VII SA/Wa 647/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 6 wrzesnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżąca – S. P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] nakazującą skarżącej całkowitą rozbiórkę wolnostojącego nośnika reklamowego, całkowitej wysokości ok. 10,0 m w postaci dwóch tablic ekspozycyjnych, o wymiarach ok 6,20 m x 3,20 m każda, zamontowanych na słupie stalowym, połączonym z fundamentem betonowym o wym. ok 2,8 x 2,8 x 0,7 częściowo zagłębionym w gruncie, wybudowanego na terenie działki ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...]. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że nakaz rozbiórki ze swej istoty wiąże się z powstaniem nieodwracalnych skutków i może stanowić podstawę do wstrzymania wykonania decyzji. Wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby nieodwracalne skutki, w postaci poniesienia kosztów związanych z rozebraniem przedmiotowego nośnika, a w razie umorzenia postępowania – także kosztów związanych z ponowną instalacją. W ocenie skarżącej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione również z uwagi na rodzaj działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą. Podstawową działalnością skarżącej są czynności związane z reklamą, w szczególności reklamą z wykorzystaniem nośników takich jak nośnik, którego dotyczy przedmiotowy nakaz rozbiórki. Tym samym rozbiórka wpłynie w sposób oczywisty na zmniejszenie rozmiaru wykonywanej działalności gospodarczej oraz na spadek dochodów osiąganych z tego tytułu i spowoduje utratę dotychczasowego udziału rynkowego skarżącej w rejonie instalacji przedmiotowego nośnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony, jak i wyliczenie spodziewanych negatywnych skutków. Nie można uznać za wystarczające jedynie złożenie wniosku, ani również przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne (za: orzeczenie NSA z dnia 17 listopada 2010 r. sygn. akt II OZ 1124/10, orzeczenie NSA z dnia 09 września 2010 r., sygn. akt I OZ 671/10 publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie, należy zauważyć, że wobec braku należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności rolą Sądu nie jest działanie za stronę i poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń skarżącego. To na nim spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu tj. wykazania, że zaskarżona czynność w razie wykonania mogłaby narazić go na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (za: orzeczenie NSA z 6 marca 2012 r. sygn. akt I OZ 116/12 publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przedmiotem zaskarżonej decyzji, której dotyczy rozpoznawany wniosek o wstrzymanie wykonania, jest orzeczony na skarżącą spółkę nakaz całkowitej wysokości ok. 10,0 m w postaci dwóch tablic ekspozycyjnych, o wymiarach ok 6,20 m x 3,20 m każda, zamontowanych na słupie stalowym, połączonym z fundamentem betonowym o wym. ok 2,8 x 2,8 x 0,7 częściowo zagłębionym w gruncie, wybudowanego na terenie działki ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...]. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, iż wykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę ze swej istoty powoduje zmianę stanu rzeczy, co nie oznacza jednak, że w każdym przypadku rozbiórka rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powoduje trudne do odwrócenia skutki. Samo powołanie się na charakter nakazu rozbiórki nałożonego zaskarżoną decyzją nie zwalnia strony z obowiązku szczegółowego uzasadniania wniosku o wtrzymanie jej wykonania. Skarżąca wskazała jedynie, na konieczność udzielenia ochrony tymczasowej z uwagi na możliwość wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków, m.in. utraty dotychczasowego udziału w rynku w rejonie reklamy i spadek dochodów z tego tytułu. W ocenie Sądu skarżąca nie uprawdopodobniła ziszczenia się w odniesieniu do niej którejkolwiek z przesłanek zawartej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Twierdzenia skarżącej cechują się dużym stopniem ogólności, użyte zostało wiele pojęć nieostrych, jak również powtarzają one treść ustawy. Ponadto pozbawione są one wnikliwego uzasadnienia, a skarżąca nie zadała sobie trudu przedstawienia odnoszących się do nich dowodów. Nie zostały również przedstawione żadne dowody, które mogą świadczyć o tym, że w okolicy przedmiotowego nośnika konkurencja na rynku reklamowym w istocie duża. Ponadto Sąd nie wie i nie jest w stanie, na podstawie akt sprawy, ustalić jaka jest rzeczywista pozycja rynkowa skarżącej spółki i czy wykonanie zaskarżonej decyzji w sposób faktyczny pozbawi ją udziału w rynku. Skarżąca nie przedstawiła także, jaki byłby rzeczywisty udział utraconych przychodów z tytułu braku w tym miejscu nośnika reklamowego. Sąd ustalił również, że w aktach sprawy nie znajdują się również żadne dokumenty, mogące wskazywać na zaistnienie ww. przesłanek. W tym stanie rzeczy, Sąd stanął na stanowisku, że skarżąca nie uzasadniła w należyty sposób wniosku o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji. Należało również stwierdzić, że przedstawiona lakoniczna argumentacja jest niewystarczająca do uznania, że wykonanie obowiązku rozbiórki nośnika reklamowego wywoła skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., a zatem, że zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania wnioskowanej decyzji. Sąd zauważa jednocześnie, że kwestia stwierdzenia zasadności orzeczenia nakazu rozbiórki nośnika reklamowego będzie badana na etapie merytorycznego rozpoznawania skargi. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.