VII SA/Wa 655/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (spr.), Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi L. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2009 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji I. skargę oddala; II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata K. Z.: tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 307,50 (trzysta siedem i pięćdziesiąt) złotych, w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych, tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 57,50 (pięćdziesiąt siedem i pięćdziesiąt groszy) złotych. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. decyzją z dnia [...] maja 2006 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, zwanej dalej Rawo budowlane) zatwierdził na rzecz H. i A. M. projekt budowlany zamienny na budowę budynku usługowego w S. przy ul. K. na działkach o nr [...] i [...] i udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. W uzasadnieniu organ podał, iż inwestorzy H. i A. M. przedstawili projekt budowlany zamienny w wyznaczonym przez organ terminie, wobec tego zgodnie z art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego organ był zobowiązany wydać decyzję zatwierdzającą projekt. W dniu 29 czerwca 2009 r. wniosek o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji złożyła L. B. podając, że była adresatką pierwotnej decyzji w sprawie budowy budynku usługowego. Nabycie przez H. i A. małż. M. działki nr [...] nie spowodowało przeniesienia na nowych nabywców decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto wnioskująca podała, że decyzja wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, w oparciu o którą wydano objęte wnioskiem rozstrzygnięcie, została wydana po upływie terminu z art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego. Decyzja w sprawie pozwolenia na budowę pawilonu wydana wnioskującej przez Burmistrza Miasta i Gminy S. w dniu [...] sierpnia 1996 r. obowiązuje nadal, nie została uchylona, zmieniona ani przeniesiona w trybie art. 40 Prawa budowlanego, a więc nabywca działki z rozpoczętą budową, jeśli chce ją kontynuować, musi wystąpić o przeniesienie tej decyzji z zachowaniem art. 40 Prawa budowlanego. Po rozpatrzeniu wniosku [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., znak: [...] wydaną na podstawie art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej K.p.a.), odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] maja 2006 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ podał, że wskazane przez wnioskującą zarzuty nie stanowią żadnej z przesłanek określonych w art. 156 § 1 K.p.a., a decyzja objęta wnioskiem nie jest dotknięta żadną z wad wskazanych w ww. przepisie. Odwołanie od tej decyzji złożyła L. B. podając jako przesłankę nieważności naruszenie art. 40 Prawa budowlanego. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak [...] wydaną [...] października 2009 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie przed organem I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, iż objęta wnioskiem decyzja była konsekwencją decyzji wydanej [...] stycznia 2005 r., nr [...] a więc w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 51 Prawa budowlanego. Stroną tego postępowania byli wyłącznie właściciele nieruchomości – A. i H. małż. M. Pierwotny właściciel i inwestor – odwołująca się L. B. utraciła wszelkie uprawnienia do występowania jako strona w toczących się postępowaniach dotyczących przedmiotowej inwestycji w momencie wydania przez Starostę S. decyzji z [...] sierpnia 2009 r., nr [...] stwierdzającej wygaśnięcie decyzji z [...] sierpnia 1996 r. udzielającej L. B. pozwolenia na budowę, a co za tym idzie L. B. nie miała przymiotu strony dla skutecznego wszczęcia postępowania nieważnościowego. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła L. B. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2006 r. zarzuciła organowi naruszenie art. 40 i art. 28 Prawa budowlanego, a także art. 105, art. 110 i art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Skarżąca m.in. stwierdziła, iż nie otrzymała decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. i w związku z tym nie ma ona wpływu na wynik postępowania nieważnościowego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie skargi i podtrzymał argumentację zwartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2144/09 oddalił skargę i stwierdził, że tak kontrolowana decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego jak i poprzedzająca ją decyzja wojewódzkiego organu nadzoru budowlanego zostały wydane w postępowaniu nadzwyczajnym – nieważnościowym. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą nie jest merytoryczne rozpatrzenie sprawy, a jedynie ustalenie, czy kontrolowana w tym postępowaniu decyzja jest dotknięta jedną z wad enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Postępowanie nieważnościowe może być prowadzone przez organ administracji publicznej z urzędu lub na wniosek strony. Postępowanie to jest, tak samo jak w trybie zwykłym, postępowaniem dwuinstancyjnym, dlatego obowiązkiem organu na każdym z etapów postępowania jest ustalenie kręgu podmiotów będących stronami tego postępowania. Pojęcie strony definiuje art. 28 K.p.a. – zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W związku z tym jedynie osoba, która wskaże przepis prawa materialnego, z którego wywodzi swoje indywidualne prawa lub obowiązki w konkretniej sprawie administracyjnej, może skutecznie żądać wszczęcia na jej wniosek postępowania nieważnościowego. Dlatego zgodzić się należy z organem odwoławczym, że wobec tego, iż Starosta S. decyzją z [...] sierpnia 2009 r.. nr [...] stwierdził wygaśnięcie decyzji z [...] sierpnia 1996 r. Burmistrza Miasta i Gminy S. udzielającej skarżącej pozwolenia na budowę pawilonu handlowo-usługowego, utraciła ona uprawnienia do występowania w postępowaniach administracyjnych dotyczących tej inwestycji. Z tych względów organ odwoławczy biorąc pod uwagę stan faktyczny istniejący w dacie orzekania prawidłowo uznał, że skarżąca nie ma przymiotu strony koniecznego do skutecznego wszczęcia postępowania nieważnościowego i umorzył postępowanie organu I instancji. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła L.B. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2241/10 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W przedmiotowym wyroku NSA stwierdził, że "(...) Zwrócić uwagę należy, że przedmiotem postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie jest decyzja kończąca postępowanie wszczęte w trybie nadzwyczajnym (w trybie dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że stroną postępowania o stwierdzenie nieważności jest nie tylko strona postępowania zwykłego, zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji (vide wyrok NSA z dnia 12 stycznia 1994 r., II SA 2164/92). Konsekwencją takiego stanu rzeczy jest konieczność prawidłowego ustalenia kręgu podmiotów mających legitymację do występowania jako strona w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Natomiast stronami postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę są podmioty wskazane w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego (tj. inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu). Wskazać trzeba, iż w aktach sprawy znajduje się kserokopia decyzji Starosty S. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] stwierdzająca wygaśnięcie decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] sierpnia 1996 r. z uwagi na przerwę w budowie dłuższą niż dwa lata. Zwrócić należy uwagę na trzy okoliczności dotyczące w/w decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. – po pierwsze w aktach znajduje się (jak wspomniano wyżej) jedynie kserokopia tej decyzji w żaden sposób nie poświadczona za zgodność z oryginałem. Dokument taki nie posiada mocy dowodowej, a w szczególności nie stanowi on dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 k.p.a. Po drugie – z kserokopii wynika, że decyzja ta wydana została później, niż złożony został wniosek L. B. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] maja 2006 r. Wniosek złożono bowiem w dniu 27 czerwca 2009 r., decyzja natomiast wydana została w dniu [...] sierpnia 2009 r. Po trzecie – w aktach administracyjnych nie znajduje się żaden dokument, z którego wynikałoby, że przedmiotowa decyzja jest ostateczna ani dowód zwrotnego potwierdzenia odbioru w/w decyzji przez L. B. Kwestie powyższe nie znalazły jakiegokolwiek odzwierciedlenia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W szczególności pomimo wyraźnych zarzutów z tym związanych zawartych w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Sąd ten nie odniósł się do kwestii związanej z tym, czy przedmiotowa decyzja jest ostateczna (skarżąca kwestionowała, że ją otrzymała). Pomimo tego Sąd I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie tylko na tej jednej okoliczności, tj. na tym, że z uwagi na stwierdzenie wygaśnięcie decyzji z dnia [...] sierpnia 1996 r. skarżąca utraciła uprawnienia do występowania w postępowaniach administracyjnych dotyczących inwestycji. W związku z powyższym uznać należy słuszność wyrażonej w skardze kasacyjnej argumentacji dotyczącej naruszenia przepisów postępowania poprzez błędne ustalenie przez Sąd, że skarżąca nie jest stroną postępowania, bowiem uchybienie to niewątpliwie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wskazano już wcześniej, w sytuacji gdy autor skargi kasacyjnej zarzuca naruszenie zarówno prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności należy ustosunkować się do zarzutów, które dotyczą naruszenia przez sąd tych ostatnich przepisów. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy (w przedmiotowej sprawie – czy skarżąca może być uznana za stronę postępowania) można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego. Skoro zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania okazały się zasadne, niecelowe zatem było ustosunkowywanie do zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, albowiem w pierwszej kolejności należy ustalić kwestie związane z legitymacją skarżącej do występowania w charakterze strony. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji zgromadzi w należyty sposób materiał dowodowy, w szczególności uzyska oryginał decyzji Starosty S. Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. i ustali, czy jest to decyzja ostateczna, a następnie zbada, czy skarżąca jest stroną postępowania, przy czym winien rozważyć, czy zastosowanie w tym zakresie będą miały przepisy Prawa budowlanego (art. 28 ust. 2), czy też biorąc pod uwagę fakt, że sprawa dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji, a więc toczy się w trybie art. 156 i nast. k.p.a., przy ocenie tego, kogo należy uważać za stronę postępowania, decydujące znaczenie będzie miał art. 28 k.p.a. Sąd również weźmie pod uwagę to, że decyzja o wygaśnięciu decyzji o pozwoleniu na budowę wydawana w trybie art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego ma charakter deklaratoryjny, działa zatem ex tunc – wywołując skutki prawne od dnia, w którym powstały przesłanki wygaśnięcia decyzji".. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, ponownie rozpoznając sprawę, zważył, co następuje: Zgodnie z art. 190 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej p.p.s.a) "Sąd któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny". Ponadto zgodnie z tą normą nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny ma obowiązek przyjęcia wykładni Naczelnego Sądu Administracyjnego, która wprawdzie nie ma charakteru bezwzględnego, gdyż orzecznictwo i doktryna dopuszczają od niego odstępstwa, ale w bardzo ograniczonym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny może odstąpić od zawartej w orzeczeniu wykładni prawa, jeżeli stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania ulegnie tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować inne przepisy prawa, niż te, których interpretacji dokonał Naczelny Sąd Administracyjny; lub gdy przy niezmienionym stanie faktycznym zmieni się stan prawny (por. wyrok NSA z dnia 28 listopada 2005 r., sygn. akt I FSK 294/05 LEX Nr 187537, wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 czerwca 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 2065/04, LEX Nr 167124). W sprawie będącej obecnie przedmiotem rozpoznania Sądu nie wystąpiła żadna z okoliczności uzasadniających wyłączenie stosowania art. 190 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji zgromadzi w należyty sposób materiał dowodowy, w szczególności uzyska oryginał decyzji Starosty S. Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. i ustali, czy jest to decyzja ostateczna, a następnie zbada, czy skarżąca jest stroną postępowania, przy czym winien rozważyć, czy zastosowanie w tym zakresie będą miały przepisy Prawa budowlanego (art. 28 ust. 2), czy też biorąc pod uwagę fakt, że sprawa dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji, a więc toczy się w trybie art. 156 i nast. k.p.a., przy ocenie tego, kogo należy uważać za stronę postępowania, decydujące znaczenie będzie miał art. 28 K.p.a. Sąd również weźmie pod uwagę to, że decyzja o wygaśnięciu decyzji o pozwoleniu na budowę wydawana w trybie art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego ma charakter deklaratoryjny, działa zatem ex tunc – wywołując skutki prawne od dnia, w którym powstały przesłanki wygaśnięcia decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zgromadził materiał dowodowy w sprawie, w szczególności uzyskał od organu kopię decyzji Starosty S. z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] poświadczoną za zgodność z oryginałem i opatrzoną klauzulą ostateczności. Z rozdzielnika nadesłanej decyzji wynika zaś, że decyzja ta została doręczona m.in. L. B. Podstawową kwestią, jaką należało w niniejszej sprawie rozpatrzyć, to kwestia legitymacji skarżącej, jako strony postępowania administracyjnego. Organ nadzoru II instancji odmówił skarżącej przymiotu strony i w konsekwencji uchylił decyzję i umorzył postępowanie przed organem I instancji w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] maja 2006 r., nr [...] zatwierdzającej na rzecz H. i A. M. projekt budowlany zamienny na budowę budynku usługowego w S. przy ul. K. na działkach o nr [...] i [...] i udzielającej pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Zgodnie z art. 157 § 2 K.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej można wszcząć m.in. na żądanie strony. W związku z tym, jeżeli podmiot składa żądanie przeprowadzenia postępowania nieważnościowego, to organ nadzoru w pierwszej kolejności zgodnie z art. 157 § 2 K.p.a. winien ustalić, czy taka osoba ma przymiot strony w takim postępowaniu. O tym, czy jest się stroną danego postępowania administracyjnego, nie decyduje sama wola, czy subiektywne przekonanie danego podmiotu, ale istnienie przepisu prawa materialnego pozwalającego zakwalifikować interes danego podmiotu, jako "interes prawny". Zgodnie bowiem z art. 28 K.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W związku z tym jedynie osoba, która wskaże przepis prawa materialnego z którego wywodzi swoje indywidualne prawa lub obowiązki w konkretniej sprawie administracyjnej może skutecznie żądać wszczęcia na jej wniosek postępowania nieważnościowego. Niewątpliwie pierwotna decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] sierpnia 1996 r., nr [...] wydana była dla ówczesnego inwestora L. B., jednakże Starosta S. ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 162 § 1 ust. 2 w związku z art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego stwierdził jej wygaśnięcie z uwagi na przerwę w budowie. Celem decyzji stwierdzającej wygaśnięcie innej decyzji jest potwierdzenie zaistnienia skutków prawnych wynikających z art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego, jednak pamiętać trzeba, że skutek zasadniczy, tj. utrata mocy obowiązującej pozwolenia na budowę, związany jest z upływem czasu określonym w ustawie. Ma ona charakter aktu deklaratoryjnego i wywołuje skutki prawne ex tunc, czyli wstecz, od dnia, w którym powstały przesłanki wygaśnięcia decyzji. Wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 12 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Go 653/10 oddalił skargę L. B. na decyzję Wojewody L. z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty S. z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 805/11 oddalił skargę kasacyjną L. B. od wskazanego wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 12 stycznia 2011 r. W uzasadnieniu przedmiotowego wyroku z dnia 12 stycznia 2011 r. Sąd stwierdził, że "(...) zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił bowiem na jednoznaczne ustalenie, iż w procesie budowlanym nastąpiła przerwa trwająca ponad 3 lata. Podstawowym dokumentem odzwierciedlającym działania podejmowane w trakcie budowy jest dziennik budowy i dokonywane w nim wpisy. (...) Trafnie zatem organ uznał, iż w postępowaniu prowadzonym w trybie komentowanego przepisu podstawowym i zasadniczym dowodem, po który powinien sięgnąć organ jest właśnie dziennik budowy. Z dokonanymi w nim wpisami, których zresztą nie podważyła skarżąca, koresponduje zeznanie złożone przez kierownika budowy J. M. wskazujące na czas dokonywania ostatnich wpisów. Uznając nawet dokonywanie czynności, które potwierdziła sama skarżąca w dniach 21 lutego 2002 r. oraz 15 stycznia 2003 r., w świetle czasu, który upłynął do momentu wydania zaskarżonej decyzji przez organ pierwszej instancji – [...] sierpnia 1996 r. nie można mieć wątpliwości co do upływu trzyletniego terminu wymaganego art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego. Przyjęcie przez organ dwuletniego terminu wymaganego dla wygaśnięcia decyzji udzielającej pozwolenie na budowę pozostało zatem bez wpływu na zgodność z prawem skutku decyzji". Wskazano także, że prawomocnym postanowieniem z dnia [...] marca 2004 r., sygn. akt [...], (sprostowanym postanowieniem Sądu Okręgowego w G.. z dnia [...] czerwca 2004 r., sygn. akt [...]) Sąd Rejonowy w S. przysądził użytkowanie wieczyste nieruchomości o nr ew. gr. [...] w S. zabudowanej pawilonem usługowo-handlowym (w budowie) na rzecz Państwa H. i A. M. Stwierdzić zatem należy, że wobec braku innego tytułu do dysponowania nieruchomością o nr ew. gr. [...], aniżeli prawo wieczystego użytkowania L. B. utraciła prawo do dysponowania nią na cele budowlane. Tym samym udzielone na jej rzecz pozwolenie na budowę nie mogło być dalej przez nią realizowane, gdyż skarżąca utraciła tytuł prawny do nieruchomości (art. 4 Prawa budowlanego). Powyższe skutkuje tym, że skarżąca L. B. nie była ani właścicielem, ani inwestorem, ani użytkownikiem wieczystym, czy też zarządcą nieruchomości, której dotyczy omawiane zamierzenie budowlane, ani innej nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu. Aktualnym użytkownikiem wieczystym gruntu, tj. działki nr [...], są małżonkowie H. i A. M. Wobec powyższego stwierdzić należy, że organ administracji prawidłowo uznał, że stan faktyczny istniejący w dacie orzekania spowodował, że L. B. utraciła uprawnienia do występowania w postępowaniach administracyjnych dotyczących tej inwestycji, czyli nie ma również przymiotu strony koniecznego do skutecznego wszczęcia postępowania nieważnościowego. Trafnie zatem organ odwoławczy umorzył postępowanie organu I instancji. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji.O kosztach orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a.