VII SA/Wa 638/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Grzegorz Antas, Sędzia WSA Andrzej Siwek (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi F.L na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2018 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm. - dalej "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania F. L. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2018 r., znak: [...], umarzającej postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, utrzymał w mocy ww. decyzję Wojewody [...]. Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym. Starosta [...] decyzją z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...]. pozwolenia na budowę, dla inwestycji pn.: Budowa dwóch budynków pensjonatowych w zabudowie bliźniaczej wraz z niezbędną infrastrukturą: rampa garażowa, komunikacja piesza i samochodowa, miejsca parkingowe, skarpy ziemne, miejsce do gromadzenia odpadów stałych, kanalizacja deszczowa (przyłącz do sieci i zbiorniki retencyjne), przebudowa przyłączy: kanalizacji sanitarnej i wodociągowego, rozbiórka istniejącego budynku; na działce ewid. nr [...] obręb [...] w Z.. Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. Starosta [...] przeniósł powyższą decyzję na rzecz [...] Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w K.. Pismem z dnia [...] lutego 2018 r. F. L, właściciel działki nr [...], wywodząc swój interes prawny z prawa posiadania własności ww. działki, na którą jego zdaniem oddziałuje omawiana inwestycja, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...]. Podniósł, że: 1. Odnosząc się do samego zakresu zamierzenia inwestycyjnego - w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego teren oznaczony symbolem [...] w którym znajduje się działka objęta inwestycją dopuszcza usługi hotelarskie, realizowane jako budownictwo pensjonatowe – budynki wolnostojące, na działkach o powierzchni nie mniejszej niż 100 m2 i szerokości nie mniejszej niż 16 m, a projektant w dokumentacji projektowej swoje zamierzenie nazwał "budowa dwóch budynków pensjonatowych w zabudowie bliźniaczej", czym naruszył zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczący przeznaczenia podstawowego 2. Odnosząc się do strony tytułowej dokumentacji projektowej: - na stronie tytułowej nie wpisano do opracowania działki nr ew. [...],[...] obr. [...] w Z., które stanowią działki prywatne, po których to znajduje się jedyny dojazd do działki objętej inwestycją, w związku z czym nie wypełniono § 3 1.1. rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego - na stronie tytułowej nie wskazano specjalności projektantów sprawdzających i sporządzających przedmiotowy projekt, w związku z czym nie wypełniono § 3 1.4.2 ww rozporządzenia, 3. Odnosząc się do opisu zagospodarowania terenu w dokumentacji projektowej: - w punkcie dotyczącym przedmiotu i celu opracowania nie wskazano pełnego zakresu objętego opracowaniem – nie uwzględniono rozbiórki istniejącego budynku oraz nie określono kolejności robót, w związku z czym nie wypełniono § 8. 2.1. ww. rozporządzenia, - w punkcie dotyczącym projektowanego zagospodarowania terenu nie wskazano przeciwpożarowego zabezpieczenia wodnego, w związku z czym nie wypełniono § 2 2.3. ww. rozporządzenia 4. Odnosząc się do rysunku zagospodarowania terenu: - nie wskazano przeznaczenia budynków sąsiednich wraz ze wskazaniem czy dane budynki wybudowane są z materiałów rozprzestrzeniających ogień, w związku z czym nie wypełniono § 8. 3.2. ww. rozporządzenia - na projekcie zagospodarowania terenu nie wskazano parametrów dróg dojazdowych i ciągów pieszych, miejsc postojowych, miejsc gromadzenia odpadów stałych na działce objętej inwestycją, czym nie wypełniono § 8 3.2. ww. rozporządzenia, - na projekcie zagospodarowania terenu nie wskazano istniejącego hydrantu wraz ze wskazaniem parametrów odległościowych, czym nie wypełniono § 8 3.5. ww. rozporządzenia, - na projekcie zagospodarowania terenu nie wskazano przebiegu sieci kanalizacyjnej wraz z przyłączeniem do budynku oznaczonego nr 1, w związku z czym nie wypełniono § 8. 3.6. ww. rozporządzenia, - na projekcie zagospodarowania terenu nie wskazano przebiegu sieci elektrycznej wraz z przyłączem, w związku z czym nie wypełniono § 8. 3.7. ww. rozporządzenia, 5. Odnosząc się do opisu zagospodarowania terenu: - w części dotyczącej opisu projektu architektoniczno-budowlanego brak jest informacji dotyczącej charakterystyki energetycznej budynku, w związku z czym nie wypełniono § 11. 2,10 ww. rozporządzenia - z uwagi na fakt, że zaprojektowano wjazd do garażu w formie pochylni, nie sprecyzowano i nie zaznaczono ani na rysunku ani w legendzie, jak będzie zabezpieczona ta pochylnia przed terenem przyległym, czy w formie muru oporowego czy w innej formie, - w części opisowej dotyczącej rozbiórki istniejącego budynku nie zauważono zgody właściciela na rozbiórkę, - analizując oznaczenie przekroju B-B na rzutach kondygnacji należy wskazać, że powinien on przebiegać przez ściany, a na rysunku przekroju B0B jest co innego, - z uwagi na fakt, że droga dojazdowa do działki objętej inwestycją nie jest drogą publiczną, projektant winien włączyć do zakresu opracowania działki po których odbywa się dojazd do nieruchomości, mając na uwadze posiadanie tytułu prawnego do tych nieruchomości oraz fakt, że jeżeli jest to droga wewnętrzna, to należy zapewnić dojście i dojazd do budynku z zgodnie z § 14rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej jako "rozporządzenie techniczne"). 6. Odnosząc się do zakresu oddziaływania inwestycji: Projektant dokonując zakresu oddziaływania, wymieniając sąsiednie nieruchomości opisał, że nowoprojektowany budynek nie oddziałuje na nie. Wskazał, że odległość projektowanego budynku od granicy z działką [...] wynosi 6,14 m i opisał, że brak ograniczeń zabudowy nawet dla budynków drewnianych (RO) w przypadku których minimalna odległość od niezabudowanej działki wynosiłaby 6,0 co daje łącznie 12,14 m , natomiast z analizy § 12 rozporządzenia technicznego wynika, ze właściciel działki nr [...] mógłby wybudować obiekt w odległości 3 m od granicy z materiałów (RO) i wtedy odległość od budynku objętego opracowaniem wynosiłaby 9,14, co jest niezgodne z § 271 rozporządzenia technicznego. W związku z powyższym bezsprzecznie wykazano oddziaływanie inwestycji w stosunku do działek - działka nr [...] - projektant wskazał, że odległość projektowanego budynku od granicy z tą działką wynosi 6,20 m i opisał, że brak ograniczeń, natomiast z analizy § 12 i § 271 rozporządzenia technicznego wynika, ze właściciel tej działki mógłby wybudować obiekt w odległości 3,0 m od granicy z materiałów (RO) i wtedy odległość od budynku objętego opracowaniem wynosiłaby 9,20 m, co jest niezgodne z § 271 rozporządzenia technicznego, - działka nr [...] - projektant wskazał, że odległość projektowanego budynku od granicy z tą działką wynosi 6,03 m i opisał, że brak ograniczeń nawet dla budynków drewnianych RO, natomiast z analizy § 12 i § 271 rozporządzenia technicznego wynika, ze właściciel tej działki mógłby wybudować obiekt w odległości 3,0 m (od granicy z materiałów RO) i wtedy odległość od budynku objętego opracowaniem wynosiłaby 9,20 m, co jest niezgodne z § 271 rozporządzenia technicznego, - działka nr [...],[...] - projektant wskazał, że odległość projektowanego budynku od granicy z tą działką wynosi 6,27 m i opisał, że brak ograniczeń nawet dla budynków drewnianych RO, natomiast z analizy § 12 i § 271 rozporządzenia technicznego wynika, ze właściciel tych działek mógłby wybudować obiekt w odległości 3,0m (od granicy z materiałów RO) i wtedy odległość od budynku objętego opracowaniem wynosiłaby 9,37 m, co jest niezgodne z § 271 rozporządzenia technicznego Tym samym, zdaniem skarżącego projekt budowlany przedłożony do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę nie spełnia podstawowych wymagań wynikających z art. 34 p.b., jak również uchybia przepisom rozporządzenia technicznego Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2019 znak: [...], na postawie art. 105 § 1 w zw. z art. 158 § 1 k.p.a.. umorzył wszczęte na wniosek F. L. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...]. Organ, przytaczając treść art. 28 k.p.a., art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. j. - Dz.U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm. - dalej "p.b."), wskazał, że działka nr [...] objęta planowaną inwestycją graniczy z działką nr [...] pozostającą we własności wnioskującego o stwierdzenie nieważności omawianej decyzji. Wspólna granica przebiega na odcinku ok. 11 m po północno zachodniej stronie działki wnioskodawcy. Obie działki znajdują się na stoku o północnym nachyleniu i mają niezależny dostęp do drogi publicznej. Projektowany budynek jest usytuowany w odległości 7,79 m od granicy działki nr [...], co oznacza brak oddziaływania w świetle § 12 rozporządzenia technicznego. Budynek będący przedmiotem projektu budowlanego ma wysokość 11,66 m, mierzoną od poziomu 884,8 m n.p.m. Budynek na działce nr [...] jest usytuowany na poziomie ok. 884 m n.p.m. Odległość między tymi budynkami wynosi 14,2 m. Takie wzajemne zlokalizowanie budynków - istniejącego i planowanego - powoduje, że prawdopodobieństwo wystąpienia oddziaływania na nieruchomość nr [...] nie zachodzi. Słusznie zatem nie zaliczono tej działki do obszaru oddziaływania projektowanej inwestycji. Zdaniem organu przywołane powyżej parametry projektu zagospodarowania terenu oznaczają spełnienie wymogów § 13 rozporządzenia technicznego. Grupa czterech naziemnych miejsc postojowych, usytuowana na działce objętej projektem zagospodarowania terenu, znajduje się w odległości ok. 21 m od granicy działki nr [...], oznacza to spełnienie wymogów § 19 warunków technicznych). Od strony działki nr [...] planowana jest kanalizacja deszczowa wraz z odprowadzeniem wód opadowych i roztopowych do zbiorników retencyjnych i kanalizacji miejskiej. Jeden z otwartych zbiorników retencyjnych jest zaprojektowany ok. 2 m od granicy działki nr [...], niemniej nie można dowieść w ten sposób zamiaru odprowadzenia zebranych wód na teren działki sąsiedniej, ponieważ nachylenie stoku, na którym znajdują się działki nr [...] i [...] jest w tym miejscu poprzeczne - przelew wody z otwartego zbiornika retencyjnego dokonałby się na teren działki inwestora (oznacza to brak oddziaływania w świetle § 29 warunków technicznych). Na działce nr [...] brak jest studni (oznacza to brak oddziaływania w świetle § 31 warunków technicznych). Planowany budynek na działce nr [...] jest usytuowany w odległości 14,2 m od północnego narożnika istniejącego budynku na działce nr [...] (w skośnej konfiguracji) z północno zachodniej jego strony (w szerokości geograficznej Z. oznacza to spełnienie wymogów § 60 warunków technicznych). Nie można również dowieść oddziaływania budynku usługowego o funkcji pensjonatu, w innym zakresie, powodującym jakiekolwiek ograniczenia w sposobie zagospodarowania i użytkowania działki nr [...]. W świetle powyższego, w ocenie organu I instancji, F.L., właściciel działki nr [...], nie posiada interesu prawnego w zakresie, co do którego orzeczono w przywołanej decyzji. Brak interesu prawnego przesądza o braku przymiotu strony. Stwierdzenie, że żądanie o stwierdzenia nieważności nie pochodzi od strony, pociąga za sobą bezprzedmiotowość wszczętego postępowania, ponieważ nie jest spełniony warunek wynikający z ustawy. Gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania (art. 105 § 1 kpa). Od powyższej decyzji F.L. (dalej jako "skarżący") wniósł odwołanie. Postawił zarzuty naruszenia: • art. 157 § 2 k.p.a, poprzez bezpodstawne przyjęcie, że skarżący nie posiada interesu prawnego we wnioskowanym zakresie, pomimo iż oddziaływanie zatwierdzonej inwestycji mieści się w obszarze oddziaływania działki ewid. nr [...] obr. [...] w Z. - będącej własnością skarżącego, • art. 105 § 1 k.p.a., poprzez bezzasadne umorzenie postępowania, będące skutkiem przyjęcia, że żądanie stwierdzenia nieważności decyzji nie pochodzi od strony postępowania, • art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez niestwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2017 r. w sytuacji, gdy została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa w szczególności, gdy organ uniemożliwił stronom czynny udział w postępowaniu, • art 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wszechstronnego, rzetelnego oraz pełnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie a w konsekwencji oparcie zaskarżonego rozstrzygnięcia poprzez oparcie rozstrzygnięcia na błędnych ustaleniach faktycznych, • art 6 i 8 k.p.a., poprzez niedokładne zbadanie wszystkich okoliczności sprawy, a tym samym naruszenie zasady budowania zaufania do organów władcy państwowej, • art. 35 ust. 1 pkt 3 p.b. poprzez uznanie, że zatwierdzony projekt budowlany był zgodny z przepisami, • ort 3 pkt 20 p.b. poprzez ustalenie obszaru oddziaływania budynku sprzecznie z treścią przepisu i uznanie, że projektowany budynek nie oddziałuje na budynek znajdujący się na działce sąsiedniej (tu działkę ewid. nr [...] obr. [...]), w sytuacji gdy organ winien analizować oddziaływanie budynku względem nieruchomości, a nie istniejącej zabudowy. Skarżący wskazał, że we wniosku z dnia [...] lipca 2018 r. jednoznacznie wykazał swój interes prawny, wywodząc go z prawa posiadania, łj. własności nieruchomości, obejmującej działkę ewid. nr [...] obr [...] w Z., na która oddziałuje inwestycja objęta decyzją nr [...], a który nie został uwzględniony jako strona postępowania. Poprzez argumentację podjętą w dalszej treści podania skarżący wykazał swój interes prawny m.in. poprzez udowodnienie, że projektowany budynek znajduje się w odległości 7,79 m od granicy działki ewid. [...] obr[...] w Z., zatem w odniesieniu do § 12 i § 271 rozporządzenia technicznego - w przypadku gdyby skarżący chciał zabudować swoją nieruchomość w kierunku granicy z działka inwestycyjną, to jego prawo zostaje ograniczone (np. odległość miedzy dwoma budynkami NRO i RO ma wynosić 12m - zgodnie z warunkami technicznymi: odległość RO od granicy działki bez okien może wynosić 3 m. natomiast odległość projektowanego budynku wynosi 7,79m + 3m = 10,79 m co byłoby niezgodne z warunkami technicznymi) - zatem oddziaływanie jest bezsprzeczne. Zdaniem skarżącego oddziaływanie obiektu analizuje się pod katem oddziaływania na działki sąsiadujące, a nie jak uznał organ I instancji "od budynków" - zatem brak było podstaw do uznania, że zachodzi okoliczność wynikająca z art. 105 § 1 k.p.a., co spowodowało naruszenie ww. przepisu z uwagi no bezzasadne umorzenie postępowania, będące skutkiem przyjęcia, że żądanie stwierdzenia nieważności decyzji nie pochodzi od strony postępowania. Skarżący wskazał, że w sytuacji zamiaru budowy budynków, czy też ich rozbudowy, co do zasady właściciele nieruchomości sąsiednich powinni być uznani za strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę z uwagi na prawne i faktyczne warunki wpływające na m. in. możliwości usytuowania w przyszłości nowych obiektów budowlanych na tej działce. Podkreślił, że podniesione w treści wniosku z dnia [...].07.2018r. zarzuty wraz ze szczegółowym wykazaniem naruszenia konkretnych przepisów prawa nie zostały przez Wojewodę [...] w żadnym stopniu przeanalizowane. W wyniku rozpatrzenia odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. znak [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ wskazał, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, tak rozumiany interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 p.b. który jako przepis szczególny względem przywołanego wyżej art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Organ przywołał także definicję obszaru oddziaływania obiektu zawartą w art. 3 pkt 20 p.b. Organ odwoławczy powtórzył ustalenia organu I instancji co do usytuowania należącej do skarżącego działki nr ewid, [...] działką inwestycyjną nr ewid. [...], ponownie wskazując, że działka o nr ewid. [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. Sporne przedsięwzięcie nie powoduje bowiem jakichkolwiek ograniczeń - które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa - w zakresie możliwości zagospodarowania ww. działki. Skarżący może bez przeszkód zagospodarować należącą do niego działkę, będącą jego własnością, zaś sąsiedztwo spornej inwestycji w najmniejszym stopniu nie wpływa na zakres - wyznaczony przepisami prawa - dopuszczalnego zagospodarowania. Wskazano, że działka należąca do skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W szczególności ww. działka nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji wyznaczonym w oparciu o przepis § 12 ww. rozporządzenia (dotyczący sytuowania obiektów budowlanych), przepis § 13 (dotyczący przesłaniania obiektów budowlanych), § 57 i § 60 (dotyczy nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi). Ponadto organ II instancji nie dopatrzył się, aby działka należąca do skarżącego znajdowała się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji wyznaczonym w oparciu o inne przepisy ww. rozporządzenia Odnosząc się do głównego zarzut odwołania, że projektowany budynek znajduje się w odległości 7,79 m od granicy działki ewid. [...], zatem w odniesieniu do § 12 i § 271 rozporządzenia w przypadku gdyby skarżący chciał zabudować swoja nieruchomość w kierunku granicy z działka inwestycyjną, to jego prawo zostaje ograniczone, organ wskazał, że powyższe nie przemawia za uznaniem, że działka skarżącego nr ewid. [...] znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. W ocenie organu odwoławczego skarżący nie może wywodzić interesu prawnego w omawianym postępowaniu, z przyszłego, hipotetycznego i niepewnego zamierzenia inwestycyjnego jakim jest budowa budynku ze ścianą zewnętrzną lub przykryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień Z ostrożności procesowej organ wskazał, że zgodnie z § 271 ust. 1 rozporządzenia technicznego odległość między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a mającymi na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej (E), nie powinna być mniejsza niż 8,0 m. Natomiast zgodnie z § 271 ust. 2 ww. rozporządzenia, jeżeli jedna ze ścian zewnętrznych usytuowana od strony sąsiedniego budynku lub przekrycie dachu jednego z budynków jest rozprzestrzeniające ogień, wówczas odległość określoną w ust. 1 należy zwiększyć o 50%, a jeżeli dotyczy to obu ścian zewnętrznych lub przekrycia dachu obu budynków - o 100%. Stosownie zaś do treści § 272 ust. 1 ww. rozporządzenia, odległość ściany zewnętrznej wznoszonego budynku od granicy sąsiedniej niezabudowanej działki budowlanej powinna wynosić co najmniej połowę odległości określonej w § 271 ust. 1-7, przyjmując, że na działce niezabudowanej będzie usytuowany budynek o przeznaczeniu określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, przy czym dla budynków PM należy przyjmować, że będzie on miał gęstość obciążenia ogniowego strefy pożarowej Q większą od 1000 MJ/m2, lecz nie większą niż 4000 MJ/m2, a w przypadku braku takiego planu - budynek ZL ze ścianą zewnętrzną, o której mowa w § 271 ust. 1. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z powyższych przepisów wynika, że gdyby działka inwestycyjna nr ewid. [...] była niezabudowana skarżący chcąc zrealizować na działce nr ewid. [...] budynek ze ścianą zewnętrzną od strony działki inwestycyjnej nr ewid. [...] lub przykryciem dachu rozprzestrzeniającymi ogień, aby zachować odległość 12 m od granicy działki nr ewid. [...] wymaganą przepisem § 271 ust. 2 w zw. z § 272 ust. 1 ww. rozporządzenia, musiałby odsunąć projektowany obiekt na odległość 6,0 m od granicy z działką nr ewid. [...]. Natomiast, gdy na działce inwestycyjnej nr ewid. [...] zaprojektowano sporny budynek pensjonatowy w zabudowie bliźniaczej w odległości 7,79 m od granicy z działką nr ewid. [...], skarżący chcąc zrealizować budynek ze ścianą zewnętrzną od strony działki nr ewid. [...] lub przykryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień, aby zachować odległość 12 m od granicy działki nr ewid. [...], wymaganą przepisem § 271 ust. 2 w zw. z § 272 ust. 1 ww. rozporządzenia, musi odsunąć się na odległość 4,21 m od granicy działki inwestycyjnej nr ewid. [...]. Z powyższego wynika zatem, że realizacja spornej inwestycji nie ogranicza skarżącego w możliwości zagospodarowania działki nr ewid. [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł F. L. Postawił zarzuty: 1. naruszenia przepisów prawa materialnego: - art. 157 § 2 k.p.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że skarżący nie posiada interesu prawnego we wnioskowanym zakresie, pomimo iż oddziaływanie zatwierdzonej inwestycji mieści się w obszarze oddziaływania działki ewid. nr [...] będącej własnością wnioskodawcy, - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez niestwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z ddnia [...] maja 2017 r., w sytuacji, gdy została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa, w szczególności, gdy organ uniemożliwił stronom czynny udział w postępowaniu, - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy wadliwej decyzji Wojewody [...] z [...] września 2018 r., w sytuacji gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji i orzeczenie o stwierdzeniu nieważności decyzji Starosty [...] z dni [...] maja 2017 r., - art. 35 ust. 1 pkt 3 p.b. poprzez uznanie, że zatwierdzony do decyzji Starosty [...] z [...] maja 2017 r., przedstawiony projekt budowlany był zgodny z przepisami. - art. 3 pkt 20 p.b. poprzez ustalenie obszaru oddziaływania budynku sprzecznie z treścią przepisu i uznanie, że projektowany budynek nie oddziałuje na budynek znajdujący się na działce sąsiedniej w sytuacji gdy organ winien analizować oddziaływanie budynku względem nieruchomości, a nie istniejącej zabudowy. 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, ti.: - art 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz pobieżne rozpoznanie sprawy i niewyczerpujące rozpoznanie materiału dowodowego oraz jego dowolną ocenę, - art. 6 i 8 k.p.a., poprzez niedokładne zbadanie wszystkich okoliczności sprawy, a tym samym naruszenie zasady budowania zaufania do organów władzy państwowej. - art, 7, 8, 12 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na zaniechaniu prowadzenia postępowania wnikliwie i szybko oraz w zakresie niezbędnym dla wydania rozstrzygnięcia w sprawie, co stanowi zaprzeczenie prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, jest rażąco sprzeczne z zasadą szybkości i prostoty postępowania oraz narusza słuszny interes skarżącego; - art. 35 § 1 i 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, polegające na uchybieniu obowiązkowi rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki; - art. 36 § 1 k.p.a. przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu - art. 9 i 10 § 1 k.p.a., poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, polegające na braku zawiadomienia strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie - tym samym na nieudostępnieniu akt przed wydaniem decyzji. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji I instancji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2017 r. Wniósł ponadto o zasądzenie kosztów postępowania od organu oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Skarżący w bardzo obszernym uzasadnieniu powtórzył dotychczasową argumentację. Dodatkowo. przywołując orzecznictwo, podniósł, że ocena wpływu konkretnej inwestycji na sąsiedni obszar obejmuje szereg zagadnień związanych z oddziaływaniem projektowanego obiektu na znajdujące się w sąsiedztwie nieruchomości, co należy oceniać w kontekście prawa publicznego, ale też cywilnego. Analizując oddziaływanie oznaczonej inwestycji w aspekcie interesu prawnego właścicieli nieruchomości pobliskich lub sąsiadujących bezpośrednio z terenem inwestycji organ nie może ograniczać się tylko do ustalenia takiego oddziaływania, które stanowi naruszenie określonych norm. Podkreślenia wymaga to, że przy ocenie, czy dana osoba jest strona postępowania nie ma znaczenia, czy został naruszony interes prawny tej osoby, a jedynie to, czy interes taki oznaczonej osobie przysługuje. W sprawach pozwolenia na budowę należy przyjęć, że jeżeli istnieję przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, to tym samym właściciel tejże działki ma status strony i to niezależnie od tego. czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określane stosownymi przepisami oraz aktami wykonawczymi. Skarżący stwierdził także, że orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że w procesie wyznaczania obszaru oddziaływania obiektu nie chodzi o wykazanie negatywnego wpływu inwestycji na znajdujące się w otoczeniu tego obiektu działki (nieruchomości), lecz o możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na otoczenie z uwagi na cechy projektowanego obiektu i sposób zagospodarowania terenu otaczającego działkę inwestora, w związku z czym stwierdzenie tej możliwości jest już równoznaczne z podstawą do uznania za stronę zgodnie z art. 28 ust. 2 p.b. W odpowiedzi naskarżę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego. Na wstępie należy zauważyć, że podstawę prawną wydanych decyzji stanowił art. 105 § 1 k.p.a., wedle którego gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W związku z tym, w rozpoznawanej sprawie ocena Sądu ograniczona została do problematyki umorzenia postępowania i związanej z tym kwestii jego bezprzedmiotowości. Podkreślić też trzeba, że decyzja wydana na podstawie wskazanego przepisu nie rozstrzyga sprawy merytorycznie (w jej znaczeniu materialnym), bo nie kształtuje żadnego stosunku prawnego w zakresie uprawnień czy obowiązków strony, a jedynie znosi prowadzone postępowanie W rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej (w formie decyzji administracyjnej) ingerencji organu administracyjnego, co oznacza, że jakiekolwiek rozstrzygnięcie organu - pozytywne, czy negatywne - staje się prawnie niedopuszczalne. Bez wątpienia postępowanie wszczęte przez podmiot nieposiadający przymiotu strony staje się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Bezprzedmiotowość postępowania występuje m.in. wówczas, gdy podmiot nieuprawniony do domagania się wszczęcia postępowania zgłosił inicjatywę w tym względzie. Wszczęcie postępowania administracyjnego, w sytuacji gdy zgodnie z przepisami prawa administracja publiczna może kształtować stosunki prawne wyłącznie na wniosek jednostki, oparte jest na zasadzie skargowości. Wymaga to wniosku strony - osoby mającej legitymację procesową w rozumieniu art. 28 k.p.a. Wszczęcie postępowania na wniosek nielegitymowanego podmiotu jest podstawą do wydania decyzji o umorzeniu postępowania (por. wyrok NSA z dnia 19 września 2012 r., sygn. akt II GSK 1038/11). W ocenie Sądu dokonana przez organy obu instancji ocena przymiotu strony F. L. jest prawidłowa. Wskazać bowiem należy, że stosownie do dyspozycji art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Uprawnienie to oparte jest na przepisach prawa materialnego i przysługuje jedynie podmiotom, których interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie. O tym więc, czy dany podmiot posiada przymiot strony w konkretnym postępowaniu, decyduje norma prawna, z której dla tego podmiotu wynikają wprost określone prawa i obowiązki. Interes prawny pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania przepisu prawa materialnego (por. wyrok NSA z 15 grudnia1998 r., sygn. akt II SA 1355/98). Od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 k.p.a. i nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. Zdaniem Sądu przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę słusznie został przez organ oceniony w świetle art. 28 ust. 2 p.b.. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OSK 598/06, sprawy o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę lub o wznowienie postępowania w takiej sprawie są prowadzone tylko w nadzwyczajnych trybach postępowań administracyjnych, jednakże nie zmienia to ich zasadniczego przedmiotu, czyli problemu udzielenia pozwolenia na budowę. Zarówno zatem w sprawie o takie pozwolenie prowadzone w zwykłym trybie, jak i w trybach nadzwyczajnych krąg podmiotów uznanych za stronę powinien być identycznie ustalony na podstawie art. 28 ust. 2 p.b. będącego normą szczególną w stosunku do art. 28 k.p.a. Istotnie w postępowaniu o stwierdzenie nieważności stroną mogą być nie tylko podmioty uznane za strony w postępowaniu zwykłym zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji np. osoby niesłusznie pominięte w postępowaniu zwykłym, tym niemniej krąg tych podmiotów powinien być ustalony na podstawie art. 28 ust. 2 p.b. W świetle przywołanej normy art. 28 ust. 2 p.b. stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, są - oprócz inwestora - właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie z art. 3 pkt 20 p.b. pod pojęciem obszaru oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Przepisy odrębne, które należy uwzględnić przy ustalaniu obszaru oddziaływania planowanej inwestycji to przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ale też przepisy dotyczące na przykład ochrony środowiska (m.in. dotyczące ochrony przed hałasem), a także przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego. Na tle tych przepisów w orzecznictwie podkreśla się, że wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu powinno nastąpić na potrzeby każdej konkretnej sprawy przy wzięciu pod uwagę funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanego zamierzenia. Jak słusznie podniósł organ odwoławczy F. L. nie był stroną postępowania zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], którą Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] pozwolenia na budowę, dla inwestycji pn.: Budowa dwóch budynków pensjonatowych w zabudowie bliźniaczej wraz z niezbędną infrastrukturą: rampa garażowa, komunikacja piesza i samochodowa, miejsca parkingowe, skarpy ziemne, miejsce do gromadzenia odpadów stałych, kanalizacja deszczowa (przyłącz do sieci i zbiorniki retencyjne), przebudowa przyłączy: kanalizacji sanitarnej i wodociągowego, rozbiórka istniejącego budynku; na działce ewid. nr [...] obręb [...] w Z.. Prawidłowo organy obu instancji ustaliły, że z projektu budowlanego wynika, , że działka nr [...] objęta planowaną inwestycją graniczy z należącą do skarżącego działką nr [...] Wspólna granica przebiega na odcinku ok. 11 m po północno zachodniej stronie działki skarżącego. Obie działki znajdują się na stoku o północnym nachyleniu i mają niezależny dostęp do drogi publicznej. Projektowany budynek jest usytuowany w odległości 7,79 m od granicy działki nr [...]. Budynek będący przedmiotem projektu budowlanego ma wysokość 11,66 m, mierzoną od poziomu 884,8 m n.p.m. Budynek na działce nr [...] jest usytuowany na poziomie ok. 884 m n.p.m. Odległość między tymi budynkami wynosi 14,2 m. Tym samym prawidłowo organy ustaliły, że działka należąca do skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji wyznaczonym w oparciu o przepis § 12 ww. rozporządzenia (dotyczący sytuowania obiektów budowlanych), przepis § 13 (dotyczący przesłaniania obiektów budowlanych), § 57 i § 60 (dotyczy nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi). Wskazuje na to zawarte w projekcie budowlanym "Określenie zakresu oddziaływania inwestycji na działki sąsiednie, działka nr ewid. [...] ", s. 10 oraz "Analiza nasłoneczniania par 60 i 13 W.T.", nr rys. Z-2, Z-3, Z-4, Z-5, Z-6, s. 15-19. Skarżący w trakcie postępowania administracyjnego podnosił, że projektowany budynek znajduje się w odległości 7,79 m od granicy działki ewid. [...], zatem w odniesieniu do § 12 i § 271 rozporządzenia technicznego - w przypadku gdyby skarżący chciał zabudować swoją nieruchomość w kierunku granicy z działka inwestycyjną, to jego prawo zostaje ograniczone (np. odległość miedzy dwoma budynkami NRO i RO ma wynosić 12m - zgodnie z warunkami technicznymi: odległość RO od granicy działki bez okien może wynosić 3 m. natomiast odległość projektowanego budynku wynosi 7,79m + 3m = 10,79 m co byłoby niezgodne z warunkami technicznymi). Sąd w pełni podziela stanowisko organu, że powyższe nie przemawia za uznaniem, że działka skarżącego nr ewid. [...] znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. W doktrynie i orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że cechą interesu prawnego jest jego realność, interes ten musi rzeczywiście istnieć w dacie stosowania danych norm prawa administracyjnego. Natomiast zdarzenia przyszłe i niepewne nie mogą stanowić podstawy do wywodzenia interesu prawnego O posiadaniu przymiotu strony w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę nie mogą decydować przyszłe, hipotetyczne i niepewne zamierzenia inwestycyjne skarżącego, a realny i rzeczywisty, aktualny wpływ inwestycji na ich nieruchomość. skarżący nie może wywodzić interesu prawnego w omawianym postępowaniu, z przyszłego, hipotetycznego i niepewnego zamierzenia inwestycyjnego jakim jest budowa budynku ze ścianą zewnętrzną lub przekryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień. W szczególności że, jak wskazano powyżej, działka skarżącego jest już zabudowana budynkiem mieszkalnym usytuowanym 6,0 m od granicy działki inwestycyjnej nr ewid. [...]. Dodatkowo podkreślić należy, że organ dokonał dodatkowej analizy § 271 ust. 1, ust. 2, art. 272 ust. 1 rozporządzenia technicznego, z którego także nie wynika, ze w świetle tych przepisów realizacja spornej inwestycji nie ograniczy skarżącego w możliwości zagospodarowania działki nr ewid. [...]. Tym samym należy podzielić pogląd organów, że obszar oddziaływania projektowanej inwestycji, w rozumieniu art. 3 pkt 20 p.b., w żadnym wypadku nie obejmuje swym zakresem działki nr ewid. [...] należącej do skarżącego. Położenie wskazanej działki względem nieruchomości inwestycyjnej wyklucza uznanie, iż sporna inwestycja niesie ze sobą jakiekolwiek ograniczenia w możliwości zagospodarowania działki należącej do skarżącej, które to ograniczenia wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa. Słuszne w tym zakresie są obszerne wywody organu odnoszące się do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem Sądu sporna inwestycja nie powoduje jakichkolwiek ograniczeń które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa - w zakresie możliwości zgodnego z prawem korzystania z ich nieruchomości. Podkreślić należy, że skarżący we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] jak i w skardze powołał się na oddziaływanie projektowanego budynku na działki nr ewid. [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...], a więc działki nie będące własnością skarżącego. W żaden sposób skarżący nie może wywieść swojego interesu prawnego powołując się na ograniczenia w zagospodarowaniu działek należących do innych podmiotów. Swojego interesu prawnego skarżący nie mógł wywieść także z ewentualnego naruszenia zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ma marginesie należy podkreślić, że znaczna część zarzutów zawartych we wniosku os twierdzenie nieważności odnosi się do prawidłowości rozwiązań zawartym w projekcie budowlanym. W tym miejscu wskazać trzeba (na co zwraca się uwagę w orzecznictwie sądowoadministracyjnym), iż odpowiedzialność projektanta stanowi gwarancję dla inwestora, ale i dla organu, że projekt jest opracowany zgodnie z przepisami, co zwalnia organy architektoniczno-budowlanej ze szczegółowego badania projektu poza przypadkami opisanymi w art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 p.b. W pierwotnym brzmieniu art. 35 ust. 2 p.b. upoważniał organ do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami w zakresie określonym w art. 5 p.b.. Przepis ten został jednak uchylony ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r. Jednocześnie ustawa ta wprowadziła zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno-budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej projekt (art. 20 ustawy). Uprawniania kontrolne organu administracji architektoniczno - budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę, zostały ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowanych zgody na realizację przedsięwzięcia. Sprawdzenie zgodności z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, zostało natomiast ograniczone do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 - Prawa budowlanego). Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 omawianej ustawy oznaczałoby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (art. 7 k.p.a.). Powyższe przepisy korespondują z szeroką odpowiedzialnością projektanta za sporządzony przez niego projekt architektoniczno-budowlany - art. 20, art. 93 pkt 1 i art. 95 oraz nast. Prawa budowlanego), (por. także wyroki NSA z dnia 24 kwietnia 2009 r., II OSK 58/08, II OSK 44/12 z 10 maja 2013 r., czy II OSK 208/12). W przedmiotowej sprawie projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiednich specjalnościach. Jednocześnie projektanci złożyli oświadczenia o zgodności projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Podkreślić należy, że znana jest Sądowi linia orzecznicza, na którą powołuje się skarżący, wskazując, że jeżeli istnieję przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, to tym samym właściciel tejże działki ma status strony i to niezależnie od tego. czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określane stosownymi przepisami oraz aktami wykonawczymi. Jednakże uszło uwadze skarżącego, że w myśl ww. poglądu o ile występuje możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na otoczenie ze względu na indywidualne cechy projektowanego obiektu, zagospodarowanie terenu otaczającego działkę inwestora, to podmiot legitymujący się tytułem prawnym do działki położonej na tak wyznaczonym obszarze jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał szkodliwego oddziaływania inwestycji na otoczenie ze względu na indywidualne cechy projektowanego obiektu, czy też szkodliwego zagospodarowanie terenu otaczającego działkę inwestora. Jego argumentacja dotyczyła niezasadnej (co wskazał obszernie organ w zaskarżonej decyzji) obawy, iż skarżący nie może rozbudować swojej nieruchomości, już obecnie zbliżonej narożnikiem budynku 6 m od granicy działki inwestora. Zdaniem Sądu organy prawidłowo uznały, że skarżący nie wykazał, aby miała interes prawny (art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 p.b.) w kwestionowaniu decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2017 r., a tym samym stosownie do treści art. 28 k.p.a., w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 p.b. nie mógł on zostać uznany za stronę postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. rozstrzygnięcia. W świetle powyższego należy uznać zarzuty naruszenia art. 157 § 2 k.p.a., art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 28 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 35 ust. 1 pkt 3, art. 3 pkt 20 p.b. za bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - dokonując analizy zarówno zaskarżonej decyzji organu odwoławczego jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji - uznał, że organy wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oficjalności (art. 7 k.p.a.). Ponadto, zdaniem Sądu, organy, wydając obie sporne decyzje oparły się na materiale zgromadzonym w sprawie. Organy dokonały również wszechstronnej oceny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszym postępowaniu, oceniając przy tym w sposób pełny znaczenie i wartość poszczególnych dowodów i argumentów strony dla toczącej się sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę, należy - zdaniem Sądu - uznać, iż w zaskarżonej decyzji brak jest jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, które organ odwoławczy poczyniłby w toku postępowania administracyjnego, a które uniemożliwiłyby Sądowi przeprowadzenie prawidłowej oceny zarzutów skargi i wypowiedzenie się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia pod względem materialnoprawnym. Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia zasługuje na aprobatę, zaś postawione zarzuty skargi stanowią jedynie polemikę z organem, uzasadnioną interesem skarżącej. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie uznał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi ustawowe określone w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., albowiem organ wyraźnie wskazał wszelkie istotne przesłanki zarówno faktyczne, jak i prawne, wyjaśniając przy tym dokładnie ich znaczenie dla skarżącego. Mając na uwadze powyższe skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a jako, że nie miała usprawiedliwionych podstaw.