VII SA/Wa 506/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2014 r., nr: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji W dniu 12 lutego 2014 r. (data stempla urzędu pocztowego) J. S., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r., nakazującą skarżącemu rozbiórkę budynku mieszkalnego jednorodzinnego o skrajnych wymiarach 11,30 m x 11,30 m, usytuowanego na działce nr ew. [...] przy ul. L. [...] w T., zrealizowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Skarga zawierała wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, niepoparty jednak żadnym uzasadnieniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co prawda wniosek nie zawiera uzasadnienia, lecz Sąd ma na uwadze, że obowiązek kierowania się zasadą skargowości kończy się na etapie wszczęcia postępowania w sprawie wstrzymania wykonania. Na etapie rozpoznawania wniosku Sąd winien wziąć pod rozwagę również i te okoliczności, które nie zostały powołane przez skarżącego (tak: Naczelny Sąd Administracyjny, postanowienie z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/05). Sąd uwzględnił fakt, że zaskarżona decyzja dotyczy domu mieszkalnego, na którego budowę, jak wynika z pisma skarżącego z dnia 2 maja 2013 r., skierowanego do organu pierwszej instancji, skarżący z rodziną poniósł ogromne koszty i nie byłby w stanie ponieść kosztów rozbiórki i wyniesienia gruzu. Z pisma skarżącego z dnia 2 października 2013 r., również skierowanego do organu powiatowego, wynika, że jest on jedyną osobą pracującą w rodzinie i rozbiórka go zrujnuje. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie spełnione zostały ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Co do zasady wykonanie rozbiórki obiektu budowlanego pociąga za sobą trudne do odwrócenia skutki, bowiem prowadzi do zniszczenia co najmniej części użytych do jego budowy materiałów budowlanych. Wykonanie rozbiórki może pociągnąć za sobą także niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody właścicielowi obiektu w związku z koniecznością jego odbudowy, jeżeli okazałoby się, że w wyniku uwzględnienia skargi decyzja nakładająca obowiązek rozbiórki zostałaby uchylona. Wówczas udzielona właścicielowi obiektu ochrona sądowa może okazać się iluzoryczna (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2012 r. sygn. akt II OZ 785/12). Kierując się powyższą argumentacją, Sąd rozstrzygnął jak w postanowieniu.