VII SA/Wa 485/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Siwek, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant spec. Eliza Jędrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2019 r. sprawy ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096), art. 2351 i art. 2352 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2018 r., poz. 917 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1367), po rozpatrzeniu odwołania O. S.A. z siedzibą w W. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] października 2018 r., nr [...] o stwierdzeniu u U. W.-P. choroby zawodowej - przewlekłe choroby narządu głosu spowodowane nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat; niedowład mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią, wymienionej w pozycji 15.3 wykazu chorób zawodowych – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że postępowanie w sprawie podejrzenia choroby zawodowej zostało wszczęte w dniu [...] listopada 2017 r., w związku z dokonanym przez zainteresowaną zgłoszeniem podejrzenia choroby zawodowej. W trakcie postępowania Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] sporządził kartę oceny narażenia zawodowego, którą przesłał do [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w P. Oddział w R. Jednostka orzecznicza I stopnia w dniu [...] sierpnia 2018 r. wydała orzeczenie lekarskie nr [...] o rozpoznaniu u U. W.-P. choroby zawodowej - przewlekłe choroby narządu głosu spowodowane nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat; niedowład mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią, wymienionej w pozycji 15.3 wykazu chorób zawodowych. Następnie w dniu [...] października 2018 r., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] wydał decyzję, o stwierdzeniu u U. W.-P. choroby zawodowej: przewlekłe choroby narządu głosu spowodowane nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat; niedowład mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła O. S.A. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, bądź uchylenie decyzji i stwierdzenie, że brak jest podstaw do stwierdzenia u U. W.-P. choroby zawodowej. W odwołaniu Spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 2351 Kodeksu pracy w zw. z art. 2352 kodeksu pracy oraz pkt 15.3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. W ocenie O. S.A, U. W.-P. pracowała w narażeniu na nadmierny wysiłek głosowy tylko przez niecałe 11 lat, (czyli w okresie od 1 grudnia 1988 r. do 7 października 1999 r.) i nie spełnia kryterium wynikającego z załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r., w sprawie chorób zawodowych, zgodnie z którym okres narażenia na nadmierny wysiłek głosowy wynosi co najmniej 15 lat. Zdaniem Spółki w pozostałym okresie zatrudnienia (zarówno na stanowisku referent - kasjer jak również doradcy klienta indywidualnego) praca nie wymagała nadmiernego wysiłku głosowego. Jakość połączeń telefonicznych po 2000 r., (ze względu na zmiany w stosowanej technologii), uległa znacznej poprawie, a obciążenie głosu uległo zdecydowanemu zmniejszeniu. U. W.-P. będąc zatrudniona od 2007 r. jako doradca klienta wykonywała pracę w słuchawkach nagłownych oraz z mikrofonem i wówczas operowała głosem, ale bez nadmiernego wysiłku głosowego. Udokumentowane objawy choroby nie wystąpiły w okresie 2 lat od ustania narażenia, co zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej, pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym. Spółka poddała także w wątpliwość, aby pierwsze dolegliwości u U. W.-P. pojawiły się po około 10 latach w pełnym narażeniu na nadmierny wysiłek głosowy. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. oceniając sprawę w trybie odwoławczym, przytoczył definicję choroby zawodowej zawartą w art. 2351 Kodeksu pracy i wskazał, że wydanie decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej następuje jeśli u pracownika rozpozna się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych i lekarze orzecznicy potwierdzą, że ma ona związek przyczynowy z wykonywaną pracą zawodową. Stosownie do art. 2352 Kodeksu pracy, rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Organ odwoławczy podkreślił, że jednostka orzecznicza I stopnia w orzeczeniu z [...] sierpnia 2018 r., rozpoznała u U. W.-P. chorobę zawodową: przewlekłe choroby narządu głosu spowodowane nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat: niedowład mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią, wymienionej w pozycji 15.3 wykazu chorób zawodowych. Wskazano tam, że U. W.-P. podczas zatrudnienia w O. S.A. była narażona na wzmożony wysiłek głosowy łącznie przez 26 lat (w okresie od 1 grudnia 1988 r. do 7 października 1999 r., oraz od 1 maja 2003 r. do nadal). Z ustaleń dokonanych przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] dotyczących przebiegu i warunków zatrudnienia U. W.-P. wynikało, że pracowała kolejno na stanowiskach: telefonistka central międzynarodowych i miejscowych w urzędach pocztowo-telekomunikacyjnych i telekomunikacyjnych (od 1 grudnia 1988 r.), referent-kasjer (od 8 października 1999 r.), referent (od 1 lipca 2000), radca (od 1 maja 2003 r.), doradca klienta indywidualnego (od 1 czerwca 2007 r.), doradca ds. obsługi sprzedaży (od 1 czerwca 2014 r.) oraz specjalista ds. obsługi i sprzedaży (od 1 lipca 2016 r.). Do jej obowiązków służbowych podczas pracy na stanowisku telefonistki central międzynarodowych i miejscowych w urzędach pocztowo-telekomunikacyjnych i telekomunikacyjnych w okresie od 1 grudnia 1988 r. do 7 października 1999 r. należało łączenie rozmów telefonicznych tj.: przyjmowanie zgłoszenia od abonenta, zestawienie połączenia, zawiadomienie abonenta, a następnie połączenie rozmowy, udzielanie telefonicznej informacji o numerach abonentów, wyszukiwanie wskazanego numeru, udzielanie informacji i załatwianie reklamacji. Natomiast praca na stanowiskach: radcy, doradcy klienta indywidualnego, doradca ds. obsługi sprzedaży oraz specjalisty ds. obsługi i sprzedaży w okresie od 1 czerwca 2007 r. do chwili obecnej wymagała m.in. prowadzenia częstych rozmów telefonicznych z klientem w słuchawkach nagłownych i z mikrofonem. Organ odwoławczy podniósł, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] w karcie oceny narażenia zawodowego przesłanej do jednostki orzeczniczej I stopnia, zawarł informacje co do sposobu wykonywania pracy, wskazując na zaistniałe po 2000 r. zmiany. Z orzeczenia lekarskiego [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w P. Odział w R. - z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...], wynika że uwzględniono w nim fakt wprowadzenia centrali automatycznych po 2000 r., jednak praca U. W.-P. wykonywana po 1 maja 2003 r. też wiązała się z nadmiernym wysiłkiem głosowym. Organ podkreślił, że orzeczenie lekarskie z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] wskazuje, iż podczas zatrudnienia w O. S.A., U. W.-P. narażona była na nadmierny wysiłek głosowy powyżej 15 lat. Orzecznik powołał badania lekarskie: "W wykonanej dwukrotnie w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. videostroboskopii stwierdzono (I 2001) - zwarcie fonacyjne pełne, ruchomość fałdów głosowych prawidłowa, drgania regularne, jednakowe, przesunięcie brzeżne zachowane; (II 2016 r.) wykazało: przewlekły zanikowy nieżyt krtani i tchawicy. Niedomykalność głośni prawdopodobnie z powodu niedowładu mięśni wewnętrznych krtani. Dysfonia trwała". Rozpoznanie choroby zawodowej u U. W.-P. nastąpiło w okresie zatrudnienia w narażeniu zawodowym, nie zaś po zakończeniu pracy w narażeniu (jak podniesiono w odwołaniu). W ocenie organu odwoławczego związek przyczynowy między narażeniem a stanem chorobowym jest bezsporny. Odwołująca się Spółka nie przedstawiła dowodów, które mogłyby ten związek podważyć. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] grudnia 2018 r., wniosła O. S.A. z siedzibą w W. W skardze zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. a) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, gdyż w 1999 r., ustała praca w warunkach nadmiernego wysiłku głosowego; b) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez niewystarczające wyjaśnienie materiału dowodowego i jego dowolną ocenę, mimo wykazania przez pracodawcę braku pracy z narażeniem na nadmierny wysiłek głosowy po 1999 r.; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 2351 kodeksu pracy w zw. z art. 2352 kodeksu pracy oraz pkt 15.3 wykazu chorób, poprzez ich zastosowanie i stwierdzenie choroby zawodowej. W uzasadnieniu skargi skarżąca spółka powtórzyła argumentację, zawartą w odwołaniu. Opisała przebieg postępowania, podkreślając m.in. brak spełnienia kryterium wynikającego z załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r., w sprawie chorób zawodowych, zgodnie z którym okres narażenia na nadmierny wysiłek głosowy wynosi co najmniej 15 lat, jak również brak analizy całości materiału dowodowego przedmiotowej sprawy. Domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi - stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz.1302 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] grudnia 2018 r., utrzymująca w mocy decyzję o stwierdzeniu u U. W.-P. choroby zawodowej – przewlekłe choroby narządu głosu spowodowane nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat; niedowład mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią, wymienionej w pozycji 15.3 wykazu chorób zawodowych. Zgodnie z definicją zawartą w art. 2351 Kodeksu pracy za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych (art. 235² Kodeksu pracy). Należy podkreślić, iż zgodnie z § 8 ust. 1 Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1367), decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularza oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Przesłanką, która musi zostać spełniona, aby można było stwierdzić chorobę zawodową jest uzyskanie orzeczenia lekarskiego o rozpoznaniu choroby zawodowej, w którym jednostki orzecznicze, wymienione w § 5 ust. 2 i ust. 3 ww. rozporządzenia uprawnione do orzekania w sprawie chorób zawodowych potwierdzą, że rozpoznane u pracownika dolegliwości spełniają kryteria określone w wykazie chorób zawodowych i mają związek przyczynowy z wykonywaną pracą. Zgodnie z § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia lekarz właściwy do orzekania w sprawie chorób zawodowych wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Orzeczenie lekarskie uprawnionej do orzekania jednostki służby zdrowia ma walor opinii biegłego. Organ ma obowiązek kontrolować, czy orzeczenie lekarskie wyjaśniło istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, czy jest rzeczowe i przekonywująco uzasadnione. Gdy odpowiada tym warunkom, stanowi podstawę do wydania prawidłowej decyzji. W niniejszej sprawie orzeczenie lekarskie spełniało powyższe kryteria. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że organy Inspekcji Sanitarnej nie są uprawnione do kontroli merytorycznej orzeczeń lekarskich uprawnionych do orzekania jednostek organizacyjnych, ani dokonywania własnych ustaleń, prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej (wyroki WSA w Warszawie: z dnia 31 maja 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 83/11; z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 2396/06, LEX nr 318261 oraz z dnia 19 marca 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 2429/06, LEX nr 334113; wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 1078/06, LEX nr 315089). Wiedzy medycznej nie posiadają ani organy administracyjne ani sądy, a zatem nie mogą samodzielnie podważać opinii specjalistów. Tak więc jeżeli orzeczenie lekarskie jest prawidłowe pod względem formalnym, zawiera wyczerpujące uzasadnienie i jest zgodne z prawem - ocenia stan zdrowia pracownika i określa, czy rozpoznane schorzenia mieszczą się w wykazie chorób zawodowych i czy mają związek z warunkami pracy, organ administracyjny jest takim orzeczeniem związany. Do stwierdzenia choroby zawodowej muszą być spełnione łącznie trzy przesłanki: musi zostać stwierdzona choroba wymieniona w obowiązującym wykazie chorób zawodowych, uprawniona do orzekania w zakresie chorób zawodowych jednostka służby zdrowia potwierdzi jej związek przyczynowy z wykonywaną pracą zawodową, oraz nie zostanie przekroczony - wymieniony w wykazie chorób zawodowych okres, uprawniający do jej rozpoznania. W rozpoznawanej sprawie lekarz orzecznik powołał pełny materiał dowodowy, w tym przedłożoną przez pracownika dokumentacją medyczną oraz kartę oceny narażenia zawodowego opracowaną przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (PPIS) w W. Z karty oceny narażenia zawodowego wynikało, że U. W.-P. od 1 grudnia 1988r. do chwili obecnej jest zatrudniona w O. S.A. na stanowiskach: telefonistka central międzymiastowych i miejscowych w urzędach pocztowo-telekomunikacyjnych i telekomunikacyjnych, referent-kasjer, referent, doradca klienta indywidualnego, specjalista ds. obsługi i sprzedaży Z ogólnej charakterystyki wykonywanej pracy wynikało, że praca wymagała wysiłku głosowego. Nie był sporny, prawie 11 letni okres pracy na stanowisku telefonistki (1.12.1988r. – 8.10.1999r.) w warunkach nadmiernego wysiłku głosowego. Od 8 października 1999r. do 30 kwietnia 2003r. U. W.-P. pracowała na stanowisku referenta. W tym czasie nie stwierdzono narażenia na nadmierny wysiłek głosowy. Od 1 maja 2003r. pracuje na stanowiskach: radcy, doradcy klienta indywidualnego, doradcy ds. obsługi i sprzedaży specjalisty ds. obsługi i sprzedaży - gdzie stwierdzono narażenie na nadmierny wysiłek głosowy (praca biurowa w obciążeniu psychicznym, w słuchawkach nagłownych i z mikrotelefonem, wymagająca prowadzenia częstych rozmów telefonicznych, operowania głosem). Do stwierdzenia choroby doszło w czasie trwania zatrudnienia pracownika, a także po upływnie łącznego okresu 15 lat pracy w narażeniu zawodowym na nadmierny wysiłek głosowy. Objawy chorobowe pojawiły się po upływnie 11 lat pracy w narażeniu na nadmierny wysiłek głosowy. Nie ma podstaw do przyjęcia, że przepis stanowiący o wymogu 15 letniego nadmiernego wysiłku głosowego, należy interpretować tak, iż musi być to jeden nieprzerwany okres w toku całej pracy zawodowej. W tej sprawie, praca w nadmiernym wysiłku głosowym trwająca prawie 11 lat została przerwana okresem bez tego narażeniu, jednak potem praca kontynuowana była w narażeniu na nadmierny wysiłek głosowy. W przedmiotowym stanie faktycznym nie został przekroczony 2 letni okres kiedy można uznać, że mimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym wystąpiły udokumentowane objawy chorobowe upoważniające do rozpoznania choroby zawodowej. Ma on bowiem zastosowanie wówczas gdy praca w narażeniu zawodowy zakończyła się, a objawy chorobowe ujawniły się w okresie 2 lat po tym zakończeniu. Natomiast U. W.-P. od 2001r. leczona jest laryngologicznie, hospitalizowana była od 26 marca do 6 kwietnia 2001r. w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. Potem, kontynuując pracę w nadmiernym wysiłku głosowym, wielokrotnie przebywała na długich zwolnieniach lekarskich. W orzeczeniu lekarskim z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] wydanym przez [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy wskazano: "charakter stwierdzonych zmian w obrębie narządu głosu pod postacią niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z obecną wrzecionowatą niedomykalnością głośni i trwałą dysfonią figuruje w obowiązującym wykazie chorób zawodowych. Daje to podstawę do rozpoznania z przeważającym prawdopodobieństwem choroby zawodowej: Przewlekłe choroby narządu głosu spowodowane nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat: niedowład mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią - poz. 15.3 wykazu chorób zawodowych". Lekarz wydający opinię analizował dokumenty wskazując, że w Poradni Chorób Zawodowych wykonano konsultację laryngologiczną, w której opisano: praca głosem na stanowiskach o wzmożonym wysiłku głosowym od 26 lat. Od 2001r. epizody afoni długotrwałej oraz stałej dysfoni. Utrzymująca się stała suchość błon śluzowych gardła i krtani. Od 2001r. pozostaje pod stałą opieką foniatryczną w Ł. Opiniujący lekarz opisał zmiany stanowisk pracy w trakcie kariery zawodowej pacjentki i wskazał, że w okresie od 8.10.1999r. do 30.04.2003r. praca nie wymagała nadmiernego wysiłku głosowego. Jednak od 1 maja 2003r. praca ponownie wymagała nadmiernego wysiłku głosowego. Zdaniem Sądu, jednostka orzecznicza I stopnia w sposób wyczerpujący i szczegółowy podała powody rozpoznania u U. W.-P. choroby zawodowej. Spełnione zostały warunki do stwierdzenia przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat w postaci niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią, wymienioną w pozycji 15.3 wykazu chorób zawodowych. W tych okolicznościach faktycznych orzeczenie wydane przez jednostką orzeczniczą I stopnia wiązało organ inspekcji sanitarnej i stanowiło podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Zarzut skarżącej spółki, że po 2000 r. operowanie głosem odbywało się bez nadmiernego wysiłku - nie mógł zostać uwzględniony. Jak wynika z uzasadnienia orzeczenia lekarskiego uwzględniono zmianę charakteru pracy i czynności jakie w ramach nowych stanowisk pracy wykonywała zainteresowana. Nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącej spółki, że praca U. W.-P. w okresie zatrudnienia m.in. na stanowisku doradcy klienta indywidulanego nie wymagała nadmiernego wysiłku głosowego. Protokół [...] z postępowania wyjaśniającego w sprawie choroby zawodowej z dnia [...] stycznia 2018 r., określił sposób wykonywania pracy na stanowisku doradcy klienta indywidulanego i specjalisty ds. obsługi i sprzedaży: ".... praca w słuchawkach nagłownych i z mikrotelefonem. Praca wymagająca prowadzenia częstych rozmów telefonicznych, operowania głosem". W świetle zebranego materiału dowodowego, ustalenia jednostki orzeczniczej I stopnia nie mogły budzić wątpliwości. Nie ma podstaw do negowania długotrwałej pracy w narażeniu na nadmierny wysiłek głosowy, ani też skutków tej pracy czyli stanu zdrowia U. W.-P. Postępowanie dowodowe było prowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami, regulującymi tryb postępowania w sprawach chorób zawodowych z uwzględnieniem zasad wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, dlatego w oparciu o art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.