VII SA/Wa 422/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.W., M.W., J.W. i M.W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia postanawia odrzucić skargę. D.W., M.W., J.W. i M.W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2014 r. znak: [...], którym organ -działając w oparciu o art. 111 § 1 k.p.a.- odmówił uzupełnienia postanowienia tego organu z dnia [...] października 2014 r. znak: [...] utrzymującego w mocy postanowienie zawieszające postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w punktach 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Stosownie do treści art. 111 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. W przypadkach określonych w § 1 termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia doręczenia jej odpowiedzi (§ 2). Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 listopada 2000 r. o sygn. akt II SA/Gd 1783/98 (ONSA 2002, nr 1, poz. 23), orzeczenie o uzupełnieniu decyzji lub o odmowie jej uzupełnienia (art. 111 k.p.a.), inaczej niż w procedurze cywilnej (art. 351 k.p.c.), nie ma bytu samodzielnego i pozostaje częścią aktu, którego uzupełnienia domaga się strona, w szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym (zażaleniowym). Zgłoszenie żądania uzupełnienia decyzji przesuwa początek liczenia terminu wniesienia odwołania na dzień doręczenia stronie odpowiedzi (decyzji uzupełniającej albo postanowienia o odmowie uzupełnienia - art. 111 § 2 k.p.a.). Sąd w pełni podziela powyższy pogląd. Dalszą konsekwencją zaprezentowanej tezy jest konkluzja o braku środków zaskarżenia, jakie miałyby służyć stronie od decyzji uzupełniającej lub postanowienia o odmowie uzupełnienia oraz możliwości zaskarżenia do sądu administracyjnego. Takie też stanowisko reprezentuje Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1486/10, LEX 741551 wskazując, że orzeczenie o uzupełnieniu decyzji lub jego odmowa, nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W nauce prawa wyrażony został pogląd, iż decyzja administracyjna/postanowienie podjęta w trybie uzupełnienia nie jest odrębną, samoistną decyzją, lecz dodatkowym składnikiem, o którym mowa w art. 111 § 1 k.p.a. Nie przysługuje zatem od niej odrębne odwołanie (por. m.in. Zbigniew Janowicz, Komentarz do Kodeksu Postępowania Administracyjnego, Wydawnictwo Prawnicze PWN, Warszawa 1999 r., str. 323; por również B. Adamiak, J. Borkowski, Komentarz do Kodeksu Postępowania Administracyjnego, Wydawnictwo C.H. Beck, 8 Wydanie, Warszawa 2006 r., str. 535). Stosownie do treści art. 126 k.p.a. przepis art. 111 k.p.a. stosuje się odpowiednio do postanowień. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela poglądy zaprezentowane powyżej. W szczególności brak jest wyraźnego wskazania w art. 111 k.p.a. dopuszczalności zaskarżenia decyzji (postanowienia) w przedmiocie uzupełnienia co do rozstrzygnięcia. Skoro zatem postanowienie o odmowie uzupełnienia postanowienia, wydane na podstawie art. 111 k.p.a., jest niezaskarżalne w administracyjnym toku instancji (nie przysługuje na nie zażalenie), nie kończy postępowania w sprawie i nie jest postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, nie przysługuje na nie również skarga do sądu administracyjnego. Nie jest to bowiem postanowienie, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Brak jest również przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sądowoadministracyjną. W ocenie Sądu i w świetle zaprezentowanych wyżej poglądów wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna. Na uwagę zasługuje również fakt, że organ w pouczeniu do zaskarżonego postanowienia zawarł zwięzłą, czytelną oraz zrozumiałą informację co do sposobu jego zaskarżenia. Wskazał, że postanowienie jest ostateczne, nie przysługuje na nie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, ani skarga do Sądu, natomiast można je zaskarżyć w skardze na postanowienie którego uzupełnienia dochodzili skarżący, tj. w skardze na postanowienie z dnia [...] października 2014 r. znak: [...]. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako niedopuszczalną odrzucił.