VII SA/Wa 66/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant specjalista Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2015 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2014 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...] Wojewoda [...] stwierdził, nieważność decyzji Burmistrza Miasta J. z dnia [...] września 2001 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. B. oraz M. B. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z funkcją letniskową na działkach o nr ewid. [...] i [...], położonych w J. przy ul. M. Jak wynika z dokumentacji projektowej zatwierdzonej kontrolowaną decyzją Burmistrza Miasta J. z dnia [...] września 2001 r., Nr [...], przedsięwzięcie polegało na budowie budynku o charakterze hotelarskim. Kontrolowane pozwolenie na budowę obejmowało swym zakresem działki o nr ewid. [...] oraz [...], położone w J., przy ul. M. Zgodnie z projektem budynek usytuowany jest na działce nr ewid. [...]. Na terenie działki nr ewid. [...] przewidziano część rekreacyjną (m. in. plac zabaw, grill pod wiatą) oraz pas zieleni. Z księgi wieczystej nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w W., V Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych w P., wynika, że współwłaścicielami działek o nr ewid. [...] oraz [...] są M. B. (Inwestor) oraz A. M. K. W ocenie Wojewody określone w decyzji Burmistrza Miasta J. z dnia [...] października 2000 r., znak: [...], o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wskaźniki dotyczące ilości kondygnacji, kąta nachylenia dachu jak również powierzchni zabudowy zostały przekroczone. W związku z powyższym, w ocenie organu wojewódzkiego projekt budowlany jest niezgodny z wydaną przez Burmistrza Miasta J. decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przeprowadzona przez organ analiza projektu budowlanego wykazała, iż: projektowany budynek posiada 3 kondygnacje, w tym poddasze użytkowe, poziom posadzki trzeciej kondygnacji wynosi 5,77 m, zaś wysokość budynku od poziomu terenu do okapu nie przekracza 6,0 m (przekrój A-A, B-B), kąt pochylenia połaci dachowych wynosi 35° (przekrój A-A). Jak wynika z opisu technicznego (pkt. 1.3), powierzchnia zabudowy wynosi 376 m2, natomiast powierzchnia działek nr [...] i [...] - 1436 m2. Z powyższego wynika, iż powierzchnia zabudowy działek nr [...] i [...] wynosi 26,18 % terenu. Organ wskazał, iż decyzją [...] z dnia [...] października 2000 r. Burmistrz Miasta J. ustalił dla przedmiotowej inwestycji m .innymi następujące warunki : wysokość - 2 kondygnacje, maks. 6,0 m od poziomu terenu do okapu, poziom parteru 0,30 m, dach dwuspadowy o nachyleniu połaci 40-50°, powierzchnia zabudowy działki nie może przekroczyć 20 % terenu, w granicach działki należy zapewnić miejsca parkingowe zgodnie z wskaźnikiem 1 miejsce na 1 pokój pensjonatowy. Następnie organ wskazał, ze określone w decyzji o warunkach zabudowy wskaźniki dotyczące ilości kondygnacji, kąta nachylenia dachu jak również powierzchni zabudowy zostały przekroczone. Stwierdził jednak, że mimo iż wskazane uchybienia stanowią naruszenie obowiązujących przepisów prawa, to w świetle przytoczonego wyżej orzecznictwa sądowo- administracyjnego nie posiadają one charakteru rażących naruszeń prawa, a tylko takie naruszenia stanowią przesłankę do stwierdzenia nieważności obarczonych nimi decyzji. Wojewoda stwierdził, że pomimo faktu, że weryfikowane orzeczenie zatwierdza projekt przewidujący realizację budynku o trzech kondygnacjach, to zachowany został wymóg dopuszczalnej maksymalnej wysokości (6 m do okapu). Również przekroczenie dopuszczalnej powierzchni zabudowy działek jest stosunkowo niewielkie (6%), podobnie jak przekroczenie dopuszczalnego kąta nachylenia połaci dachowych (5%). Wojewoda zauważył jednak, iż decyzja Burmistrza Miasta J. nr [...] z dnia [...] września 2001 r. dotyczy zatwierdzenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z funkcją letniskową na terenie działek nr [...] i [...] (k.m.24) w J., natomiast w zatwierdzonym projekcie zagospodarowania działki (rys. nr 1) przedstawiono zagospodarowanie - miejsca parkingowe - zlokalizowane na działce nr [...], która nie została ujęta w treści decyzji lokalizacyjnej. Zatem zdaniem Wojewody, nielegitymowanie się przez Inwestorów decyzją w sprawie ustalenia warunków zabudowy dotyczących działki nr [...] ([...]) rażąco narusza art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dniu wydawania decyzji przez Burmistrza Miasta J., który to przepis nakłada na organ administracji architektoniczno-budowlanej obowiązek sprawdzenia przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Za rażące naruszenie art 315 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego należy uznać również zaprojektowanie, wbrew ustaleniom wynikających z decyzji o warunkach zabudowy, miejsc postojowych poza działkami, których dotyczyła ta decyzja. Z kolei wydanie przez organ I instancji decyzji o pozwoleniu na budowę pomimo niewykazania przez Inwestorów prawa do dysponowania na cele budowlane nieruchomością oznaczoną jako działka nr [...] ([...]), rażąco narusza cyt. wyżej art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego kontrolowana decyzja Burmistrza Miasta J. z dnia [...] września 2001 r., nie została wydana z rażącym naruszeniem przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego. Natomiast w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego kontrolowana decyzja Burmistrza Miasta J. z dnia [...] września 2001 r., Nr [...], została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego ponieważ jednym z warunków decyzji Burmistrza Miasta J. z dnia [...] października 2000 r., znak: [...], jest zapewnienie w granicach inwestycji miejsc postojowych zgodnie ze wskaźnikiem 1 miejsce na [...] pokój pensjonatowy. Tym samym w sposób rażący naruszono ww. decyzję Burmistrza Miasta J. z dnia [...] października 2000 r., znak: [...]. Także określone w powyższej decyzji Burmistrza Miasta J. z dnia [...] października 2000 r., znak: [...], parametry dotyczące liczby kondygnacji (dwie kondygnacje), kąta nachylenia dwuspadowego dachu (40° - 50°) oraz maksymalnej powierzchni zabudowy terenu (20 %) nie zostały zachowane. Z projektu budowlanego kwestionowanej inwestycji wynika bowiem, że sporny budynek posiada trzy kondygnacje, w tym poddasze użytkowe (Przekrój A-A, rys. nr 8; Opis techniczny, pkt 3.2). Na poddaszu użytkowym przewidziano pokoje mieszkalne (Rzut poddasza, rys. nr 5). Stosownie do § 3 pkt 14 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140, ze zm., według stanu na dzień wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia) przez liczbę kondygnacji rozumie się liczbę kondygnacji budynku, z wyjątkiem piwnic, suteren, antresoli oraz poddaszy nieużytkowych. W dalszej kolejności organ wskazał, że zaprojektowany kąt nachylenia połaci dachowych wynosi 35° (Przekrój A-A, Opis techniczny, pkt 4.5), przy dopuszczalnym kącie w przedziale 40° - 50°. Odnośnie powierzchni zabudowy terenu, z zatwierdzonego projektu zagospodarowania działek (rys. nr 1), wynika, że powierzchnia zabudowy działek o nr ewid. [...] oraz [...] wynosi 26,18 % terenu, przy dopuszczalnej powierzchni zabudowy określonej w powyższej decyzji o warunkach zabudowy Burmistrza Miasta J. z dnia [...] października 2000 r., znak: [...], na poziomie maks. 20 % terenu. Oceniając skutki społeczno-gospodarcze powyższych naruszeń, stwierdził, że opisane powyżej naruszenia warunków określonych w decyzji o warunkach zabudowy są bezsprzeczne, a odstępstwa znaczne. Natomiast przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego nie wymaga skomplikowanego procesu wykładni. Należy również stwierdzić, że skutki analizowanych uchybień są szczególnie poważne i nie mogą być akceptowane z punktu widzenia zasady praworządnego państwa. Przede wszystkim należy zauważyć, że udzielenie pozwolenia na budowę inwestycji, która w zaprojektowanym kształcie ewidentnie znacznie narusza szereg warunków określonych w decyzji o warunkach zabudowy, wymaganej w danym przypadku przepisami prawa, stanowi wyraz niewypełnienia jednego z podstawowych wymogów, od których ustawodawca uzależnia wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Wszelkie unormowania wprowadzające obowiązek zgodności zaprojektowanej inwestycji z warunkami, na jakich może być ona realizowana, winny być przestrzegane w sposób restrykcyjny, ponieważ gwarantują one optymalny lad przestrzenny. Pozostawienie w obrocie prawnym kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji organu stopnia podstawowego, akceptowałoby próbę obejścia obowiązujących przepisów związanych z zagospodarowaniem terenu. Uwzględniając opisane powyższej rozważania, w szczególności oceniając skutki społeczno-gospodarcze powyższych naruszeń, w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, uzasadnione jest stwierdzenie nieważności kontrolowanej decyzji Burmistrza Miasta J. z dnia [...] września 2001 r., Nr [...]. M. B. zaskarżyła decyzję Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zarzucając jej naruszenie następujących przepisów postępowania administracyjnego: art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędne ustalenie, iż decyzja Burmistrza Miasta J. z dni [...] września 2001 r. ozn.: [...] wydana została z rażącym naruszeniem prawa; art. 15 i art. 138 § 2 k.p.a. poprzez stwierdzenie po raz pierwszy w drugiej instancji, odmiennie niż to uczynił organ pierwszej instancji, nowych okoliczności wydania decyzji rażącym naruszeniem prawa - odnośnie niezachowania parametrów dotyczących liczby kondygnacji, kąta nachylenia dwuspadowego dachu oraz maksymalnej powierzchni zabudowy terenu - co powinno było skutkować przekazaniem sprawy w całości do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji celem umożliwienia stronie zaskarżenia decyzji opartej na powyższych okolicznościach w administracyjnym toku instancji; naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niezgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, zasadą prawdy obiektywnej i obowiązkiem wszechstronnego wyjaśnienia sprawy poczynienie błędnych ustaleń stanu faktycznego sprawy w zakresie w jakim ustalono, iż stwierdzone przez organ drugiej instancji naruszenia warunków określonych w decyzji o warunkach zabudowy są bezsprzeczne, a odstępstwa znaczne, a nadto, iż skutki analizowanych uchybień są szczególnie poważne i nie mogą być akceptowane z punktu widzenia zasady praworządnego państwa. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie art. 6 art. 7 art. 8, art. 9, art. 15. art. 77 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez: a) brak ponownego wszechstronnego zbadania sprawy i nie rozpatrzenie przez organ II instancji wszystkich zarzutów odwołania, b) nie wzięcia pod uwagę okoliczności mającej wpływ na niniejsze postępowanie, a mianowicie, iż w aktualnym stanie prawnym wszelkie parametry budynku oraz warunki zagospodarowania działki zgodne są z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania terenu. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 124 §2 k.p.a. poprzez nienależyte i niewyczerpujące uzasadnienie skarżonego decyzji w szczególności w zakresie oceny prawnej podniesionych przez skarżącą zarzutów odwołania. naruszenie przepisów prawa materialnego, mianowicie przepisu art. 35 ust. 1. pkt 1 lit. b Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym na dzień 3. września 2001 r. poprzez wadliwe ustalenie, iż w przedmiotowej sprawie doszło do rażącego naruszenia tego przepisu. Wskazując na powyższe zarzuty, strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wojewody P. w całości i umorzenie postępowania; W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna, bowiem sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, z 2002r., poz. 1269 ze zm.) – sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zaskarżona decyzja zapadła w postępowaniu nieważnościowym, które jest postępowaniem nadzwyczajnym. Jego zadaniem jest eliminacja z obrotu prawnego decyzji dotkniętej wadą nieważności. Wady te enumeratywnie wymienia art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa, który stanowi m.in., że nieważność decyzji stwierdza się, gdy została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem Sądu organ drugiej instancji prawidłowo ocenił, że decyzja Burmistrza Miasta J. z dnia [...] września 2001 r. Nr [...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca M. B. oraz M. B. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z funkcją letniskową na działkach o rir ewid. [...] i [...], k.m. 24, położonych w J. przy ul. M. rażąco narusza prawo. Przez rażące naruszenie prawa należy rozumieć takie naruszenie, które stanowi jego kwalifikowaną formę. Stwierdzenie nieważności decyzji z przyczyny rażącego naruszenia prawa może mieć miejsce wówczas, gdy zostanie ustalone oczywiste i bezsporne naruszenie konkretnego przepisu prawa, prowadzące do skutków niemożliwych do zaakceptowania w praworządnym państwie. Warunkiem uznania, że wystąpiło rażące naruszenie prawa jest stwierdzenie, że w zakresie objętym konkretną decyzją obowiązywał niewątpliwy stan prawny. Niejednokrotnie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 czerwca 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 565/09) podnoszono, iż o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oprócz oczywistości naruszenia prawa, charakteru przepisu, który został naruszony, należy także uwzględniać racje ekonomiczne lub gospodarcze skutki, które wywołuje oceniana w postępowaniu nieważnościowym decyzja. Skutki, które mogłyby stanowić podstawę do uznania decyzji za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Postępowanie nieważnościowe, ma charakter nadzwyczajny, a jego celem jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej kwalifikowaną wadą nieważności. Przypadki te dotyczą zaś takich sytuacji, gdy decyzja administracyjna jest obarczona tak poważną wadliwością, że jej trwałość i związana z tym pewność porządku prawnego musi ustąpić wymaganiom płynącym z zasady praworządności. Przesłanki stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności decyzji enumeratywnie wymienia art. 156 § 1 pkt 1 - 7 kpa. Przy czym niedopuszczalna jest ich wykładnia rozszerzająca, zważywszy na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest odstępstwem od zasady stabilności orzeczeń wyrażonej w art. 16 kpa i wymaga nie kwestionowanego ustalenia, iż decyzja administracyjna jest obarczona jedną z wad wymienionych w powołanym przepisie. W takim zatem kontekście Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo dokonał oceny pozwolenia na budowę stwierdzając, że jest ona dotknięta kwalifikowaną wadą naruszenia prawa. Stwierdzić należy decyzja ta wydana z jednoznacznym nie budzącym wątpliwości naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. ponieważ jednym z warunków decyzji Burmistrza Miasta J. z dnia [...] października 2000 r., znak: [...], jest zapewnienie w granicach inwestycji miejsc postojowych zgodnie ze wskaźnikiem 1 miejsce na 1 pokój pensjonatowy. Także określone w powyższej decyzji Burmistrza Miasta J. z dnia [...] października 2000 r., znak: [...], parametry dotyczące liczby kondygnacji (dwie kondygnacje), kąta nachylenia dwuspadowego dachu (40° - 50°) oraz maksymalnej powierzchni zabudowy terenu (20 %) nie zostały zachowane. Art. 35 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego wymagał by przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdził zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu. Wobec powyższego stwierdzić należy, że inwestycja nie spełnia warunków określonych w decyzji o warunkach zabudowy, a tym samym jest niegodna z art. 35 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego, co również stanowi rażące naruszenie tego przepisu. Jak bowiem stanowi art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1994r. Nr 89 poz. 415), warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalone w decyzji, wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. Biorąc więc pod uwagę oczywistość naruszenia prawa, charakter naruszonych przepisów oraz skutki gospodarcze lub społeczne które są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności powoduje brak możliwości zaakceptowania decyzji jako aktu organu praworządnego państwa, (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., OSK 1134/04). Zdaniem Sądu w praworządnym państwie nie może się ostać decyzja, która wypacza istotę normy prawnej zawartej w art. 35 Prawa budowlanego. Nastąpiłoby bowiem dopuszczenie do obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę nie tylko bez niezbędnych uzgodnień i opinii ale i również decyzji niezgodnej z ustalonymi warunkami zabudowy. Słusznie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że opisane powyżej naruszenia warunków określonych w decyzji o warunkach zabudowy są bezsprzeczne, a odstępstwa znaczne. Natomiast przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego nie wymaga skomplikowanego procesu wykładni. Należy również stwierdzić, że skutki analizowanych uchybień są szczególnie poważne i nie mogą być akceptowane z punktu widzenia zasady praworządnego państwa. Przede wszystkim należy zauważyć, że udzielenie pozwolenia na budowę inwestycji, która w zaprojektowanym kształcie ewidentnie znacznie narusza szereg warunków określonych w decyzji o warunkach zabudowy, wymaganej w danym przypadku przepisami prawa, stanowi wyraz niewypełnienia jednego z podstawowych wymogów, od których ustawodawca uzależnia wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Wszelkie unormowania wprowadzające obowiązek zgodności zaprojektowanej inwestycji z warunkami, na jakich może być ona realizowana, winny być przestrzegane w sposób restrykcyjny, ponieważ gwarantują one optymalny lad przestrzenny. Pozostawienie w obrocie prawnym kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji organu stopnia podstawowego, akceptowałoby próbę obejścia obowiązujących przepisów związanych z zagospodarowaniem terenu. Odnosząc się do zarzutów skargi o naruszeniu przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego procedury administracyjnej a w szczególności 6 art. 7 art. 8, art. 9, art. 15. art. 77 kpa Sąd uznaje je za niezasadne, bowiem organ orzekający w sprawie w sposób wnikliwy i dokładny rozpoznał sprawę czemu dał wyraz w obszernych i odpowiadających prawu uzasadnieniu decyzji. Należy wskazać, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.) organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji (zob. wyr. NSA z dnia 28 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1705/09. Istota dwuinstancyjności w postępowaniu administracyjnym polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, a nie na kontroli zasadności argumentów podniesionych w odwołaniu. Przepis art. 138 k.p.a. wyraźnie przyznaje organowi odwoławczemu kompetencje do merytorycznego załatwienia sprawy. Zakres rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy ograniczony jest zakresem rozstrzygnięcia sprawy przez organ I instancji co oznacza, że organ drugiej instancji nie może zmienić rodzaju sprawy, co oznacza, że w postępowaniu odwoławczym musi być zachowana tożsamość podmiotowa i przedmiotowa sprawy. Organ odwoławczy wydaje jednak decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w sytuacji, gdy w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy jego rozstrzygnięcie pokrywa się z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy ma podjąć wszelkie, oczywiście możliwe kroki, do merytorycznego załatwienia sprawy, a nie uwalniać się od obowiązku orzekania przekazaniem sprawy organowi pierwszej instancji przy czym może korygować zarówno wady prawne decyzji, jak też wady polegające na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych bądź powodujące inne nieprawidłowości (zob. wyr. NSA z dnia 14 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1903/09). W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżona decyzja odpowiada prawu, podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153, poz. 1270 ze zm.).