VII SA/Wa 526/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędziowie sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Protokolant ref. staż. Agata Abramowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2017 r. sprawy ze skargi K K na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] , Wojewoda [...] , po rozpatrzeniu ponownie odwołania [...] od decyzji Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z dnia [...]września 2008 r., znak[...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego o funkcję mieszkaniową, usługowo-handlową (usługi kuśnierskie) i garaż dwustanowiskowy, zlokalizowanego na działce o nr geod. [...] arkusz mapy [...] przy ul. [...] w [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania [...], decyzją z dnia [...] listopada 2008 r., znak: [...] , utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] Nr [...]z dnia [...] września 2008 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego o funkcje mieszkaniową, usługowo-handlową (usługi kuśnierskie) i garażu dwustanowiskowego, zlokalizowanego na działce o nr geod. [...] arkusz mapy [...] przy ul. [...] w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi [...] wyrokiem z dnia 21 września 2010 r., w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1218/10, uchylił ww. decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r., znak: [...]. W następstwie uchylenia ww. decyzji organu II instancji, Wojewoda [...] , po ponownym rozpatrzeniu odwołania [...] , decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. Nr [...], znak: [...], uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] września 2008 r., znak: [...], i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, która została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez [...] – inwestora. Organ podkreślił, że niebawem po ww. rozstrzygnięciu Wojewody [...] – Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] września 2012 r., znak: [...], stwierdzając, że budowa przedmiotowej inwestycji została zakończona a właściwy organ – Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta [...] potwierdził przyjęcie zgłoszenia obiektu budowlanego do użytkowania przez [...] , umorzył postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę - rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego o funkcję mieszkaniową, usługowo-handlową (usługi kuśnierskie) i garażu dwustanowiskowego na działce o nr geod. [...] przy ul. [...] w [...] . Następnie, w wyniku rozpatrzenia odwołania [...] od ww. decyzji – Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2012 r. Nr [...], znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta [...] . Po czym rozstrzygnięcia te były przedmiotem sądowej kontroli. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w wyniku rozpoznania skargi [...] wyrokiem z dnia 30 grudnia 2013 r. w sprawi o sygn. akt VII SA/Wa 2702/12 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia [...] września 2012 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Również opisana powyżej decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] uchylająca decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]września 2008 r. o pozwoleniu na budowę była przedmiotem sądowej kontroli. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 lipca 2013 r. w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 2260/12 uchylił zaskarżoną decyzję organu II instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że na skutek prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 1218/10, Wojewoda obowiązany został do ponownego rozpatrzenia odwołania [...] i odniesienia się do zarzutów w nim sformułowanych, a dotyczących ilości i lokalizacji miejsc postojowych oraz sposobu odprowadzenia wód opadowych z inwestycji. Okoliczności te nie zostały jednak przez organ rozważone. Przechodząc do uzasadnienia rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] podkreślił, że miał na uwadze wskazania Sądu – nałożony obowiązek ponownego rozpatrzenia odwołania [...] i na tej podstawie poddał analizie zgromadzony w sprawie materiału dowodowego. Odnośnie zarzutu wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2008 r., znak: [...], o warunkach zabudowy dla projektowanej inwestycji organ wskazał, że wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 maja 2010 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 860/09 uchylony został wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w Warszawie z dnia 27 listopada 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 955/08 – skarga [...] została oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w niniejszej sprawie chodzi o rozbudowę i nadbudowę już istniejącego budynku mieszkalnego inwestora, przy czym dobudowaniu podlega w zasadzie część przeznaczona pod usługi, która przewidziana jest na tyłach istniejącego budynku w niewielkim tylko zakresie od strony ulicy, zaś nadbudowane jest poddasze nad istniejącym budynkiem mieszkalnym. Ponadto, inwestor uwzględnił wymóg dostosowania projektowanej inwestycji do zabudowy na działkach sąsiednich i zabudowy już istniejącej na własnej działce. Analiza urbanistyczna jednoznacznie wskazuje, że w obszarze analizowanym znajdują się obiekty odpowiadające zarówno wysokości zamierzenia inwestycyjnego, jak też przewidywanej funkcji inwestycji. Zachowany jest więc wymóg kontynuacji zabudowy i jej funkcji prowadzący do utrzymania na danym terenie ładu przestrzennego. Sąd wskazał, iż wbrew zarzutom skargi, kontrolowana decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana w oparciu o prawomocną decyzję o warunkach zabudowy i spełnia parametry w niej określone. Nieuzasadniony okazał się również zarzut zacieniania pomieszczeń mieszkalnych skarżącej, jak również zarzut nieaktualności mapy stanowiącej podstawę opracowania i zatwierdzenia projektu budowlanego. Wojewoda Mazowiecki prawidłowo ustalił, że projekt zagospodarowania terenu opracowany został na mapie do celów projektowych przyjętej do zasobu Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, na której zawarta jest adnotacja, że mapa została zaktualizowana w wyznaczonym stosownymi przepisami obszarze, zaś dokumenty z pomiaru uzupełniającego przyjęto do zasobu miejskiego pod nr [...] w dniu 23 maja 2008 r. Wojewoda [...] podkreślił, że w decyzji o warunkach zabudowy zawarty został zapis dotyczący miejsc parkingowych – "miejsca parkingowe – na działce własnej dla części usługowo-handlowej 1 m.p. na każde 100m2 powierzchni użytkowej części usługowo-handlowej oraz dla części mieszkalnej dwa miejsca parkingowe". Inwestor spełnił warunek ilości miejsc postojowych dla ww. inwestycji – 2 miejsca zaprojektowano na działce (w granicy z nieruchomościami o nr ewid. [...] i [...] w obrębie [...]) i dwa miejsca w garażu. Zgodnie z pismem Ministerstwa Infrastruktury, Departamentu Architektury i Budownictwa z dnia 7 kwietnia 2005 r. Nr [...] (kopia pisma w aktach sprawy), możliwa jest lokalizacja do trzech miejsc postojowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, zgodnie z § 19 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.), który stanowił, że odległość wydzielonych miejsc postojowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż "1) 3 m - w przypadku 4 stanowisk włącznie". Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2009 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2009 r. Nr 56, poz. 461) wprowadzono zmiany w § 19, który w ust. 2 pkt 1 odnoszącym się do odległości wydzielonych miejsc postojowych od granicy działki budowlanej otrzymał brzmienie, że nie może być ta odległość mniejsza niż: "1) 3 m - w przypadku do 4 stanowisk włącznie". Jednak jak wynika z zapisu § 2 ww. rozporządzenia z dnia 12 marca 2009 r. - przepisów rozporządzenia nie stosuje się, jeżeli przed dniem jego wejścia w życie został złożony wniosek o pozwolenie na budową i wniosek został opracowany na podstawie dotychczasowych przepisów, co ma miejsce w omawianej sprawie. Wojewoda [...] wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 września 2010 r. podniósł, iż z wyjaśnień inwestora złożonych na rozprawie wynika, że kwestia odprowadzenia wód opadowych była przedmiotem odrębnego opracowania, jednakże akta sprawy nie zawierają takiego projektu. Organ II instancji wystąpił zatem z pismem z dnia 9 października 2015 r. do Urzędu Miasta [...] o przesłanie posiadanych akt sprawy dotyczących sposobu odprowadzenia wód opadowych z terenu przedmiotowej inwestycji. Prezydent Miasta [...] przy piśmie z dnia 13 października 2015 r. przesłał Wojewodzie [...] - akta sprawy [...] dotyczące budowy przyłącza kanalizacji deszczowej przy ul. [...] w [...]. Niezależnie od powyższego, z treści opisu projektu architektoniczno-budowlanego przedmiotowej inwestycji w pkt 8.0 wynika, że odprowadzenie wód deszczowych odbywać się będzie na teren biologicznie czynny w granicach działki inwestora.  W świetle ww. ustaleń Wojewoda [...] stwierdził, że inwestor spełnił warunki wynikające z art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniosła [...] . Skarżąca zarzuciła, że organ ponownie wydał orzeczenie na korzyść inwestora. Tymczasem, inwestycja została zakończona i pomimo ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę oddana do użytku. Powinna być zatem objęta procedurą naprawczą. Inwestycja nie jest dostosowana do zabudowy sąsiedniej. Miejsca postojowe nie są usytuowane w zgodzie z obowiązującymi przepisami rozporządzenie z 2002 r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które przewiduje odległość 7m od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi i 3 m od granicy działki budowlanej. W związku z realizacją budowy doszło do podwyższania terenu. Skarżąca wniosła o cyt. "potraktowanie jej sprawy poważnie". Zapewnienie ochrony jej praw materialnych i wyjaśnienie wszystkich podnoszonych przez nią kwestii. Wdrożenie drogi prawnej – działań naprawczych z wyłączeniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego Miasta [...] , Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] , ponieważ te instytucje cyt.: "bronią (...) prawo [...] posuwając się nawet do łamania prawa.". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentacje. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) stanowi, że uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego orzeczenia (decyzji bądź postanowienia) następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. Nie zaistniała żadna z ww. ustawowych przesłanek uzasadniająca jej uchylenie. Sąd kontrolował decyzje organu stopnia wojewódzkiego, utrzymującą w mocy decyzje organu pierwszej instancji w przedmiocie pozwolenia na budowę. Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ocenia je jako zgodne z przepisami prawa, przedstawione w sposób wyczerpujący, z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy i przyjmuje za własne. Sądowa ocena zaskarżonej decyzji wynika również stąd, że organ w pełni zastosował się do dyspozycji art. 153 p.p.s.a. – ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Zaskarżona decyzja zapadła zgodnie z wytycznymi nałożonymi na organ w wyroku tutejszego Sądu z dnia 30 grudnia 2013 r., w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2702/12. Sąd nałożył na organ obowiązek rozpoznania odwołania skarżącej, w szczególności z uwzględnieniem stanowiska zawartego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2010 r., w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1218/10, utrzymanego w mocy wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2012 r., sygn. II OSK 94/11. Organ w pełni wywiązał się z tego obowiązku. Zarzuty skargi nie są uzasadnione. Organ, mimo zakończenia budowy objętej decyzją o pozwoleniu na budowę, miał obowiązek merytorycznego rozpoznania odwołania skarżącej. Wcześniejsze orzeczenie o umorzeniu postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, w związku z zakończeniem budowy i wydaniem decyzji o pozwoleniu na jego użytkowanie, zostało wyeliminowane przez Sąd. Organ prawidłowo odniósł się do zgodności inwestycji z decyzją o warunkach zabudowy, którą dysponował inwestor w dacie wydawania pozwolenia na budowę, a która nadal pozostawała w obrocie prawnym. Prawidłowo, w odniesieniu do zaprojektowanych miejsc postojowych, ocenił zgodność projektu z tą decyzją oraz z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Słusznie wskazał, że zastosowanie ma § 19 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 tego rozporządzenia, ale w wersji obowiązującej na datę wniosku o pozwolenie na budowę. Wynika to bowiem z regulacji zawartej w § 2 rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2009 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2009 r. Nr 56, poz. 461) – przepisów rozporządzenia nie stosuje się, jeżeli przed dniem jego wejścia w życie został złożony wniosek o pozwolenie na budową i wniosek został opracowany na podstawie dotychczasowych przepisów, co ma miejsce w omawianej sprawie. I tak zgodnie z zgodnie z § 19 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.), odległość wydzielonych miejsc postojowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 3 m - w przypadku 4 stanowisk włącznie. Tymczasem w projekcie przewidziane było sytuowanie przy granicy tylko dwu miejsc postojowych. Organ wyjaśnił też kwestię prawidłowości opracowań w zakresie odprowadzania wód opadowych, w kontrolowanym projekcie budowlanym – na teren własnej działki oraz w dodatkowej procedurze pozostającej poza kontrolą w sprawie niniejszej. W nawiązaniu do żądania skargi Sąd stwierdza, że w niniejszym postepowaniu nie ma podstaw do nakładania nakazów skierowanych do organu nadzoru budowlanego. Skarżąca, dostrzegając potrzebę interwencji nadzoru budowlanego w związku z realizacją przedmiotowej inwestycja, może rozważyć złożenie stosownego wniosku do właściwego organu. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2016 r., poz. 718 tj.).