VII SA/Wa 589/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. B. o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w sprawie ze skargi K. B. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r., znak: [...], w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. W dniu 16 lutego 2015 r. (data nadania w placówce pocztowej) K.B., dalej "skarżący", złożył skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r., znak: [...], stwierdzające niedopuszczalność odwołania od decyzji ostatecznej Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę inwestorowi – [...], dla inwestycji pod nazwą "Udrożnienia barier migracyjnych dla organizmów wodnych w korycie [...] i jej dopływach(...)". W ww. skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji ostatecznej. W uzasadnieniu tego wniosku skarżący stwierdził, iż wstrzymanie przez sąd zaskarżonej decyzji Wojewody [...] nr [...] do czasu rozpoznania skargi uniemożliwi przebudowę tamy przeciwrumowiskowej w sposób określony w pozwoleniu na budowę a pozbawiający K. B. możliwości użytkowania dotychczasowego ujęcia wody do [...] a tym samym użytkowania tartaku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że w świetle powołanego wyżej przepisu możliwe jest wstrzymanie wykonania innych niż zaskarżony bezpośrednio do sądu akt, pod warunkiem, że akty te zostały wydane "w granicach tej samej sprawy" rozumianej jako sprawa w sensie materialnoprawnym. Tożsamość sprawy w takim ujęciu będzie zatem wyznaczała element stosunku prawnego wynikającego z zaskarżonego aktu. Czyli przede wszystkim identyczność podmiotowa (tożsamość podmiotu będącego adresatem praw i obowiązków), a także identyczność przedmiotowa, czyli tożsamość praw i obowiązków opartych na danej podstawie faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia (por. postanowienia NSA: z 12 czerwca 2012 r., sygn. akt II FZ 441/12; z 8 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1651/13; z 14 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 3075/13; dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przyjmując zatem, że zakresem rozpoznania sądu jest objęta cała sprawa administracyjna i całe postępowanie zmierzające do jej rozstrzygnięcia, nie może budzić wątpliwości, że sąd administracyjny będzie uprawniony do wstrzymania wszystkich rozstrzygnięć organów administracji wydanych w toku instancji. W szczególności może to dotyczyć wydawanych w toku postępowania decyzji i postanowień, które nie dotyczą kwestii procesowych, lecz odnoszą się wprost do meritum sprawy (por. T. Kiełkowski, Sprawa administracyjna, Kraków 2004, s. 173; uchwała NSA z dnia 9 listopada 1998 r., OPS 8/98, ONSA 1999, Nr 1, poz. 7). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, że skarżący wystąpił z wnioskiem o wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji organu I instancji (organu wojewódzkiego) z [...] czerwca 2014 r. Mając na względzie przedstawione wyżej, szerokie rozumienie sprawy administracyjnej, jednak w ocenie Sądu brak jest możliwości wstrzymania wykonania tej decyzji, gdyż organ odwoławczy nie dokonał merytorycznej kontroli tego aktu, postępowanie zaś zakończył wydaniem rozstrzygnięcia o charakterze procesowym, tj. stwierdził niedopuszczalność odwołania od decyzji ostatecznej organu I instancji. Nie zachodzi zatem tożsamość sprawy w jej znaczeniu materialnym. Dlatego wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia