VII SA/Wa 670/15

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Warszawie - Maciej Majewski po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Stowarzyszenia F. w B. w likwidacji o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi Stowarzyszenia F. w B. w likwidacji na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postepowania postanawia: umorzyć postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy. Stosownie do treści art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zw. dalej p.p.s.a., jeżeli rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Postepowanie w przedmiocie prawa pomocy z wniosku Stowarzyszenia F. w B. w likwidacji należało umorzyć, gdyż rozpoznanie wniosku stało się zbędne. Należy wskazać, że z informacji z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że skarżące Stowarzyszenie F. w B. zostało rozwiązane postanowieniem Sądu Rejonowego w B. z [...] stycznia 2012 r., sygn. akt [...] i zarządzono jego likwidację. Postanowienie to jest prawomocne. Rozwiązanie stowarzyszenia przez sąd oznacza zakończenie wszelkiej jego działalności. W okresie likwidacji stowarzyszenie już nie istnieje, choć jego wykreślenie z rejestru stowarzyszeń jeszcze nie nastąpiło (P. Sarnecki, Prawo o stowarzyszeniach. Komentarz, ABC 2007, postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 10 lipca 2012 r. II OZ 263/12 Lex nr 1332694, z dnia 12 lipca 2012 r. II OZ 600/12 Lex nr 1334831 i z dnia 12 grudnia 2012 r. II OZ 1086/12 Lex nr 1325658). Podkreślić trzeba, że likwidator, który przeprowadza likwidację stowarzyszenia, nie działa w jego imieniu, ale w imieniu własnym, a jego działalność rozciąga się jedynie na sprawy majątkowe, nie zaś na statutową działalność rozwiązanego stowarzyszenia. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w niniejszej sprawie stwierdził w postanowieniu z dnia 11 kwietnia 2016 r. odrzucającym skargę Stowarzyszenia F. w B. w likwidacji, że rozwiązane Stowarzyszenie nie posiada zdolności sądowej. Okoliczność tę podkreślił również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 10 lutego 2016 r. (sygn. II OZ 125/16). Brak zdolności sądowej strony powoduje że strona nie może skutecznie składać wniosku o przyznanie prawa pomocy. Z tego względu rozpoznanie wniosku złożonego przez podmiot, który nie posiada zdolności sądowej, stało się zbędne. Postępowanie takie należy zatem umorzyć w oparciu o art. 249a ustawy o p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 249a w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.