VII SA/Wa 469/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk ( spr.), Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi D.N, J. N, J. N. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2015 r. znak [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23), dalej k.p.a., oraz art. 11 g ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 687 ze zm.), zwanej dalej "specustawą drogową", po rozpatrzeniu odwołań J. N., J. N. i D. N. oraz M. W. i P. W. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...], znak: [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi rowerowej w ciągu drogi wojewódzkiej Nr [...][...] - [...], w km od [...] do [...], w ramach zadania "Trasy rowerowe w Polsce Wschodniej - województwo [...]": I. uchylił w rozstrzygnięciu decyzji organu I instancji dotychczasową treść ppkt 1 w pkt V, znajdującego się na stronie 9, i orzekł w tym zakresie, poprzez ustalenie w miejsce uchylenia, nowej treści ppkt 1: "1. Zgodnie z art. 20 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych [...] Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...], działający w imieniu Zarządu Województwa [...], otrzymuje z mocy prawa, nieodpłatnie w trwały zarząd nieruchomości nabyte na własność Województwa [...] z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna, a ustanowienie trwałego zarządu stwierdzi wojewoda w drodze decyzji"; II. w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa podał, że wnioskiem z dnia 30 kwietnia 2015 r. Zarząd Województwa [...], zwany dalej "inwestorem", wystąpił do Wojewody [...] o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi rowerowej w ciągu drogi wojewódzkiej Nr [...][...] - [...], w km od [...] do [...], w ramach zadania "Trasy rowerowe w Polsce Wschodniej - województwo [...]". Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...], znak: [...], działając na podstawie art. 11a ust. 1, art. 11b, art. 11d, art. 11f, art. 11i ust. 1, art. 12, art. 16 ust. 2, art. 17, art. 19, art. 20 ust. 1-3, art. 20a i art. 21 specustawy drogowej oraz art. 104 k.p.a., zezwolił na realizację inwestycji drogowej dla przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi rowerowej w ciągu drogi wojewódzkiej Nr [...][...] - [...], w km od [...] do [...], w ramach zadania "Trasy rowerowe w Polsce Wschodniej - województwo [...]" i nadał jej rygor natychmiastowej wykonalności. Odwołanie od ww. decyzji z dnia [...] lipca 2015 r. wnieśli w terminie J. N., J. N. i D. N., P. W. oraz M. W.. Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., znak: [...], po rozpatrzeniu ww. odwołań: I. uchylił w rozstrzygnięciu decyzji organu I instancji dotychczasową treść ppkt 1 w pkt V, znajdującego się na stronie 9, i orzekł w tym zakresie, poprzez ustalenie w miejsce uchylenia, nowej treści ppkt 1: "1. Zgodnie z art. 20 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych [...] Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...], działający w imieniu Zarządu Województwa [...], otrzymuje z mocy prawa, nieodpłatnie w trwały zarząd nieruchomości nabyte na własność Województwa [...] z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna, a ustanowienie trwałego zarządu stwierdzi wojewoda w drodze decyzji"; II. w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy uznał, że decyzja organu I instancji czyni zadość wymogom zawartym w art. 11f ust. 1 specustawy drogowej, zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie. Ponadto, na mocy przedmiotowej decyzji, zatwierdzono projekt budowlany, stanowiący załącznik nr 3 do decyzji organu I instancji, będący jej integralną częścią. oraz określenie szczegółowych wymagań dotyczących nadzoru na budowie. Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. określa również termin wydania nieruchomości, opróżnienia lokali oraz innych pomieszczeń, o którym mowa w art. 16 ust. 2 specustawy drogowej. Pozytywnie organ ocenił określenie przez Wojewodę [...] – mając na uwadze art. 16 ust. 2 specustawy drogowej - terminu wydania nieruchomości na 120 dzień od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanie się ostateczna. Organ zobowiązany był bowiem tak uczynić wobec uzasadnionego wystąpienia przez inwestora o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Jednocześnie organ odwoławczy uznał, iż w ppkt 1 pkt V, na stronie 9, organ I instancji w sposób nieuprawniony stwierdził otrzymanie z mocy prawa przez inwestora trwałego zarządu nieruchomości nabytych przez Województwo [...]e. Podał, że sama decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wydana na podstawie art. 11a ust. 1 specustawy drogowej, jakkolwiek ma charakter konstytutywny i wywołuje skutek prawnorzeczowy w postaci powstania z mocy prawa trwałego zarządu na rzecz [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...], to jednak z mocy art. 20 ust. 4 i 5 tej ustawy ustanowienie trwałego zarządu musi być potwierdzone w drodze decyzji odpowiedniego organu, która następnie stanowi podstawę wpisu do księgi wieczystej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 maja 2014 r., sygn. akt III SA/Po 1641/13, LEX nr 1479699). Wobec powyższego, potwierdzenie powstania trwałego zarządu, wraz ze wskazaniem nieruchomości, zgodnie z art. 20 ust. 4 specustawy drogowej, następuje w odrębnej decyzji właściwego organu (w omawianym przypadku, w odrębnej decyzji wydawanej przez Wojewodę [...]). Mając na uwadze powyższe, Minister Infrastruktury i Budownictwa dokonał (w pkt I) odpowiednich zmian w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. Organ odwoławczy dokonując powyższych rozstrzygnięć uznał, że nie naruszają one zasady dwuinstancyjności postępowania, o której mowa w art. 15 k.p.a., ponieważ zasadniczym rozstrzygnięciem decyzji Wojewody [...] było m.in. wywłaszczenie nieruchomości, ustalenie przebiegu linii rozgraniczających teren, zatwierdzenie podziału nieruchomości i projektu budowlanego oraz ustaleń dotyczących materii o której stanowi art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. a, e i g specustawy drogowej, a te pozostają zgodne z wnioskiem inwestora oraz z decyzją organu I instancji. Badając zgodność z prawem pozostałej części zaskarżonej decyzji organu I instancji, organ odwoławczy stwierdził, że czyni ona zadość innym wymogom specustawy drogowej oraz, że brak było podstaw do zakwestionowania decyzji poza częścią uchyloną i ustaloną w punkcie I. Odnosząc się zaś do zarzutów podniesionych przez odwołujących się Minister Infrastruktury i Budownictwa wskazał, iż są one bezzasadne. W pierwszej kolejności podkreślił, że organy orzekające w sprawie pełnią w procesie inwestycyjnym funkcję organów, które będąc właściwe do wydania decyzji w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, nie są jednocześnie uprawnione do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji drogowej, ani do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. Zgodnie z art. 11 d ust. 1 pkt 1 specustawy drogowej, to inwestor we wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej decyduje o przebiegu drogi oraz wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, załączając mapy przedstawiające proponowany przebieg drogi oraz mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości. Zarówno wojewoda jak i organ odwoławczy mogą działać tylko w granicach tego wniosku i nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji, a więc i w przebieg linii podziału nieruchomości, zaproponowany przez wnioskodawcę. Ocenie dokonanej przez organy pierwszej i drugiej instancji może jedynie podlegać zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach specustawy drogowej, bowiem stosownie do przepisu art. 11e specustawy drogowej nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 432/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Minister Infrastruktury i Budownictwa wyjaśnił, iż zgodnie z art. 11i ust. 1 specustawy drogowej w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w specustawie drogowej stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Prawo budowlane. Jak wynika natomiast z treści art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wobec powyższego, pismem z dnia 18 września 2015 r., znak: [...], organ odwoławczy wezwał inwestora do wypowiedzenia się, czy istnieje możliwość zmiany lokalizacji przedmiotowej inwestycji drogowej lub rozwiązań technicznych planowanego przedsięwzięcia zgodnie z żądaniami skarżących, a jeśli nie - do szczegółowego uzasadnienia przyczyn nieuwzględnienia zgłaszanych przez skarżących żądań. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w piśmie z dnia 30 września 2015 r., znak: [...], inwestor ustosunkował się do postulatu zmiany lokalizacji inwestycji w zakresie żądań odwołujących się wyjaśniając powody przyjętych rozwiązań projektowych oraz przekonując o ich prawidłowości. Powyższe stanowisko inwestora organ odwoławczy, działając w oparciu o art. 9 k.p.a., przesłał odwołującym się, przy piśmie z dnia 8 października 2015 r., znak: [...]. Odnosząc się do zarzutu odwołania J. N. i J. N. oraz D. N. dotyczącego zmiany kształtu przedmiotowej inwestycji przez zmniejszenie zajętości ich działki dzięki wykorzystaniu i zabudowie częściowo zakrytego rowu, Minister Infrastruktury i Budownictwa podał, że inwestor w piśmie z dnia 12 listopada 2015 r. wskazał, że ponieważ droga wojewódzka Nr [...]docelowo będzie odpowiadała parametrom drogi klasy G, nie było możliwości usytuowania ścieżki rowerowej przy krawędzi jezdni, na rowie krytym. Planowana w przyszłości rozbudowa drogi wojewódzkiej Nr [...], na odc. Ł. - DK [...] wraz z budową obwodnicy m. Ł. w ciągu [...]", będzie wiązała się z poszerzeniem jezdni, wzmocnieniem konstrukcji nawierzchni oraz dostosowaniem parametrów geometrycznych do obowiązujących przepisów. Budowa ścieżki niezależnie od jezdni, za rowem drogowym, nie będzie powodowała kolizji z planowaną rozbudową, natomiast zlokalizowanie jej przy krawędzi jezdni spowodowałoby konieczność jej przebudowy, co w konsekwencji wygenerowałoby dodatkowe koszty i stanowiłoby bezzasadne marnotrawienie środków publicznych. Wobec powyższych wyjaśnień inwestora, w ocenie Ministra Infrastruktury i Budownictwa, nie ma możliwości uczynienia zadość żądaniom odwołujących się w omawianym zakresie. W zakresie zarzutu J. N. i J. N. oraz D. N. dotyczącego pogwałcenia zasad poszanowania prawa własności, organ odwoławczy wyjaśnił, że niewątpliwie prawo własności jest przedmiotem szczególnej ochrony przewidzianej w art. 21 ust. 1 Konstytucji RP. Prawo to jednak nie jest prawem bezwzględnym, gdyż w art. 64 ust. 1 Konstytucja RP przewiduje możliwość ograniczenia tego prawa w zakresie, w jakim nie narusza ono istoty prawa własności, a więc poszanowania zasady proporcjonalności wyrażającej się zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości, ingerencji w sferę praw i wolności. Co zaś tyczy się zarzutu konieczności przeprowadzenia inwentaryzacji budowli, roślin itp., Minister Infrastruktury i Budownictwa wskazał, że kwestie związane z koniecznością inwentaryzacji nieruchomości nie są przedmiotem decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, a co za tym idzie nie są badane na etapie postępowania odwoławczego prowadzonego w sprawie tej decyzji. Jak zaś poinformował inwestor w piśmie z dnia 30 września 2015 r., że zgodnie z Programem Funkcjonalno-Użytkowym dla przedmiotowego zadania, wykonawca prac jest zobowiązany jedynie do wykonania inwentaryzacji nieruchomości przeznaczonych do przejęcia z mocy prawa na rzecz Województwa [...] oraz wykonania dokumentacji fotograficznej istniejącego pasa drogowego. Odnosząc się do przedstawionego w odwołaniu J. N. i J. N. oraz D. N. zarzutu dotyczącego braku indywidualnych porozumień dotyczących kwestii poniesienia kosztów budowy lub przeniesienia ogrodzeń, studni oraz kosztów przeniesienia prawa własności, organ II instancji stwierdził, iż są to zagadnienia z zakresu roszczeń odszkodowawczych. Podkreślił, że w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej właściwy organ nie orzeka o odszkodowaniu za przejęte na rzecz województwa nieruchomości lub ich części. Ustalenia wysokości odszkodowania są przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia, w drodze odrębnej decyzji Wojewody [...] (art. 12 ust. 4a specustawy drogowej). Odnosząc się zaś do obaw odwołujących się dotyczących wystąpienia awarii wodociągów i konieczności zajęcia pasa drogowego w czasie budowy drogi lub jego konserwacji, organ odwoławczy wskazał, że na etapie postępowania w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na budowę organ architektoniczno-budowlany nie może zajmować się przyszłą realizacją budowy (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z dnia 4 września 2008 r., sygn. akt II SA/Ke 349/08, LEX nr 526501). Właściwym w sprawie omawianych zagadnień będzie odpowiedni organ nadzoru budowlanego (art. 80 ust. 2 ustawy Prawo budowlane). Odpowiadając zaś na zarzut braku przeprowadzenia stosownego dialogu z odwołującymi się, podkreślił, iż inwestor nie miał obowiązku przeprowadzania takiego "dialogu". Specustawa drogowa nie zobowiązuje inwestora do poprzedzenia wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przeprowadzeniem konsultacji społecznych, które miałyby na celu ustalenie przebiegu projektowanej inwestycji z właścicielami bądź użytkownikami wieczystymi nieruchomości. Minister Infrastruktury i Budownictwa podkreślił, że mimo braku obowiązku w tym zakresie po stronie inwestora, w dniu 10 września 2014 r., w budynku remizy OSP R., przeprowadzone zostały konsultacje społeczne dotyczące opracowania projektu budowlanego i wykonawczego dla przedmiotowej inwestycji, czego potwierdzeniem jest załączona lista obecności znajdująca się w aktach sprawy. Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych w odwołaniu przez Martę W. i P. W. organ odwoławczy uznał, że na uwzględnienie nie zasługuje zarzut wskazujący na brak uzyskania warunków technicznych od Komunalnego Zakładu Gospodarczego w R. na zamianę hydrantów zewnętrznych na podziemne. W piśmie z dnia 30 września 2015 r. inwestor wyjaśnił, że w wyniku spotkań z przedstawicielami Urzędu Gminy [...] oraz Komunalnego Zakładu Gospodarczego w R., przeprowadzonych w dniu 7 sierpnia i 10 września 2015 r., ustalono brak konieczności przebudowy istniejącej sieci wodociągowej usytuowanej lokalnie pod projektowaną ścieżką rowerową. Odpowiadając na zarzut dotyczący udzielania odpowiedzi na zapytania odwołujących się przez inwestora, nie zaś Wojewodę [...], będącego adresatem pism, stwierdził, iż jest on niezasadny. Z uwagi na to, że to inwestor jest kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji Wojewoda [...] słusznie przekazywał uwagi i zastrzeżenia Państwa W. inwestorowi, w celu zajęcia przez niego stanowiska w sprawie i wskazania czy uwzględnienie owych postulatów lokalizacyjnych jest możliwe. W ocenie Ministra Infrastruktury i Budownictwa, za bezzasadny uznać trzeba zarzut wydania decyzji o zezwoleniu na realizację ww. inwestycji bez wcześniejszego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jak stanowi art. 11a ust. 4 specustawy drogowej, decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej może być wydana po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Planowana inwestycja nie jest wymieniona ani w § 2 ani też w § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Nie zachodzą również żadne przesłanki wynikające z treści § 3 ust. 2 pkt 1, 2 i 3 powołanego rozporządzenia, które zobowiązywałyby inwestora do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie bowiem z § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, przedsięwzięciem mogącym oddziaływać na środowisko są "drogi o nawierzchni twardej o całkowitej długości przedsięwzięcia powyżej 1 km oraz obiekty mostowe w ciągu drogi o nawierzchni twardej, z wyłączeniem przebudowy dróg oraz obiektów mostowych, służących do obsługi stacji elektroenergetycznych i zlokalizowanych poza obszarami objętymi formami ochrony przyrody (...)". Po dokonaniu analizy ww. przepisów, jak również przepisów określających definicję "drogi" zawartych w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137, ze zm., zwanej dalej "ustawą Prawo o ruchu drogowym", oraz w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 460 ze zm.), Minister Infrastruktury i Budownictwa uznał, że dla przedmiotowej inwestycji nie jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, bowiem ścieżka rowerowa nie ingeruje w drogą główną. Organ II instancji dodał, że w aktach przedmiotowej sprawy znajduje się decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia dla kładki pieszo-rowerowej nad rzeką [...] w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...]w miejscowości R. w ramach realizacji projektu "Trasy rowerowe w Polsce Wschodniej - województwo [...]", stanowiącej obiekt mostowy, dla którego wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W odwołaniu P. W. powołuje się na opinię sanitarną Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia 23 października 2014 r., stwierdzającą konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia polegającego na : Rozbudowie drogi wojewódzkiej Nr [...]na odcinku [...] [...] polegającej na budowie ścieżki rowerowej wraz z budową kładki pieszo-rowerowej nad rzeką [...], w ramach realizacji projektu "Trasy rowerowe W Polsce Wschodniej - województwo [...]". Natomiast jak wynika z uzasadnienia decyzji Wójta Gminy [...], zgodnie z opinią Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia 8 grudnia 2015 r., znak: [...], nie jest konieczne przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla opisanej inwestycji. Niniejsza opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] stanowi przedmiot postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Minister Infrastruktury i Budownictwa uznał, że na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut Państwa W. wskazujący na nieprawidłowe - ich zdaniem - parametry ścieżki rowerowej. Za bezzasadne organ uznał także żądanie przeprowadzenia przez projektanta posiadającego uprawnienia z branży konstrukcyjnej ekspertyz i pomiarów dotyczących oddziaływania ścieżki rowerowej na konstrukcję budynku. W konsekwencji za niezasadny organ II instancji uznał zarzut Państwa W., zgodnie, z którym mapa do celów projektowych nie spełnia wymogów rozporządzenia MTBiGM, w zakresie zamieszczenia na niej reklam opisanych w odwołaniu. Odnosząc się zaś do zarzutów odwołujących się dotyczących naruszenia § 8 ust. 3 pkt 2 - 6 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem MTBiGM, poprzez brak określenia na mapie do celów projektowych wymiarów pozwalających jednoznacznie ustalić odległości ścieżki rowerowej od domów i działek mieszkańców, nie przedstawienie na tym dokumencie kierunku odpływu wód opadowych na wysokości działki odwołujących się, oraz nie umiejscowienie przekrojów poprzecznych w konkretnych miejscach na rzutach poziomych ścieżki rowerowej, Minister Infrastruktury i Budownictwa podał, że zgodnie z § 8 ust. 3 pkt. 2-6 rozporządzenia MTBiGM, część rysunkowa projektu budowlanego powinna zawierać granice działki budowlanej lub terenu, usytuowanie, obrys i układ istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, w tym urządzeń budowlanych z nimi związanych, z oznaczeniem wejść i wjazdów oraz liczby kondygnacji, charakterystycznych rzędnych, wymiarów i wzajemnych odległości obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych oraz ich przeznaczenia, w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich (...), ukształtowanie terenu, z oznaczeniem zmian w stosunku do stanu istniejącego, a w razie potrzeby charakterystyczne rzędne i przekroje pionowe terenu, ukształtowanie zieleni, z oznaczeniem istniejącego zadrzewienia podlegającego adaptacji lub likwidacji, oraz układ projektowanej zieleni wysokiej i niskiej, a w razie potrzeby charakterystyczne rzędne i przekroje pionowe terenu, urządzenia przeciwpożarowego zaopatrzenia wodnego, w tym rodzaj i wielkość źródeł, usytuowanie stanowisk czerpania wody i dojazd do nich dla samochodów straży pożarnej oraz charakterystyczne rzędne i wymiary oraz układ sieci i instalacji uzbrojenia terenu, przedstawiony z przyłączami do odpowiednich sieci zewnętrznych i wewnętrznych oraz urządzeń budowlanych (...). Wskazał, że zgodnie z ww. rozporządzeniem projekt budowlany nie musi zawierać informacji o kierunku odpływu wód opadowych, jak twierdzili odwołujący się. Organ odwoławczy za chybione uznał także stwierdzenie odwołujących się, iż na mapie do celów projektowych brak jest wymiarów pozwalających jednoznacznie ustalić odległości ścieżki rowerowej od domów i działek mieszkańców, gdyż dokonana przez organ odwoławczy analiza mapy do celów projektowych wykazała, iż w każdym przypadku zbliżenia ścieżki rowerowej do budynków zachowana jest odległość równa minimalnej szerokości skrajni rowerowej. W ocenie Ministra Infrastruktury i Budownictwa przedłożony przez inwestora projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 34 ust. 2 i ust. 3 ww. ustawie Prawo budowlane, oraz § 8 ust. 3 pkt. 2-6 rozporządzenia MTBiGM Co zaś tyczy się zarzutu nieuwzględnienia na mapie do celów projektowych zieleni wysokiej, wskazał, iż brak jest definicji legalnej pojęcia "zieleń wysoka". Odwołujący się wyrażają jedynie swoje subiektywne przekonanie, iż daną roślinność można zakwalifikować jako "zieleń wysoką". Jednocześnie wskazał, iż organy właściwe w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie są właściwe do oceny zgodności z prawem mapy do celów projektowych, służącej do sporządzenia projektu zagospodarowania terenu. Za bezzasadny organ II instancji uznał zarzut braku zewidencjonowania na mapie do celów projektowych hydrantu na działce [...], obręb [...], gdyż hydrant ten został zaznaczony na części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu, co wykazała dokonana przez Ministra analiza tego dokumentu. Odnosząc się do zarzutu Państwa W. dotyczącego ewentualnej kolizji zbiorników na nieczystości płynne z kolizją skrajni rowerowej na działkach nr [...] i [...], stwierdził, iż osoba posiadająca prawo własności, użytkowania wieczystego lub inne ograniczone prawo rzeczowe jest stroną decyzji, ale tylko w części dotyczącej jej nieruchomości. Natomiast w odwołujący się sformułowali zarzuty dotyczące kwestii odnoszących się do nieruchomości, które nie stanowią ich własności. Wobec tego odwołujący się nie posiadają interesu prawnego do podnoszenia tego rodzaju zarzutów dotyczących nieruchomości innych podmiotów. Odnosząc się zaś do kwestii tego, czy piesi mogą poruszać się po drodze dla rowerów organ II instancji podkreślił, że zagadnienie to nie stanowi przedmiotu postępowania odwoławczego w sprawie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, a zatem organ odwoławczy nie może się wiążąco wypowiedzieć w tej kwestii. Odpowiadając zaś na zarzut niskiej widoczności podczas wyjazdu z posesji odwołujących się na drogę wojewódzką, wyjaśnił, że w piśmie z dnia 30 września 2015 r. inwestor wskazał, iż wykonawca prac projektowych analizował widoczność na skrzyżowaniach oraz punktach kolizyjnych. Jak wyjaśnił inwestor, została zachowana skrajnia od ogrodzenia umożliwiająca zachowanie widoczności. Dodatkowo organ zauważył, że ścieżka rowerowa oraz spadki zostały zaprojektowane zgodnie z rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Wobec powyższego, za chybiony organ uznał powyższy zarzut. Mając powyższe na względzie, Minister Infrastruktury i Budownictwa stwierdził, że zarówno wniosek inwestora, postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji, jak i decyzja organu I instancji, poza częścią uchyloną niniejszą decyzją, nie naruszają prawa, a zarzuty zawarte w odwołaniach nie zasługują na uwzględnienie. Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2015 r., znak: [...], wnieśli J. N. i J. N. oraz D. N. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...] i [...]. W uzasadnieniu skargi podnieśli, że jeżeli planowana inwestycja ma poprawić bezpieczeństwo w ruchu drogowym, to powinna być zaprojektowana i wykonana zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, co nie znajduje potwierdzenia w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Skarżący dodali, że dokumentacja kartograficzna została wykonana niezgodnie ze stanem istniejących granic działki. Dodatkowo, zarzucili, że zaskarżona decyzja nie wskazuje sposobu rozwiązania powyższych problemów oraz organów właściwych do naprawienia błędów, co świadczy o naruszeniu praw obywatela. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm., dalej: p.p.s.a.), uchyla ją lub stwierdza jej nieważność. Badając legalność zaskarżonej decyzji - stosownie do dyspozycji powołanych przepisów - Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W rozpatrywanej sprawie Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., znak: [...], uchylił dotychczasową treść ppkt 1 w pkt V decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...], znak: [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi rowerowej w ciągu drogi wojewódzkiej Nr [...][...] - [...], w km od [...] do [...], w ramach zadania "Trasy rowerowe w Polsce Wschodniej - województwo [...]" i orzekł w tym zakresie, poprzez ustalenie w miejsce uchylenia, nowej treści ppkt 1: "1. Zgodnie z art. 20 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych [...] Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...], działający w imieniu Zarządu Województwa [...], otrzymuje z mocy prawa, nieodpłatnie w trwały zarząd nieruchomości nabyte na własność Województwa [...] z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna, a ustanowienie trwałego zarządu stwierdzi wojewoda w drodze decyzji" (pkt I), a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu I instancji (pkt II). Kontrolowane postępowanie administracyjne, wszczęte na skutek wniosku Zarządu Województwa [...] o wydanie decyzji o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej zostało przeprowadzone na warunkach i w trybie przewidzianym w ustawie z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 687 ze zm.). Ustawa ta ma charakter specjalny, jej celem jest zdecydowane uproszczenie procedur przygotowania realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. W myśl art. 11a ust. 1 ww. ustawy, wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wydają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na wniosek właściwego zarządcy drogi. Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zatwierdza się podział nieruchomości. Z akt sprawy wynika, że stosownie do art. 11d specustawy drogowej, do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej inwestor dołączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.). Zgodnie z art. 20 ust. 4 tej ustawy, do projektu dołączono oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Organ w toku postępowania administracyjnego dokonał sprawdzenia czy wniosek spełnia wymagania przewidziane przepisami, czy projekt jest zgodny z ustawą oraz czy dotyczy inwestycji o charakterze publicznym. Spełnienie tych warunków (a taka sytuacja miała miejsce w sprawie niniejszej i ocenę tę skład orzekający podziela) zobowiązywało organ do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej. Zasadnie Minister Infrastruktury i Budownictwa uznał, że decyzja organu I instancji czyni zadość wymogom zawartym w art. 11f ust. 1 specustawy drogowej, zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie, tj.: wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi i określenie linii rozgraniczających teren inwestycji - mapa w skali 1:500 przedstawiająca proponowany przebieg drogi oraz linie rozgraniczające teren. Decyzja zawiera także zatwierdzenie podziału nieruchomości (mapy z projektami podziałów nieruchomości w skali 1:2000 i 1:5000 wraz z wykazami zmian gruntowych, stanowiące załącznik nr 2 do decyzji, będące jej integralną częścią). Ponadto, na mocy przedmiotowej decyzji, zatwierdzono projekt budowlany, stanowiący załącznik nr 3 do decyzji organu I instancji, będący jej integralną częścią. W decyzji określono także nieruchomości, które stają się z mocy prawa własnością Województwa [...], nałożono na inwestora obowiązek przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu oraz dróg innych kategorii, zezwolono na wykonanie tego obowiązku oraz określono ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji obowiązku, o którym mowa powyżej, jak również określono warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa, a także określono wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Decyzja zawiera również określenie szczególnych warunków prowadzenia robót budowlanych oraz określenie szczegółowych wymagań dotyczących nadzoru na budowie. Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. określa również termin wydania nieruchomości, opróżnienia lokali oraz innych pomieszczeń, o którym mowa w art. 16 ust. 2 specustawy drogowej. Pozytywnie należy ocenić określenie przez Wojewodę [...] – mając na uwadze art. 16 ust. 2 specustawy drogowej - terminu wydania nieruchomości na 120 dzień od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanie się ostateczna. Organ zobowiązany był bowiem tak uczynić wobec uzasadnionego wystąpienia przez inwestora o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Należy zgodzić się z Ministrem Infrastruktury i Budownictwa, że w ppkt 1 pkt V, na stronie 9, organ I instancji w sposób nieuprawniony stwierdził otrzymanie z mocy prawa przez inwestora trwałego zarządu nieruchomości nabytych przez Województwo [...]e. Zasadnie organ II instancji podał, że sama decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, wydana na podstawie art. 11a ust. 1 specustawy drogowej, jakkolwiek ma charakter konstytutywny i wywołuje skutek prawnorzeczowy w postaci powstania z mocy prawa trwałego zarządu na rzecz [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...], to jednak z mocy art. 20 ust. 4 i 5 tej ustawy ustanowienie trwałego zarządu musi być potwierdzone w drodze decyzji odpowiedniego organu, która następnie stanowi podstawę wpisu do księgi wieczystej (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 maja 2014 r., sygn. akt III SA/Po 1641/13, LEX nr 1479699). Trwały zarząd powstaje z chwilą, gdy decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla drogi o odpowiedniej kategorii stanie się ostateczna. Powstanie trwałego zarządu z mocy prawa wymaga jednak potwierdzenia deklaratoryjną decyzją wydaną na podstawie art. 20 ust. 4 specustawy drogowej. Deklaratoryjna decyzja o potwierdzeniu powstania trwałego zarządu z mocy prawa w warunkach określonych w art. 20 ust. 1 wydawana jest niezwłocznie po tym, gdy decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji stanie się ostateczna. Natomiast deklaratoryjna decyzja o potwierdzeniu powstania trwałego zarządu z mocy samego prawa w warunkach określonych w art. 20 ust. 2 może być wydana dopiero po tym, gdy uzyska walor ostateczności decyzja o wygaśnięciu trwałego zarządu wydana na podstawie art. 19 ust. 1. (tak M. Wolanin, Ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Komentarz 2. wydanie, C.H. Beck Warszawa 2010). Wobec powyższego, należy zgodzić się z Ministrem Infrastruktury i Budownictwa, że potwierdzenie powstania trwałego zarządu, wraz ze wskazaniem nieruchomości, zgodnie z art. 20 ust. 4 specustawy drogowej, następuje w odrębnej decyzji właściwego organu. W związku z powyższym, prawidłowo Minister Infrastruktury i Budownictwa dokonał (w pkt. I) odpowiednich zmian w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. (zmieniona została treść ppkt. 1 w pkt. V). Legalności kwestionowanej decyzji nie podważają zarzuty podniesione w skardze. W pierwszej kolejności wskazać należy, że organ orzekający o lokalizacji drogi w trybie specustawy drogowej nie posiada kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, czy też do zmiany proponowanych rozwiązań co do jej przebiegu. Niedopuszczalna jest również ocena racjonalności czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora, bowiem miałaby ona charakter pozaprawny. O przebiegu drogi decyduje zarządca (wnioskodawca), to on wybiera najbardziej korzystne rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno - wykonawcze. Przepisy specustawy drogowej nie zobowiązują inwestora do przedstawienia różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji, stąd też ocena organów ogranicza się wyłącznie do zgodności z prawem takiego wariantu, jaki przedstawił wnioskodawca. Organ, a w konsekwencji i Sąd rozpoznający skargę na decyzję lokalizacyjną, mogą jedynie ocenić zgodność z prawem rozwiązań decyzji (zob. wyroki: WSA w Poznaniu z dnia 9 czerwca 2009 r. sygn. akt IV SA/Po 130/09, WSA w Szczecinie z dnia 16 września 2010 r. sygn. akt II SA/Sz 563/10). Odnosząc się do przedstawionego przez skarżących zarzutu zawartego w skardze dotyczącego sporządzenia dokumentacji geodezyjno - kartograficznej niezgodnie ze stanem istniejących granic działek skarżących, Sąd uznał, że zarzut ten jest niezasadny. Zauważyć należy, że skarżący poza ogólnikowym sformułowaniem ww. zarzutu, nie podali, na czym polegają błędy w sporządzonej dokumentacji geodezyjno - kartograficznej, oraz nie wykazali niezgodności dokumentacji z stanem faktycznym. Z akt sprawy wynika, że dokumentacja geodezyjno – kartograficzna, przyjęta do opracowania materiałów graficznych, została opatrzona stosownymi klauzulami ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej, które stanowią potwierdzenie dokonania ich oceny przez wyspecjalizowane do tego rodzaju czynności służby geodezyjno-kartograficzne, zatem nie może być kwestionowana przez organ orzekający w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 1001/14). W przypadku przedmiotowego przedsięwzięcia projekt budowlany został sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych, przyjętej do zasobów Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...] w dniu 2 marca 2015 r., a co za tym, idzie organy orzekające w sprawie nie mogą oceniać zgodności z prawem mapy do celów projektowych. Wskazać również należy, że odpowiedzialność za projektowane rozwiązania ponosi w przypadku planowanego przedsięwzięcia drogowego projektant. To projektant jest osobą, na której spoczywa odpowiedzialność za konstrukcję drogi i użycie takich rozwiązań, aby te nie zagrażały zdrowiu i życiu ludzkiemu. Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 Prawo budowlane, do podstawowych obowiązków projektanta należy opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny m.in. z wymaganiami ustawy Prawo budowlane, przepisami innych ustaw oraz zasadami wiedzy technicznej. Powyższe musi być potwierdzone stosownym oświadczeniem o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, które w niniejszej sprawie znajduje się w projekcie budowlanym. Zdaniem Sądu, nie można zgodzić się ze skarżącymi gdy podnoszą, że nie zostały rozpatrzone zarzuty stawiane przez skarżących w postępowaniu administracyjnym poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji. Z akt sprawy wynika bowiem, że inwestor ustosunkowywał się do zgłaszanych przez skarżących zarzutów dotyczących przedmiotowej inwestycji drogowej. Natomiast z treści zaskarżonej decyzji wynika, że organ odwoławczy wziął pod uwagę nie tylko stanowisko inwestora, w którym odniósł się do zgłaszanych przez skarżących zarzutów, ale również wniesione zastrzeżenia i uwagi skarżących. Wskazać należy, że podjęcie przez organ rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez skarżących w sytuacji, gdy organ prawidłowo zebrał materiał dowodowy, a ocena tego materiału jest logiczna, nie przekroczył zasady swobodnej oceny dowodów, oraz wskazał prawidłową podstawę prawną, nie oznacza niezgodności zaskarżonej decyzji z prawem. Okoliczność, że strony nie zostały przekonane co do przyjętego w sprawie rozstrzygnięcia, nie oznacza naruszenia zasady przekonywania. Strona ma bowiem prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, zaś przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni. Zauważyć przy tym należy, że zezwolenie na realizację inwestycji w zakresie dróg publicznych, zwłaszcza na obszarach zurbanizowanych, w wielu wypadkach musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, a z drugiej strony osób, których prawa lub interesy mogą być zagrożone lub naruszone w związku z realizacją takiej inwestycji. Granice tych praw i interesów określają przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, ustawy Prawo budowlane oraz innych aktów prawnych wydanych na podstawie i w wykonaniu przepisów tego prawa lub przepisów wydanych dla ochrony środowiska. Poza tymi granicami, a zatem poza ochroną prawną wynikającą z norm prawa pozytywnego, pozostają natomiast m.in. protesty obywateli wyrażające ich osobiste zapatrywania, oczekiwania, postulaty i życzenia co do określonej polityki planowania przestrzennego, wzajemnych relacji między planowanymi lub realizowanymi inwestycjami. Nieuwzględnienie ich nie może jednak stanowić podstawy kwestionowania legalności zezwolenia na realizację inwestycji w zakresie dróg użytku publicznego. Z tych też przyczyn, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Sąd podziela ocenę w niej wyrażoną. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że wbrew zarzutom skargi – zaskarżona decyzja jest prawidłowa. W toku postępowania tak organ I, jak i II instancji dokonał wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny kompletnego materiału dowodowego zgodnie z treścią art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., co znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zarówno decyzji organu I instancji, jak i w zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, skoro zarzuty podniesione w skardze nie znajdują oparcia w przepisach prawa i nie mogły odnieść zamierzonego skutku, oraz biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), skargę oddalił.