VII SA/Wa 6/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Protokolant specjalista Monika Gąsińska - Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2018 r. sprawy ze skargi Fundacji [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. "Kodeks postępowania administracyjnego" (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1332) po rozpatrzeniu odwołania Pani R. G. prezes Fundacji [...] od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., nakazującej rozbiórkę 7 boksów - kojców dla psów z wiatami i budami, tj. sześciu (trzech podwójnych) znajdujących się w południowo-zachodniej wygrodzonej części działki nr ew. [...] (od strony działki [...]) i jednego w narożniku północno - wschodnim wygrodzenia zlokalizowanych na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości [...], ul. [...] służących realizacji celów statutowych Fundacji [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny. Organ I instancji zawiadomieniem z dnia [...] marca 2017 r. poinformował, że "podejmuje postępowanie administracyjne w sprawie obiektów małej architektury boksów/kojców dla psów zlokalizowanych na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości [...], ul. [...]" oraz wyznaczył na [...] kwietnia 2017 r. termin kontroli celem ustalenia aktualnego stanu faktycznego. Wyznaczone na [...] kwietnia 2017 r. czynności kontrolne nie odbyły się ze względu na niestawiennictwo Pani R. G.. Zaplanowane na [...] kwietnia 2017 r. czynności kontrolne nie doszły do skutku, bowiem prawidłowo zawiadomiona Pani R. G. w wyznaczonym terminie nie stawiła się na oględziny a przybyły reprezentujący Fundację [...] - Pan M.G.(obecny użytkownik terenu) nie udostępnił działki do czynności. Pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. Burmistrz [...] poinformował, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2015 r. działka o nr [...] w m. [...] położona jest na terenie oznaczonym symbolem 2MN/U - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej. Decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nakazał rozbiórkę 7 boksów - kojców dla psów z wiatami i budami, tj. sześciu (trzech podwójnych) znajdujących się w południowo-zachodniej wygrodzonej części działki nr ew. [...] (od strony działki [...]) i jednego w narożniku północno - wschodnim wygrodzenia zlokalizowanych na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości [...], ul. [...] służących realizacji celów statutowych Fundacji [...]. Odwołanie od w/w decyzji w ustawowym terminie złożyła Pani R.G. prezes Fundacji [...]. Rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym organ wskazał na wstępie, że zgodnie z treścią art. 365 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego "Orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby". Prawomocnym postanowieniem Sąd Rejonowy w [...], Wydział II Karny, sygn. akt [...] umorzył postępowanie w oparciu o art. 17 § 1 pkt 2 Kpk, tj. z uwagi na okoliczność, iż czyn - samowolna budowa 7 boksów nie zawiera znamion czynu zabronionego bowiem "każdy z 7 tzw. kojców dla psów (z których sześć znajduje się w kompleksie, a jeden osobno) to wydzielony teren działki z zadaszeniem w postaci wiaty drewnianej, podłoga drewnianą i buda. Zadaszenie - wiata, podłoga drewniana i buda dla psa trwale ze sobą związane i stanowią całość techniczno - użytkowa. Obiekt ten jest posadowiony na pojedynczych kostkach brukowych betonowych, ułożonych bezpośrednio na gruncie. Przeniesienie - przesuniecie obiektu na terenie działki nie wymaga wykonania jakichkolwiek robót budowlanych rozbiórkowych ani robót ziemnych. Obiekt ten może samodzielnie funkcjonować. Biorąc pod uwagę jego cechy techniczno - użytkowe można go porównać do cech technicznych, jakie posiadają obiekty architektury ogrodowej i obiekty użytkowe służące rekreacji codziennej i" utrzymania porządku. W związku z powyższym obiekt ten powinien być zakwalifikowany do obiektów małej architektury." Dalej organ odwoławczy wskazał, iż nie ulega wątpliwości, że przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest legalność 7 boksów - kojców dla psów z wiatami i budami, tj. sześciu (trzech podwójnych) znajdujących się w [...] wygrodzonej części działki nr ew. [...] (od strony działki [...]) i jednego w narożniku północno - wschodnim wygrodzenia zlokalizowanych na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości [...], ul. [...] służących realizacji celów statutowych Fundacji [...] stanowiących obiekty małej architektury. Zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawo budowlane: "Roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31". Art. 29 - 31 Prawa budowlanego wskazują na możliwość wykonywania robót budowlanych w oparciu o zgłoszenie zamiaru ich wykonywania właściwemu organowi administracji architektoniczno - budowlanej, a tym samym zwolnionych od uzyskania tego obowiązku. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 22 Prawa budowlanego od konieczności uzyskania pozwolenia na budowę została zwolniona budowa "obiektów małej architektury", ale z mocy art. 30 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego warunkiem rozpoczęcia budowy "obiektów małej architektury w miejscach publicznych", jest dokonanie w określonym terminie zgłoszenia zamiaru ich rozpoczęcia właściwemu organowi administracji architektoniczno - budowlanej. Niemniej jednak z uwagi na charakter działki inwestora jako prywatnej, zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie w/w obiektu małej architektury na terenie działki prywatnej zwolnione zostało z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę oraz zgłoszenia. Wskazano jednak, że brak obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę lub dokonania zgłoszenia nie zwalnia organu nadzoru budowlanego od przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do zgodności wykonanych robót z przepisami, sztuką budowlaną jak też pod kątem występowania zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi i mienia, co też w przedmiotowej sprawie uczynił Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...]. [...]WINB podzielił argumentację organu powiatowego dotyczącą konieczności przeprowadzenia postępowania administracyjnego w trybie art. 50 - 51 Prawa budowlanego a więc dotyczącego m. in. prowadzenia robót budowlanych innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego. W art. 50 ust. 1 pkt 1-4 Prawa budowlanego prawodawca określa cechy robót budowlanych, w odniesieniu do których organ orzeka o wstrzymaniu. Ustawa wymienia prowadzenie robót budowlanych: bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia; mogących spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska; na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym bądź w przepisach. Zatem przepis art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego ma zastosowanie do robót budowlanych innych niż wymienione w art. 48 ust. 1 lub art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego, a które spełniają jedną z przesłanek wymienionych w ust. 1 pkt 1-4 Prawa budowlanego. Zgodnie z orzecznictwem sądowo administracyjnym przez przepisy, o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego należy rozumieć także przepisy regulujące odległości obiektów m. in. od granic z działkami sąsiednimi. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 712/15 "Zawarta w art. 50 ust. 1 pkt 4 p.b. regulacja dotyczy m.in. naruszenia przepisów techniczno - budowlanych, o których mowa w art. 7 p.b. W ocenie [...]WINB katalog przepisów, o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego jest otwarty i zaliczyć można do nich także przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schronisk dla zwierząt. Zgodnie z § 1 ust. 1 w/w rozporządzenia "Schronisko dla zwierząt powinno być zlokalizowane w miejscu oddalonym co najmniej o 150 m od siedzib ludzkich, obiektów użyteczności publicznej, zakładów należących do podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w zakresie produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego, zakładów należących do przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania środków żywienia zwierząt, zakładów prowadzących działalność w zakresie zbierania, przechowywania, operowania, przetwarzania, wykorzystywania lub usuwania ubocznych produktów zwierzęcych, rzeźni, targów, spędów, ogrodów zoologicznych oraz innych miejsc gromadzenia zwierząt". Tymczasem jak wynika z ustaleń organu powiatowego odległość 7 boksów - kojców dla psów z wiatami i budami, tj. sześciu (trzech podwójnych) znajdujących się w południowo-zachodniej wygrodzonej części działki nr ew. [...] (od strony działki [...]) i jednego w narożniku północno - wschodnim wygrodzenia zlokalizowanych na działce nr ew. [...]położonej w miejscowości [...], ul. [...] od siedlisk ludzkich została pomniejszona dwukrotnie. Ponadto zgodnie z orzecznictwem sądowym, które [...]WINB w pełni podziela "Przez przepisy prawa wskazane w art. 50 ust. 1 pkt 4 p.b. rozumie się także postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, z mocy art. 14 pkt 8 u.p.z.p., jest aktem prawa miejscowego. Budowa obiektu budowlanego, nawet niewymagającego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, wbrew postanowieniom tego planu jest innym przypadkiem samowoli budowlanej polegającym na realizacji tego obiektu niezgodnie z przepisami (art. 50 ust. 1 pkt 4 p.b.) Jak wynika z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2015 r. działka o nr [...] w m. [...] położona jest na terenie oznaczonym symbolem 2MN/U - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej. Zgodnie z ustaleniami planu działka w jednostce planistycznej 2MN/U może zostać zabudowana zabudową mieszkaniową i usługową lub tylko zabudową mieszkaniową lub tylko zabudową usługową. W terenie MN/U nie może być prowadzona działalność, która wprowadza uciążliwości dla zabudowy mieszkaniowej. Katalog usług możliwych do prowadzenia w obszarze planu określony został w uchwale. Zgodnie z § 5 pkt 14 usługi inne to m. in.: usługi działalności biurowej, usługi zdrowia, oświaty, kultury, przedszkola, opieki społecznej, usługi drobne (gabinety odnowy biologicznej, fryzjerskie, usługi napraw artykułów użytku osobistego i domowego, usługi krawieckie, szewskie, tapicerskie, weterynaryjne, itp.), pralnie, myjnie samochodowe, stacje kontroli pojazdów, usługi wulkanizacyjne, naprawy sprzętu rolniczego i środków transportu, handel i gastronomia, a także pozostałe usługi nie wymagające stałej obsługi transportowej samochodami o nośności powyżej 3,5 t. Natomiast zgodnie z tabelą zamieszczoną w dziale II Przepisy szczegółowe Rozdział 1 § 31 przeznaczeniem uzupełniającym dla terenu 2MN/U mogą być: budynki gospodarcze i garażowe, komunikacja, urządzenia i sieci infrastruktury technicznej, ochrony środowiska, ochrony przed zalewaniem dla potrzeb lokalnych, zieleń urządzona, zbiorniki wodne, obiekty małej architektury. Przeznaczenie w planie MN/U Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej nie dopuszcza funkcji usługowych związanych z przetrzymywaniem zwierząt (np. "schronisko dla zwierząt", azyl dla zwierząt, przytulisko dla zwierząt). Biorąc powyższe pod uwagę za zgodną z ustaleniami planu należy uznać lokalizację na działce obiektów małej architektury, niemniej jednak za niezgodne z ustaleniami planu uznać należy lokalizowanie w jednostce planistycznej MN/U usług związanych z prowadzeniem miejsca przeznaczonego do opieki nad zwierzętami. Powyższe znajduje także potwierdzenie w piśmie z dnia [...] kwietnia 2017 r. Burmistrza [...]. Na podstawie dyspozycji z art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego, w sytuacji gdy wykonane obiekt małej architektury naruszają w/w przepisy, organ powiatowy w drodze decyzji: 1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, albo (....) Mając na uwadze powyższe uregulowania, wskazano, że organ powiatowy prawidłowo nałożył obowiązek zawarty w przepisie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo - administracyjnym, w tym m. in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 171/11 "Brak możliwości doprowadzenia wykonanych robot budowlanych do stanu zgodnego z prawem, musi w konsekwencji prowadzić do wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego". W ocenie organu odwoławczego podnoszone przez Panią R. G. argumenty podważające charakter spornego obiektu spełniającego zdaniem organów nadzoru budowlanego funkcję schroniska nie znajduje uzasadnienia. Przeczy temu w sposób oczywisty zagospodarowanie działki o nr [...], oświadczenia prowadzących Fundację z których wynika, że "jest to miejsce gdzie nasi podopieczni odzyskują siły fizyczne i psychiczne" a także statut Fundacji [...] "[...]" przesłany przy piśmie z dnia [...] kwietnia 2017 r. Starostwa Powiatowego w [...], tj. cały Rozdział II zawierający cele i zasady działania fundacji. Powyższe potwierdza, że do w/w obiektów małej architektury należy stosować przepisy dotyczące odległości zawarte w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schronisk dla zwierząt bowiem obiekt jest użytkowany jako schronisko dla zwierząt. Bez wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia pozostaje również zarzut skarżącej dotyczący miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Warto wskazać, że jakkolwiek przepisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego weszły w życie w okresie w którym na spornej działce funkcjonowały już obiekty małej architektury, niemniej jednak wobec naruszenia rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schronisk dla zwierząt, organ nie miał możliwości odstąpienia od nakazu rozbiórki. W świetle powyższych rozważań organ odwoławczy przyjął, iż skarżona decyzja organu powiatowego została podjęta na podstawie całokształtu materiału dowodowego oraz w oparciu o prawidłową interpretację przepisów prawa materialnego i procesowego, a zatem brak jest podstaw do podważania jej treści. Skargę na tę decyzję złożyła Fundacja "[...]" Fundacja [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucono: I. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ ma wynik sprawy, tj.: 1) art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej jako "kpa") w zw. z art. 107 §3, art. 7 oraz 77 kpa poprzez: - brak dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy i ograniczenia się przez organ do powtórzenia ustaleń organu I instancji oraz polemiki z odwołaniem Skarżącej, co skutkuje wystąpieniem przesłanki, o której mowa w art. 156 §1 pkt 2, tj. rażącego naruszenia prawa uzasadniającego stwierdzenie nieważność' - brak wskazania faktów, które organ II instancji uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; - brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, będącego podstawą rozstrzygnięcia, a zatem brak rozstrzygnięcia merytorycznego sprawy; - niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, a jedynie wskazanie analiz prawnych przepisów na poparcie gołosłownych twierdzeń. 2. art. 16 §1 kpa w zw. z art. 34 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej "upzp") poprzez ich niezastosowanie w przedmiotowej sprawie, podczas gdy analiza materiału dowodowego, w szczególności powołanego planu zagospodarowania przestrzennego w kontekście daty zakończenia budowy kojców dla psów nakazuje odniesienie się do tychże przepisów; 3. art. 10 § 1 kpa poprzez niezawiadomienie strony o zakończeniu postępowania i w ten sposób uniemożliwienie jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów przed wydaniem decyzji, co oznacza pozbawienie jej prawa do uczestniczenia w postępowaniu na każdym jego etapie, co skutkuje " stąpieniem przesłanki, o której mowa w art. 156 §1 pkt 2, tj. rażącego naruszenia prawa uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; 4. art. 81a kpa poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości na korzyść strony, podczas gdy pojawiły się one toku postępowania. II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj: 1) art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej jako "pb") w zw. z § 1 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzania schronisk dla zwierząt (dalej jako "Rozporządzenie") poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, podczas gdy w przedmiotowej sprawie nie doszło do spełnienia którejkolwiek z przesłanek uzasadniających zastosowanie niniejszych przepisów; 2) art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 pb w zw. z art. 51 ust. 7 pb poprzez ich niewłaściwe zastosowanie podczas gdy, nie doszło na spełnienia przesłanek z art. 50 ust. 1 pb uzasadniających wydanie decyzji na podstawie naruszonych przepisów. W oparciu o tak sformułowane zarzuty, wnoszono o: - na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ppsa stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości, - ewentualnie, gdyby Sąd nie podzielił stanowiska o konieczności stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ppkt a) i c) ppsa, uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 7, 77, i art. 107 § 2-5 k.p.a. . poprzez przede wszystkim niejednoznaczne sformułowanie sentencji decyzji organu I instancji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją oraz wadliwe przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, co skutkowało brakiem ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności. I tak w sentencji decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że nakaz rozbiórki nakłada na "p. R. G.- Prezesowi Fundacji [...] z siedzibą [...], ul. [...], [...]" Sąd odstępując od merytorycznej oceny tej decyzji uchylił ją stwierdzając, że nie może być przedmiotem sądowej weryfikacji w stanie w jakim zostało wydane. Stwierdzić należy nie można jednoznacznie wywnioskować kto jest w istocie adresatem obowiązku określonego w decyzji. Zastosowane określenie może oznaczać osobę fizyczną R.G., może dotyczyć też Prezesa Fundacji, jak też samej Fundacji. Podkreślić w związku z tym należy, że rozstrzygnięcie organu administracji publicznej wydane czy to w formie decyzji, czy w formie postanowienia, powinno być sformułowane w sposób jasny, wyraźny i jednoznaczny, tak aby było zrozumiałe dla stron nawet bez uzasadnienia, które nie zawsze musi być składnikiem decyzji. Decyzja organu administracji publicznej nakładająca na stronę postępowania administracyjnego obowiązek określonego zachowania lub też konkretyzująca określone uprawnienia powinna obowiązek ten lub uprawnienie wyrażać precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji. Treści rozstrzygnięcia nie można też domniemywać z treści uzasadnienia. Z kolei konstrukcja prawidłowego uzasadnienia powinna spełniać szereg postulatów odnośnie do treści i formy, które powinny być zróżnicowane w zależności od charakteru decyzji oraz stadium i trybu postępowania administracyjnego. Cechy dobrego uzasadnienia to logiczny związek i zgodność z rozstrzygnięciem i jego treścią, brak wywodów sprzecznych lub rozbieżnych z rozstrzygnięciem, ścisłość i dokładność wywodów, ich zwięzłość i prostota ujęcia oraz kompletność motywów (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz.B. Adamiak, J. Borkowski wydanie 8 Wydawnictwo C.H. Beck str. 520). Wadliwe sformułowanie sentencji decyzji przeczy takim zasadom działania organów administracji publicznej jak zasada pogłębiania zaufania obywatela do państwa (art. 8 k.p.a.) czy też zasada przekonywania, zgodnie z którą organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu (art. 11 k.p.a.). Wskazać także należy, iż takie określenie adresata nałożonego obowiązku, utrudnia, a może nawet uniemożliwić egzekucję tego obowiązku. Zatem w pierwszej kolejności przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien zdecydować, kto jest stroną tego postępowania, przy czym z pewnością nie będzie nią Prezes Fundacji, który jest jedynie reprezentantem tego podmiotu. Następnie obowiązkiem organu I instancji będzie ustalenie czy adresatem decyzji jest inwestor, czyli R. G. – ewentualnie firma pod, którą działała budując przedmiotowe obiekty, czy też Fundacja jeśli obiekty stanowią w jakiejś formie składnik jej majątku. Sąd nie podziela również stanowiska organów co do związania organów administracyjnych zapadłymi orzeczeniami sadów powszechnych. Przede wszystkim wskazać należy, że przywołany art. 365 kpc dotyczy orzeczeń w sprawach cywilnych. W przedmiotowej sprawie powoływane przez organy orzeczenia zapadły w sprawach karnych. Oznacza to, że stanowisko organów dotyczące związania orzeczeniami sądów na podstawie art. 365 kpc jest oczywiście błędne. Podejmując szerzej kwestię związania organów administracyjnych orzeczeniami sądów powszechnych w sprawach karnych wskazać należy, że obowiązujące przepisy procedury administracyjnej takiego związania wprost nie przewidują. Niemniej zauważyć należy, że inne procedury taki obowiązek w pewnym zakresie przewidują. I tak art. 11 kpc stanowi, że " Ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd w postępowaniu cywilnym. Jednakże osoba, która nie była oskarżona, może powoływać się w postępowaniu cywilnym na wszelkie okoliczności wyłączające lub ograniczające jej odpowiedzialność cywilną." Natomiast z art. 11 p.p.s.a. wynika, że "Ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny." Generalnie unormowanie kodeksu postępowania cywilnego nie ma odniesienia do organów administracyjnych, natomiast pośrednio taki związek istnieje w przypadku art. 11 p.p.s.a. Zasada jednolitości prawa skłania do uznania, że skoro prawomocnym wyrokiem skazującym związany jest sąd administracyjny, to związany jest także organ administracyjny. W sytuacji, w której delikt prawa administracyjnego jest jednocześnie przestępstwem, nie może być tak, by działania organów państwowych nie były spójne. Związanie sądu administracyjnego należy rozumieć w ten sposób, że przepis ten zakazuje sądowi podważania ustaleń organu administracji publicznej zgodnych z ustaleniami prawomocnego wyroku skazującego oraz nakazuje akceptację ustaleń organu administracyjnego zgodnych z ustaleniami wyroku skazującego. W przedmiotowej sprawie zapadły jednak orzeczenia uniewinniające R.G. od dokonania zarzucanych jej czynów. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 maja 2017 r. sygn. akt I GSK 159/17 "Sąd administracyjny nie jest związany ustaleniami poczynionymi w uniewinniającym wyroku karnym." Podzielając to stanowisko wskazać należy, że również organ administracyjny takim wyrokiem nie jest związany. Tym samym wyrok uniewinniający od zarzutów popełnienia przestępstwa nie wywiera bezpośredniego wpływu na wynik sprawy administracyjnej i pozostawia organom możliwość samodzielnego ustalenia stanu faktycznego, zgodnie z wymogami określonymi w procedurze administracyjnej. Przepis ten, ani żaden inny nie zakazuje jednak uznania, że w okolicznościach danej sprawy inne orzeczenie niż wyrok skazujący, nie może być uwzględnione na potrzeby ustalenia określonego faktu lub wydarzenia w toku postępowania administracyjnego. Podkreślić jednak należy, że nie można w takim wypadku mówić o bezwzględnym związaniu organu, co oznacza, że w uzasadnionych przypadkach ustalenia organu mogą być inne niż przyjęte przez sąd w wyrokach umarzających lub uniewinniających. Odnosząc te uwagi do przedmiotowej sprawy wskazać należy, że organy wadliwie przyjęły, że związane są przyjętą przez sąd powszechny kwalifikacją obiektu. Oznacza to, że organy winny samodzielnie ocenić charakter obiektu, uwzględniając jego konstrukcję, wielkość, funkcję, sposób posadowienia na gruncie, mając na uwadze również ustalenia sądu powszechnego. Organy winny również uwzględnić dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące kwalifikacji podobnych obiektów. Przykładowo można wskazać na wyrok: WSA w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 1096/16, WSA w Poznaniu z dnia 14 lutego 2006 r. sygn. akt II SA/Po 1044/04, NSA z dnia 16 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1700/11. Następnie organy powinny ocenić, czy w świetle obowiązującego w czasie budowy prawa budowlanego przedmiotowa inwestycja wymagała pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. W tym kontekście wskazać należy, że zasada nie obejmowania przez nowy plan zagospodarowania przestrzennego inwestycji już zrealizowanych odnosi się wyłącznie do tych, które powstały legalnie, czyli zgodnie z obowiązującym prawem. Sąd podziela również stanowisko organów co do tego, że roboty budowlane nie wymagające pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia podlegają kontroli organów nadzoru budowlanego w oparciu o art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017.1369 t.j.). O kosztach postępowania na podstawie m.in. art. 200 p.p.s.a. Zalecenia co do dalszego postępowania zawarte są wprost w przedmiotowym uzasadnieniu.