierzyć strefy możliwego oddziaływania akustycznego, tj. odległość, o której mowa w § 17 ust. 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla M. część I". Po analizie dokumentacji przyjętej dla uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla M. część I, organ I instancji ustalił, że działka skarżącej "graniczyła z dawną ulicą P., która obecnie stanowi pas drogi krajowej al. gen. M. W. oraz drogi powiatowej Z. AK "K.". Łącznie pas o szerokości 102 m. W 2006 roku ulicy W. P. nadano nazwę Z. AK "K.". W związku z tym, do szlaków komunikacyjnych, o których mowa w § 17 ust. 7 planu, należy zaliczyć nie tylko cały pas drogowy odnoszący się do obecnej Trasy Mostu P. (al. gen. M. W.), ale także pas drogowy Z. AK "K." i to właśnie od krawędzi tej drogi należy mierzyć strefę możliwego oddziaływania akustycznego. Zgodnie z dokumentacją projektową nie rozdzielono obu ciągów komunikacyjnych. Zostały one zaprojektowane, jako spójna całość". Prezydent W przeanalizował też projekt wykonawczo - zamienny, pozyskany od Zarządu Miejskich Inwestycji Drogowych. Wykonał ponadto dodatkowe pomiary w serwisie mapowym Geoportal, ustalając odległość pomiędzy budynkiem, a krawężnikiem ul. Z. AK "K." -12,31 m i serwisie mapowym m W, ustalając odległość pomiędzy budynkiem, a krawężnikiem ul. Z. AK "K." na 12,14 m. Powyższe wyniki, jak stwierdził organ I instancji, "potwierdziły słuszność przyjętego pierwotnego rozstrzygnięcia, a wręcz bezsprzecznie przesądziły, że nie ma możliwości wydania pozytywnego zaświadczenia o żądanej treści. Wydanie w przedmiotowej sprawie zaświadczenia o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego byłoby naruszeniem § 17 ust. 8 tegoż planu". Natomiast organ II instancji, w zaskarżonym postanowieniu, trafnie podkreślił znaczenie w sprawie ustaleń Prezydenta W, odnoszących się do wniosków, wysnutych z "Opracowania Dokumentacji Projektowej dla Zadania: Budowa Trasy Mostu P. od Węzła z ul. P. do Węzła z ul. M. wraz z Przeprawą Mostową przez Wisłę oraz Trasą Tramwajową" i tego, że jednym z elementów budowy były węzły drogowe i związane z tym drogi zbierająco-rozprowadzające oraz łącznice, a autor projektu wymienia łącznice, jako element związany z węzłem. Istotnym w sprawie ustaleniem było i to, ze na "Poglądowym Planie Sytuacyjnym" został naniesiony obszar decyzji lokalizacyjnej nr [...], uzupełniony decyzją nr [...]z [...] lipca 2007 r. Obszar objęty na mapie "granicą decyzji lokalizacyjnej" obejmuje swym zakresem drogę wjazdową, czyli tzw. łącznicę odchodzącą od ul. M.. Stąd też prawidłowa był wynik analizy przepisów ogólnych o węzłach drogowych z rozporządzenia Ministra Gospodarki z [...] marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. 2016 poz. 124), prowadzący organ do wniosku, że łącznice są integralnym i nierozerwalnym elementem węzłów drogowych. Tym samym, skoro węzeł "[...]" jest elementem składowym Trasy Mostu P., to również ze względu na zapisy projektu budowlanego i wyznaczonych linii przedstawiających granicę decyzji lokalizacyjnej, należało stwierdzić, że droga wjazdowa, czyli tzw. łącznica, jako element trwale związany z węzłem drogowym, wchodzi w skład Trasy Mostu P. i to od krawężnika tej drogi należy mierzyć strefy możliwego oddziaływania akustycznego, tj. odległość, o której mowa w § 17 ust. 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla M część I. Trafnie też wyjaśniło SKO, że zgodnie z art. 9 pkt 9a ustawy z [...] marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2024 poz. 320), węzeł to część drogi publicznej będącą połączeniem dróg publicznych na różnych poziomach. Termin "łącznica" nie ma definicji legalnej, natomiast dla wyjaśnienia tego pojęcia można się posiłkować Zarządzeniem nr 79 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] sierpnia 2010 r. w sprawie zasad opisu węzłów drogowych i kilometrowania łącznic, w którego załączniku wskazano, że łącznica jest to jezdnia pomocnicza łącząca dwie drogi w ramach węzła drogowego. SKO słusznie też wskazało, że "jak wynika z decyzji Wojewody Mazowieckiego z [...] listopada 2005 r., Nr [...], o ustaleniu lokalizacji inwestycji budowa Trasy Mostu P. w ciągu drogi krajowej nr [...] na odcinku od węzła z ulicą M., Wybrzeżem G i ul. P. w Dzielnicy B. do węzła z ul. M. w Dzielnicy B. w m. st. Warszawa, zakres tej inwestycji obejmuje m. in. budowę węzła z ul M., Wybrzeżem G i ul. P. (węzeł P.). A zatem węzeł P. bezsprzecznie stanowi integralny element Trasy Mostu P., a sporna łącznica (od strony ul. AK K.), jest częścią tego właśnie węzła". 4. Odnosząc się jednak do oceny załączonych do zażalenia: "Informacji o usytuowaniu obiektów w aspekcie ich wykorzystania na cele oświaty, zdrowia lub opieki społecznej w aspekcie uwarunkowań planu miejscowego" mgr inż. architekt M. M., z [...] czerwca 2018 r., oraz opinii dotyczącej usytuowaniu obiektów położonych przy ul. Z. AK K. nr [...] i ul. Z. AK K. nr [...] w W. w aspekcie możliwości ich wykorzystania na cele oświaty, zdrowia i opieki społecznej mgr inż. E. K. geodety uprawnionego, z [...] kwietnia 2022 r., to SKO błędnie uchyliło się od wyrażenia swego stanowiska, odwołując się jedynie do oceny "tych opracowań wyrażonej w postanowieniu z [...] lipca 2022 r., znak: [...]". Taka ocena powinna być dokonana w zaskarżonym postanowieniu, gdyż stanowi ocenę dowodów przedstawionych przez stronę, którym organ odmawia znaczenia (art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a.). Powyższa wada postanowienia SKO nie miała jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia (art. 145 § 1 pkt lit c p.p.s.a.) w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego postanowienia. Skoro bowiem uzasadnienie zaskarżonego postanowienia (i postanowienia je poprzedzającego) w sposób jednoznaczny wskazuje na dowody, potwierdzające trafność samego rozstrzygnięcia i zawarte są w nim szczegółowe wywody organów i prawidłowa subsumpcja prawna, to taka okoliczność wskazuje przyczyny, z powodu których innym dowodom organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. 5. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnia ponadto, że postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia określonej treści, regulowane art. 217 i n. k.p.a., jest postepowaniem ograniczonym w zakresie dowodowym. Co do zasady, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 k.p.a.). Zgodnie zaś z art. 218 § 2 k.p.a. organ przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. W niniejszej sprawie niezwykła w tego typu sprawach obszerność postępowania, związana z wyrokiem WSA w Warszawie z 12 stycznia 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 1970/21 oraz obowiązkiem organów, wynikającym z art. 153 p.p.s.a., przekracza ramy postępowania "wyjaśniającego". Trafnie w tym zakresie wypowiedział się WSA w Poznaniu, stwierdzając, że organ urzędowo potwierdza w drodze zaświadczenia jedynie to, co może potwierdzić w drodze prowadzonej przez siebie dokumentacji lub też dokumentów dostarczonych przez stronę. Odformalizowany charakter postępowania w przedmiocie wydania zaświadczenia wyraża się również w tym, że i postępowanie wyjaśniające nie jest typowym postępowaniem wyjaśniającym, prowadzonym w postępowaniu administracyjnym, ma ono na celu jedynie potwierdzenie okoliczności, których dotyczyć ma wydanie zaświadczenia (wyrok z 28 maja 2025 r., sygn. akt IV SAB/Po 94/25, CBOSA). Jak trafnie stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny, zakres postępowania wyjaśniającego jest ograniczony do analizy posiadanej dokumentacji oraz danych w zasobach pozostających do dyspozycji organu. Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń stanowi bowiem rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym, w którym nie prowadzi się postępowania dowodowego w trybie przepisów Działu II (rozdział 4) k.p.a., albowiem w postępowaniu tym właściwy organ administracji publicznej o niczym nie rozstrzyga (wyrok z 28 stycznia 2025 r., sygn. akt II OSK 1267/22, CBOSA). W judykaturze utrwalony jest pogląd, że zaświadczenie nie może opierać się na zbiorach danych będących w posiadaniu innych podmiotów, w tym strony. Przedmiotem tego postępowania nie może być też analizowanie zmian w stanie prawnym i wyprowadzanie z tego odpowiednich wniosków. Zaświadczenie ma być oparte na dokumentach, zatem to, co ma potwierdzać musi być oczywiste, wynikające w sposób bezsporny z tych dokumentów. Wydaje je się wówczas, gdy fakt powstania skutków prawnych jest oczywisty i organ nie musi czegokolwiek rozstrzygać. Przedmiotem postępowania wyjaśniającego mogą być wyłącznie okoliczności wynikające z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienie, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów oraz stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja lub rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów. Postępowanie to służy więc usunięciu wątpliwości co do znanych, bo istniejących już faktów lub stanu prawnego (por. np. wyrok WSA w Poznaniu z 5 grudnia 2024 r., sygn. akt IV SA/Po 763/24, CBOSA). Oceniając więc zaskarżone postanowienie w takim kontekście, jak również biorąc pod uwagę treść art. 153 p.p.s.a. tut. Sąd uznał odmowę wydania zaświadczenia w tej sprawie nie tylko za uzasadnioną, ale także w pełni udowodnioną przeprowadzonym przez organa obu instancji postepowaniem stricte dowodowym. 6. W świetle powyższej oceny prawnej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uznać należało zarzuty skarżącej za niezasadne. SKO w żaden sposób nie naruszyło § 5 pkt 11 uchwały Rady Gminy W-B. nr [...]z [...] grudnia 2000 r. w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla M. - część I, ani § 17 ust. 7 tej uchwały przez "niezastosowanie sposobu ustalenia stref możliwego oddziaływania akustycznego - mierzonych w obie strony od zewnętrznych krawężników jezdni trasy mostu P. (ekranów akustycznych)". Organ nie "stosował" w tym postępowaniu o wydanie zaświadczenia w żaden sposób ww. przepisów prawa miejscowego, a jedynie – związany wskazaniami WSA w Warszawie – ustalał odległość stref oddziaływania akustycznego od budynku skarżącej. Nie naruszył przy tym art. 21 ust. 1 oraz art 64 ust. 3 Konstytucji RP, gdyż odmowa wydania zaświadczenia nie pozbawiam skarżącej ochrony przez Rzeczpospolitą Polską ani własności, ani prawo dziedziczenia. Ponadto, odmowa wydania zaświadczenia określonej treści – uzasadniona brakiem przesłanek ustawowych –nie ogranicza własności skarżącej w rozumieniu triady uprawnień z art. 140 Kodeksu cywilnego w jakimkolwiek stopniu. Nie został też naruszony, zwłaszcza przez "nie wzięcie pod uwagę" § 18 ust. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z tej prostej przyczyny, że organa w tej sprawie nie rozstrzygały kwestii wydzielenia w przestrzeni trasy Mostu P., ani jej wydzielenia od podstawowego układu drogowego wymienionych w ustępie 2 § 18 ulic. Nie został również naruszony, zwłaszcza przez "nie wzięcie pod uwagę" § 19 w zw. z § 18 planu miejscowego, "wskazujących bezspornie, iż projektowane drogi w związku z budową Mostu P. - drogi [...]] oraz [...]są drogami o charakterze lokalnym po 15,0 m i odpowiednio 20,0 m i zatem nie stanowią części składowej Mostu P.". Ponownie należy wyjaśnić, że działania organów w tej sprawie były wytyczone wskazaniami zawartymi w przywołanym wcześniej wyroku WSA w Warszawie. W takim też zakresie organa ustaliły wszystkie, wskazane przez Sąd, okoliczności istotne dla potrzeb rozstrzygnięcia kwestii wydania skarżącej zaświadczenia. Z uwagi na powyższe, niezasadny był zarzut "nie uwzględnienia okoliczności faktycznych, iż tylko trasa Mostu P. jest ogrodzona ekranami akustycznymi, gdyż stanowi ciąg akustyczny, o którym jest mowa w MPZP, a drogi lokalne - obecna Z. AK K. (dawna ul. P.), jako droga lokalna nie stanowi strefy akustycznej i dlatego nie posiada ekranów akustycznych. Jest jedynie drogą dojazdową, lokalną, wyodrębnioną od trasy Mostu P.". Strefa akustyczna, badana przez organ w sprawie niniejszej to odległość pomiędzy budynkiem skarżącej, "od wskazanych w MPZP tras podstawowego układu miejskiego" (por. wyrok WSA w Warszawie z 12 stycznia 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 1970/21 – zawierający wskazania dla organu co do dalszego postępowania). SKO nie naruszyło art. 7a § 1 i art. 8 ust. 1 k.p.a. przez "rozstrzygnięcie wątpliwości, co do odległości Nieruchomości od trasy Mostu P. (al. Gen. M. W.) na niekorzyść skarżącej jak również wydawania przez Urząd Dzielnicy B., Wydział Architektury i Budownictwa dwóch odmiennych stanowisk w tej samej sprawie na niekorzyść skarżącej". Wyjaśnić należy, że stanowisko innego organu co do możliwości lokalizacji szkoły w budynku skarżącej, wywodzone z analizy zapisów planu miejscowego - § 39 ust. 1 i § 5 ust. 11 (f) nie zostało w kwestionowanej decyzji zaprzeczone. WSA w Warszawie w ww. wyroku przesądził bowiem kwestię dopuszczalności wykładni prawa miejscowego, uznającej szkołę niepubliczną za usługi podstawowe. W świetle dokonanej przez Sąd analizy akt sprawy, wyrażonej już powyżej, nie sposób uznać zarzut naruszenia w tej sprawie art. 218 ust. 2 k.p.a. przez "zaniechanie przeprowadzenia koniecznego postępowania wyjaśniającego w zakresie rozbieżności pomiędzy danymi ze strony https://geoportal.gov.pl/ z danymi wynikającymi z ekspertyzy biegłego rzeczoznawcy M. M. oraz opinii biegłego rzeczoznawcy E. K., poprzez niewykonanie faktycznych pomiarów przez biegłych od trasy Mostu P., którego granice wyznaczają ekrany akustyczne" za zasadny. Organ nie tylko przeprowadził postępowanie daleko wykraczające poza postępowanie "wyjaśniające", ale ustalił w sposób nienasuwający wątpliwości tut. Sądu wszelkie te okoliczności, które wskazał WSA w Warszawie w ww. wyroku z 12 stycznia 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 1970/21. 7. Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.