VII SA/Wa 641/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA – Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy wniosku M.J. na Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie : skargi na działanie organu postanawia : odrzucić skargę. W dniu 1 marca 2011 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga M.J. na działania Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Skarżący w skardze wniósł o rozpatrzenie skargi na Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. i Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. Skarżący zwrócił się o rozpatrzenie czy prowadzone postępowanie oraz wydane pisma i zawiadomienia nie naruszają przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego oraz norm kompetencyjnych określonych ustawą. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że w związku ze skargami M.J. z dnia 18.10.2010 r. i z dnia 30.11.2010 r. prowadzone było w organie postępowanie skargowe, w oparciu o przepisy działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) dotyczące [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie pawilonu handlowego wybudowanego na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...] obr. [...] w L. przy ul. [...] i [...]. Pismem z dnia 15.11.2010r. znak: [...] udzielono skarżącemu wyczerpującej odpowiedzi na skargę z dnia 18.10.2010 r. wskazując, że brak jest podstaw do podjęcia przez organ interwencji wobec [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w poruszanej sprawie. Organ wskazał, iż w odpowiedzi na ponowne wystąpienie ze skargą przez skarżącego pismem z dnia 21 grudnia 2010 r. znak : [...] podtrzymał stanowisko zajęte w uprzedniej odpowiedzi z dnia 15 listopada 2010 r., a ponadto udzielono skarżącemu dodatkowych wyjaśnień w sprawie. Organ wyjaśnił, że zarzuty stawiane przez skarżącego zarówno w niniejszej sprawie jak i w poprzednich skargach sprowadzają się w istocie do sposobu (formy) załatwienia skierowanego do PINB w L. wniosku skarżącego z dnia 15.02.2010 r. dotyczącego rozbiórki pawilonu handlowego. Powyższe zagadnienie było przedmiotem postępowania skargowego przeprowadzonego przez właściwy wojewódzki organ nadzoru budowlanego, który dokonał oceny działań organu powiatowego wskazując, że nie doszło do naruszenia przepisów prawa uzasadniających podjęcie działań w stosunku do PINB w L. Organ dodał, iż odniósł się do tej kwestii wskazując skarżącemu, że nie każde żądanie kierowane do organu administracji wszczyna postępowanie jurysdykcyjne i musi być załatwione przez wydanie odpowiednich decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Stosownie do treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne zostały powołane do sprawowania kontroli nad działalnością administracji publicznej, która obejmować ma orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto sądy te orzekają w sprawach, w których przepisy ustawy szczególnej przewidują sądową kontrolę – art. 3 § 3 powołanej wyżej ustawy. Podkreślić należy, iż powyższe wyliczenie ma charakter zupełny, dlatego sąd administracyjny nie jest właściwy do zajmowania się sprawami, które nie zostały wyraźnie wskazane w przywołanych wyżej przepisach. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należy zauważyć, że pismo organu podejmowane w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków, regulowanym przepisami działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, zwanej dalej kpa. nie jest czynnością ani aktem z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków po którejś ze stron sprawy administracyjnej. Nie może zatem zostać zakwalifikowane jako akt lub czynność z zakresu administracji publicznej, o której mowa jest w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a. W katalogu bowiem spraw podlegających kontroli sądów administracyjnych nie mieszczą się skargi dotyczące sposobu załatwienia skarg złożonych w trybie działu VIII kpa. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym sądy administracyjne nie są właściwe między innymi do rozpoznawania tzw. skarg powszechnych, a więc skarg związanych, tak jak w niniejszej sprawie, z nienależytym wykonywaniem zadań przez właściwe organy administracji publicznej albo ich pracowników (vide: postanowienie NSA z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 241/09). Skargi te wnoszone są bowiem oraz rozpatrywane w trybie i przez organy określone w Dziale VIII (art. 227-240) kpa. i stanowią odformalizowany środek obrony i ochrony różnych interesów jednostki, których naruszenie nie daje jednak podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego. Dlatego też, skargi takie załatwiane są w samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością materialno-techniczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy będącej przedmiotem skargi, a wydane w następstwie rozpoznania takich skarg akty, nie podlegają kontroli sądu administracyjnego (tak NSA w postanowieniu z dnia 7 lipca 2009 r., sygn. akt I OSK 803/09). W postępowaniu tym nie przysługuje również skarga na bezczynność (por. postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2000 r., sygn. akt III SAB 108/99, publ. LEX nr 48017). W niniejszej sprawie stwierdzić należy, iż skarga M. J. na działania Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie sposobu prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII kpa. nie podlega kontroli sądów administracyjnych, gdyż nie mieści się w katalogu czynności i aktów zawartych w art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a. Z tego względu, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., skargę należało odrzucić.