VII SA/Wa 480/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej G. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 480/15 w sprawie ze skargi G. W. na postanowienie [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: 1. odrzucić skargę kasacyjną; 2. zwrócić G. W. ze Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł (słownie: sto złotych). Wyrokiem z dnia 2 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę G. W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. Powyższy wyrok Sądu z dnia 2 marca 2016 r. wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącego – T. W. w dniu 20 kwietnia 2016 r. wraz z pouczeniem o możliwości, terminie i trybie wniesienia skargi kasacyjnej (karta 338 i 339 akt sądowych). Pełnomocnik skarżącego - radca prawny K. F. w dniu 18 maja 2016 r. (data stempla pocztowego) wniósł bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od wyroku Sądu z dnia 2 marca 2016 r. Skarga kasacyjna została przesłana przez Naczelny Sąd Administracyjny do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przy piśmie z dnia 23 maja 2016 r. (karta 340). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., - w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 sierpnia 2015 r., od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem (art. 177 § 1 p.p.s.a.). Na podstawie art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W niniejszej sprawie profesjonalny pełnomocnik skarżącego w dniu 18 maja 2016 r. (data stempla pocztowego) złożył skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2016 r., kierując ją bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W tym miejscu należy wyjaśnić, że jak wynika z art. 177 § 1 p.p.s.a., skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu wyroku z uzasadnieniem. Wniesienie skargi kasacyjnej bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego powoduje, że środek zaskarżenia wnoszony jest do niewłaściwego sądu i jako taki podlega przekazaniu zgodnie z właściwością. Wyjaśnić należy, że zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem termin dokonania czynności w postępowaniu sądowym w formie pisma jest zachowany wówczas, gdy pismo zostało przed upływem terminu wniesione do właściwego sądu (por. Komentarz do art. 83 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LEX 2013). Tym samym dla zachowania terminu konieczne jest, aby pismo zostało nadane pod adresem właściwego sądu. Mylne oznaczenie sądu powoduje, że o dokonanej czynności decyduje dopiero data wpłynięcia pisma do sądu właściwego, ewentualnie data jego nadania pod adresem tego sądu przez sąd niewłaściwy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 10 lutego 1975 r., sygn. akt II CZ 13/75). W orzecznictwie sądowo-administracyjnym jednolicie przyjmuje się, że w sytuacji, gdy skarżący wniósł za pośrednictwem poczty skargę kasacyjną bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego i następnie sąd ten przesłał ją do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego, za dzień wniesienia skargi kasacyjnej uznać należy dzień, w którym NSA przekazał (nadał) skargę do sądu właściwego (zob. postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2007 r. sygn. akt II FZ 111/07, niepubl.; postanowienie NSA z dnia 27 czerwca 2008 r. sygn. akt II FZ 196/08, postanowienie NSA z dnia 3 kwietnia 2012 r. o sygn. akt II OZ 240/12; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 8 października 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 2729/14, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Omyłkowe skierowanie skargi kasacyjnej bezpośrednio do NSA nie usprawiedliwia opóźnienia terminu przewidzianego w art. 177 § 1 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 480/04, niepubl.). W związku z doręczeniem pełnomocnikowi skarżącego w dniu 20 kwietnia 2016 r. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2016 r. wraz z uzasadnieniem i pouczeniem termin do wniesienia skargi kasacyjnej na to orzeczenie upływał w dniu 20 maja 2016 r. (piątek). Jednocześnie wyjaśnienia wymaga, że profesjonalny pełnomocnik skarżącego wprawdzie w tym dniu nadał w placówce operatora publicznego środek zaskarżenia na powyższy wyrok, ale skierował go bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego, tj. sądu niewłaściwego. Z uwagi na powyższe za datę wniesienia przedmiotowej skargi kasacyjnej należy uznać datę przesłania jej przez Naczelny Sąd Administracyjny do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, tj. 23 maja 2016 r. Tym samym stwierdzić należy, że skarga kasacyjna od wyroku Sądu z dnia 2 marca 2016 r. została wniesiona z przekroczeniem ustawowego terminu, określonego w art. 177 § 1 p.p.s.a. Zatem, skoro skarga kasacyjna została wniesiona z uchybieniem terminu podlegała odrzuceniu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 178 w związku z art. 177 § 1 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił, jak w pkt. 1 sentencji. O zwrocie kosztów postępowania postanowiono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ww. ustawy.