VII SA/Wa 490/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), Protokolant spec. Agnieszka Wrzodak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2012 r. znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej skargę oddala. VIISA/Wa 490/14 UZASADNIENIE Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją znak [...] wydaną dnia [...] listopada 2012r. na podstawie art. 138§1 pkt 2 kpa po rozpatrzeniu odwołania J.K. i W. S. od decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2011r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie drogi wojewódzkiej nr [...] [...] na odcinku od km 29+400 do km 30+700 wraz z infrastrukturą uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji zapis, znajdujący się na stronie 7, w wierszu od 15 do 24 o treści: "13" Nadaję niniejszej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na uzasadniony interes społeczny i gospodarczy . Zgodnie z art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności: • zobowiązuje do niezwłocznego wydania nieruchomości, opróżnienia lokali i innych pomieszczeń; • uprawnia do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie przez właściwego zarządcę drogi; • uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych." i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie, w miejsce uchylenia, nowego zapisu: I. "13. Działając na podstawie art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194, z późn. zm.), określam termin wydania nieruchomości na 120 dzień od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna. Jednocześnie, działając na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, nadał niniejszej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Wobec powyższego, decyzja niniejsza: - zobowiązuje do niezwłocznego wydania nieruchomości, - uprawnia do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie przez właściwego zarządcę drogi, - uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych". II. W pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że wniosek o wydaniu zezwolenia na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie drogi wojewódzkiej nr [...] wraz z infrastrukturą na odcinku [...] w dniu 2.02.2011r. złożył Zarząd Województwa [...]. Wojewoda [...] uznając, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na wydanie rozstrzygnięcia, działając na podstawie art. 11a ust. 1, art. 11f ust. 1, art.11i ust. 1, art. 12 ust. 1 - 4, art. 17 ust. 1 i 3 oraz art. 23 ustawy oraz art. 104 kpa, wydał w dniu [...] czerwca 2011 r. decyzję Nr [...], znak: [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie drogi wojewódzkiej nr [...][...], wraz z infrastrukturą, oraz nadał jej rygor natychmiastowej wykonalności. Od powyższej decyzji odwołanie do Ministra Infrastruktury, za pośrednictwem organu pierwszej instancji, wniosła J.K. pismem z dnia 3 sierpnia 2011 r. oraz W.S. pismem z dnia 7 sierpnia 2011 r. W odwołaniu z dnia 3 sierpnia 2011 r. J.K. podniosła, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. nie realizuje zapisów art. 11f ust. 1 pkt 4 ustawy oraz narusza art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżąca podniosła ponadto, że decyzji Wojewody [...] bez uzasadnienia nadano rygor natychmiastowej wykonalności oraz nie uwzględniono rozwiązań alternatywnych. Uzasadniając powyższe, wyjaśniła, że w pierwszym etapie realizacji inwestycji inwestor dokonał poszerzenia drogi wraz z wymianą jej konstrukcji oraz wykonał nowe zjazdy do działek, jednocześnie likwidując istniejący zjazd z drogi publicznej do działki skarżącej, to jest do działki nr [...]. Zdaniem J.K., projektant "zapomniał go umieścić w projekcie" Podniosła ponadto, że wbrew informacji przekazanej przez Burmistrza Miasta-Gminy S., zgodnie z którą wszystkim właścicielom na ich wniosek miały zostać wykonane zjazdy, jedynie jej wniosek o wybudowanie zjazdu nie został uwzględniony. Ponadto, poinformowała, że zgodnie z decyzją Burmistrza Miasta-Gminy S. nr [...] z dnia [...] marca 1997 r., znak: [...], posiada pozwolenie na użytkowanie budynku mieszkalnego, jednocześnie wyjaśniając, że Burmistrz Miasta-Gminy S. wydając ww. decyzję o pozwoleniu na użytkowanie sprawdził, czy działka nr 258 jest skomunikowana z drogą publiczną i może być w sposób prawidłowy użytkowana. Dodatkowo skarżąca poinformowała, że ani w chwili wydania decyzji ani obecnie nie jest właścicielką sąsiedniej działki nr [...] i nikt nie może zmusić sąsiadów do świadczenia służebności gruntowych na jej rzecz, gdyż nie są one wpisane do aktu notarialnego. Podniosła również, że Wojewoda [...] wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi umieszczenia w decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej wymagań chroniących uzasadnione interesy stron, w pkt 12 zaskarżonej decyzji nie określił sposobu zapewnienia dostępu do drogi publicznej, możliwości wywozu nieczystości płynnych z terenu posesji, dostępu do zaworu odcinającego na przyłączu wodociągowym. Ponadto, Wojewoda [...] nie określił sposobu zapewnienia ochrony przed ponadnormatywnymi uciążliwościami spowodowanymi hałasem i kurzem, którą w chwili obecnej zapewnia podwójny żywopłot znajdujący się w linii ogrodzenia. W dalszej części odwołania J.K. wyjaśniła, że podniesiony przez nią zarzut naruszenia art. 32 Konstytucji RP wynika z faktu, że jedynie skarżącej w pierwszym etapie budowy drogi wojewódzkiej nr [...] odmówiono wybudowania zjazdu. W opinii skarżącej, w sytuacji gdy na podstawie zaskarżonej decyzji Wojewody [...] Nr [...] realizowana jest budowa zjazdów, z wyjątkiem zjazdu do jej posesji, ww. zapis Konstytucji RP jest ponownie łamany. Ponadto, zdaniem skarżącej, nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności miało służyć jedynie utrudnieniu dochodzenia jej prawa, gdyż pozwala na wykonanie robót zanim decyzja się uprawomocni. J. K. podkreśliła, że w przypadku uznania jej racji przez Naczelny Sąd Administracyjny likwidacja uciążliwości będzie bardziej kosztowna dla budżetu państwa. Jednocześnie poinformowała, że w przypadku uznania racji Zarządu Dróg Wojewódzkich, będzie domagała się wykupienia całej działki wraz z budynkami, zgodnie z art. 13 ust. 3 ustawy. J.K. podniosła dodatkowo, że na drodze wojewódzkiej nr [...] nie zostały przeprowadzone badania ruchu pieszych. W opinii skarżącej, przedmiotowa droga prawie w ogóle nie jest uczęszczana przez pieszych, a zwiększenie ruchu drogowego miało miejsce jedynie do czasu doprowadzenia autostrady do S. Od tego momentu, przy braku zjazdu z autostrady na drogę nr [...] ruch na tej drodze wyraźnie zmalał , stad brak uzasadnienia dla nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. J.K. podała , że droga przy jej posesji przebiega w terenie zabudowanym , co umożliwia wykonanie chodnika poprzez budowę rowu krytego , co byłoby rozwiązaniem tańszym niż planowana budowa chodnika. Drugi z odwołujących się W.S. wskazał, iż jest właścicielem działek o nr. [...] i [...] leżących na terenie zabudowanym wsi N. Podważył zasadność zajęcia jego nieruchomości pod budowę zaprojektowanego chodnika , podniósł, że pierwszy etap przebudowy drogi wykonano niezgodnie z zatwierdzonym projektem nie licząc się z ochroną jego interesów. Organ odwoławczy podkreślił w pierwszej kolejności , że na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 listopada 2011r. w sprawie utworzenia Ministerstwa Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej ( Dz.U.250,poz. 1503) Ministerstwo Infrastruktury z dniem 18 listopada 2011r. uległo przekształceniu w Ministerstwo Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej w myśl §1ust.2 pkt.1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18.11.2011r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej ( Dz.U.nr 298 poz. 1494) organ ten kieruje m.in. działaniem administracji rządowej budownictwo, gospodarka przestrzenna i mieszkaniowa – a więc jest organem wyższego stopnia do którego służy odwołanie od wydanej przez wojewodę decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Wobec powyższego rozpatrując odwołania od decyzji Wojewody [...] nr [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej ponownie rozpatrzył wniosek inwestora z dnia 31 stycznia 2011r. uzupełniony pismem z dnia 25 maja 2011 r., przeanalizował materiał dowodowy zgromadzony przez organ pierwszej instancji, zbadał prawidłowość przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania i wydanej przez Wojewodę [...] decyzji Nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie drogi wojewódzkiej nr [...][...], na odcinku od km 29+400 do km 30+700 wraz z infrastrukturą, jak również rozpatrzył zarzuty podniesione przez odwołujących się po dokonaniu analizy zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy uznał, że wniosek inwestora z dnia 31 stycznia 2011 r., skorygowany ostatecznie w dniu 25 maja 2011 r., jest kompletny, tj. zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 11d ust. 1 ustawy z 10.04.2013 r. o szczegółowych zasadach przygotowania i realizacji w zakresie dróg publicznych ( zw. dalej ustawą). Przed złożeniem wniosku inwestor, zgodnie z art. 1 lb ust. 1 ustawy, uzyskał opinię: Zarządu Województwa [...], wyrażoną w piśmie z dnia 21 kwietnia 2010 r., znak: [...]; Zarządu Powiatu [...], wyrażoną w postanowieniu Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., znak: [...]; Zarządu Powiatu w [...], wyrażoną w piśmie z dnia 14 kwietnia 2010 r., znak: [...]; Burmistrza Miasta-Gminy [...], wyrażoną w piśmie z dnia 12 kwietnia 2010 r., znak: [...]; Urzędu Gminy [...], wyrażoną w piśmie z dnia 7 maja 2010 r., znak: [...]. Zgodnie z treścią art. 11d ust. 1 ustawy do wniosku z dnia 31 stycznia 2011 r., uzupełnionego ostatecznie pismem z dnia 25 maja 2011 r., załączono mapę w skali 1:500, na której przedstawiono proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu. Ponadto, do wniosku załączono analizę powiązania projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi, mapy w skali 1:2000, zawierające projekty podziału nieruchomości oraz określenie zmian w dotychczasowej infrastruktury zagospodarowania terenu. Do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej inwestor dołączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Zgodnie z art. 20 ust. 4 ww. ustawy, do projektu dołączono oświadczenie projektanta i sprawdzającego o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany został uzgodniony przez Zespół Uzgadniania Dokumentacji Projektowej przy Starostwie Powiatowym w [...] (opinia nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., uzgadniająca lokalizację oświetlenia ulicznego dla zatok autobusowych). Po dokonaniu analizy przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego, Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej stwierdził, że jest on zgodny z art. 34 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane oraz z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133, z późn. zm.). Na podstawie § 14 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462), do wniosku o pozwolenie na budowę lub odrębnego wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego, złożonego przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe. Zgodnie z art. 11 d ust. 1 pkt 8 ustawy do wniosku inwestor załączył także opinie: Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] maja 2010 r., znak: [...]; [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] października 2009 r., znak: [...]. Co do pozostałych opinii, wskazanych w art. lid ust. 1 pkt 8 ustawy, należy zauważyć, iż inwestor nie miał obowiązku ich przedkładania, gdyż w obszarze projektowanej inwestycji nie znajdują się tereny, z których istnieniem ustawodawca wiąże skutek uzyskania stosownych uzgodnień. Planowana inwestycja zlokalizowana jest bowiem poza pasem technicznym i ochronnym morskich portów i przystani, poza terenami górniczymi oraz poza obszarami linii kolejowych, nie obejmuje ona także gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa, będących w zarządzie Lasów Państwowych, jak również w obszarze inwestycji nie występują miejscowości uzdrowiskowe, co powoduje, że inwestycja nie wymaga uzyskania opinii dyrektora właściwego urzędu morskiego, właściwego organu nadzoru górniczego, zarządcy infrastruktury kolejowej dyrektora właściwej regionalnej dyrekcji Lasów państwowych i ministra właściwego do spraw zdrowia. Do wniosku inwestor dołączył także – zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 9 ustawy ostateczną decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] czerwca 2009r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Organ pismem z dnia 23 marca 2011r. zawiadomił o wszczęciu postepowania w sprawie. Zawiadomił wnioskodawcę oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem. Pozostałe strony postępowania poinformowane zostały o wszczęciu postępowania w drodze obwieszczeń w urzędzie wojewódzkim , urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi na stronach internetowych tych gmin a także w prasie lokalnej ( art. 11d ust. 5 ustawy ). Ponieważ do Wojewody wpłynęły uwagi i zastrzeżenia stron dotyczące zakresu planowanej inwestycji oraz sposobu jej realizacji organ przesłał je inwestorowi w celu zajęcia stanowiska , co do zawartych w nich uwag. Do kwestii poruszanych przez strony inwestor ustosunkował się w pismach z 23 maja i 3 czerwca i 24 czerwca 2011r. wskazują na racjonalność i optymalność przyjętego we wniosku wariantu przebiegu planowanej inwestycji. W ocenie organu odwoławczego kontrolowana decyzja czyni zasadność wymogom przedstawionym w art. 11f ust. 1 ustawy zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie. Decyzja zawiera wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, określenie linii rozgraniczających teren inwestycji (mapa w skali 1:500 przedstawiająca proponowany przebieg drogi oraz linie rozgraniczające teren, będąca załącznikiem Nr 2 do zaskarżonej decyzji). Decyzja zawiera także zatwierdzenie podziału nieruchomości (mapy w skali 1:2000 będące załącznikami Nr 3 do zaskarżonej decyzji). Ponadto, na mocy przedmiotowej decyzji zatwierdzono projekt budowlany będący załącznikiem Nr 1 do niniejszej decyzji. W decyzji określono także nieruchomości, które stają się z mocy prawa własnością Województwa [...], jak również określono szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych oraz szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru na budowie, ustalono warunki dotyczące przebudowy istniejących sieci uzbrojenia terenu oraz warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa, jak również określono wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Analizując zaskarżoną decyzję Nr [...] Wojewody [...] pod kątem spełnienia warunku określonego w art. 16 ust 2 ustawy Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej stwierdził, iż rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji nie zawiera określenia terminu wydania nieruchomości objętych liniami rozgraniczającymi teren inwestycji. Organ zauważył, iż Wojewoda [...], po uwzględnieniu wniosku inwestora, na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy nadał zaskarżonej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, który w myśl ust. 3 ww. artykułu zobowiązuje do niezwłocznego wydania nieruchomości oraz uprawnia do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie przez właściwego zarządcę drogi i rozpoczęcia robót budowlanych. Stosownie do art. 16 ust. 2 ustawy decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej określa termin odpowiednio wydania nieruchomości lub wydania nieruchomości i opróżnienia lokali oraz innych pomieszczeń. Termin ten nie może być krótszy niż 120 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. Stwierdził jednakże, iż użycie w art. 16 ust. 2 ustawy sformułowania "decyzja (...) określa (...)" oznacza, iż wskazanie terminu, o którym mowa w tym przepisie jest obligatoryjne. Wobec powyższego, w ocenie organu odwoławczego, obowiązek zamieszczenia w sentencji decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zapisów w przedmiocie określenia terminu wydania nieruchomości istnieje niezależnie od faktu nadania temu rozstrzygnięciu rygoru natychmiastowej wykonalności. Bowiem uzyskanie przez omawianą decyzję waloru ostateczności skutkuje ustaniem rygoru natychmiastowej wykonalności, wobec czego wykonanie tej decyzji wynika z faktu jej ostateczności, a nie przymiotu natychmiastowej wykonalności. Jakkolwiek wykonanie decyzji z rygorem natychmiastowej wykonalności i następnie uzyskanie przez decyzję waloru ostateczności nie cofa skutków faktycznych wykonania tej decyzji w czasie obowiązywania rygoru natychmiastowej wykonalności (por. M. Wolanin Ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Komentarz. Warszawa 2010), to w przypadku nieobjęcia nieruchomości w posiadanie przez właściwego zarządcę drogi do dnia w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna, konieczne staje się rozstrzygnięcie w przedmiocie określenia terminu wydania nieruchomości niezbędnych dla realizacji inwestycji. Tak więc w przypadkach nieobjęcia nieruchomości w posiadanie przez zarządcę drogi do dnia w którym decyzja o zezwoleniu inwestycji drogowej stanie się ostateczna , zastosowanie znajdzie termin określony w decyzji zgodnie z art. 16.ust.1 ustawy. W związku z tym organ odwoławczy na podstawie art. 123§1 pkt 2 kpa uchylił w sentencji decyzji organu I instancji zapis dotyczący rygoru natychmiastowej wykonalności , orzekając w tym zakresie zgodnie z art. 16 ust.2. W ocenie organu odwoławczego kontrolowana decyzja czyni zadość wymogom ustawy z 10.04.2003r. Zgodnie z art. 11 ust. 3 ustawy Wojewoda [...] doręczył decyzję z dnia [...].06.2011r. wnioskodawcy zawiadamiając pozostałe strony postępowania o jej wydaniu w drodze obwieszczeń na tablicy ogłoszeń i na stronie internetowej Urzędu Wojewódzkiego w [...] Urzędu Gminy [...] Urzędu Miasta Gminy [...] oraz w prasie lokalnej. Dotychczasowych właścicieli i użytkowników nieruchomości organ poinformował o wydaniu decyzji w drodze zawiadomień wysłanych na adresy wskazane w katasrze nieruchomości. Odnosząc się do zarzutów dotyczących niekorzystnych rozwiązań lokalizacyjnych przyjętych w decyzji organu I instancji ( m. in. budowy chodnika) organ wyjaśnił, że zgodnie z przepisami ustawy z 10.04.2003r. Wojewoda pełni w procesie budowy drogi publicznej funkcję organu administracji który jest zobowiązany wyłącznie do wydania decyzji w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie jest natomiast upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji ani tez do zmiany proponowanych przez inwestora rozwiązań. To inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno – wykonawczych inwestycji mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. Inwestor jest zatem kreatorem miejsca , sposobu i kształtu realizacji inwestycji , natomiast organ orzekający w sprawie zezwolenia na realizację tej inwestycji wyznacza dopuszczalne prawem granice tej kreacji, poprzez dokonywanie oceny prawnej, kończącej się aktem władztwa publicznego, zakreślającego te granice. Zadaniem organu jest bowiem sprawdzenie, czy wyznaczone przez wnioskodawcę linie rozgraniczające pas drogowy odpowiadają woli ustawodawcy wyrażonej w innych regulacjach prawnych, mających znaczenie dla wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Organ zaznaczył, iż skoro ustawodawca precyzyjnie określił zakres wniosku składanego przez inwestora drogi publicznej, to porównując jego zawartość (wraz z załącznikami) z ustawowo wyznaczoną treścią orzeczniczą decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, określoną w art. 11 f ust. 1 ustawy, organy orzekające nie mogą modyfikować ustaleń i parametrów zawartych we wniosku o wydanie ww. decyzji, jeżeli nie wynika to z wiążących organ przepisów prawa. Organy wydające decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej są uprawnione jedynie do oceny prawnej całości przedsięwzięcia inwestycyjnego i dokumentacji przedłożonej przez wnioskodawcę. Tylko bowiem stwierdzenie przez organ, iż kształt inwestycji w wersji zgłoszonej we wniosku narusza normę wynikającą z określonych przepisów prawa, zobowiązuje ten organ do odmowy wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w wersji wnioskowanej przez zarządcę drogi publicznej . W tej sytuacji Wojewoda [...], ani także Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej nie mogli dokonać zmian w przedstawionej przez wnioskodawcę koncepcji przebiegu budowy ww. drogi. Przy czym przepisy ustawy nie określają obowiązku przedstawienia przez wnioskodawcę różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji, dlatego też organ orzekający pierwszej instancji miał jedynie obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem takiego wariantu, jaki przedstawił wnioskodawca. W tym zakresie organ dokonał w niniejszej sprawie takiej oceny, i ocena ta, w ocenie organu odwoławczego, nie narusza prawa. Organ podkreślił, iż przy opracowaniu koncepcji lokalizacji inwestycji drogowej na danym terenie, inwestor musi uwzględnić wszystkie ograniczenia prawne, wynikające z ustaw szczególnych, jak również ograniczenia faktyczne, w tym również skutki finansowe dla planowanego przebiegu przedsięwzięcia. Natomiast organ właściwy do wydania decyzji pozwalającej na realizację inwestycji drogowej, winien wykazać, iż wywłaszczenie uzasadnione jest konkretną potrzebą związaną z realizacją celu publicznego. Organ winien zatem rozważyć zwrócenie się do inwestora o zajęcie stanowiska w tej kwestii (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2009 r., sygn. akt. IV SA/Wa 1128/09). Uwzględniając powyższe, organ pismem z dnia 30.01.2012r. wezwał inwestora do wypowiedzenia się co do kwestii poruszonych przez odwołujących się m.in. możliwości rezygnacji budowy chodnika wzdłuż drogi wojewódzkiej nr. [...]. Inwestor w piśmie z dnia 6.02.2012r. odpowiedział na zarzuty odwołujących się i przedstawił argumenty przemawiające za przyjętą lokalizacją inwestycji. Organ odwoławczy podniósł również, że w piśmie z dnia 17.02.2012r. J. K. wskazała , iż na wcześniejszym etapie budowy przedmiotowej drogi został zlikwidowany zjazd do jej nieruchomości, przy czym podkreśliła , że ta inwestycja została zrealizowana niezgodnie z przepisami prawa , zaś wykonanie objętej pozwoleniem w niniejszej sprawie inwestycji utrwaliłoby niezgodny z przepisami prawa stan faktyczny. Wyjaśniła , że działka o nr. ew. [...] posiadała zjazd. Powołując się na art. 29 ust. 2 ustawy z 21.03.1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115, z późn. zm.), art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane oraz na orzecznictwo sądowo-administracyjne, wskazała na konieczność zapewnienia przez inwestora dostępu nieruchomości do drogi publicznej. Mając na uwadze powyższe oraz fakt, że w wyniku rozbudowy drogi został zlikwidowany wcześniej istniejący jedyny zjazd z jakiejkolwiek drogi do nieruchomości skarżącej, żądanie uzupełnienia decyzji Wojewody [...] o wybudowanie zjazdu jest zdaniem skarżącej zasadne. Ponadto J.K. poinformowała, że na odcinku [...] nie ma ograniczenia w ruchu pojazdów, polegającego na wprowadzeniu ruchu wahadłowego. Zdaniem skarżącej, ruch lokalny samochodów ciężarowych jest obecnie znikomy i ulegnie dodatkowemu zmniejszeniu, gdy samochody ciężarowe pojadą bezpośrednio autostradą z pominięciem drogi wojewódzkiej nr [...]. Skarżąca ponowiła wyrażony w odwołaniu z dnia 3 sierpnia 2011 r. wniosek o budowę chodnika na rowie krytym, argumentując że takie rozwiązanie zostało przyjęte na odcinku niezabudowanym wsi N., gdzie nie ma przeszkód terenowych i ogrodzeń. Jednocześnie wskazała na niebezpieczeństwa wynikające z budowy głębokich rowów tuż przy jezdniach. Ponadto, w opinii skarżącej, brak jest uzasadnienia dla budowy projektowanego chodnika z uwagi na znikomy ruch lokalny, który się po nim odbywa. Skarżąca wyjaśniła ponadto, że w okresie zimy istniejący chodnik jest całkowicie zasypany śniegiem i nie nadaje się do przejścia, natomiast w okresie letnim był on całkowicie zarośnięty chwastami. Skarżąca podniosła także zarzuty w odniesieniu do procedury wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wskazując że jako strona mająca nieruchomość w strefie oddziaływania obiektu, powinna być informowana na każdym etapie podejmowania takiej decyzji oraz powinna mieć prawo odwołania się od niej. Zdaniem skarżącej, karta informacyjna przedsięwzięcia wykonana na zlecenie inwestora i przez niego finansowana, bez dopuszczenia wykonania niezależnej oceny porównawczej, była obciążona wadą prawną i nie mogła stanowić przesłanki do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W.S. w piśmie z dnia 20 lutego 2012r. zarzucił usiłowanie rozdzielenia niezgodnego z prawem wybudowanie pierwszego etapu przebudowy drogi wojewódzkiej nr [...] od dalszego kontynuowania jej przebudowy podnosząc, że budowa drogi objęta w/w zezwoleniem powinna być poprzedzona naprawieniem dotychczasowych nieprawidłowości m.in. umieszczeniem w projekcie zjazdów z drogi wojewódzkiej do wszystkich jego działek. W konsekwencji wniósł o wznowienie postepowania i stwierdzenie nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody oraz o stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji. W piśmie z dnia 17.05.2012r. J.K. wyjaśniła nadto , że na skutek przebudowy drogi wojewódzkiej nr [...] która była wykonana w 2008r. został zlikwidowany zjazd z tej drogi na jej działkę o nr. [...] i sprawa ta stanowi przedmiot postępowania sądowo – administracyjnego. Podniosła , że uwzględnienie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowalnego , powoduje, że decyzja jest niezgodna z przepisami prawa. Odnosząc , się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez odwołujących się od decyzji organu I instancji oraz po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego w sprawie organ uznał , że planowane przez inwestora rozwiązanie i argumenty przemawiają za ich prawidłowością. Budowa chodnika , pozwoli na separację ruchu pieszych od ruchu samochodowego umożliwiając tym samym wygodny i bezpieczny sposób poruszania się po drodze. Organ przywołał również § 43 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie z 1999r. podnosząc iż odległości jakie powinny być zachowane pomiędzy chodnikiem a krawędzią drogi G (to do tej kategorii jest zaliczona przedmiotowa droga) nie powinna być mniejsza niż 3,5m. Jedynie w wyjątkowych wypadkach określonych w ust. 3 w/w przepisu , dopuszcza się sytuowanie chodnika bezpośrednio przy jezdni , jednakże w przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Wobec tego nie zasługuje na uwzględnienie propozycja W.S. dotycząca wybudowania chodnika przy krawędzi drogi oraz zaproponowana przez J.K. budowa ścieżki rowerowej wzdłuż Parku Krajobrazowego [...] zamiast planowanej budowy chodnika. Jednocześnie organ podkreślił, że Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej zbadał w toku postępowania odwoławczego niezbędność zajęcia części należącej do odwołujących się działek dla realizacji przedmiotowej inwestycji, co znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie (m.in. pismo Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 30 stycznia 2012 r., znak: [...]). Ustosunkowując się do zarzutu J.K., że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. nie realizuje zapisów art. 11f ust. 1 pkt 4 ustawy z uwagi na brak zapewnienia skarżącej dostępu do drogi publicznej, organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane "obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy (...) projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, (...) zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej". Przy czym brak jest przepisu prawa, który nakazywałby zapewnienie określonego charakteru dostępu do drogi publicznej, ewentualnie dostępu do określonej kategorii dróg publicznych, bądź projektowanie dostępu zgodnie z żądaniem osoby zainteresowanej (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 stycznia 2010 r., sygn. akt: IV SA/Wa 1732/09, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2010 r., sygn. akt: II OSK 875/10). Ponadto, wyjaśnił, że definicję dostępu do drogi publicznej zawiera art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu, zgodnie z którym pod tym pojęciem należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Jakkolwiek, stosownie do treści art. 11i ust. 2 ustawy "w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym", to jednak biorąc od uwagę fakt, iż zasady użytkowania i zagospodarowania przestrzennego nieruchomości przyległych do drogi wynikają z ustawy o planowaniu lub też z aktów prawnych wydanych na podstawie tej ustawy, dla możliwości użytkowania i zagospodarowania nieruchomości istotne jest aby nieruchomości te posiadały dostęp do drogi publicznej wypełniający definicję z art. 2 pkt 14 w/w ustawy. Przy czym w orzecznictwie wskazuje się , iż warunek dostępu do drogi publicznej jest spełniony zawsze wtedy kiedy na działkę można się dostać – zgodnie z prawem z drogi publicznej . Przy czym ustawodawca nie stawia wymagań co do rodzaju tego dostępu. Organ podkreślił , że J.K. posiadała dostęp do drogi publicznej poprzez sąsiadującą z działką nr [...] nieruchomością o nr. Ew. [...] której była właścicielką w dniu wydania decyzji organu I instancji Wojewody [...]. Dopiero umową darowizny zawartą w dniu [...] sierpnia 2011r. J.K. przeniosła prawo własności tej działki na inną osobę. W ocenie organu żądanie w/w o wybudowaniu zjazdu z drogi publicznej do jej nieruchomości o nr [...] nie zasługuję na uwzględnienie. Zgodnie z art. 29 ust. I ustawy o drogach publicznych przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2 ww. przepisu. Zastrzeżenie powyższe dotyczy sytuacji, w której w przypadku budowy lub przebudowy drogi to zarządca drogi obowiązany jest do budowy lub przebudowy zjazdów. Jednakże obowiązek ten występuje tylko w odniesieniu do zjazdów istniejących (w sensie prawnym, a więc legalnych), co oznacza, iż musiały one być formalnie ustanowione przed rozpoczęciem budowy lub przebudowy drogi. Natomiast, gdy koniecznym jest utworzenie nowego zjazdu, zezwolenie na jego usytuowanie wydaje właściwy zarządca drogi. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wyjaśnił, że skarżąca przed rozpoczęciem robót budowlanych wynikających z realizacji przedmiotowej inwestycji nie posiadała zjazdu do należącej do niej nieruchomości nr [...], co potwierdza materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Organ zauważył, że zgodnie z dyspozycją wyrażoną w art. 11d ust. I pkt I ustawy, inwestor załączył do przedmiotowego wniosku mapę przedstawiającą proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, sporządzoną przez geodetę upr. Mgr inż. M.G. (upr. bud. [...]). Z ww. dokumentu wyraźnie wynika, że w dniu złożenia wniosku o wydanie przedmiotowej decyzji Wojewody [...] brak było zjazdu do należącej do skarżącej nieruchomości nr [...]. Powyższe potwierdzają zapisy zawarte na mapie z wytyczonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, przedstawiającej proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, będącej załącznikiem Nr 2 do zaskarżonej decyzji Wojewody [...]. Również z wyjaśnień udzielonych przez inwestora w pismach z dnia 6 lutego 2012 r., znak: [...], z dnia 9 marca 2012 r., znak: [...], oraz z dnia 2 maja 2012 r., znak: [...], wynika, że w dniu wydania zaskarżonej decyzji Wojewody [...], tj. w dniu [...] czerwca 2011 r., brak było zjazdu do działki nr [...], zaś projekt budowlany zatwierdzony zaskarżoną decyzją Wojewody [...] nie ingeruje w aktualny sposób obsługi komunikacyjnej ww. działki nr [...]. Ponadto, sama skarżąca w piśmie z dnia 17 maja 2012 r. przyznała, że na skutek przebudowy drogi w 2008 roku legalny istniejący zjazd na działkę nr [...] został w sposób niezgodnie z prawem zlikwidowany. Tym samym potwierdziła , iż zjazd na w/w działkę został zlikwidowany podczas prac prowadzonych na kilka lat przed datą w której wpłynął wniosek o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej objętej przedmiotową decyzją Wojewody [...]. Również z wyroku Sądu Rejonowego w [...] wydanego dnia [...].10.2011r. w sprawie [...], że zjazd na działkę odwołującej się o nr. [...] `został zlikwidowany przed 2008r. , zaś w czasie prac przebudowie drogi zgłoszonych do odbioru w dniu 19.12.2008r. nie dokonano jego odtworzenia. Organ podkreślił , że zgodnie z przepisem art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych odwołującej się przysługuje prawo wystąpienia z wnioskiem do zarządcy drogi o zezwolenie na lokalizację zjazdu z drogi wojewódzkiej nr [...] na działkę [...]. W konsekwencji organ wyjaśnił , że przebudowa drogi wojewódzkiej dokonana w 2008r. polegająca na prowadzonych na podstawie zgłoszenia robót budowlanych – nie jest w żaden sposób powiązana z inwestycją objętą kontrolowanej decyzji Wojewody [...], realizowaną na podstawie ustawy z 10.04.2003r. o szczegółowych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nie stanowi również wcześniejszego etapu tego przedsięwzięcia. W tej sytuacji organ podkreślił , że nie jest zadaniem organu architektoniczno – budowalnego ocena innego postepowania w stosunku do którego zgłoszono zastrzeżenia z przepisami Prawa budowlanego kontrola zgodności wykonywania robót budowlanych z przepisami prawa budowlanego, projektem budowlanym i warunkami określonymi w decyzji zatwierdzającej projekt budowlany należy do zadań odpowiednich organów nadzoru budowlanego. Z art. 83 ust. 3 w zw. z art. 82 ust. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane wynika, iż organem pierwszej instancji właściwym do kontroli prawidłowości robót i obiektów budowlanych, w tym, w stosunku do dróg publicznych krajowych i wojewódzkich, wraz z obiektami i urządzeniami służącymi do utrzymania tych dróg i transportu drogowego oraz sytuowanymi w granicach pasa drogowego sieciami uzbrojenia terenu – niezwiązanymi zużytkowaniem drogi jest wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego. Z uwagi na powyższe, ewentualne zarzuty podnoszone w stosunku do inwestycji zrealizowanej na podstawie zgłoszenia robót budowlanych powinny być kierowanego do ww. organu, jako organu właściwego w sprawie. W sytuacji niniejszej sprawie organ podkreślił , że projekt budowlany zatwierdzony przedmiotową decyzją przewidywał jedynie budowę dwóch zjazdów przy czym żaden nie dotyczył nieruchomości odwołującej się. Zarzuty zaś , dotyczące procedury wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w ocenie organu nie zasługują na uwzględnienie z uwagi na fakt , że odnoszą się one do odrębnego postępowania prowadzonego na podstawie przepisów innej ustawy i nie mogą stanowić przedmiotu postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę. Za bezzasadny organ uznał, zarzut zgodnie z którym brak było uzasadnienia dla nadania decyzji Wojewody [...] rygoru natychmiastowej wykonalności. Zauważył, iż zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy, decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności na wniosek właściwego zarządcy drogi, uzasadniony interesem społecznym lub gospodarczym. Podkreślił, że powyższe przesłanki zostały w przedmiotowej sprawie spełnione, a mianowicie Wojewoda [...] nadając, na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy, niniejszej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności działał na wniosek uprawnionego podmiotu (inwestora), który wniósł o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności pismem z dnia 25 maja 2011 r., znak: [...]. Ponadto, inwestor wykazał istnienie przesłanek do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności wskazując, że przemawia za tym ważny interes społeczny i gospodarczy, w tym konieczność poprawy bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W konsekwencji organ uznał, że nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej jest zasadne oraz zgodne z prawem i brak jest przesłanek do jego uchylenia. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli J.K. i W.S. Wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] skarżący zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 6 art.7 i art.8 kpa zaś decyzji organu I instancji naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Wskazali , że wykonanie w/w decyzji której nadano rygor natychmiastowej wykonalności przed jej uprawomocnieniem może wywołać czyn zagrożony karą. Poza tym wskazali, że decyzja Wojewody [...] jest dotknięta jedną z wad o których mowa w art. 156§ 1 kpa. co może stanowić podstawę do stwierdzenia jej nieważności. W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W tym miejscu należy wskazać , że skarga wniesiona przez W.S. została odrzucona postanowieniem Sądu wydanym dnia 21 marca 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, lecz także powinien wadliwość kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia pod kątem jego zgodności z prawem, Sąd bada, czy organ administracyjny ustalił stan faktyczny zgodnie z obowiązującymi przepisami, a następnie, czy do tak ustalonego stanu faktycznego zastosował właściwe przepisy oraz czy przepisy te prawidłowo zinterpretował. Biorąc pod uwagę powyższą regulację należy uznać , że zaskarżona decyzja nie narusza prawa , a skarga nie jest zasadna Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2012r. wydana w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie drogi wojewódzkiej nr [...][...] na odcinku od km.29+400 do km 30+700 wraz z infrastrukturą – zmieniająca decyzję organu I instancji tj. Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. poprzez ustalenie terminu wydania nieruchomości objętych inwestycją i utrzymującą tą decyzje w jej pozostałej części w całości. Kontrolowana decyzja była wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych tzw. spec ustawy drogowej. Podkreślić należy, że celem spec ustawy drogowej, która ma charakter epizodyczny (obowiązuje do 31 grudnia 2020r.) jest uproszczenie procedur dotyczących wydawania aktów administracyjnych warunkujących rozpoczęcie budowy drogi publicznej. Skróceniu czasu wydawania tych rozstrzygnięć służy przede wszystkim połączenie w jednej decyzji administracyjnej rozstrzyganie o ustaleniu lokalizacji drogi, zatwierdzanie podziału nieruchomości, przejmowanie jej na własność publiczną i zatwierdzanie projektu budowlanego stanowiące pozwolenie na budowę. W przepisach art. 11 d ust. 1 w punktach 1 - 9 spec ustawa drogowa wymienia enumeratywnie warunki, jakie powinien spełniać wniosek o lokalizację inwestycji drogowej, który zgodnie z art. 11 b ust. 1 winien być złożony po uzyskaniu opinii organów w nim wymienionych. Natomiast przepis art. 11 f ust. 1 spec ustawy drogowej w punktach 1 - 8 wskazuje elementy jakie decyzja ta winna zawierać. Zgodnie z art. 11d ust. 1 spec ustawy drogowej wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności: 1) mapę w skali co najmniej 1:5.000 przedstawiającą proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, oraz istniejące uzbrojenie terenu; 2) analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi; 3) mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, sporządzone zgodnie z odrębnymi przepisami; 4) określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu; 5) cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, aktualnym na dzień opracowania projektu; 6) opinie właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków - w odniesieniu do dóbr kultury chronionych na podstawie odrębnych przepisów, 7) wymagane przepisami odrębnymi decyzje administracyjne. Jak wynika z analizy akt sprawy, przedłożona przez inwestora dokumentacja spełnia ustawowe wymogi. Do wniosku dołączony został komplet dokumentów wymaganych na podstawie art. 11 d ust. 1 i art. 116 ust. 1 w/w/ustawy. Dokonują kontroli zaskarżonej decyzji, jednocześnie odnosząc się do zarzutów skarżącej m.in. dotyczącego przebiegu planowanej inwestycji, czy budowy planowanego chodnika, przede wszystkim wskazać trzeba na ugruntowane w orzecznictwie sądowo administracyjnym stanowisko, że przepisy spec ustawy drogowej nie upoważniają organów orzekających do oceny racjonalności czy słuszności rozwiązań projektowych przyjętych we wniosku o udzielanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 46/07 (w:) LEX nr 338845 został sformułowany pogląd, że "wojewoda pełni w procesie budowy drogi krajowej funkcję organu administracji, który jest zobowiązany wyłącznie do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji i pozwolenia na budowę, nie jest natomiast upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. Inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji". Rola organu wydającego przedmiotową decyzję sprowadza się zatem do opisania dyspozycji i uwarunkowań dla inwestycji drogowej w zakresie wskazanym w art. 11f ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji. W tym miejscu zauważyć należy, że zgodnie z art. 11c ustawy drogowej, do postępowań w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej zastosowanie mają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem przepisów niniejszej ustawy. Konstrukcja obowiązujących w dacie orzekania przepisów ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji dowodzi, że uregulowane nią postępowanie w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej toczyło się z wniosku, co powoduje związanie organów orzekających w tych sprawach treścią złożonego wniosku. W toku postępowania organy winne były zatem ocenić kompletność tego wniosku oraz ustalić czy spełnia on inne przesłanki określone przepisami ustawy. Jednakże podkreślić należy, że związanie wnioskiem zarządcy drogi nie oznacza, iż orzekający w sprawie organ może go jedynie uwzględnić w całości wydając zezwolenie na realizację inwestycji drogowej zgodne z wnioskiem, bądź odmówić wydania takiej decyzji. Oznacza to, że organ pierwszej instancji może taki wniosek uwzględnić w części i odmówić udzielania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w pozostałej części. Podobnie organ odwoławczy jest władny uchylić taką decyzję w przypadku stwierdzenia, że była ona dotknięta wadą, z tym jednak zastrzeżeniem, że organ ten (podobnie jak i sąd administracyjny) nie będzie mógł uchylić takiej decyzji w całości, gdy wadą była dotknięta tylko część decyzji dotycząca odcinka drogi, nieruchomości, działki (art. 11 gust. 3 spec ustawy drogowej). Niewątpliwie przy opracowaniu koncepcji lokalizacji inwestycji drogowej na danym terenie, inwestor musi uwzględnić wszystkie ograniczenia prawne, wynikające z ustaw szczególnych, jak również ograniczenia faktyczne, w tym również skutki finansowe, dla planowanego przebiegu przedsięwzięcia. W tej sytuacji w ocenie Sądu w oparciu o zgromadzone w sprawie dowody organy orzekające dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych i na ich podstawie wydały zgodną z przepisami prawa decyzję. Sąd nie dopatrzył się naruszenia zamieszczonej w art. 7 kpa zasady uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Brak było także podstaw do postawienia zaskarżonej decyzji zarzutu naruszenia art. 77 kpa. W ocenie Sadu także uzasadnienia decyzji obu instancji spełniają wymogi wynikające z art. 107§ 3 kpa. W tym miejscu należy podnieść , iż zarzuty skarżącej nie mogły mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. I tak zarzut wadliwości decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...].06.2009r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia dotyczy rozstrzygnięcia wydanego w odrębnym postępowaniu i nie może stanowić przedmiotu oceny w postępowaniu w niniejszej sprawie. Zarzut pozbawienia działki o nr. [...] zjazdu na drogę publiczną również nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Już z pism samej skarżącej ( także ze skargi) wynika że pierwszy etap przebudowy drogi wraz z robotami dotyczącymi zjazdów był bowiem wykonywany w 2008r. w ramach dokonanego zgłoszenia z dnia 19.08.2008r. i postępowanie administracyjne obejmujące wykonane wówczas roboty budowlane toczy się przed organem nadzoru budowlanego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postepowaniu prze sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153. Poz. 1270 ze zm) orzekł jak w sentencji.