VII SA/Wa 581/15

Dnia 7 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. Z. o wstrzymanie wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...]grudnia 2014 r. nr [...] w sprawie ze skargi M. Z. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...]. W dniu 18 lutego 2015 r. (data nadania w placówce pocztowej) M. Z., dalej "skarżąca", skierowała skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...], stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...], zobowiązujące S. P., K.P., R. P. i skarżącą do wpłacenia zaliczki na poczet wykonania zastępczego ekspertyzy technicznej określającej stan techniczny budynku mieszkalnego położonego na działce nr ew. [...] z obr. [...] przy ul. [...] w [...]. Skarga zawierała wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...]grudnia 2014 r. W uzasadnieniu wniosku skarżąca stwierdziła, iż wykonanie ww. postanowienia organu powiatowego spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podniosła, iż konsekwencją wydania zaskarżonego postanowienia organu wojewódzkiego, stwierdzającego niedopuszczalność wniesienia zażalenia na postanowienie organu powiatowego jest to, iż otrzymała od organu powiatowego upomnienie wzywające do wykonania obowiązku wynikającego z postanowienia organu powiatowego, z pouczeniem, że w przypadku niezastosowania się do wezwania zostanie wystawiony tytuł wykonawczy celem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Skarżąca podkreśliła również, iż utrzymuje się ze stypendium jako doktorantka a jakakolwiek egzekucja doprowadzi do nieuzasadnionego uszczuplenia jej majątku i uniemożliwi normalne funkcjonowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że w świetle powołanego wyżej przepisu możliwe jest wstrzymanie wykonania innych niż zaskarżony bezpośrednio do sądu akt, pod warunkiem, że akty te zostały wydane "w granicach tej samej sprawy" rozumianej jako sprawa w sensie materialnoprawnym. W rozpoznawanej sprawie nie powinno budzić wątpliwości, że zarówno zaskarżone postanowienie organu odwoławczego, jak też postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. zobowiązujące do wpłacenia zaliczki na poczet wykonania zastępczego ekspertyzy technicznej określającej stan techniczny budynku mieszkalnego, wydane zostały w granicach tej samej sprawy. Przeszkodą jednak do uwzględnienia wniosku byłoby to, że strona skarżąca domagała się wyłącznie wstrzymania wykonania postanowienia wydanego przez organ I instancji. Według bowiem ogólnie przyjętego orzecznictwa sądowoadministracyjnego nie jest możliwe wstrzymanie wykonania decyzji (postanowienia) organu pierwszej instancji, jeżeli z uwagi na brak wniosku strony skarżącej, sąd nie może wpierw wstrzymać wykonania zaskarżonej decyzji (postanowienia) organu drugiej instancji. Niewątpliwie orzeczenie o wstrzymaniu wykonania w pierwszej kolejności dotyczyć winno zaskarżonego aktu, a w dalszej kolejności innych aktów wydanych w granicach tej samej sprawy. Nie ma jednak podstaw, aby uznawać tę regułę za bezwzględną w tym znaczeniu, że nie jest możliwe wstrzymanie wyłącznie innego aktu niż zaskarżony, o ile został on wydany w granicach tej samej sprawy. Takie stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt II OZ 145/15, wskazując na to, że decydujące powinno być to, jaki jest charakter i przedmiot decyzji czy postanowień kwestionowanych przez stronę skarżącą, domagającą się ochrony tymczasowej. Kierując się powyższym i podzielając pogląd Naczelnego Sadu Administracyjnego zawarty w ww. postanowieniu, Sąd uznał, że wniosek skarżącej może co do zasady skutkować wstrzymaniem wykonania postanowienia organu I instancji. Skarżąca słusznie zwróciła bowiem uwagę, że skutki materialnoprawne wywołuje w niniejszej sprawie postanowienie organu I instancji. Bezsprzeczne jest natomiast, że postanowienie organu II instancji stwierdzające niedopuszczalność zażalenia ma skutki wyłącznie proceduralne. W takim stanie sprawy zależność pomiędzy wymienionymi postanowieniami nie jest tego rodzaju, aby dla wstrzymania wykonania postanowienia organu I instancji konieczne było uprzednie wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Biorąc jednak pod uwagę argumentację zawartą przez skarżącą Sąd uznał ten wniosek za niezasadny w kontekście przesłanek uregulowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca w złożonym wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia organu I instancji nie zawarła uzasadnienia pozwalającego na zidentyfikowanie tych przesłanek, niezbędnych do wstrzymania wykonania aktu. Postanowienie organu I instancji dotyczy wpłacenia zaliczki w wysokości 10 000 zł na poczet wykonania zastępczego ekspertyzy technicznej, przy czym obciąża ono nie tylko skarżącą. Niemniej skarżąca w żaden sposób nie wykazała aby wykonanie tego postanowienia miało wywołać w stosunku do niej trudne do odwrócenia skutki. Samo wskazanie na osiąganie niskich dochodów o tym nie może stanowić. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia