VII SA/Wa 562/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 lipca 2021 r. sprawy ze skargi Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] stycznia 2021 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz skarżącego Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad kwotę 300 zł (trzysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r., znak: [...] Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 14 ust. 4 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tekst jedn. z 2020 r. poz. 310 z późn. zm., dalej: "Prawo wodne"), po rozpatrzeniu zażalenia p.o. Zastępcy Dyrektora Oddziału ds. Inwestycji Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad na postanowienie z dnia [...] października 2020 r. Dyrektora Zarządu Zlewni w R. Państwowego Gospodarstwa W., znak: [...], dotyczące zwrotu wniosku z dnia 14 sierpnia 2019 r. w sprawie udzielenia Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w W. pozwoleń wodnoprawnych na usługi wodne, umorzył postępowanie odwoławcze. Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 14 sierpnia 2019 r. M. B. pełnomocnik Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w W. wystąpił do Dyrektora Zarządu Zlewni w R. Państwowego Gospodarstwa W. o udzielenie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w W. pozwoleń wodnoprawnych na usługi wodne obejmujące odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych z terenu zlewni drogi krajowej [...] od km [...] do km [...] do następujących odbiorników: cieku od N. poprzez istniejący wylot W1 zlokalizowany na działce nr [...] obręb [...] Z., w km [...]+ [...] drogi krajowej [...]; cieku od N. poprzez istniejący wylot W2 zlokalizowany na działce nr [...]obręb [...] Z., w km [...]+[...] drogi krajowej nr [...]; rzeki Z. poprzez istniejący wylot W3 zlokalizowany na działce nr [...] obręb [...] Z., w km [...]+[...] drogi krajowej nr [...]; rzeki Z. poprzez istniejący wylot W4 zlokalizowany na działce nr [...] obręb [...] Z., w km [...]+[...] drogi krajowej nr [...]. Pismem z dnia 26 sierpnia 2019r. organ I instancji wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia i wyjaśnienia treści operatu wodnoprawnego. Jednocześnie organ I instancji wezwał do przekazania dokumentów potwierdzających legalność wykonania urządzeń wodnych służących do wprowadzania wód opadowych lub roztopowych do wód tj. czterech wylotów kanalizacji deszczowej W 1, W2, W3 i W4 oraz do przedłożenia potwierdzenia wniesienia opłaty w wysokości 885,36 zł za udzielenie pozwoleń wodnoprawnych, gdyż wprowadzanie wód opadowych i roztopowych do wód odbywa się czteroma wylotami kanalizacji deszczowej, będącymi odrębnymi urządzeniami wodnymi. W odpowiedzi na ww. pismo wnioskodawca przy piśmie z dnia 12 września 2019 r. przekazał kopię pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie przedmiotowych wylotów kanalizacyjnych, udzielonego decyzją Starosty Z. z dnia [...] marca 2009 r., znak: [...]. Ponadto przekazał potwierdzenie wniesionej opłaty za wydanie pozwolenia wodnoprawnego na usługi wodne w kwocie 221,34 zł. Zdaniem wnioskodawcy opłatę za wydanie pozwolenia wodnoprawnego mnoży się jedynie w sytuacji, gdy w decyzji wydawane są, co najmniej dwa pozwolenia, które nie są tożsame rodzajowo, a taka sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Pismem z dnia 4 lutego 2020 r., znak: [...] wnioskodawca został ponownie wezwany do uzupełnienia wniosku o brakującą opłatę za wydanie pozwoleń wodnoprawnych w wysokości 664,02 zł uiszczoną na konto Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. Państwowego Gospodarstwa W. Organ poinformował, że uzupełnienie wniosku o brakującą opłatę za wydanie pozwoleń wodnoprawnych jest konieczne dla rozpoznania zawartego w nim żądania, a nieuiszczenie tej należności skutkować będzie zwrotem podania na podstawie art. 261 § 2 i 3 k.p.a. W odpowiedzi na ww. pismo, wnioskodawca w piśmie z dnia 28 lutego 2020 r. powołał się na pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 września 2019r., sygn. akt IV SA/Wa 995/19, wskazując, że mnożenie opłat wyłącznie z tego powodu, że wody opadowe lub roztopowe odprowadzane są z drogi krajowej przy pomocy większej liczby wylotów do różnego rodzaju odbiorników oraz w różnej ilości jest bezzasadne i niezgodne z Prawem wodnym. Postanowieniem z dnia [...] października 2020 r. organ I instancji zwrócił wniosek z dnia 14 sierpnia 2019 r. wyjaśniając w uzasadnieniu, że w niniejszym przypadku opłacie podlega udzielenie czterech pozwoleń wodnoprawnych. W ocenie organu opłata powinna wynosić 885,36 zł, gdyż wody opadowe i roztopowe odprowadzane są czterema wylotami kanalizacyjnymi do dwóch różnych odbiorników w różnej ich lokalizacji. Na ww. postanowienie zażalenie wniósł B. R. pełnomocnik Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad podnosząc, że zostało ono wydane z naruszeniem przepisów art. 7a § 1 oraz art. 261 § 2 k.p.a., a także z naruszeniem przepisów art. 35 ust.9 3 pkt 7 w związku z art. 398 pkt 1 oraz art. 398 ust. 4 i ust. 9 pkt 2 Prawa wodnego, poprzez błędne ich zastosowanie oraz nierozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych art. 398 ust. 4 Prawa wodnego, a w konsekwencji przyjęcie, że strona skarżąca nie uiściła w wyznaczonym terminie, wymaganej opłaty w wysokości 885,36 zł, za wydanie czterech pozwoleń wodnoprawnych. W związku z powyższym organ na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm.) pismem z dnia 4 listopada 2020 r.; wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia zażalenia o brakujący oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa udzielonego przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Przy piśmie z dnia 8 grudnia 2020 r. B. R. p.o. Zastępca Dyrektora Oddziału ds. Inwestycji Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad przekazał kopie brakujących pełnomocnictw tj.: 1. Pełnomocnictwo udzielone B. R. p.o. Zastępca Dyrektora Oddziału ds. Inwestycji Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad przez J. W. p.o. Dyrektora Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad; 2. Pełnomocnictwo udzielone J. W. p.o. Dyrektorowi Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad przez T. Ż. p.o. Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, potwierdzone za zgodność z oryginałem przez A. B. p.o. Naczelnika Wydziału Ochrony Środowiska Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. Organ uznał jednak, że powyższe uzupełnienie w dalszym ciągu nie wypełniało zobowiązań nałożonych na skarżącego przepisami art. 33 § 3 k.p.a. w związku czym, pismem z dnia 22 grudnia 2020 r., ponownie wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia zażalenia, opisując stwierdzone nieprawidłowości w przekazanych dokumentach. Jednocześnie poinformował stronę skarżącą, że kwestie poświadczeń dokumentów reguluje art. 96 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie (Dz. U. z 2017 r., poz. 2291), z którego wynika, że poświadczenia zgodności odpisu z okazanym dokumentem dokonuje notariusz, a zatem tylko notarialne poświadczenie zgodności może wypełnić ustawowy wymóg urzędowego poświadczenia. Ponadto pouczono B. R., że nieuzupełnienie wniosku w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma, spowoduje umorzenie postępowania odwoławczego. Po dwukrotnym awizowaniu ww. przesyłki została ona zwrócona do nadawcy i uznana za doręczoną w trybie art. 44 § 3 i 4 k.p.a. Organ wskazał bowiem, że przesyłkę próbowano dostarczyć B. R. w dniu 30 grudnia 2020r. Przesyłka nie została odebrana i awizowano ją powtórnie 7 stycznia 2021 r. W związku z powyższym organ II instancji stwierdził, że zażalenie wniósł podmiot-pełnomocnik nieposiadający przymiotu strony, ponieważ nie udokumentował swojego umocowania do reprezentowania mocodawcy w przedmiotowej sprawie i w konsekwencji umorzył postępowanie odwoławcze. Organ uznał przy tym, że orzeczenie jest zgodne z wykładnią art. 144 k.p.a., zgodnie z którym w sprawach nieuregulowanych w rozdziale dotyczącym zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Odpowiednie zastosowanie w przedmiotowej sprawie ma art. 138 k.p.a. regulujący rodzaje decyzji odwoławczych. Skargę na powyższą decyzję wniosła Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: "skarżąca"), która zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj.: 1. art. 33 § 3 k.p.a. w zw. z art. 76a § 1 k.p.a., poprzez stwierdzenie braków formalnych zażalenia w związku z przedłożeniem urzędowo poświadczonego ciągu pełnomocnictw B. R., podczas gdy przedłożony ciąg pełnomocnictw wypełniał dyspozycję naruszonych przepisów, co skutkowało bezpodstawnym i nieuzasadnionym umorzeniem postępowania, 2. art. 44 § 1 k.p.a., poprzez przyjęcie fikcji doręczenia w przypadku, gdy wezwanie do usunięcia braków formalnych zażalenia zostało skierowane na niewłaściwy adres pełnomocnika skarżącej, co skutkowało bezpodstawnym i nieuzasadnionym umorzeniem postępowania, 3. art. 64 § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie wezwania skarżącej, w sytuacji dostrzeżenia braków legitymacji pełnomocnika, co skutkowało bezpodstawnym i nieuzasadnionym umorzeniem postępowania, 4. art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., poprzez umorzenie postępowania pomimo stwierdzenia, że braki formalne zażalenia nie zostały uzupełnione, co w konsekwencji skutkowało naruszeniem art. 64 § 2 k.p.a. na skutek jego niezastosowania. W oparciu o przedstawione zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia [...] stycznia 2021 r. znak: [...] w całości i zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że stosownie do treści art. 33 § 3 k.p.a. pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Organ administracji publicznej może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. Zwróciła uwagę, że istoty urzędowego poświadczenia należy upatrywać w treści art. 76a § 1 k.p.a. Zgodnie z jego treścią, jeżeli dokument znajduje się w aktach organu lub podmiotu, o którym mowa w art. 76 § 1 lub 2 k.p.a., wystarczy przedstawić urzędowo poświadczony przez ten organ lub podmiot odpis lub wyciąg z dokumentu. Oznacza to, że urzędowe poświadczenie, to poświadczenie przez upoważnionego pracownika organu, że dany odpis dokumentu jest zgodny z dokumentem, który znajduje się w posiadaniu tego organu. Skarżąca zwróciła uwagę, że ciąg pełnomocnictw dla B. R. do występowania w imieniu Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad stanowi dokumenty urzędowe, o których mowa w art. 76 k.p.a. Zostały one bowiem sporządzane na potrzeby właściwego realizowania ustawowych obowiązków przez organ państwowy, a przy tym w granicach jego właściwości i w formie wyznaczonej przez prawo. W ocenie skarżącej organ w sposób bezpodstawny, powołując się na uchybienia formalne, odmówił sprawie nadania właściwego biegu, co skutkowało naruszeniem art. 33 § 3 k.p.a. Ponadto organ w sposób błędny zastosował art. 44 § 1 k.p.a i przyjął fikcję doręczenia, w sytuacji gdy korespondencja została skierowana na niekompletny adres pełnomocnika skarżącej. Organ zaadresował bowiem wezwanie do pełnomocnika skarżącej na adres: M. [...], [...] W. pomimo wskazania przez pełnomocnika adresu do korespondencji, tj. GDDKiA Oddział w W. ul, M. [...], [...] W. Skarżąca wskazała, że pod adresem M. [...] w W. znajduje się kilka budynków, w tym jeden budynek biurowy, w którym znajduje się nie tylko siedziba [...] Oddziału GDDKiA, lecz również kilkanaście innych instytucji, w tym w szczególności kancelarii prawnych. Określenie zatem adresata imieniem i nazwiskiem pełnomocnika skarżącej nie mogło doprowadzić do skutecznego doręczenia wezwania pełnomocnikowi. Niezależnie od powyższych uchybień, skarżąca wskazała, że art. 64 § 2 k.p.a. jasno stanowi, że w przypadku nieuzupełnienia braku formalnego w wyznaczonym terminie, tak wywiedzione podanie podlega zwrotowi. Natomiast w przypadku nieusunięcia przez nieprofesjonalnego pełnomocnika braku formalnego przez przedłożenie prawidłowego pełnomocnictwa do reprezentowania odwołującego się, konieczne jest wezwanie samego odwołującego się o podpisanie odwołania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 33 § 3 k.p.a w zw. z art. 76a k.p.a oraz art. 44 § 1 i 3 k.p.a. i art. 138 § 3 k.p.a w zw. z art. 134 k.p.a., a naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności należy zgodzić się ze skarżącą, że w sprawie organ w sposób wadliwy zinterpretował treść art. 33 § 3 k.p.a. i niewłaściwe żądał usunięcia braków formalnych zażalenia z dnia 1 października 2020 r. Zgodnie z art. 33 § 1 pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych. Stosownie do art. 33 § 2 k.p.a. pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie, w formie dokumentu elektronicznego lub zgłoszone do protokołu. Zgodnie zaś z art. 33 § 3 k.p.a. pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Organ administracji publicznej może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. Z powyższych przepisów wynika, że pełnomocnik strony zobowiązany jest do złożenia do akt oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa, przy czym adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa. Z akt sprawy nie wynika, aby występujący w sprawie B.R., pełniący funkcję p.o. Zastępcy Dyrektora Oddziału ds. Inwestycji Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddziału w W., wykonywał zawód adwokata lub radcy prawnego. Zgodzić się zatem należy z organem, że zobowiązany był do złożenia pełnomocnictwa urzędowo poświadczonego. Należy również podzielić stanowisko organu, że ww. poświadczenia może dokonać notariusz. Należy jednak zauważyć, że wymóg notarialnego poświadczenia nie ma zastosowania w niniejszym przypadku. Zgodnie bowiem z art. 18 ust. 1 ustawy o drogach publicznych Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad jest centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach dróg krajowych. Wobec tego należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie występuje niejako w podwójnej roli tj. jako strona postępowania przed organem w sprawie uzyskania pozwoleń wodnoprawnych oraz jako organ administracji rządowej. W takiej sytuacji urzędowego poświadczenia udzielonego pełnomocnictwa może dokonać pracownik tego organu. Stosownie bowiem do treści art. 76a k.p.a. jeżeli dokument znajduje się w aktach organu lub podmiotu, o którym mowa w art. 76 § 1 lub 2, wystarczy przedstawić urzędowo poświadczony przez ten organ lub podmiot odpis lub wyciąg z dokumentu. Pełnomocnik organu – B. R. do akt sprawy przekazał kopie pełnomocnictw potwierdzonych za zgodność z oryginałem przez A. B. p.o. Naczelnika Wydziału Ochrony Środowiska Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. W związku z powyższym należy uznać, że strona, będąca organem administracji rządowej wypełniła ciążący na niej obowiązek urzędowego poświadczenia dokumentów, z których wynika umocowanie do działania w imieniu organu dla B. R. W konsekwencji dalsze wzywanie do uzupełnienia braków formalnych było niezasadne a organ II instancji powinien rozpoznać złożone zażalenie. Niezależnie od powyższego należy także podzielić zarzut skarżącej dotyczący naruszenia przez organ art. 44 § 1 i § 3 k.p.a. Zgodnie z art. 44 § 3 w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2 (tj. w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia) pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (czternastu dni) a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Warunkiem koniecznym do uznania doręczenia zastępczego za skuteczne jest jednak zawsze właściwe i precyzyjne oznaczenie adresata. Z treści niedoręczonej przesyłki, zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych, wynika, że została ona zaadresowana do "B. R. p.o. Zastępcy Dyrektora Oddziału ds. Inwestycji ul. M. [...], [...] W.". Z powyższego sposobu zaadresowania nie wynika, że adresatem jest w istocie organ w postaci [...] Oddziału GDDKiA. Tymczasem, skoro – jak wskazuje skarżąca – pod adresem M. [...] w W. znajduje się kilka budynków, w tym jeden budynek biurowy, w którym znajduje się kilkanaście różnych adresatów, to nie można uznać, że sposób zaadresowania był prawidłowy. Tym samym nie można także uznać, że doręczenie, które nastąpiło w sposób zastępczy było prawidłowe i odniosło właściwy skutek procesowy. W ocenie Sądu organ naruszył także art. 138 § 3 k.p.a. stosując nieodpowiednią formę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Umorzenie postępowania administracyjnego z powodu nieuznania za stronę tego postępowania ma charakter materialnoprawny i wiąże się z kwestią ustalenia legitymacji procesowej i interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. Negatywna ocena braku interesu prawnego powinna skutkować właśnie umorzeniem postępowania administracyjnego, jako bezprzedmiotowego. Tymczasem w niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że GDDKiA jest stroną postępowania i ma interes prawny, który legitymuje ten podmiot do udziału w postępowaniu. Kwestią wymagającą rozstrzygnięcia był natomiast problem uzupełnienia braków formalnych w pełnomocnictwie strony. W przypadku braków formalnych właściwym rozstrzygnięciem jest postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania (w tym przypadku zażalenia) w oparciu o art. 134 k.p.a., a nie umorzenie postępowania odwoławczego, które – jak wskazano wyżej – przewidziane jest dla innych sytuacji procesowych. Sąd nie podzielił natomiast zarzutu naruszenia przez organ art. 64 § 2 k.p.a. Z dominującego poglądu wyrażanego w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wynika, że w przypadku wezwania o uzupełnienie braków formalnych odwołania konsekwencją ich nieuzupełnienia jest stwierdzenie przez organ odwoławczy niedopuszczalności odwołania na podstawie art. 134 k.p.a. Należy bowiem przyjąć, że art. 64 k.p.a. jest przepisem regulującym postępowanie przed organem pierwszej instancji, a przepisy regulujące to postępowanie mogą mieć zastosowanie w postępowaniu odwoławczym tylko w sprawach nieuregulowanych odmiennie przepisami o postępowaniu drugoinstancyjnym (rozdział 10 Działu II k.p.a.). Skoro ta kwestia została uregulowana w art. 134 k.p.a. odmiennie (nieuzupełnienie braków odwołania w terminie skutkuje niedopuszczalnością odwołania), to należy przyjąć, że w postępowaniu odwoławczym art. 64 k.p.a. nie ma zastosowania. W sytuacji zatem, gdy strona nie uzupełni braków formalnych odwołania w terminie wyznaczonym przez organ, organ ten jest obowiązany do zbadania dopuszczalności odwołania stosownie do postanowień art. 134 k.p.a. (wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2010 r., I OSK 135/10, LEX nr 595093, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 7 lipca 2010 r., II SA/Gd 256/10, LEX nr 664390). Podsumowując, w niniejszej sprawie doszło do szeregu uchybień procesowych, które spowodowały konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji, jako wadliwej. W szczególności zaś należy uznać, że w sprawie strona uczyniła zadość wymaganiom procesowym dotyczącym uwierzytelnionej urzędowo kopii pełnomocnictwa. Po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku obowiązkiem organu będzie rozpoznanie merytoryczne zażalenia na postanowienie Dyrektora Zarządu Zlewni w R. Państwowego Gospodarstwa W. z dnia [...] października 2020 r., znak: [...]. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: p.p.s.a.) orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania postanowiono stosownie do art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.