VII SA/Wa 642/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Stawecki, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Andrzej Siwek (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi S. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2021 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2021 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: "SKO w [...]", "organ II instancji") na podstawie art. 127 § 2, art. 17 pkt 1 i 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570), po rozpatrzeniu zażalenia [...] sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w [...] na postanowienie Prezydenta [...] (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...], o odmowie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu o innym przeznaczeniu, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że pismem z 15 grudnia 2020 r. [...] sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w [...] (dalej: "wnioskodawca", "skarżąca") wystąpiła o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu garażowego w podziemnym budynku garażu, położonym na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w Dzielnicy [...]. Po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku Prezydent [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...], na podstawie art. 219 k.p.a. odmówił wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu o innym przeznaczeniu w budynku garażu. Organ I instancji wskazał, że wyodrębnienie samodzielnego lokalu znajdującego się w budynku ma bowiem sens tylko wtedy, gdy istnieje potrzeba oddzielenia tego lokalu od innych lokali i innych części budynku, w którym lokal się znajduje, to jest gdy w budynku - poza lokalem przeznaczonym do wyodrębnienia znajduje się jeszcze choćby jeden lokal mający cechy samodzielności. Tylko w takiej sytuacji możliwe jest wyodrębnienie interesów związanych z każdym z tych lokali oraz interesów, które - ze względu na właściwości budynku i gruntu - muszą pozostać współwłasnymi w oznaczonych przez ustawę częściach. Natomiast jeżeli w budynku jest tylko jeden samodzielny lokal, to pokrywa się on w całości z budynkiem, skoro wszystko w budynku jest lokalem lub częścią składową tego lokalu. Materiał dowodowy wskazuje, że na działce nr ewid. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w Dzielnicy [...] znajdują się 4 budynki: 3 budynki mieszkalne jednorodzinne, jednolokalowe, w zabudowie szeregowej oraz jeden budynek garażowy, podziemny. Każdy z tych budynków mieszkalnych jest jednocześnie jednym lokalem mieszkalnym, w którym nie ma wyodrębnionych innych lokali mieszkalnych i tym samym nie ma części wspólnych w tym budynku. Analogicznie budynek garażowy jest jednocześnie jednym lokalem o innym przeznaczeniu, w którym nie ma wyodrębnionych innych lokali i tym samym nie ma części wspólnych w tym budynku. Opisanie cech wydzielonego lokalu i wskazywanie na jego samodzielność jest uzasadnione tylko wówczas, gdy istnieje potrzeba odgraniczenia tego lokalu od innych lokali i innych części budynku. W świetle powołanych przepisów i orzecznictwa nie jest możliwe potwierdzenie samodzielności lokalu mieszkalnego w budynku mieszkalnym jednorodzinnym jednolokalowym, w którym poza lokalem przeznaczonym do wyodrębnienia nie znajduje się jeszcze choćby jeden lokal mający cechy samodzielności. Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie złożył wnioskodawca. W uzasadnieniu wskazał, że organ w sposób nieprawidłowy dokonał wykładni przepisów ustawy o własności lokali, nie dokonał wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie, a także wydał kwestionowane postanowienie z rażącym naruszeniem zasad: praworządności, słusznego interesu strony oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej. Po przeanalizowaniu tego zażalenia SKO postanowieniem z [...] stycznia 2021 r. znak: [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Prezydenta [...]. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że sprawa o stwierdzenie spełnienia przez lokal mieszkalny lub użytkowy wymagań określonych w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2020 r., poz. 1910), prowadzona z wniosku podmiotu zainteresowanego uzyskaniem takiego zaświadczenia, ma charakter administracyjny i mają do niej zastosowanie przepisy działu VII k.p.a. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w niniejszej sprawie wnioskodawca wystąpił o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu garażowego w podziemnym budynku ze względu na konieczność jego przedłożenia w ewidencji lokali oraz zawarcia umowy notarialnej ustanawiającej odrębną własność lokalu. W tym miejscu SKO w [...] przytoczyło szereg przepisów, z których w ocenie organu wynika, że samodzielność lokalu mieszkalnego jest bez wątpienia warunkiem niezbędnych do ustanowienia odrębnej własności lokalu. Dodało, że wyodrębnienie samodzielnego lokalu znajdującego się w budynku, o którym mowa w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, jest uzasadnione tylko wtedy, gdy istnieje potrzeba oddzielenia tego lokalu od innych lokali i innych części budynku, w którym lokal ten się znajduje. W ocenie organu odwoławczego, jeżeli w budynku znajduje się tylko jeden samodzielny lokal – co ma miejsce w niniejszej sprawie – to pokrywa się on w całości z budynkiem i nie ma podstaw do jego wydzielenia. Z tego względu zdaniem organu II instancji rozstrzygnięcie podjęte przez Prezydenta [...] było prawidłowe. Skargę na postanowienie SKO w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła [...] sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w [...], domagając się jego uchylenia, uchylenia rozstrzygnięcia organu I instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie strona skarżąca zarzuciła kwestionowanemu postanowieniu naruszenie: - art. 217 § 2 pkt 2 w zw. z art. 218 § 1 k.p.a. poprzez odmowę wydania zaświadczenia o ustanowieniu odrębności lokalu w sytuacji, gdy skarżąca posiada interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego, zaś przedmiotowe lokale uznać należy za samodzielne w rozumieniu ustawy o własności lokali, co oznacza, że skarżąca spełniła niezbędne warunki do uzyskania zaświadczenia i brak jest jakichkolwiek podstaw do odmowy ich wydania przez organ, - art. 219 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wynikające z błędnego ustalenia, że zachodzi podstawa do odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu, podczas gdy zarówno materiał dowodowy, jak i wykładnia art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, powinny doprowadzić organ do wydania zaświadczenia, - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez brak dążenia przez organ do podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego i uwzględniającego słuszny interes skarżącej wyjaśnienia sprawy, w tym nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz dokonanie jego dowolnej, a nie swobodnej oceny, co skutkowało błędnym uznaniem, że w realiach przedmiotowej sprawy nie można wydać zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego dla jedynego lokalu w budynku jednorodzinnym, gdyż pokrywa się on w całości z budynkiem i nie ma podstaw prawnych do jego wydzielenia, - art. 6 w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia z rażącym naruszeniem zasady praworządności, zasady słusznego interesu strony oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. przez utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia organu I instancji, podczas gdy zaistniały podstawy do uchylenia przez SKO w całości zaskarżonego postanowienia i wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu o innym przeznaczeniu w budynku garażu, położonego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w Dzielnicy [...], - art. 2 ust. 1c ustawy o własności lokali w zw. z art. art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że jeśli w budynku jest tylko jeden samodzielny lokal, to pokrywa się on w całości z budynkiem i nie ma podstaw prawnych do jego wydzielenia, bowiem budynek jednorodzinny jednolokalowy ma wszelkie cechy samodzielności i odrębności, podczas gdy z prawidłowej wykładni powyższych przepisów powinno wyniknąć, że skoro odrębną nieruchomość w budynku mieszkalnym jednorodzinnym mogą stanowić co najwyżej dwa samodzielne lokale mieszkalne, to również i jeden lokal mieszkalny może być też odrębną nieruchomością, w związku z czym przedmiotowe zaświadczenie można wydać w stosunku do lokalu mieszkalnego będącego jedynym lokalem w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, - art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że lokale znajdujące się na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w dzielnicy [...] nie są samodzielnymi lokalami mieszkalnymi w rozumieniu tej ustawy, podczas gdy są one wydzielone trwałymi ścianami w obrębie budynku z przeznaczeniem na stały pobyt ludzi i wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, - art. 46 § 1 kodeksu cywilnego w zw. z art. 2 ust. 1c i 2 ustawy o własności lokali, poprzez ich błędną wykładnię skutkująca odmową wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu, podczas gdy sposób zabudowy gruntu nie pozwala na przeprowadzenie podziału prowadzącego do powstania samodzielnych nieruchomości gruntowych z częściami składowymi, natomiast wydanie zaświadczeń stwierdzających samodzielność lokali miało służyć ustanowieniu odrębnej własności lokali w poszczególnych budynkach. W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę SKO w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). W ocenie Sądu analizowane pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2021r., znak [...], utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. o odmowie wydania zaświadczenia o samodzielności o samodzielności lokalu o innym przeznaczeniu w budynku garażu położonym na działce nr [...] przy ul. [...] w Dzielnicy [...]. Wskazać należy, że wydawanie zaświadczeń przez organy administracji uregulowane zostało w dziale VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 217 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, jeżeli: urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (§ 2 pkt 1) lub osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (§ 2 pkt 2). Natomiast stosownie do art. 218 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie tylko wówczas, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. A contrario, z powyższego wynika, że jeżeli potwierdzenie faktów albo stanu prawnego nie wynika z wiedzy organu, w szczególności z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, wówczas organ - korzystając z dyspozycji art. 218 § 2 k.p.a. - może przeprowadzić, ale wyłącznie w koniecznym zakresie, postępowanie wyjaśniające. Zakres postępowania wyjaśniającego, prowadzonego przed wydaniem zaświadczenia, jest w konsekwencji takiej konstrukcji ograniczony do analizy posiadanej dokumentacji oraz danych zgromadzonych w ww. zasobach i oceny możliwości ich przeniesienia do treści zaświadczenia. Nie jest natomiast dopuszczalne dokonywanie w tym trybie ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających wprost z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (v. wyrok NSA z 23 kwietnia 2020 r. sygn. akt II OSK 1223/19). Z uwagi na "naturę" zaświadczenia w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zwraca się też uwagę, że jeżeli problematyka, której dotyczy zaświadczenie jest sporna, wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem strony nie jest możliwe. Zaświadczenie nie może rozstrzygać bowiem czegokolwiek, żadnych kwestii spornych. To, co ma potwierdzać, musi być zatem oczywiste, wynikające w sposób bezsporny z tych dokumentów (v. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1385/11; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 czerwca 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 292/06). Kierując się powyższym Sąd zauważa, że zarówno zaskarżone postanowienie SKO, jak i poprzedzające je postanowienie Prezydenta [...], zostało wydane w stanie prawnym ustalonym ustawą z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o własności lokali, która weszła w życie 23 sierpnia 2018 r. Zgodnie z art. 1 pkt. 1 wskazanej ustawy, do art. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali wprowadzono nowy ust. 1a, w brzmieniu: "Ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy." Powołana wyżej ustawa zmieniająca ustawę o własności lokali wprowadziła również istotną zmianę dyspozycji ust. 3 art. 2. Do dnia 23 sierpnia 2018 r. art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali stanowił, że spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 2 tej ustawy, stwierdza starosta w formie zaświadczenia. Tym samym do tej daty starosta stwierdzał jedynie to, czy lokal spełnia techniczne warunki samodzielności (a więc, czy jest to wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych). Po 23 sierpnia 2018 r. natomiast obowiązki starosty (prezydenta miasta na prawach powiatu), związane z wydawaniem zaświadczenia o samodzielności lokalu, uległy poszerzeniu, gdyż ustawodawca w zmienionym ust. 3 art. 2 ustawy określił, że starosta w formie zaświadczenia stwierdza spełnienie wymagań, o których mowa w art. 2 ust. 1a-2. Innymi słowy, starosta wydając zaświadczenie o samodzielności lokali po 23 sierpnia 2018 r. bada, czy na podstawie posiadanych dokumentów można stwierdzić, że lokal po pierwsze spełnia techniczne warunki samodzielności (art. 2 ust. 2), a po drugie, czy ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy. Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. W niniejszej sprawie organy, stosując ww. przepisy, odmówiły wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu. W tym miejscu należy wyjaśnić, że istotą problemu prawnego występującego w sprawie niniejszej było zagadnienie, czy można wydać zaświadczenie o samodzielności lokalu użytkowego (garażowego) w budynku garażowym gdzie znajduje się tylko jeden lokal użytkowy. Organy obu instancji zgodnie przyjęły, że w takim przypadku należy odmówić wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu. Stan faktyczny w zasadzie nie był sporny, gdyż wynika on z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych. Pojęcie samodzielności lokalu i odrębności własności zakłada pozostawanie lokalu w relacji do całości budynku, od której dany lokal pozostaje odrębny, ze względu na swą samodzielność. Oczywistym jest zdaniem Sądu, że konstrukcja odrębnej własności lokalu ma sens tylko wówczas, gdy w budynku znajduje się więcej niż jeden lokal mający cechy samodzielności. Sąd w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę w pełni podziela ocenę prawną zajętą w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2010 r. sygn. akt III CZP 85/10, w której sąd ten wyraził pogląd, że "opisywanie cech lokalu znajdującego się w budynku i wskazywanie na jego "samodzielność" w przytoczonym znaczeniu jest uzasadnione wówczas, gdy istnieje potrzeba odgraniczenia tego lokalu od innych lokali i innych części budynku, w którym lokal się znajduje. Potrzeba takiego odgraniczenia samodzielnych lokali w budynku przez uczynienie ich zdatnymi do uzyskania statusu odrębnego przedmiotu prawa ma uzasadnienie społeczne i ekonomiczne z tego względu, że różne osoby mogą korzystać z części budynku wyodrębnianych jako samodzielne lokale, różne osoby czynią na nie nakłady, pobierają z nich pożytki, a ostatecznie chcą je też uczynić przedmiotem obciążania i rozporządzania. Odwołanie się do konstrukcji odrębnej własności lokalu ma sens wówczas, gdy w budynku - poza lokalem, którego charakter jest analizowany z punktu widzenia zdatności do wyodrębnienia - znajduje się jeszcze choćby jeden lokal mający cechy samodzielności. Jeśli mamy do czynienia z jednym budynkiem, to prawo odrębnej własności lokali może powstać wówczas, gdy w budynku znajdują się przynajmniej dwa lokale o cechach lokali samodzielnych, tylko bowiem w takim przypadku możliwe jest powstanie prawa, które zostanie związane z odrębną własnością lokali, tj. prawa współwłasności części wspólnych budynku i gruntu. Zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy udział właściciela lokalu wyodrębnionego w nieruchomości wspólnej musi odpowiadać stosunkowi powierzchni użytkowej lokalu wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych do łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi. Udział właściciela samodzielnych lokali niewyodrębnionych w nieruchomości wspólnej odpowiada natomiast stosunkowi powierzchni użytkowej tych lokali wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych do łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi". Z tych względów nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 2 ust 1c ustawy o własności lokali w zw. z art. 3 pkt 2a Prawa Budowlanego oraz art. 2 ust 2 ustawy o własności lokali. Wbrew zarzutom skargi organy nie naruszyły przepisów postepowania w tym art. 7 i 77 k.p.a. przy ustalaniu stanu faktycznego, bowiem wynika on z przedstawionych i znajdujących się w aktach sprawy dokumentów, w tym przede wszystkim z decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017r. udzielającej pozwolenia na budowę 3 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej i garażu. Zatwierdzony tą decyzją projekt budowlany przewidywał budowę 3 budynków mieszkalnych jednorodzinnych, jednolokalowych oraz budynku garażu podziemnego. Te dane dotyczące cech budynku uniemożliwiają, z przyczyn wyżej omówionych wydanie zaświadczenia żądanej treści. Okoliczności tej w żadnej mierze nie zmienia sposób zabudowy gruntu, który nie pozwala na przeprowadzenie podziału celem którego jest powstanie samodzielnych nieruchomości gruntowych z częściami składowymi. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł o oddaleniu skargi.