VII SA/Wa 519/15

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie - Ewa Kowalska - Hupko po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adw. J. G. o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2015 r. znak [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia: 1. przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. J. G. tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 147,60 zł (sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy), w tym kwotę 27,60 zł (dwadzieścia siedem złotych sześćdziesiąt groszy), stanowiącą 23% podatku VAT, 2. oddalić wniosek adw. J. G. o przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w pozostałym zakresie, 3. oddalić wniosek w zakresie żądania zwrotu niezbędnych, udokumentowanych wydatków. Postanowieniem z dnia 11 maja 2015 r. przyznano J. K. prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w Warszawie, pełnomocnikiem skarżącego wyznaczony został adw. J. G.. Wyrokiem z dnia 23 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2015 r. Przy piśmie z dnia 18 października 2015 r. adw. J. G. nadesłał opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wydanego w sprawie wyroku. Wniósł jednocześnie o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z tytułu sporządzenia ww. opinii, w wysokości 150% stawki minimalnej, z uwagi na zaangażowanie oraz nakład pracy konieczny dla dokonania analizy akt i sporządzenia opinii. Pełnomocnik wniósł ponadto o zwrot wydatków w kwocie 16,80 zł, poniesionych w związku z wysyłaniem pism procesowych. W tym stanie rzeczy stwierdzono, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W przypadku adwokatów regulacje powyższe znajdują się w Rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 461). Jego stosowanie w niniejszej sprawie związane jest z brzmieniem przepisu przejściowego - § 22 nowego Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1801), który do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia nakazuje stosowanie przepisów dotychczasowych do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W myśl § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji wynosi za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Jak wynika z akt sprawy, adw. J. G. sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 23 września 2015 r. Zauważyć też trzeba, że adw. J. G. prowadził sprawę również w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji (za pomoc prawną udzieloną skarżącemu w tym postępowaniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w ww. wyroku przyznał pełnomocnikowi kwotę 295,20 zł). Zasadne jest zatem w takiej sytuacji przyznanie pełnomocnikowi wynagrodzenia w wysokości 50% stawki minimalnej określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia (która wynosi 240 zł), które na mocy § 2 ust. 3 rozporządzenia ulega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. Brak jest natomiast podstaw do uwzględnienia wniosku pełnomocnika z urzędu o zasądzenie wynagrodzenia w pozostałym zakresie, przekraczającym wysokość stawki minimalnej. Zauważyć trzeba, że w orzecznictwie sądowym prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym nie ma powodów do podwyższenia stawki wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu, jeżeli nie wystąpiły żadne nadzwyczajne okoliczności, które diametralnie zwiększyły nakład pracy niezbędnej do prawidłowej realizacji obowiązków profesjonalnego pełnomocnika procesowego, a skala aktywności pełnomocnika pozostała na przeciętnym poziomie (por. postanowienia: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2012 r. II FZ 878/12 LEX nr 1244413, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 marca 2014 r. IV SA/Wr 543/13 LEX nr 1474705, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 marca 2014 r. I SA/Gd 991/13 LEX nr 1473525). Wnosząc o przyznanie wynagrodzenia wyższego niż wskazane w rozporządzeniu stawki minimalne, wyznaczony pełnomocnik winien zatem wskazać okoliczności zdecydowanie zwiększające nakład pracy niezbędnej do prawidłowej realizacji obowiązków pełnomocnika i uzasadniające przyznanie wynagrodzenia powyżej minimalnej wysokości. Takich okoliczności adw. J.G. nie wskazał, nie dopatrzył się ich również referendarz sądowy. Brak jest zatem podstaw do uwzględnienia wniosku o przyznanie wynagrodzenia w kwocie wyższej aniżeli minimalna. Odnosząc się natomiast do wniosku o zwrot wydatków tytułem kosztów korespondencji w łącznej wysokości 16,80 zł wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zakres wydatków profesjonalnego pełnomocnika, który podlega zwrotowi na podstawie art. 250 p.p.s.a., nie może być rozszerzany na wydatki drobne i zwykle występujące przy okazji prowadzenia procesu sądowego, jak wydatki na korespondencję (zob. m.in.: postanowienie z dnia 30 października 2015 r. III SA/Gd 449/15 LEX nr 1830976, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2012 r. sygn. akt II FZ 30/12 LEX nr 1121120). W ocenie referendarza sądowego brak jest więc podstaw do uwzględnienia wniosku adw. J. G. o zwrot wydatków. W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.