VII SA/Wa 643/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Stawecki, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Andrzej Siwek (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi S.sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2021 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2021 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...](dalej: "SKO w [...]", "organ II instancji") na podstawie art. 127 § 2, art. 17 pkt 1 i 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570), po rozpatrzeniu zażalenia [...] sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w [...] na postanowienie Prezydenta [...] (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...], o odmowie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że pismem z 15 grudnia 2020 r. [...] sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w [...] (dalej: "wnioskodawca", "skarżąca") wystąpiła o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego [...] w budynku mieszkalnym jednorodzinnym jednolokalowym w zabudowie szeregowej stanowiący segment [...], położonym na działce nr ew. [...]z obrębu [...] przy ul. [...] w Dzielnicy [...]. Po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku Prezydent [...] postanowieniem z [...] grudnia 2020 r. nr [...], na podstawie art. 219 k.p.a. odmówił wydania zaświadczenia o samodzielności omawianego lokalu. Organ I instancji wskazał, że wyodrębnienie samodzielnego lokalu znajdującego się w budynku ma bowiem sens tylko wtedy, gdy istnieje potrzeba oddzielenia tego lokalu od innych lokali i innych części budynku, w którym lokal się znajduje, to jest gdy w budynku - poza lokalem przeznaczonym do wyodrębnienia znajduje się jeszcze choćby jeden lokal mający cechy samodzielności. Tylko w takiej sytuacji możliwe jest wyodrębnienie interesów związanych z każdym z tych lokali oraz interesów, które - ze względu na właściwości budynku i gruntu - muszą pozostać współwłasnymi w oznaczonych przez ustawę częściach. Natomiast jeżeli w budynku jest tylko jeden samodzielny lokal, to pokrywa się on w całości z budynkiem, skoro wszystko w budynku jest lokalem lub częścią składową tego lokalu. Materiał dowodowy wskazuje, że na działce nr ewid. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w Dzielnicy [...] znajdują się 4 budynki: 3 budynki mieszkalne jednorodzinne, jednolokalowe, w zabudowie szeregowej oraz jeden budynek garażowy, podziemny. Każdy z tych budynków mieszkalnych jest jednocześnie jednym lokalem mieszkalnym, w którym nie ma wyodrębnionych innych lokali mieszkalnych i tym samym nie ma części wspólnych w tym budynku. Analogicznie budynek garażowy jest jednocześnie jednym lokalem o innym przeznaczeniu, w którym nie ma wyodrębnionych innych lokali i tym samym nie ma części wspólnych w tym budynku. Opisanie cech wydzielonego lokalu i wskazywanie na jego samodzielność jest uzasadnione tylko wówczas, gdy istnieje potrzeba odgraniczenia tego lokalu od innych lokali i innych części budynku. W świetle powołanych przepisów i orzecznictwa nie jest możliwe potwierdzenie samodzielności lokalu mieszkalnego w budynku mieszkalnym jednorodzinnym jednolokalowym, w którym poza lokalem przeznaczonym do wyodrębnienia nie znajduje się jeszcze choćby jeden lokal mający cechy samodzielności. Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie złożył wnioskodawca. W uzasadnieniu wskazał, że organ w sposób nieprawidłowy dokonał wykładni przepisów ustawy o własności lokali, nie dokonał wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie, a także wydał kwestionowane postanowienie z rażącym naruszeniem zasad: praworządności, słusznego interesu strony oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej. Po przeanalizowaniu tego zażalenia SKO postanowieniem z [...] stycznia 2021 r. znak: [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Prezydenta [...]. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że sprawa o stwierdzenie spełnienia przez lokal mieszkalny lub użytkowy wymagań określonych w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2020 r., poz. 1910), prowadzona z wniosku podmiotu zainteresowanego uzyskaniem takiego zaświadczenia, ma charakter administracyjny i mają do niej zastosowanie przepisy działu VII k.p.a. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w niniejszej sprawie wnioskodawca wystąpił o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego w budynku mieszkalnym jednorodzinnym jednolokalowym w zabudowie szeregowej ze względu na konieczność jego przedłożenia w ewidencji lokali oraz zawarcia umowy notarialnej ustanawiającej odrębną własność lokalu. W tym miejscu SKO w [...] przytoczyło szereg przepisów, z których w ocenie organu wynika, że samodzielność lokalu mieszkalnego jest bez wątpienia warunkiem niezbędnych do ustanowienia odrębnej własności lokalu. Dodało, że wyodrębnienie samodzielnego lokalu znajdującego się w budynku, o którym mowa w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, jest uzasadnione tylko wtedy, gdy istnieje potrzeba oddzielenia tego lokalu od innych lokali i innych części budynku, w którym lokal ten się znajduje. W ocenie organu odwoławczego, jeżeli w budynku znajduje się tylko jeden samodzielny lokal – co ma miejsce w niniejszej sprawie – to pokrywa się on w całości z budynkiem i nie ma podstaw do jego wydzielenia. Z tego względu zdaniem organu II instancji rozstrzygnięcie podjęte przez Prezydenta [...] było prawidłowe. Skargę na postanowienie SKO w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła [...] sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w [...], domagając się jego uchylenia, uchylenia rozstrzygnięcia organu I instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie strona skarżąca zarzuciła kwestionowanemu postanowieniu naruszenie: - art. 217 § 2 pkt 2 w zw. z art. 218 § 1 k.p.a. poprzez odmowę wydania zaświadczenia o ustanowieniu odrębności lokalu w sytuacji, gdy skarżąca posiada interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego, zaś przedmiotowe lokale uznać należy za samodzielne w rozumieniu ustawy o własności lokali, co oznacza, że skarżąca spełniła niezbędne warunki do uzyskania zaświadczenia i brak jest jakichkolwiek podstaw do odmowy ich wydania przez organ, - art. 219 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wynikające z błędnego ustalenia, że zachodzi podstawa do odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu, podczas gdy zarówno materiał dowodowy, jak i wykładnia art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, powinny doprowadzić organ do wydania zaświadczenia, - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez brak dążenia przez organ do podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego i uwzględniającego słuszny interes skarżącej wyjaśnienia sprawy, w tym nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz dokonanie jego dowolnej, a nie swobodnej oceny, co skutkowało błędnym uznaniem, że w realiach przedmiotowej sprawy nie można wydać zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego dla jedynego lokalu w budynku jednorodzinnym, gdyż pokrywa się on w całości z budynkiem i nie ma podstaw prawnych do jego wydzielenia, - art. 6 w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia z rażącym naruszeniem zasady praworządności, zasady słusznego interesu strony oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. przez utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia organu I instancji, podczas gdy zaistniały podstawy do uchylenia przez SKO w całości zaskarżonego postanowienia i wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego [...]w budynku mieszkalnym jednorodzinnym jednolokalowym w zabudowie szeregowej, stanowiący segment [...] położony na działce nr ew. [...]z obrębu [...] przy ul. [...] w Dzielnicy [...] w [...], - art. 2 ust. 1c ustawy o własności lokali w zw. z art. art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że jeśli w budynku jest tylko jeden samodzielny lokal, to pokrywa się on w całości z budynkiem i nie ma podstaw prawnych do jego wydzielenia, bowiem budynek jednorodzinny jednolokalowy ma wszelkie cechy samodzielności i odrębności, podczas gdy z prawidłowej wykładni powyższych przepisów powinno wyniknąć, że skoro odrębną nieruchomość w budynku mieszkalnym jednorodzinnym mogą stanowić co najwyżej dwa samodzielne lokale mieszkalne, to również i jeden lokal mieszkalny może być też odrębną nieruchomością, w związku z czym przedmiotowe zaświadczenie można wydać w stosunku do lokalu mieszkalnego będącego jedynym lokalem w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, - art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że lokale znajdujące się na działce nr ew. [...]z obrębu [...] przy ul. [...] w dzielnicy [...] nie są samodzielnymi lokalami mieszkalnymi w rozumieniu tej ustawy, podczas gdy są one wydzielone trwałymi ścianami w obrębie budynku z przeznaczeniem na stały pobyt ludzi i wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, - art. 46 § 1 kodeksu cywilnego w zw. z art. 2 ust. 1c i 2 ustawy o własności lokali, poprzez ich błędną wykładnię skutkująca odmową wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu, podczas gdy sposób zabudowy gruntu nie pozwala na przeprowadzenie podziału prowadzącego do powstania samodzielnych nieruchomości gruntowych z częściami składowymi, natomiast wydanie zaświadczeń stwierdzających samodzielność lokali miało służyć ustanowieniu odrębnej własności lokali w poszczególnych budynkach. W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę SKO w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). W ocenie Sądu analizowane pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2021r., znak [...], utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...]grudnia 2020 r. o odmowie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego [...] w budynku mieszkalnym jednorodzinnym jednolokalowym w zabudowie szeregowej położonym na działce nr [...] przy ul. [...] w Dzielnicy [...]. Wskazać należy, że wydawanie zaświadczeń przez organy administracji uregulowane zostało w dziale VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 217 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, jeżeli: urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (§ 2 pkt 1) lub osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (§ 2 pkt 2). Natomiast stosownie do art. 218 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie tylko wówczas, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. A contrario, z powyższego wynika, że jeżeli potwierdzenie faktów albo stanu prawnego nie wynika z wiedzy organu, w szczególności z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, wówczas organ - korzystając z dyspozycji art. 218 § 2 k.p.a. - może przeprowadzić, ale wyłącznie w koniecznym zakresie, postępowanie wyjaśniające. Zakres postępowania wyjaśniającego, prowadzonego przed wydaniem zaświadczenia, jest w konsekwencji takiej konstrukcji ograniczony do analizy posiadanej dokumentacji oraz danych zgromadzonych w ww. zasobach i oceny możliwości ich przeniesienia do treści zaświadczenia. Nie jest natomiast dopuszczalne dokonywanie w tym trybie ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających wprost z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (v. wyrok NSA z 23 kwietnia 2020 r. sygn. akt II OSK 1223/19). Z uwagi na "naturę" zaświadczenia w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zwraca się też uwagę, że jeżeli problematyka, której dotyczy zaświadczenie jest sporna, wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem strony nie jest możliwe. Zaświadczenie nie może rozstrzygać bowiem czegokolwiek, żadnych kwestii spornych. To, co ma potwierdzać, musi być zatem oczywiste, wynikające w sposób bezsporny z tych dokumentów (v. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1385/11; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 czerwca 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 292/06). Kierując się powyższym Sąd zauważa, że zarówno zaskarżone postanowienie SKO, jak i poprzedzające je postanowienie Prezydenta [...], zostało wydane w stanie prawnym ustalonym ustawą z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o własności lokali, która weszła w życie 23 sierpnia 2018 r. Zgodnie z art. 1 pkt. 1 wskazanej ustawy, do art. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali wprowadzono nowy ust. 1a, w brzmieniu: "Ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy." Powołana wyżej ustawa zmieniająca ustawę o własności lokali wprowadziła również istotną zmianę dyspozycji ust. 3 art. 2. Do dnia 23 sierpnia 2018 r. art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali stanowił, że spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 2 tej ustawy, stwierdza starosta w formie zaświadczenia. Tym samym do tej daty starosta stwierdzał jedynie to, czy lokal spełnia techniczne warunki samodzielności (a więc, czy jest to wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych). Po 23 sierpnia 2018 r. natomiast obowiązki starosty (prezydenta miasta na prawach powiatu), związane z wydawaniem zaświadczenia o samodzielności lokalu, uległy poszerzeniu, gdyż ustawodawca w zmienionym ust. 3 art. 2 ustawy określił, że starosta w formie zaświadczenia stwierdza spełnienie wymagań, o których mowa w art. 2 ust. 1a-2. Innymi słowy, starosta wydając zaświadczenie o samodzielności lokali po 23 sierpnia 2018 r. bada, czy na podstawie posiadanych dokumentów można stwierdzić, że lokal po pierwsze spełnia techniczne warunki samodzielności (art. 2 ust. 2), a po drugie, czy ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy. Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. W niniejszej sprawie organy, stosując ww. przepisy, odmówiły wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu. W tym miejscu należy wyjaśnić, że istotą problemu prawnego występującego w sprawie niniejszej było zagadnienie, czy można wydać zaświadczenie o samodzielności lokalu mieszkalnego w budynku jednorodzinnym, gdzie znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny. Organy obu instancji zgodnie przyjęły, że w takim przypadku należy odmówić wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu. Stan faktyczny w zasadzie nie był sporny, gdyż wynika on z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych. Pojęcie samodzielności lokalu i odrębności własności zakłada pozostawanie lokalu w relacji do całości budynku, od której dany lokal pozostaje odrębny, ze względu na swą samodzielność. Jeśli przedmiotem własności jest budynek jednorodzinny, zawierający w istocie jeden lokal mieszkalny, to nie ma mowy o samodzielności tego lokalu, skoro nie może on podlegać wyodrębnieniu. Nie mamy do czynienia z "wydzieleniem trwałymi ścianami w obrębie budynku izby..", o którym mowa w art. 2 ust. 2 ww. ustawy, skoro ściany lokalu miałyby odpowiadać wprost wszystkim ścianom budynku. "Wydzielenie" następuje z określonej całości, a zatem nie ma możliwości uznania za wydzielone, wszystkich pomieszczeń znajdujących się w budynku jednorodzinnym. Oczywistym jest zdaniem Sądu, że konstrukcja odrębnej własności lokalu ma sens tylko wówczas, gdy w budynku znajduje się więcej niż jeden lokal mający cechy samodzielności. Sąd w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę w pełni podziela ocenę prawną zajętą w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2010 r. sygn. akt III CZP 85/10, w której sąd ten wyraził pogląd, że "opisywanie cech lokalu znajdującego się w budynku i wskazywanie na jego "samodzielność" w przytoczonym znaczeniu jest uzasadnione wówczas, gdy istnieje potrzeba odgraniczenia tego lokalu od innych lokali i innych części budynku, w którym lokal się znajduje. Potrzeba takiego odgraniczenia samodzielnych lokali w budynku przez uczynienie ich zdatnymi do uzyskania statusu odrębnego przedmiotu prawa ma uzasadnienie społeczne i ekonomiczne z tego względu, że różne osoby mogą korzystać z części budynku wyodrębnianych jako samodzielne lokale, różne osoby czynią na nie nakłady, pobierają z nich pożytki, a ostatecznie chcą je też uczynić przedmiotem obciążania i rozporządzania. Odwołanie się do konstrukcji odrębnej własności lokalu ma sens wówczas, gdy w budynku - poza lokalem, którego charakter jest analizowany z punktu widzenia zdatności do wyodrębnienia - znajduje się jeszcze choćby jeden lokal mający cechy samodzielności. W takim przypadku można wyodrębnić sferę interesów związanych z każdym z tych lokali oraz sferę takich interesów, które - ze względu na właściwości budynku i gruntu - muszą pozostać współwłasnymi w oznaczonych przez ustawę częściach. Jeżeli w budynku jest jeden samodzielny lokal, to fundamenty, mury zewnętrzne lub dach są tymi częściami budynku, które służą wyłącznie do użytku właściciela nieruchomości zabudowanej budynkiem. Nie da się wówczas wskazać takich części budynku, które nie służą wyłącznie do użytku właściciela budynku - lokalu. Skoro części budynku służące do wyłącznego użytku właściciela lokalu nie mogą być uznane za element nieruchomości wspólnej, to muszą stanowić część składową lokalu". Jeśli mamy do czynienia z jednym budynkiem, to prawo odrębnej własności lokali może powstać wówczas, gdy w budynku znajdują się przynajmniej dwa lokale o cechach lokali samodzielnych, tylko bowiem w takim przypadku możliwe jest powstanie prawa, które zostanie związane z odrębną własnością lokali, tj. prawa współwłasności części wspólnych budynku i gruntu. Zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy udział właściciela lokalu wyodrębnionego w nieruchomości wspólnej musi odpowiadać stosunkowi powierzchni użytkowej lokalu wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych do łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi. Udział właściciela samodzielnych lokali niewyodrębnionych w nieruchomości wspólnej odpowiada natomiast stosunkowi powierzchni użytkowej tych lokali wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych do łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi". Z tych względów nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 2 ust 1c ustawy o własności lokali w zw. z art. 3 pkt 2a Prawa Budowlanego oraz art. 2 ust 2 ustawy o własności lokali. Wbrew zarzutom skargi organy nie naruszyły przepisów postepowania w tym art. 7 i 77 k.p.a. przy ustalaniu stanu faktycznego, bowiem wynika on z przedstawionych i znajdujących się w aktach sprawy dokumentów, w tym przede wszystkim z decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017r. udzielającej pozwolenia na budowę 3 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej i garażu. Zatwierdzony tą decyzją projekt budowlany przewidywał budowę 3 budynków mieszkalnych jednorodzinnych, jednolokalowych oraz budynku garażu podziemnego. Te dane dotyczące cech budynku uniemożliwiają, z przyczyn wyżej omówionych wydanie zaświadczenia żądanej treści. Okoliczności tej w żadnej mierze nie zmienia sposób zabudowy gruntu, który nie pozwala na przeprowadzenie podziału celem którego jest powstanie samodzielnych nieruchomości gruntowych z częściami składowymi. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł o oddaleniu skargi.