VII SA/Wa 632/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2015 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. Sp. K. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej [...] Sp. z o.o. Sp. K. z siedzibą w [...] kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. Nr [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o. o. Sp. K. z siedzibą w [...] od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2014 r., Nr [...] wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia wniesionego przez Inwestora - [...] Sp. z o. o. Sp. K. z siedzibą w [...], zamiaru wykonania robót budowlanych, polegających na instalacji urządzenia reklamowego wraz z oświetleniem, na terenie nieruchomości zlokalizowanej na działce ew. nr [...] z obrębu [...] przy Al. [...] w [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Wojewoda [...] wskazał, iż z analizy zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że [...] Sp. z o. o. Sp. K., z siedzibą w [...] działając przez prawidłowo umocowanego pełnomocnika S. P., w dniu 5 listopada 2013 r. wniósł zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalacji urządzenia reklamowego wraz z oświetleniem, na terenie nieruchomości zlokalizowanej na działce ew. nr [...] z obrębu [...] przy Al. [...] w [...]. Następnie pełnomocnik powołując się na udzielone mu przez Inwestora pełnomocnictwo, pismem z dnia 6 listopada 2013 r., wniósł o cofnięcie ww. zgłoszenia i umorzenie postępowania w sprawie. Prezydent m. st. pismem z dnia 20 listopada 2013 r. poinformował pełnomocnika o przyjęciu jego oświadczenia oraz poinformował, że zgłoszenie dokonane w trybie przewidzianym w przepisie art. 29 i 30 Prawa budowlanego jest jedynie oświadczeniem woli zgłaszającego i nie powoduje wszczęcia postępowania administracyjnego, w związku z czym nie jest konieczne jego umorzenie. Jednocześnie przy piśmie z dnia 19 listopada 2013 r., zwrócił Inwestorowi za pośrednictwem poczty jego zgłoszenie. Następnie pismem z dnia 23 stycznia 2014 r. (doręczonym Organowi I instancji w dniu 29 stycznia 2014 r., działający w imieniu Inwestora wspólnik, posiadający prawo do jej reprezentacji poinformował organ I instancji, że pełnomocnictwo szczególne udzielone panu S. P., który w imieniu Inwestora wniósł zgłoszenie, nie uprawniało go do złożenia wniosku o jego wycofanie. Z uwagi na powyższe zwrócił się o wydanie zaświadczenia o braku sprzeciwu wobec zgłoszonych robót i przekazał zwrócone mu uprzednio zgłoszenie.  Prezydent [...] decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., Nr [...] (znak: [...]) działając na podstawie przepisu art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego wniósł sprzeciw do przedmiotowego zgłoszenia. Organ wskazał, że planowane roboty ze względu na przedmiot zgłoszenia nie mieszczą się w pojęciu instalowania urządzenia reklamowego w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, związku z czym za zasadne uznał zastosowanie dyspozycji przepisu art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego i nałożył na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Wskazano, że sprzeciw został wniesiony w terminie 27 dni od przesłania mu zwróconego zgłoszenia i około 120 dni od jego wniesienia za pierwszym razem. Od powyższej decyzji odwołanie pismem z dnia 10 marca 2014 r. wniósł Inwestor, który zarzucił przedmiotowej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego poprzez wydanie i doręczenie decyzji wnoszącej sprzeciw do zgłoszonych robót, pomimo upływu terminu 30 dniowego terminu od dnia dokonania zgłoszenia; art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez jego błędne zastosowanie i nałożenie na Inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę; art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego poprzez uznanie, iż Inwestycja wymaga zgłoszenia, w sytuacji w której przedmiot zgłoszenia dotyczy wyłącznie instalacji wolnostojącego urządzenia reklamowego, co zdaniem jego zdaniem nie wymaga ani zgłoszenia ani uzyskania pozwolenia na budowę; oraz naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez obrazę: art. 105 § 1 Kpa poprzez jego niezastosowanie i wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego, w sytuacji w której zachodzi bezprzedmiotowość postępowania; art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 77, art. 80 i art. 107 Kpa poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do Państwa, pozbawienie strony czynnego udziału, nienależyte uzasadnienie decyzji i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie normy prawa materialnego. Rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym Wojewoda [...] wskazał, że stosownie do art. 138 Kpa organ odwoławczy nie ogranicza się tylko do kontroli zaskarżonej decyzji, lecz zobowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę w jej całokształcie. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Pozwolenie na budowę stosownie do art. 3 pkt 12 Prawa budowlanego to decyzja administracyjna, zezwalająca na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego. Ustawodawca w art. 29-31 Prawa budowlanego przewidział wyjątki od ww. zasady. Zgodnie z art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane organ administracji publicznej I ma kompetencję do wydania decyzji wnoszącej sprzeciw do zamiaru wykonania robót objętych w zgłoszeniu. Wniesienie sprzeciwu oznacza brak zgody organu administracji architektoniczno-budowlanej na przystąpienie przez inwestora do realizacji zamierzonej działalności budowlanej. Dalej organ zauważył, że zamierzenie inwestycyjne objęte zgłoszeniem - jak wynika z treści zgłoszenia - przewiduje realizację robót budowlanych polegających na realizacji wolnostojącej tablicy reklamowej o wymiarach ekspozycji 10 x 12 m opartej na słupie o wysokości 4 m posadowionym na stopie fundamentowej-. Z przeprowadzonej przez organ odwoławczy analizy zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż projektowana inwestycja ze względu na wielkość tego urządzenia, jego konstrukcję winna być zakwalifikowana jako wolnostojące trwale z gruntem związane urządzenie reklamowe a więc budowla, o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Z akt sprawy wynika, że objęte zgłoszeniem urządzenie reklamowe jest konstrukcją na tyle trwałą i związaną z gruntem, że uniemożliwia to jego przesunięcie w inne miejsce czy zniszczenie przy działaniu sił przyrody. Jego posadowienie na gruncie jest stabilne i odporne na działanie czynników atmosferycznych, sił przyrody. Podkreślenia wymaga fakt, że wielkość tego konkretnego urządzenia reklamowego, jak i sposób związania z gruntem, świadczy o tym, że jest to wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowego o którym mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Zdaniem organu odwoławczego zamiarem inwestora jest trwałe powiązanie z gruntem projektowanej konstrukcji. Tak projektowana inwestycja wymaga pozwolenia na budowę. W przedmiotowej sprawie nie można mówić o instalowaniu urządzenia reklamowego w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, skoro chodzi o budowę samodzielnej konstrukcji - budowli na własnym fundamencie (prefabrykowane stopy betonowe stanowią w istocie prefabrykowany fundament). Opis i cechy charakterystyczne projektowanej inwestycji, wskazują jednoznacznie, że jest to budowla o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Mając na uwadze powyższe należy wskazano, iż zgodnie z utrwalonym sądownictwem do budowli będących wolnostojącymi trwale związanymi z gruntem urządzeniami reklamowymi nie może mieć zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 25.05.2007r. sygn. akt II OSK 1509/06, NSA z dnia 20.06.2008r sygn. akt II OSK 680/07). Powyższe stanowisko zostało również potwierdzone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 maja 2009r. (sygn. akt: II OSK 735/08), w którym stanowiska obu ww. wyroków zostały przytoczone jako w pełni obowiązujące. W związku z tym organ uznał, że nie budzi żadnej wątpliwości, że opisane powyżej zamierzenie budowlane podlega rygorom Prawa budowlanego, stąd zarzut bezprzedmiotowości postępowania prowadzonego przez organ I instancji jest całkowicie bezzasadny. Wojewoda [...] podzielił pogląd Organu I instancji, że dla objętego zgłoszeniem zamierzenia konieczne jest uzyskanie pozwolenia na budowę, co wbrew twierdzeniem autora odwołania oznacza uniemożliwienie realizacji przedmiotowego zamierzenia. Organ odwoławczy nie podzielił również zarzutów dotyczących obrazy przepisów prawa procesowego. W szczególności organ dotrzymał terminu wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia Inwestora. Jak wynika z treści problematycznego pełnomocnictwa z dnia 10 sierpnia 2013r., udzielonego przez Inwestora S. P. obejmowało ono swoim zakresem m. in. składanie zgłoszeń budowlanych we właściwych organach administracji w związku z prowadzoną przez Inwestora działalnością gospodarczą. Tego rodzaju zapis stanowi przejaw udzielenia tzw. pełnomocnictwa rodzajowego, a więc upoważnienia do prowadzenia w imieniu mocodawcy określonej grupy czynności czy prowadzenia określonej rodzajowo kategorii spraw. Zauważono, iż redakcja pełnomocnictwa nie zawiera sformułowań typu "wyłącznie", Jedynie", "tylko" co mogłoby świadczyć, że mamy w tym wypadku do czynienia z pełnomocnictwem szczególnym ograniczającym się wyłącznie do tej jednej czynności. Jak akcentuje się w orzecznictwie sądowym umocowanie pełnomocnika powinno określać zakres tego pełnomocnictwa w sposób dostatecznie jasny a ograniczenie zakresu pełnomocnictwa poprzez wyłączenie określonych czynności musi być wyraźne, albowiem z założenia pełnomocnictwo stwarza umocowanie do wszystkich czynności w danej sprawie czy etapu postępowania (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 lipca 2011 r., sygn. I akt: IV CSK 502/10, LEX nr 1084733; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 lipca 2000 r., sygn. akt: I PKN 418/00, OSNP 2002/5/114). Podniesiony przez Odwołującego argument jakoby pełnomocnik nie był chociażby upoważniony do odbioru korespondencji jest trudny do obrony skoro pod danymi osobowymi pełnomocnika wskazuje się adres sugerujący miejsce, w którym pełnomocnik będzie mógł odebrać korespondencję związaną ze sprawą. Gdyby było inaczej w treści pełnomocnictwa powinno się znaleźć wyraźne zastrzeżenie, że korespondencja powinna być kierowana do spółki, niezależnie od tego że oba adresy I się pokrywają. Reasumując powyższe rozważania, zdaniem Wojewody [...] I zakres udzielonego pełnomocnictwa obejmował wszystkie czynności związane I ze zgłoszeniem, a więc złożenie wniosku, jego modyfikację, uzupełnienie w trybie art. 30 I ust. 2 Prawa budowlanego czy wreszcie otrzymanie ewentualnie decyzji o sprzeciwie. Godzi 1 się podkreślić, że pełnomocnictwo nie wyłączało żadnej tej czynności z zakresu umocowania, i W rezultacie, zasadne jest rozumowanie, że skoro pełnomocnik Spółki został obdarzony zaufaniem do złożenia zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych to tym bardziej - a contrario, został on umocowany do wycofania takiego wniosku (argumentum a maiori ad minus). Wojewoda [...] stwierdził ponadto, że organ I instancji wszechstronnie i rzetelnie rozpatrzył materiał dowodowy zebrany w sprawie, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie budzi wątpliwości. Stosownie do art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego: Właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli: zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. W efekcie realizacja przedmiotowego zamierzenia może nastąpić po uzyskania przez Inwestora pozwolenia na budowę. Skargę na tę decyzję złożyła Spółka [...] Sp. z o. o. Sp. Komandytowa z siedzibą w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: I. Naruszenie przepisu art. 32, art. 33 oraz art. 40 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez uznanie, że pełnomocnictwo udzielone Panu S. P. jest pełnomocnictwem ogólnym i w konsekwencji uznanie, że wycofanie zgłoszenia z dnia 6 listopada 2013 roku zostało dokonane przez osobę do tego uprawnioną, 2. Naruszenie przepisu art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego poprzez niezasadne przyjęcie, że organ I instancji zachował termin 30 dni na wydanie decyzji wyrażającej sprzeciw wobec zgłoszenia, w sytuacji w której decyzja organu I instancji została wydana po upływie 111 dni od dnia dokonania zgłoszenia, 3. Naruszenie przepisu art. 30 ust. 6 pkt 1 w związku z przepisem art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez uznanie, iż inwestycja objęta zgłoszeniem z dnia 6 listopada 2013 roku dotyczy robót objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, 4. Naruszenie przepisu art. 7, art. 8, art. 11 oraz art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz naruszenie zasady przekonywania, zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, w szczególności poprzez uznanie, że wniosek o wycofanie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych złożyła osoba do tego uprawniona. Podnosząc te zarzuty skarżąca Spółka wnosiła o uchylenie na podstawie przepisu art. 145 § 1 lit. a) i c) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 roku Nr [...] oraz rozważenie w oparciu o przepis art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadności decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentacje zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W rozpatrywanej sprawie wystąpiły tego rodzaju wady i uchybienia. Kontroli Sądu podlegała decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2014 r. nr w przedmiocie wniesienia sprzeciwu dotyczącego robót budowlanych, polegających na instalowaniu urządzenia reklamowego wraz z oświetleniem. Istotę przedmiotowej sprawy stanowi kwestia zachowania przez orzekające w sprawie organu terminu do wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia przez inwestora zamiaru wykonania robót budowlanych. Należy wskazać, że przepisy prawa budowlanego reglamentują precyzyjnie terminy i sytuacje, w których organ może realizować swoje kompetencje w tym zakresie. Istotny z punktu widzenia terminu do wniesienia sprzeciwu jest zaś przepis art. 30 ust. 5 prawa budowlanego, który stanowi, że do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Przepis ten określa czasową kompetencję organu do wydania decyzji o sprzeciwie. Oznacza to, że tylko w tym terminie organ może wydać decyzję o sprzeciwie, i że z jego upływem traci on kompetencję do wniesienia sprzeciwu, nawet w sytuacji istnienia ustawowych podstaw jego wniesienia (art. 30 ust. 2, art. 30 ust. 6 pkt 1-3 i art. 30 ust. 7 prawa budowlanego). W przypadku więc upływu ustawowego terminu i braku wniesienia sprzeciwu, mamy do czynienia z milczącym załatwienia sprawy przez organ, które polega na wywołaniu z mocy prawa skutku materialnoprawnego jaki rodzi brak sprzeciwu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zasadnie przyjmuje się, że termin do wniesienia sprzeciwu jest terminem prawa materialnego. Materialnoprawny charakter terminu z art. 30 ust. 5 prawa budowlanego rodzi określone konsekwencje prawne tj. brak możliwości jego przedłużania i skracania, a także zawieszania postępowania, które przerywałoby jego bieg (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1674/08, publ. CBOiS). Uchybienie zatem 30-dniowemu terminowi do wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia powoduje definitywne wygaśnięcie prawa organu do ukształtowania w drodze sprzeciwu stosunku admistracyjnoprawnego; nie ma zatem przedmiotu postępowania administracyjnego, a wszczęte postępowanie jako bezprzedmiotowe, podlega umorzeniu (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2471/10, publ. CBOiS). Odnosząc te regulacje do przedmiotowej sprawy wskazać należy w pierwszej kolejności jakiego zgłoszenia dotyczył sprzeciw złożony przez Prezydenta [...] decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. Rozstrzygając tę podstawową kwestię stwierdzić należy na podstawie akt sprawy, iż jedynym zgłoszeniem jakie w tej sprawie zostało złożone przez inwestora jest to z 4 listopada 2013 r.( data wpływu do organu 5 listopad 2013 r.). Niewątpliwie też sprzeciw dotyczy zamierzenia inwestycyjnego określonego w zgłoszeniu. Nie można przyjąć, jak zdaje się sugerować organ odwoławczy, że pismo inwestora z dnia 23 stycznia 2014 r. wobec skutecznego cofnięcia zgłoszenia z dnia 4 listopada 2013 r. stanowi nowe zgłoszenie. Interpretacja tak jest w oczywistej sprzeczności z treścią wspomnianego wyżej pisma. Inwestor zakwestionował w nim zasadność uznania przez organ I instancji skutecznego cofnięcia zgłoszenia, a przede wszystkim domagał się wydania zaświadczenia o braku sprzeciwu wobec zgłoszonych robót. Poza tym podkreślić należy, że z treści decyzji Prezydenta [...] wynika, iż rozstrzygał on w przedmiocie zgłoszenia z dnia 4 listopada 2013 r. nieskutecznie cofniętego w dniu 6 listopada 2013 r. W żadnym momencie organ nie wskazuje, że dokonano nowego zgłoszenia. Powołuje się jedynie na pismo inwestora z dnia 23 stycznia 2014 r. informujące o braku upoważnienia dla pełnomocnika do cofnięcia zgłoszenia. Niewątpliwie treść decyzji wskazuje na to, że organ I instancji podzielił stanowisko inwestora co do nieskutecznego cofnięcia zgłoszenia i wydał decyzję o sprzeciwie wobec inwestycji określonej zgłoszeniem z dnia 4 listopada 2013 r. Oznacza to, że 30 dniowy termin określony w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego upłynął w dniu 5 grudnia 2013 r. Oznacza to, że organ po tej dacie utracił uprawnienie do złożenia sprzeciwu zatem decyzja z dnia [...] lutego 2014 r. była oczywiście wadliwa. Niezależnie od powyższych okoliczności w ocenie Sądu niezasadny jest pogląd organu II instancji o skutecznym cofnięciu zgłoszenia przez pełnomocnika inwestora. Podkreślić należy, że z treści pełnomocnictwa powinien jasno wynikać jego zakres, tzn. jakich czynności, w jakim postępowaniu, przed jakim organem może dokonywać pełnomocnik w imieniu swojego mocodawcy. W pełnomocnictwie należy wskazać, czy obejmuje ono wszelkie czynności procesowe, czy też tylko niektóre z nich, a ponadto określić, czy dotyczy całego postępowania, czy też tylko określonego etapu. Nie można dowolnie interpretować zapisu pełnomocnictwa. Trzeba pamiętać, że to od mocodawcy zależy treść udzielonego pełnomocnictwa (w tym jego zakres). Skoro zatem pełnomocnictwo udzielone przez inwestora S. P. określało uprawnienie w zakresie prawa budowlanego do wypełniania i składania oświadczeń o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością w zakresie zgłoszeń robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę oraz do składania zgłoszeń budowlanych we właściwych organach administracji to należy uznać, że umocowanie określało enumeratywnie wyliczone czynności, do których został umocowany pełnomocnik. W tym stanie rzeczy należało wniesioną skargę uwzględnić i zaskarżone rozstrzygnięcia uchylić. Wskazania co do dalszego postępowania wprost wynikają z motywów wyroku. Podtrzymanie przez organ stanowiska, że inwestycja objęta zgłoszeniem wymaga uzyskania pozowania na budowę, wobec upływu terminu do wniesienia sprzeciwu, nie może stanowić podstawy do podjęcia działań w oparciu o art. 30 prawa budowlanego. Niemniej należy podkreślić, że upływ terminu do złożenia sprzeciwu na skutek błędu organu nie powoduje, że inwestycja wymagająca uzyskania pozwolenia na budowę stała się legalna. Uwzględniając powyższe Sąd, na postawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. Nr 270), orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na postawie art. 152 ww. ustawy, a o kosztach postępowania na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ww. ustawy.