VII SA/Wa 397/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2012 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia Przyjaciół P.i B. "[...]" z siedzibą w P. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] grudnia 2011 r. znak [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego skargę oddala Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., znak: [...], Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – zwanej dalej k.p.a.), oraz art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego (Dz.U. Nr 42, poz. 340, ze. zm. - zwanej dalej ustawą), po rozpatrzeniu odwołania L. W. oraz Stowarzyszenia Przyjaciół P. i B. "[...]" - utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego dla Portu Lotniczego [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] polegającej na rozbudowie płaszczyzn lotniskowych Portu Lotniczego [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił stan faktyczny sprawy. Wskazał, iż wnioskiem z dnia 6 maja 2011 r. Port Lotniczy [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] - zwany dalej "inwestorem", wystąpił do Wojewody [...] o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego polegającej na wykonaniu rozbudowy płaszczyzn lotniskowych Portu Lotniczego [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Jednocześnie, inwestor wniósł o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Uzasadniając swój wniosek wyjaśnił, iż z uwagi na fakt objęcia inwestycji rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012 (Dz.U. Nr 8, poz. 52), inwestor zobowiązany był podjąć wszelkie działania gwarantujące właściwą obsługę zwiększonej liczby pasażerów, którzy przybędą do Polski w związku z przedmiotową imprezą. W konsekwencji budowa płaszczyzn lotniskowych musi mieć miejsce jeszcze przed rozpoczęciem finałowego turnieju Euro 2012. Mając na uwadze krótki czas, który pozostał do rozpoczęcia tej imprezy sportowej, w ocenie inwestora, tylko nadanie wnioskowanej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności pozwoli zrealizować przedsięwzięcie w wymaganym przez inne organy i instytucje terminie. Jak podkreślił inwestor, zgodnie ze Strategią Rozwoju Województwa [...] do 2020 r., rozbudowa i modernizacja infrastruktury lotniskowej i portowej Portu Lotniczego [...] przyczyni się do polepszenia oferty krajowych i międzynarodowych lotów pasażerskich, zwiększenia integracji x z europejską i globalną przestrzenią społeczno - gospodarczą oraz wzmocnienia pozycji aglomeracji [...] jako ośrodka o europejskim znaczeniu. Nadto, jak zauważył wnioskodawca, w Zrównoważonym Planie Rozwoju Transportu Publicznego Aglomeracji x na lata 2007 - 2015, wynikającym z przyjętej polityki transportowej miasta [...], Rada Miasta zwróciła uwagę na konieczność zwiększenia możliwości obsługi pasażerów przez Port Lotniczy [...]. Projekt modernizacji i rozbudowy infrastruktury lotniskowej i portowej przyczynić się ma bezpośrednio do realizacji wskazanego planu rozwoju transportu. Dodatkowo, realizacja ww. przedsięwzięcia ma również strategiczne znaczenie z punktu widzenia interesów o charakterze ogólnopolskim, w szczególności ze względu na przyjęty przez rząd dokument "Narodowe Strategiczne Ramy Odniesienia 2007-2013". Inwestycja objęta wnioskiem wpisuje się w realizację celu strategicznego NSRO, tj. tworzenia warunków dla wzrostu konkurencyjności gospodarki opartej na wiedzy i przedsiębiorczości, zapewniającej wzrost zatrudnienia oraz wzrost poziomu spójności społecznej, gospodarczej i przestrzennej w ramach UE i wewnątrz kraju. Planowana inwestycja, zdaniem wnioskodawcy, z pewnością wpłynie na rozwój regionu, umożliwiając łatwy i szybki dostęp do Poznania, co niewątpliwie zwiększy atrakcyjność regionu. Wnioskodawca podkreślił także, iż z zgodnie z obwieszczeniem Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 2 lutego 2009 r. w sprawie listy projektów indywidualnych dla Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko 2007-2013, projekt rozbudowy i modernizacji lotniska [...] znajduje się na liście projektów indywidualnych POIiŚ 2007-2013 i został mu nadany strategiczny charakter. Nieodłącznym charakterem procedury, mającej na celu pozyskanie środków unijnych w ramach ww. programu, jest pozyskanie wszelkich decyzji administracyjnych, niezbędnych do realizacji inwestycji. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy Wojewoda [...], pismem z dnia [...] maja 2011 r., znak: [...], zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji. Uznając, że zebrany materiał dowodowy w sprawie pozwala na wydanie rozstrzygnięcia, Wojewoda [...], działając na podstawie art. 3 ustawy oraz art. 104 k.p.a., wydał w dniu [...] czerwca 2011 r. decyzję nr [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego, polegającej na rozbudowie płaszczyzn lotniskowych Portu Lotniczego [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą, oraz nadał jej rygor natychmiastowej wykonalności. Od powyższej decyzji odwołanie do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł L. W. oraz Stowarzyszenie Przyjaciół P. i B. "[...]" z siedzibą w P. L. W. w odwołaniu wskazał, iż decyzja Wojewody [...] została wydana z naruszeniem art. 6, 7, 8, 9, 10, 11 oraz 77 § 1 k.p.a. Zauważył, iż Wojewoda [...], wydając decyzję, oparł się o nieostateczną i nieprawomocną decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] lutego 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pn. "Rozbudowa i modernizacja Portu Lotniczego [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością im. [...] - zwaną dalej decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach - która, w jego ocenie, zawiera szereg wad. Stowarzyszenie Przyjaciół P. i B. "[...]" podniosło, iż decyzja Wojewody [...] jest niezgodna z przepisami prawa wspólnotowego, ratyfikowanego przez Rzeczpospolitą Polską, narusza dyrektywy i rozporządzenia Unii Europejskiej oraz stoi w sprzeczności z wytycznymi Wspólnoty Europejskiej, dotyczącymi finansowania portów lotniczych i pomocy państwa na rozpoczęcie działalności dla przedsiębiorstw lotniczych, oferujących przeloty z regionalnych portów lotniczych. Jak wskazało odwołujące się Stowarzyszenie, Województwo [...] jest znaczącym udziałowcem Portu Lotniczego [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P., zaś jego przedstawiciele zasiadają w radzie nadzorczej spółki. Powyższe implikuje taki stosunek prawny, iż Wojewoda [...] jest zainteresowany wydaniem pozytywnych decyzji w przedmiotowej sprawie. W oparciu zatem o art. 24, art. 25 i art. 26 k.p.a. organ ten winien wyłączyć się z niniejszego postępowania. Odwołujące się Stowarzyszenie wskazało, iż podstawą wydania przez Wojewodę [...] decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., była decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzja ta w rażący sposób narusza obowiązujące w Rzeczypospolitej Polskiej przepisy prawa, a jej wykonanie wywołuje czyny zagrożone karą. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest niepełna i nie rozstrzyga szeregu istotnych zagadnień, stąd też odwołujące się Stowarzyszenie zarzuciło decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach błędy podnoszone już w odwołaniu od ww. rozstrzygnięcia. W ocenie strony odwołującej się, organ I instancji wydając pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji nie spełnił wymogów określonych w art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, ze zm. - zwanej dalej "ustawą Prawo budowlane"), gdyż wydał pozwolenie na budowę bez uprzedniego przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Ponadto, wydana przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, również nie zawiera wymogu jej przeprowadzenia. Pomimo pisma odwołującego się Stowarzyszenia z dnia 8 czerwca 2011 r. o uzupełnienie wniosku inwestora o m.in. przeprowadzenie postępowania w sprawie strategicznego oddziaływania na środowisko, przedłożenie opinii w sprawie monitoringu poziomu hałasu oraz analizy kosztów zewnętrznych, jakie zostaną poniesione w związku z rozbudową lotniska, Wojewoda [...] odrzucił te żądania jako bezzasadne. Odwołujące się Stowarzyszenie zauważyło, że w przypadku planowanego przedsięwzięcia, przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko wynika z przepisów art. 59 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, 1227 ze. zm. - zwanej dalej "ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku"). Zdaniem Stowarzyszenia, Wojewoda [...] naruszył art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, nie dokonując sprawdzenia zgodności projektu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Ponadto, organ wojewódzki nie dokonał również sprawdzenia zgodności projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, programami ochrony środowiska oraz wymaganiami wynikającym z ustaw o ochronie środowiska. Jak wskazano w odwołaniu tylko część ww. przedsięwzięcia, tj. rozbudowa przedmiotowego lotniska dokonywana jest w oparciu o obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, natomiast znaczna część niniejszej inwestycji jest realizowana na obszarze nieobjętym obowiązującym planem miejscowym lub jest z nim niezgodna. Stowarzyszenie podkreśliło także, iż Wojewoda [...] naruszył przepisy ustawy, poprzez zaniechanie żądania przedłożenia przez inwestora dokumentów, wynikających z art. 6 ust. 1 pkt 8,9 lit. "g" i "h" oraz art. 10 ustawy. Kolejny zarzut podnoszony przez stronę odwołującą się dotyczył kwestii pozwolenia na użytkowanie omawianego portu lotniczego oraz związanej z nią koniecznością utworzenia strefy ograniczonego użytkowania na obszarach wskazanych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stowarzyszenie podkreśliło także, że Wojewoda [...] nakazał zachowanie art. 5 ust. 1 pkt 6 ppkt a-f ustawy Prawo budowlane, jednakże w związku z wiedzą m.in. o planowanych nocnych lotach, miał pełną świadomość, iż zatwierdzany projekt nie spełnia ww. kryteriów. W ocenie strony odwołującej się, taki wadliwy projekt budowlany nie może być, zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, podstawą wydania pozwolenia na budowę. W odwołaniu wskazano również, iż Port Lotniczy [...] był zobowiązany do ciągłego monitoringu hałasu. Od takich działań bezpodstawnie odstąpiono. Brak ww. monitoringu i odmowa jego wykonania w celu uzupełnienia decyzji i raportu narusza, zdaniem Stowarzyszenia przepisy "ustaw środowiskowych" i nie daje podstawy ocenić realnej skali zagrożenia, jakie będzie generowało lotnisko. Co więcej, odmowa uzupełnienia wniosku inwestora o opinię wpływu hałasu na zdrowie społeczeństwa nie pozwali ocenić skutków, jakie niosą wydawane przez Wojewodę [...] decyzje i ich realizacja. Nie mniej ważna jest także, zdaniem Stowarzyszania, kwestia zakazu nocnych lotów, ustalona w programie ochrony środowiska dla miasta P. Stowarzyszenie podniosło dalej, iż cała koncepcja rozbudowy lotniska [...] w kontekście istniejącego w pobliżu portu lotniczego w K., negatywnie wpłynie na rozwój miasta P., m.in. w kwestii możliwości budowy obiektów wysokościowych, czy też stworzenia zagrożenia dla bezpieczeństwa mieszkańców. Kolejny zarzut podnoszony przez Stowarzyszenie dotyczył pogorszenia warunków środowiskowych w związku z przekroczeniem ponad dopuszczalne normy poziomu hałasu w porach dziennych i nocnych w związku z realizacją ww. inwestycji. W ocenie Stowarzyszenia, powyższe działanie stanowi o naruszeniu przez Wojewodę [...] art. 73 ustawy Prawo ochrony środowiska. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej uzasadniając zaskarżoną decyzję z dnia [...] grudnia 2011 r. wskazał, iż kompetencje organu odwoławczego obejmują zarówno korygowanie wad prawnych decyzji organu I instancji, polegających na niewłaściwym zastosowaniu, przepisu prawa materialnego, bądź postępowania administracyjnego, jak i wad polegających na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych. Zgodnie z ogólnie przyjętą zasadą organy administracyjne powinny działać wnikliwie, prowadząc wyczerpujące postępowanie dowodowe w celu ustalenia prawdy obiektywnej, a fakty istotne dla podjęcia rozstrzygnięcia powinny zostać w miarę możliwości bezsprzecznie ustalone. Obowiązek ten wynika z art. 7 i 77 k.p.a. Dlatego też trafność rozstrzygnięcia w każdym indywidualnym przypadku wymaga szczegółowego zbadania i rozważenia wszelkich argumentów, które stanowiłyby podstawę do przyjęcia określonego stanowiska. Wydając decyzję, organ zobowiązany jest do przestrzegania przepisów k.p.a., a przede wszystkim do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Mając na względzie powyższe, w trakcie przeprowadzonego postępowania odwoławczego Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej rozpatrzył ponownie wniosek inwestora z dnia 6 maja 2011 r. o wydanie przedmiotowej decyzji, przeanalizował materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji oraz zbadał prawidłowość postępowania przeprowadzonego przez ten organ i wydanej przez Wojewodę [...] decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji oraz rozpatrzył zarzuty podniesione we wniesionych odwołaniach. Po analizie materiału dowodowego zgromadzonego przez Wojewodę [...] oraz zbadaniu prawidłowości postępowania pierwszoinstancyjnego i wydanej w jego wyniku decyzji, Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej uznał, że w trakcie postępowania prowadzonego przez organ I instancji nie zostały naruszone przepisy postępowania administracyjnego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, a decyzja organu I instancji odpowiada warunkom określonym w art. 107 k.p.a. Wniosek do Wojewody [...] o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji oraz o nadanie jej rygoru natychmiastowej wykonalności wniósł w dniu 6 maja 2011 r., Port Lotniczy [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. Zgodnie z przedstawionym do wniosku zezwoleniem Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia 24 czerwca 2004 r. na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie zarządzania lotniskiem użytku publicznego [...], Port Lotniczy [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. jest zarządzającym lotniskiem oraz podmiotem upoważnionym do występowania z wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego. Organ odwoławczy uznał, że wniosek inwestora o wydanie przedmiotowej decyzji jest kompletny, tj. zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 6 ustawy. Przed złożeniem wniosku inwestor, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy, uzyskał opinie właściwych miejscowo zarządu województwa oraz prezydenta miasta, tj.: - postanowienie Zarządu Województwa [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., pozytywnie opiniujące przedmiotowy wniosek, - opinię Prezydenta Miasta [...] - pismo Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta P. z dnia [...] kwietnia 2011 r., znak: [...], pozytywnie opiniującą przedmiotowy wniosek. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy, do wniosku załączono mapę w skali 1:500, na której przedstawiono projektowany obszar lotniska, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych i istniejące uzbrojenie terenu. We wniosku określono także zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu. Do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację ww. inwestycji, inwestor dołączył także cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, do projektu dołączono oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Przedmiotowy projekt jest zgodny z decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] lutego 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Po dokonaniu analizy przedłożonego projektu budowlanego, Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej stwierdził, że jest on zgodny z art. 34 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane oraz z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. Nr 120, poz. 1133, ze zm.). Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy, do wniosku inwestor załączył także: opinię Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], w której organ nie zgłosił uwag w zakresie potrzeb bezpieczeństwa państwa; pozytywną opinię Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] kwietnia 2011 r., znak: [...]; pozytywną opinię Miejskiego Konserwatora Zabytków w P. z dnia [...] kwietnia 2011 r., znak: [...], zawierającą jednocześnie wniosek o uwzględnienie w toku realizacji inwestycji wskazanych uwarunkowań; pozytywną opinię Polskiej Agencji Żeglugi Powietrznej z dnia [...] maja 2011 r., znak: [...], zawierającą jednocześnie uwagi dotyczące uwzględnienia w toku realizacji inwestycji wskazanych uwarunkowań. W przedmiotowej sprawie organ II instancji stwierdził brak obowiązku dołączania do wniosku: pozwolenia, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy, promesy wskazanej w art. 6 ust. 1 pkt 8 ustawy, informacji określonej w art. 6 ust. 1 pkt 10 ustawy, a także opinii organów wymienionych w art. 6 ust. 1 pkt 9 lit. d,e,f,g,h,j ustawy. Do wniosku z dnia 6 maja 2011 r. inwestor dołączył nieostateczną decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] lutego 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Następnie organ odwoławczy wskazał, iż poddał kontroli przeprowadzone przez Wojewodę [...] postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację ww. przedsięwzięcia. W jego ocenie Wojewoda [...] prawidłowo poinformował strony o wszczętym postępowaniu, podał jego podstawę prawną, pouczył o prawie do składania wniosków, uwag i zastrzeżeń, a zatem należycie i wyczerpująco poinformował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy Wojewoda [...], pismem z dnia 16 maja 2011 r., zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji wnioskodawcę, właścicieli oraz użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem. Stosownie do unormowań art. 7 ust. 2 ustawy, ww. zawiadomienie zawierało oznaczenie nieruchomości lub ich części, objętych wnioskiem o wydanie decyzji zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji oraz informację o terminie i miejscu, w którym strony lub ich pełnomocnicy mogą zapoznać się z aktami sprawy. Pozostałe strony postępowania zostały poinformowane o jego wszczęciu w drodze obwieszczenia w urzędzie wojewódzkim, urzędzie właściwej gminy oraz na stronie internetowej tej gminy, jak również w prasie lokalnej. W aktach sprawy znajdują się dowody potwierdzające: - wywieszenie obwieszczenia na tablicy ogłoszeń [...] Urzędu Wojewódzkiego w P. w dniach od 16 do 30 maja 2011 r., - wywieszenie obwieszczenia na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta P. w dniach od 16 do 30 maja 2011 r. oraz zamieszczenie obwieszczenia na stronie internetowej ww. urzędu w tym samym terminie, - opublikowanie obwieszczenia w prasie lokalnej "Gazeta Wyborcza – P." z dnia 16 maja 2011 r. W obwieszczeniu organ I instancji poinformował o miejscu, gdzie strony lub ich pełnomocnicy mogą zapoznać się z dokumentacją dotyczącą inwestycji. W toku prowadzonego postępowania do Wojewody [...] wpłynęły uwagi i wnioski Stowarzyszenia Przyjaciół P. i B. "[...]", do których organ odniósł się w treści wydanego rozstrzygnięcia. Uznając, że zebrany materiał dowodowy w sprawie pozwala na wydanie rozstrzygnięcia, Wojewoda [...] wydał decyzję nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego, polegającej na rozbudowie płaszczyzn lotniskowych Portu Lotniczego [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą oraz nadał jej rygor natychmiastowej wykonalności. Uzasadniając nadanie przedmiotowej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności Wojewoda [...] uznał argumenty przedstawione przez inwestora we wniosku z dnia 6 maja 2011 r. Organ odwoławczy zważył, że kontrolowana decyzja czyni zadość wymogom przedstawionym w art. 8 ust. 1 ustawy, zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie. Decyzja zawiera wymagania dotyczące powiązania lotniska z drogami publicznymi i określenie linii rozgraniczających teren inwestycji. W decyzji określono także warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony dóbr kultury, potrzeb obronności państwa oraz wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Ponadto, na mocy przedmiotowej decyzji zatwierdzono projekt budowlany. Stosownie do art. 8 ust. 1 pkt 8 ustawy, w decyzji określono szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, określono termin rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania i tymczasowych obiektów budowlanych oraz określono szczególne wymagania nadzoru na budowie. Dodatkowo zobowiązano inwestora, aby przed przystąpieniem do użytkowania uzyskał ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. W trakcie prowadzonego postępowania organ I instancji, dokonując analizy przedmiotowej sprawy, nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zgodnie z art. 82 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, a także postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania inwestycji na środowisko. Zgodnie z art. 10 ustawy, Wojewoda [...], pismem z dnia 17 czerwca 2011 r., zawiadomił wnioskodawcę, właścicieli oraz użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o wydaniu w dniu [...] czerwca 2011 r. decyzji nr [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego, polegającej na rozbudowie płaszczyzn lotniskowych Portu Lotniczego [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Pozostałe strony postępowania zostały poinformowane o wydaniu przez Wojewodę [...] ww. decyzji w drodze obwieszczenia w urzędzie wojewódzkim, urzędzie właściwej gminy oraz na stronie internetowej tej gminy, jak również w prasie lokalnej. W aktach sprawy znajdują się dowody potwierdzające: wywieszenie obwieszczenia na tablicy ogłoszeń [...] Urzędu Wojewódzkiego w P. w dniach od 21 czerwca do 5 lipca 2011 r., wywieszenie obwieszczenia na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta P. w dniach od 21 czerwca do 5 lipca 2011 r. oraz zamieszczenie obwieszczenia na stronie internetowej ww. urzędu w tym samym terminie, opublikowanie obwieszczenia w prasie lokalnej "Gazeta Wyborcza – P. z dnia 21 czerwca 2011 r. W obwieszczeniu organ I instancji poinformował o miejscu, gdzie strony lub ich pełnomocnicy mogą zapoznać się z dokumentacją dotyczącą inwestycji. Organ odwoławczy, rozpatrując ponownie sprawę, uznał racje przemawiające za ustaloną lokalizacją planowanej inwestycji, które inwestor przedstawił w załączonej do wniosku dokumentacji. Wynika z niej, że przedmiotowe przedsięwzięcie polegać będzie m.in. na budowie płaszczyzny postoju samolotów - [...], budowie równoległej drogi kołowania samolotów - DK [...], budowie drogi kołowania szybkiego zejścia dla kierunku drogi startowej nr 28 - DK "[...]", budowie drogi kołowania szybkiego zejścia dla kierunku drogi startowej nr 28 - DK "[...]" oraz budowie infrastruktury towarzyszącej kanalizacji deszczowej, stacji transformatorowej, oświetlenia płaszczyzny, oświetlenia nawigacyjnego, czy też punktów zasilania elektroenergetycznego samolotów. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej przychylił się do stanowiska organu I instancji, który uwzględnił wniosek inwestora i nadał zaskarżonej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności uzasadnione było ważnym interesem społecznym i gospodarczym. Za szybkim podjęciem prac związanych z ww. inwestycją przemawia konieczność wywiązania się z terminowej realizacji konkretnych etapów przedsięwzięcia celem uzyskania środków unijnych, przewidzianych w ramach Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko 2007-2013, bez których realizacja inwestycji będzie niemożliwa. Ponadto, rozbudowa i modernizacja lotniska użytku publicznego [...], na którą składa się w szczególności rozbudowa płaszczyzn lotniskowych, przyniesie silny impuls rozwojowy dla gospodarki regionu [...], a wydatne polepszenie dostępu do Poznania będzie szczególnie zachęcające dla zagranicznych inwestycji bezpośrednich. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu L. W., Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie. Nie ulega wątpliwości, iż projektowana inwestycja stanowi cel publiczny, a jej lokalizacja ustalona została na podstawie stosownego w tym względzie aktu prawnego rangi ustawy. Zdaniem organu II instancji nie zasługuje na uwzględnienie, zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku oraz ustawy Prawo ochrony środowiska. Przepisy powyższych ustaw mają bowiem zastosowanie na etapie poprzedzającym złożenie wniosku o wydanie decyzji zezwalającej na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego, a nie na etapie postępowania w sprawie wydania ww. decyzji. Organy orzekające o zezwoleniu na realizację inwestycji lotniskowej nie są właściwe do oceny prawidłowości postępowania zakończonego wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Kompetencja w tym zakresie przysługuje organom wskazanym w ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku oraz ustawie Prawo ochrony środowiska. Zarówno Wojewoda [...], jak i Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej związani są postanowieniami przedłożonej, wraz z wnioskiem inwestora z dnia 6 maja 2011 r., decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] lutego 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Ani Wojewoda [...] ani Minister Transportu, Budownictwa Gospodarki Morskiej nie może więc, jak to już zostało wyżej podniesione, dokonywać w niniejszym postępowaniu oceny legalności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, skoro jest to odrębny akt administracyjny podlegający odrębnemu zaskarżeniu. Z powyższego względu zarzuty odwołania dotyczące tego rozstrzygnięcia nie mogą zostać rozpatrzone w ramach kontroli decyzji zezwalającej na realizację ww. inwestycji. Na uwagę zasługuje także fakt, że odwołujący się brał czynny udział w postępowaniu w sprawie wydania ww. decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] lutego 2011 r. Odnosząc się zaś do zarzutu błędnego orzekania przez Wojewodę [...]na podstawie nieostatecznej decyzji środowiskowej, Minister zauważył, iż ww. decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Przepis art. 108 § 1 k.p.a. zawiera zamknięty katalog okoliczności uzasadniających nadanie decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady niewykonywania decyzji nieostatecznych. Przesłanki uzasadniające taki rygor muszą być zatem poddawane ścisłej wykładni. Jedną z tych przesłanek jest "niezbędność" niezwłocznego wdrożenia rozstrzygnięcia decyzji w życie. Odwołując się do pojęcia "niezbędności" niezwłocznego działania, ustawodawca uznaje, że może to nastąpić w takim przypadku, w którym nie można się obejść w danym czasie i w istniejącej sytuacji bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 k.p.a. Nadanie przez organ decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności oznacza zatem, że decyzja nieostateczna może zostać wykonana, a tym samym jej adresat zostaje zobligowany do podporządkowania się jej rozstrzygnięciu, zanim kontrola odwoławcza potwierdzi legalność tej decyzji. Decyzja środowiskowa, mimo że nieostateczna, nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, a więc wiąże organy orzekające w sprawie przedmiotowej inwestycji. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lipa 2008 r., sygn. akt I OSK 1128/07: "Ze względu na potrzebę zapewnienia porządku prawnego w doktrynie prawa administracyjnego przyjmuje się zasadę domniemania ważności aktu administracyjnego. Według tej zasady akt administracyjny nawet wadliwy jest uznawany za obowiązujący, dopóki w odpowiednim trybie nie zostanie usunięty z porządku prawnego". Za całkowicie bezzasadny organ II instancji uznał zarzut sprzeczności wnioskowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wynikający z tej sprzeczności obowiązek przeprowadzenia przez właściwy organ strategicznej oceny oddziaływania na środowisko. Zgodnie bowiem z art. 19 ustawy, w sprawach dotyczących decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego nie stosuje się przepisów z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.). Organ II instancji podkreślił, iż zgodnie z przepisami ustawy wojewoda pełni funkcję organu administracji, który jest zobowiązany wyłącznie do wydania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego, nie jest natomiast upoważniony do wyznaczania i korygowania zakresu inwestycji, ani też do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. To inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. Inwestor jest zatem kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast organ orzekający wyznacza dopuszczalne prawem granice tej kreacji, poprzez dokonywanie oceny prawnej, kończącej się aktem władztwa publicznego, zakreślającego te granice. Zadaniem organu jest bowiem sprawdzenie, czy wyznaczone przez wnioskodawcę linie rozgraniczające teren inwestycji odpowiadają woli ustawodawcy wyrażonej w innych regulacjach prawnych, mających znaczenie dla wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego. Powołują się na orzecznictwo sądów administracyjnych, dotyczące wprawdzie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194, ze zm.), lecz odnoszące się odpowiednio do postępowań prowadzonych w trybie ustawy, będącej również ustawą wprowadzającą szczególne unormowania (w tym przypadku dotyczące zasad lokalizacji lotnisk użytku publicznego), organ odwoławczy stwierdził, że ani Wojewoda [...] , ani Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej nie posiadają kompetencji do zmiany przebiegu linii rozgraniczających teren planowanej inwestycji. Przepisy ustawy nie określają obowiązku przedstawienia przez wnioskodawcę różnych wariantów przebiegu linii rozgraniczających teren planowanej inwestycji, dlatego też organ I instancji miał jedynie obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem wniosku inwestora, przedstawiającego wariant planowanej inwestycji wskazany w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W tym zakresie organ dokonał oceny i uznał, że wniosek złożony przez inwestora nie narusza prawa. Co zaś się tyczy wniosku, zawartego w ww. odwołaniu, o stwierdzenie przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej nieważności ww. decyzji Wojewody [...], organ II instancji zauważył, iż zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowo-administracyjnym organ administracji publicznej rozpoznający odwołanie od decyzji organu I instancji nie jest kompetentny do stwierdzenia nieważności tej decyzji. W orzecznictwie sądowym wcześnie ukształtowało się stanowisko co do stosunku postępowania odwoławczego do postępowania nadzwyczajnego. W przypadku gdy wniesione zostało odwołanie, w jego trakcie organ odwoławczy nie może orzekać na podstawie art. 156 k.p.a. z uwagi na inny zakres i charakter kompetencji organu odwoławczego. Należy zaznaczyć, iż uprawnienia organu odwoławczego są szersze niż uprawnienia organu stosującego art. 156 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy rozstrzyga bowiem ponownie sprawę pod względem merytorycznym, mając przy tym możliwość korygowania zarówno wad prawnych decyzji, jak i wad polegających na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych. Rozpoznanie sprawy w trybie odwoławczym stwarza organowi II instancji wszelkie możliwości naprawienia ewentualnych wadliwości postępowania przed organem I instancji, przy czym art. 138 k.p.a. nie przewiduje możliwości orzeczenia o nieważności decyzji. Organ odwoławczy obowiązany jest rozpatrzyć odwołanie i wydać decyzję zgodnie z art. 138 k.p.a., to jest dokonując merytorycznej i prawnej oceny zasadności zaskarżonej decyzji, nie może natomiast w postępowaniu instancyjnym stosować art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Stowarzyszania Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej uznał, że one również nie zasługują na uwzględnienie. Zaznaczył, iż istotą decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego nie jest bowiem orzekanie w przedmiocie dotyczącym wpływu omawianej inwestycji na środowisko. Kwestie środowiskowe, związane z realizacją ww. przedsięwzięcia zostały rozstrzygnięte przez właściwy organ w decyzji z dnia [...]lutego 2011 r., która stanowiła niezbędny element wniosku inwestora o wydanie inkryminowanej decyzji Wojewody [...]. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej zauważył, iż w pkt IV decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. orzekł o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 14 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, tj. wskazanej wyżej decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego. Ponadto, w pkt III powyższego rozstrzygnięcia organu ochrony środowiska przesądzono o konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Na stronach 36-37 decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uszczegółowiono, iż w granicami tego obszaru objęte zostaną tereny, na których występuje ponadnormatywna immisja hałasu do środowiska. Obszar ten, na podstawie art. 135 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, tworzy w drodze uchwały sejmik województwa tj. w omawianym przypadku - Sejmik Województwa [...]. Jeśli chodzi o kwestię stałego monitoringu hałasu, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. na stronie 35 swojej decyzji wskazał, iż brak jest podstaw do zobowiązania zarządzającego lotniskiem do prowadzenia ciągłego monitoringu w tym zakresie. Odnosząc się do możliwości wykonywania lotów nocnych powyższy organ wskazał, iż nie można nakazać ograniczenia ruchu lotniczego do ilości zapewniającej przestrzeganie standardów jakości środowiska dotyczących hałasu, gdyż na mocy art. 135 ustawy Prawo ochrony środowiska możliwe jest funkcjonowanie lotniska nawet w sytuacji, gdy są one przekroczone. Jednocześnie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. podkreślił, iż prowadził swoje postępowanie administracyjne w taki sposób, aby inwestor, w jak największym zakresie, poprzez rozwiązania organizacyjne i techniczne, zmniejszył negatywne oddziaływanie omawianego obiektu. W przedmiocie skumulowanego oddziaływania, związanego z obecnością innych źródeł hałasu, zlokalizowanych na obszarach sąsiednich, przedmiotowy organ obszernie odniósł do ww. kwestii się na stronach 42 - 44 swojego rozstrzygnięcia. Mając na uwadze powyższe rozważania Minister podkreślił, iż Wojewoda [...]nie dopuścił się naruszenia art. 7, art. 74 i art. 86 Konstytucji. Nie zgodził się również ze stanowiskiem strony odwołującej się o wydaniu decyzji I instancji z naruszeniem art. 11 ustawy Prawo ochrony środowiska, gdyż powyższy przepis został wyeliminowany z obrotu prawnego. Zdaniem organu odwoławczego nie można zgodzić się z tezą odwołania o braku przesłanek do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji, określonych, w art. 26 ust. 2 ustawy. Unormowanie to stanowi, iż decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane, zobowiązuje do niezwłocznego wydania nieruchomości, opróżnienia lokali i innych pomieszczeń w terminie nie dłuższym niż 4 miesiące od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna oraz uprawnia do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie. Ustawodawca określił w powyższym przepisie nie przesłanki wydania takiej decyzji, lecz skutki, jakie następują w związku z jej wydaniem. W ocenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej nieuzasadniony jest także zarzut naruszenia przez Wojewodę [...] art. 24, art. 25 i art. 26 k.p.a. Organ odwoławczy zauważył, iż na mocy art. 3 ust. 5 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz.U. Nr 31 poz. 206, ze zm.), wojewoda jest organem administracji rządowej w województwie, do którego właściwości należą wszystkie sprawy z zakresu administracji rządowej w województwie, niezastrzeżone w odrębnych ustawach do właściwości innych organów. Zgodnie z art. 3 ustawy decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego wydaje właściwy wojewoda, czyli organ administracji rządowej. Natomiast wzmiankowane przez odwołującego się udziały Województwa [...] to innymi słowy własność samorządu tego województwa, który jest reprezentowany przez zarząd województwa. Organy te są od siebie niezależne. Nie zachodziła zatem żadna z przesłanek, określonych w ww. przepisach, dotycząca konieczności wyłączenia organu od procedowania w niniejszej sprawie. Co się tyczy naruszenia przez organ I instancji art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane Minister podniósł, iż, zgodnie z art. 19 ustawy, w sprawach dotyczących decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego nie stosuje się przepisów z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto, na mocy art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, do projektu dołączono oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Dodatkowo, , projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 34 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego naruszenia ustawy o Euro Minister wyjaśnił, iż podstawą realizacji przedmiotowej inwestycji była ustawa z dnia 12 lutego 2009 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego (Dz.U. Nr 42, poz. 340, ze zm.), a nie ww. ustawa o Euro. Bezsporne jest zaś, że wydanie zaskarżonej decyzji poprzedzone było decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut zaniechania dostarczenia dokumentów określonych w art. 6 pkt 8, 9 lit. "g" i "h" oraz art. 10 ustawy. Art. 6 pkt 8 ustawy statuuje obowiązek załączenia do wniosku promesy zezwolenia na założenie lotniska jedynie w przypadku inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego obejmującej budowę lotniska użytku publicznego. W omawianym przypadku mamy do czynienia z rozbudową już istniejącego obiektu, więc inwestor nie miał obowiązku przedłożenia ww. dokumentu. Co do pozostałych opinii, wskazanych w art. 6 pkt 9 lit. "g" i "h" ustawy, organ II instancji zauważył, iż inwestor nie miał obowiązku ich przedkładania, gdyż w obszarze projektowanej inwestycji nie znajdują się tereny, z których istnieniem ustawodawca wiąże skutek uzyskania stosownych uzgodnień. Planowana inwestycja zlokalizowana jest bowiem poza obszarem nieruchomości leśnych, stanowiących własność Skarbu Państwa, będących w zarządzie Lasów Państwowych i nie dotyczy wykonywania urządzeń wodnych oraz nie odnosi się do wykonywania obiektów budowlanych lub robót na obszarach bezpośredniego zagrożenia powodzią. Zdaniem organu odwoławczego całkowicie bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 10 ustawy, gdyż Wojewoda [...]w prawidłowy sposób dokonał zawiadomienia o wydaniu decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. Niezależnie od powyższych ustaleń Minister zaznaczył, iż zgodnie z dyspozycją art. 31 § 2 k.p.a. o dopuszczeniu do udziału w postępowaniu organizacji społecznej organ rozstrzyga w drodze postanowienia. W przedmiotowej sprawie, pomimo niewydania przez Wojewodę [...] przedmiotowego postanowienia, organ I instancji podejmował czynności, których charakter w sposób jednoznaczny świadczy o dopuszczeniu Stowarzyszenia Przyjaciół P. i B. "[...]" z siedzibą w P. do udziału w prowadzonym postępowaniu. Przesądza o tym zwłaszcza wyczerpujące odniesienie się przez Wojewodę [...] do zarzutów Stowarzyszenia w uzasadnieniu decyzji Wojewody. Jeżeli organ administracji nie wydał postanowienia o dopuszczeniu do udziału w postępowaniu organizacji społecznej, jednakże przyjmował składane przez tę organizację oświadczenia, a także doręczał tej organizacji decyzje i postanowienia, fakty te należy uznać jako dopuszczenie organizacji do udziału w postępowaniu administracyjnym. Mając na uwadze powyższe Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej stwierdził, że zarówno wniosek inwestora, postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji, jak i zaskarżona decyzja Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., nie naruszają prawa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wymienioną decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] grudnia 2011 r. złożyło Stowarzyszenie Przyjaciół P. i B. "[...]" z siedzibą w P. wnosząc o jej uchylenie, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania w sprawie. W uzasadnieniu skargi Stowarzyszenie podniosło, że przedsięwzięcie objęte decyzją stanowi część inwestycyjną pod nazwą "Rozbudowa i modernizacja Portu Lotniczego [...]". Organy administracji wbrew przepisom art. 3 ust.1 pkt. 13 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko z dnia 3. października 2008 r. dokonały wyłączenia z postępowania niektórych istotnych elementów (n.p. wieżę radarową, budowa świateł nawigacyjnych koniecznych dla II kategorii lotniska, do której zgodnie z zapisami jest dostosowywane lotnisko, drogi do kołowania [...] i [...] realizowane na podstawie oddzielnej umowy przez firmę [...] S.A.). Nie dokonano mimo wnoszonych uwag ustalenia sumarycznego oddziaływania całego przedsięwzięcia. Ponieważ każda część jest rozpatrywana oddzielnie podawany zakres oddziaływania dla każdej części jest zaniżony w stosunku do rzeczywistego. Z tych względów wydaje się konieczne rozpatrywanie łączne całego przedsięwzięcia w zakresie objętym 2 decyzjami środowiskowymi (1 dla modernizacji i rozbudowy Portu Lotniczego, 2 dla wieży radarowej), z uwzględnieniem realizowanych w/w dróg kołowania i świateł nawigacyjnych wykonywanych bez decyzji środowiskowej i z pominięciem postępowania administracyjnego. Całość jest powiązana technologicznie działać może wyłącznie razem. Stowarzyszenie wskazało, że organ administracji nieprawidłowo zaakceptował przebieg inwestycji w granicach wskazanych we wniosku. Taka lokalizacja w centrum miasta jest hamulcem rozwoju urbanistycznego miasta i stworzy paraliż komunikacyjny. Nadto stwarza zagrożenie wypadkami lotniczymi na wskutek wykonywania operacji nad centrum miasta poniżej wysokości decyzji. Wskazano także, że decyzje zarówno organu I jak i II instancji pomijają zagadnienia związane z ogromnym przyrostem operacji lotniczych. Przyrost operacji lotniczych na lotnisku zlokalizowanym w centrum P. prowadzi do naruszenia norm środowiskowych, obowiązującego Programu Ochrony Przed Hałasem dla miasta P. Podstawą wydania decyzji na rozbudowę i modernizację Portu Lotniczego [...] jest decyzja środowiskowa, która jest nieprawomocna. W takim wypadku – w ocenie skarżącego - Minister Transportu, Budownictwa I Gospodarki Morskiej powinien zbadać cały proces administracyjny dla ustalenia prawdy obiektywnej. Decyzja Wojewody [...] zezwalająca na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego dla Portu Lotniczego [...] Sp. z o.o. wydana została w oparciu o decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, która nie ujmuje całości przedsięwzięcia. Wskazano także, że Minister Transport, Budownictwa I Gospodarki Morskiej podtrzymał decyzję Wojewody [...] nie uwzględniając istotnych zmian jakich w niej dokonał Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w zakresie punktów 1.2.1,1.2.2,1.2.6 i 1.2.7. Dokonana przez GDOŚ zmiana zapisów, wobec zupełnie innego rozkładu lotu całkowicie zmieni proponowany zakres obszaru ograniczonego użytkowania i parametry akustyczne ustalone dla tego obszaru tym samym ocena oddziaływania dokonana na podstawie art. 135 ust. 4 ustawy POŚ w oparciu o inne dane da zupełnie inne wyniki, inny zakres strefy, inne parametry akustyczne. Konieczność wykonania ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwolenie na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego stała się również konieczna w związku z dokonanymi zmianami zapisów decyzji środowiskowej dokonanymi przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Również w związku z dokonaniem podziału na kilka przedsięwzięć kompleksowa ocena oddziaływania na środowisko jest konieczna. Dodatkowo Stowarzyszenie zarzuciło, że Minister i Wojewoda uznał za wystarczające do powiadomienia stron zawiadomienie. Nie zwrócił uwagi na brak wcześniejszych konsultacji społecznych na etapie, na którym wszystkie rozwiązania są możliwe. Konsultację rozpoczęto już po złożeniu przez inwestora wniosku o wydanie decyzji środowiskowej. W skardze wskazano także, że Minister i Wojewoda dopuścił się złamania prawa miejscowego jakim jest Program Ochrony Środowiska Przed Hałasem (PCH) zatwierdzony przez Radę Miasta P. uchwałą nr [...] z dnia [...]10.2008 opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa [...]oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 2 października w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów poziomów w środowisku substancji lub energii przez zarządzających drogą, linią kolejową, lotniskiem, portem Zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji zarzucono, że organy nie zbadały i nie próbowały ustalić prawdy obiektywnej w zakresie skumulowanego oddziaływania poprzez nakładanie się obszarów ograniczonego użytkowania z lotniska wojskowego w K., Toru P., oraz planowanego dla lotniska [...]. Skumulowane oddziaływanie powinno określać tereny dla których wystąpi efekt "nałożenia się", przedstawienie tabel oceniających akustyczny efekt nałożenia się tych obszarów, zakres stosowania przegród na tych terenach i szczegółowe informacje akustyczne. Minister Transportu, Budownictwa I Gospodarki Morskiej w ślad za zaniechaniem Wojewody [...] pominął przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu zbadania prawidłowości w zakresie przyszłej strefy ograniczonego użytkowania. W decyzji środowiskowej i decyzji zezwalającej na realizację przedsięwzięcia nałożono wyłącznie obowiązek ustanowienia strefy ograniczonego użytkowania bez spełnienia wymogów art. 66 ust.l pkt 12 i ust. 4 ustawy o ocenie oddziaływania na środowisko. Nie dołączono do wniosku pozwolenie na budowę poświadczonej przez właściwy organ kopii mapy ewidencyjnej z zaznaczonym przebiegiem granic obszaru, na którym konieczne jest utworzenie obszaru ograniczonego użytkowania. W decyzji nie wskazano ograniczeń w zakresie przeznaczenia terenu, wymagań technicznych dotyczących obiektów budowlanych i sposobu korzystania z nich. Nie dokonano weryfikacji poprzez przeprowadzenie ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania o wydanie decyzji zezwalającej na realizację przedsięwzięcia granic obszaru ograniczonego użytkowania. W konsekwencji powyższych zarzutów Stowarzyszenie wskazało, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są sprzeczne z Konstytucją a mianowicie: art. 5, 31, 74 i 86 tego Aktu co uzasadnia żądanie ich uchylenia. W piśmie z dnia 22 sierpnia 2012 r. skarżące Stowarzyszenie uzupełniło skargę podnosząc zarzuty naruszenia art. 32 ust. 1 pkt 1 i 2 i 35 ust. 1 pkt 1b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane oraz art. 72 ust. 1 pkt 14 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku (k. 114 i n.). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swe stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej dalej p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie takie uchybienia nie wystąpiły dlatego skarga została oddalona. Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. o szczególnych zasadach i realizacji inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego (Dz.U. z 2009 r. poz. 340 ze zm. dalej: "specustawa lotniskowa"). Jak wskazał organ, wniosek do Wojewody [...] o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji oraz o nadanie jej rygoru natychmiastowej wykonalności wniósł w dniu 6 maja 2011 r., Port Lotniczy [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. Zgodnie z przedstawionym do wniosku zezwoleniem Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia 24 czerwca 2004 r. na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie zarządzania lotniskiem użytku publicznego [...], Port Lotniczy [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. jest zarządzającym lotniskiem oraz podmiotem upoważnionym do występowania z wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego. Przed złożeniem wniosku inwestor, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy, uzyskał opinie właściwych miejscowo zarządu województwa oraz prezydenta miasta, tj.: - postanowienie Zarządu Województwa [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., pozytywnie opiniujące przedmiotowy wniosek, - opinię Prezydenta Miasta P. - pismo Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta P. z dnia [...] kwietnia 2011 r., pozytywnie opiniującą przedmiotowy wniosek. Wbrew twierdzeniom skarżącego Stowarzyszenia wniosek inwestora o zezwolenie na realizację inwestycji jest kompletny, tj. zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 6 specustawy lotniskowej. Inwestor dołączył bowiem wszystkie niezbędne dokumenty, mapy, decyzje i opinie, o których mowa w pkt. 9 art. 6 ust. 1 tej ustawy. Natomiast zdaniem Sądu trafnie stwierdził organ II instancji, że inwestor w niniejszej sprawie nie miał obowiązku dołączania do wniosku: pozwolenia, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy, promesy wskazanej w art. 6 ust. 1 pkt 8 ustawy, informacji określonej w art. 6 ust. 1 pkt 10 ustawy, a także opinii organów wymienionych w art. 6 ust. 1 pkt 9 lit. d,e,f,g,h,j tej ustawy. Nie może bowiem ujść uwadze, że art. 6 pkt 8 tej ustawy statuuje obowiązek załączenia do wniosku promesy zezwolenia na założenie lotniska jedynie w przypadku inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego obejmującej budowę lotniska użytku publicznego. W omawianym przypadku mamy do czynienia z rozbudową już istniejącego obiektu, więc inwestor nie miał obowiązku przedłożenia ww. dokumentu. Co do pozostałych opinii, wskazanych w art. 6 pkt 9 lit. "g" i "h" ustawy, organ II instancji prawidłowo zauważył, iż inwestor nie miał także obowiązku ich przedkładania, gdyż w obszarze projektowanej inwestycji nie znajdują się tereny, z których istnieniem ustawodawca wiąże skutek uzyskania stosownych uzgodnień. Planowana inwestycja zlokalizowana jest bowiem poza obszarem nieruchomości leśnych, stanowiących własność Skarbu Państwa, będących w zarządzie Lasów Państwowych i nie dotyczy wykonywania urządzeń wodnych oraz nie odnosi się do wykonywania obiektów budowlanych lub robót na obszarach bezpośredniego zagrożenia powodzią. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma dołączenie do wniosku decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] lutego 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (dalej: "decyzja środowiskowa" lub "decyzja ustalająca środowiskowe uwarunkowania zgody"). Wbrew zarzutom Stowarzyszenia bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje, że decyzja ta w dacie składania wniosku nie była ostateczna. Należy bowiem podkreślić – co słusznie zauważył organ administracji – że decyzja ta została zaopatrzona w rygor natychmiastowej wykonalności co oznacza, że wywiera skutki prawne takie same jak decyzja ostateczna od daty jej doręczenia stronie. Niezależnie od powyższego - decyzja ta była przedmiotem odwołań, w wyniku których Generalny Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. uchylił decyzję organu I instancji w jej pkt. I.2.1., I.2.2., I.2.6., I.2.5 i nadał im nowe brzmienie. W pozostałej części utrzymał tę decyzję w mocy. Decyzja ta jest wprawdzie przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (zarejestrowana pod sygnaturą IV SA/Wa 411/12) jednakże biorąc pod uwagę treść art. 61 § 1 p.p.s.a., z którego wynika, że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania decyzji, okoliczność ta - to jest podnoszony w skardze zarzut, że decyzja jest nieprawomocna - pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W konsekwencji należy zauważyć, że w dacie wydawania kontrolowanej przez Sąd w niniejszej sprawie decyzji ([...] grudnia 2011 r.) decyzja ustalająca środowiskowe uwarunkowania zgody była ostateczna. Niezasadny jest zatem zarzut, że organ administracji w decyzji oparł się na nieostatecznej decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania (niezależnie od nadanego rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji organu I instancji). Dalej podkreślenia wymaga, że ww. decyzja ustalająca środowiskowe uwarunkowania zgody w pkt IV wskazywała na brak konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. W tym zakresie Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Z treści art. 61 ww. ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku wynika, że ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się w ramach : 1/ postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 2/ postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1,10,14 i 18, jeżeli konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko została stwierdzona przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w przypadku, o którym mowa w art. 88 ust. 1. Ten ostatni przepis stanowi natomiast, że ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa m.in. w art. 72 ust. 1 pkt 14, przeprowadza się także: 1) na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia, złożony do organu właściwego do wydania decyzji; 2) jeżeli organ właściwy do wydania decyzji stwierdzi, że we wniosku o wydanie decyzji zostały dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Analiza cytowanych wyżej przepisów prowadzi do wniosku, że niezasadny jest zarzut skarżącego Stowarzyszenia, że zaskarżona decyzja została wydana bez przeprowadzenia uprzednio postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Ocena taka została przeprowadzona w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji z dnia [...] lutego 2011 r., a organ właściwy do wydania tej decyzji nie stwierdził potrzeby przeprowadzania ponownej oceny. Nie zaistniała również żadna z okoliczności wymienionych w art. 88 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku. Inwestor nie złożył bowiem wniosku o przeprowadzenie takiej oceny ani też brak podstaw do uznania, że we wniosku o udzielenie zgody na realizację inwestycji nastąpiły zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie może przy tym ujść uwadze, że decyzja będąca przedmiotem wniosku polegać ma na rozbudowie istniejącego lotniska - płaszczyzn lotniskowych nie zaś na realizacji nowej inwestycji - co niewątpliwie ma wpływ na zakres oddziaływania na środowisko. W konsekwencji organ udzielający zezwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji nie był zobowiązany do powtórzenia przeprowadzonej uprzednio oceny jej oddziaływania na środowisko. Trafnie też wskazał organ odwoławczy, co należy ze wszech miar podkreślić, że organy orzekające w niniejszej sprawie związane były postanowieniami przedłożonej, decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Ani Wojewoda [...] ani Minister Transportu, Budownictwa Gospodarki Morskiej nie mógł więc dokonywać w niniejszym postępowaniu oceny legalności tej ostatniej decyzji, skoro jest to odrębny akt administracyjny podlegający odrębnemu zaskarżeniu. Tymczasem zarzuty skarżącego Stowarzyszenia dotyczą głównie tej właśnie decyzji (tj. o środowiskowych uwarunkowaniach). Nie przesądzając zatem o ich zasadności (braku zasadności) Sąd uznał, że nie mogły być one uwzględnione przez organy orzekające w niniejszej sprawie a w konsekwencji Sąd w składzie rozpoznającym skargę nie może oceniać ich zasadności. Wszystkie te zarzuty mogą być natomiast podnoszone w ramach postępowania toczącego się przed tut. sądem w sprawie o sygnaturze IV SA/Wa 411/12. Tym samym jako nieuzasadnione Sąd uznał zarzuty wskazujące na nieprawidłowo przeprowadzone postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko (m.in. brak konsultacji społecznych, brak ustaleń co do kumulacji również innych źródeł oddziaływań na środowisko w tym innych lotnisk, itp.). Trafnie w tej sytuacji organy administracji wskazały, że w okolicznościach niniejszej sprawy przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku oraz ustawy Prawo ochrony środowiska miały zastosowanie na etapie poprzedzającym złożenie wniosku o wydanie decyzji zezwalającej na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego, a nie na etapie postępowania w sprawie wydania ww. decyzji, zaś organy wydające decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji lotniskowej nie są właściwe do oceny prawidłowości postępowania zakończonego wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Kompetencja w tym zakresie przysługuje organom wskazanym w ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku oraz ustawie Prawo ochrony środowiska. Prawidłowe jest również stanowisko organów administracji orzekających w niniejszej sprawie, co do tego, że nie są one uprawnione do oceny czy i w jakim zakresie zostanie wyznaczony obszar ograniczonego użytkowania. Obszar taki – co zresztą wynika z treści pkt 3 decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r. zostanie ustalony odrębną uchwałą Sejmiku Województwa. W konsekwencji również bez znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy pozostaje, że ww. decyzja z dnia [...] grudnia 2011 r. zmieniała decyzję z dnia [...] lutego 2011 r. w części dotyczącej ilości lotów w porze nocnej. Okoliczność ta ma niewątpliwie priorytetowe znaczenie dla ustalania granic obszaru ograniczonego użytkowania tym bardziej, że na stronach 36-37 decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uszczegółowiono, iż w granicami tego obszaru objęte zostaną tereny, na których występuje ponadnormatywna immisja hałasu do środowiska co oczywiście pozostaje poza zakresem oceny Sądu w niniejszej sprawie. Jako niezasługujące na uwzględnienie należało także uznać zarzuty dotyczące sprzeczności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w szczególności Programem Ochrony Środowiska przed Hałasem. Zgodnie bowiem z art. 19 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego, w sprawach dotyczących decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego nie stosuje się przepisów z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. I wreszcie nie mógł być uwzględniony zarzut dotyczący nieprawidłowej lokalizacji – w centrum miasta, w pobliżu skupisk ludności w tym terenu, na którym zlokalizowane są takie obiekty użyteczności publicznej jak żłobki, przedszkola, szpital. Jak słusznie zauważył organ organy orzekające w sprawie udzielenia zezwolenia na realizację inwestycji nie posiadają kompetencji do zmiany przebiegu linii rozgraniczających teren planowanej inwestycji. Przepisy ustawy nie określają obowiązku przedstawienia przez wnioskodawcę różnych wariantów przebiegu linii rozgraniczających teren planowanej inwestycji, dlatego też organ I instancji miał jedynie obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem wniosku inwestora, przedstawiającego wariant planowanej inwestycji wskazany w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W tym zakresie organy dokonały oceny i uznały, że wniosek złożony przez inwestora nie narusza prawa. W tym zakresie Sąd w pełni podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym w tym m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2008 r. w sprawie I SA/Wa 323/08 (Lex 566729), w którym Sąd ten stwierdził, że wojewoda pełni w procesie budowy drogi krajowej funkcję organu administracji, który jest zobowiązany wyłącznie do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji i pozwolenia na budowę. Nie jest natomiast upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanych rozwiązań. Inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych a następnie techniczno wykonawczych inwestycji. Wprawdzie orzeczenie to odnosi się do realizacji inwestycji drogowej jednakże biorąc pod uwagę specyfikę ustaw: specustawy drogowej i lotniskowej stanowisko to znajduje zastosowanie również w okolicznościach niniejszej sprawy. I wreszcie brak jest podstaw do kwestionowania sposobu zawiadomienia stron o toczącym się postępowaniu i dokonywanych czynnościach w tym wydaniu decyzji. Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 16 maja 2011 r. zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji wnioskodawcę, właścicieli oraz użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem. Stosownie do unormowań art. 7 ust. 2 specustawy lotniskowej, ww. zawiadomienie zawierało oznaczenie nieruchomości lub ich części, objętych wnioskiem o wydanie decyzji zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji oraz informację o terminie i miejscu, w którym strony lub ich pełnomocnicy mogą zapoznać się z aktami sprawy. Pozostałe strony postępowania zostały poinformowane o jego wszczęciu w drodze obwieszczenia w urzędzie wojewódzkim, urzędzie właściwej gminy oraz na stronie internetowej tej gminy, jak również w prasie lokalnej. Z akt sprawy wynika także, że w toku prowadzonego postępowania do Wojewody [...] wpłynęły uwagi i wnioski Stowarzyszenia Przyjaciół P. i B. "[...]", do których organ odniósł się w treści wydanego rozstrzygnięcia, co oznacza, że Stowarzyszenie miało zapewniony czynny udział na każdym etapie postępowania. Nie można także zarzucić organom administracji w szczególności Wojewodzie [...] naruszenia art. 108 k.p.a. Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności uzasadnione było ważnym interesem społecznym i gospodarczym. Za szybkim podjęciem prac związanych z ww. inwestycją przemawiała konieczność wywiązania się z terminowej realizacji konkretnych etapów przedsięwzięcia celem uzyskania środków unijnych, przewidzianych w ramach Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko 2007-2013, bez których realizacja inwestycji będzie niemożliwa. Ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego naruszenia ustawy o Euro, Minister prawidłowo wyjaśnił, iż podstawą realizacji przedmiotowej inwestycji była ustawa z dnia 12 lutego 2009 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego, nie ustawa o Euro. Jedynie na marginesie powyższych rozważań Sąd wskazuje, że w toku postępowania sądowego został złożony przez skarżącego wniosek, który Sąd potraktował jako wniosek o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego rozpoznania skargi na decyzję Głównego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2011 r. Jak zostało wyżej wskazane decyzja, pomimo wniesienia skargi podlega wykonaniu a zatem brak było podstaw do zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie. Z tych względów Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa a biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić. Mając powyższe okoliczności na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.