VII SA/Wa 674/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Nawrot, Sędziowie sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (spr.), asesor WSA Iwona Ścieszka, Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Dawejnis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2023 r. sprawy ze skargi Ł.K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 stycznia 2023 r. znak: DON.7200.147.2022.RKR w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Stan faktyczny i prawny w przedmiotowej sprawie przedstawia się następująco: Decyzją z 21 września 2012 r. nr 631/2012 Prezydent m.st. Warszawy zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę L. K. (dalej: skarżąca, strona) dla inwestycji, polegającej na przebudowie i zmianie sposobu użytkowania części istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w W. – na restaurację, kategoria obiektu I/XVII. Pismem z 23 marca 2018 r. Prezydent m.st. Warszawy poinformował Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy (dalej: PINB, organ powiatowy), że cały budynek, o którym mowa wyżej, jest użytkowany z przeznaczeniem na restaurację [...]. Organ powiatowy, w wyniku przeprowadzonych 22 maja 2018 r. oględzin, ustalił, że pomieszczenia piwnicy oraz parteru ww. budynku użytkowane są zgodnie z dokumentacją na cele prowadzonej działalności restauracyjnej. Po przeprowadzeniu 10 lipca 2018 r. kolejnych czynności kontrolnych PINB stwierdził, że na parterze przedmiotowego budynku znajduje się restauracja zgodnie z przeznaczeniem, a w pomieszczeniach piwnicznych zlokalizowane są pomieszczenia ją obsługujące. Natomiast na I piętrze budynku w pomieszczeniu gabinetu usytuowany jest stół z krzesłami, tak samo w pomieszczeniu salonu, oranżerii oraz jadalni z kuchnią, łącznie wyposażenie I piętra to około 10 stołów z krzesłami. W pomieszczeniu przeznaczonym na kuchnię - brak kuchni, miejsce charakteryzuje bardziej barek niż kuchnię. Na piętrze II z pomieszczenia łazienki zostały wydzielone dwa pomieszczenia z ustępem spłukiwanym oddzielnie dla pań i panów, brak wyposażenia łazienki w prysznic, wannę czy pralkę. W części z sypialniami funkcjonują gabinety z łóżkami i biurkami. Postanowieniem z 13 lipca 2018 r. nr IIOT/403/2018 PINB wstrzymał użytkowanie I oraz II piętra przedmiotowego budynku oraz nałożył na skarżącą obowiązek przedstawienia w terminie 2 miesięcy określonych dokumentów. W związku z niewykonaniem nałożonych obowiązków decyzją z 7 lutego 2019 r. nr IIOT/54/2019 PINB, działając na podstawie art. 71a ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r. poz. 1202, dalej. p.b.), nakazał skarżącej przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania I i II piętra budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w W. wykorzystywanego obecnie na cele restauracji. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 10 maja 2019 r. Nr 655/2019 (dalej: decyzja ostateczna). Pismem z 4 listopada 2022 r. skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika (adwokata), wniosła o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji, wskazując, że była ona niewykonalna już w dniu wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały. Strona podniosła, że od 31 stycznia 2019 r. w budynku nie jest prowadzona żadna działalność restauracyjna. Decyzją z 17 stycznia 2023 r. znak: DON.7200.147.2022.RKR Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB, organ nadzoru), działając na podstawie art. art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm., dalej: k.p.a.), odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: MWINB, organ wojewódzki) z 10 maja 2019 r. Nr 655/2019 w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie GINB w pierwszej kolejności przedstawiał przesłanki prawne dotyczące stwierdzenia nieważności oraz przepisów prawa budowlanego regulujących zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Organ nadzoru wskazał, że w rozpatrywanej sprawie kluczowa była okoliczność, iż przedmiotowy budynek na I i II piętrze wykorzystywany jest na cele usługowe - Restauracji "[...]". Potwierdzeniem tego jest m.in. protokół kontroli przeprowadzonej przez PINB z 10 lipca 2018 r., sporządzona dokumentacja zdjęciowa, jak również wydruki ze stron internetowych, z których wynika, że oprócz sal dla gości, oranżerii i ogródka w restauracji znajdują się prywatne, ekskluzywne pokoje typu VIP room. Te klimatyzowane sale usytuowane na piętrach pałacyku odwzorowują klimat pokoju francuskiego i pokoju angielskiego. Dodatkowo oranżeria znajdująca się na I piętrze jest udostępniana gościom, jak też znajdujący się na II piętrze taras. Powyższe ustalenia prowadzą do wniosku, że goście mają swobodny dostęp do każdej części obiektu, niezależnie od kondygnacji. Tymczasem z załączonej do akt sprawy dokumentacji technicznej wynika, że I i II piętro powinno pełnić funkcję mieszkalną, a nie usługową (na cele restauracji). Z rzutu I piętra (rys. nr 4) wynika, że na I piętrze powinny znajdować się: gabinet, salon, kuchnia z jadalnią (z wydzielonym miejscem na kuchenkę i zlewozmywak) oraz oranżeria. Natomiast z rzutu II piętra (rys. nr 5) wynika, że na tej kondygnacji powinny znajdować się: 2 części sypialne, łazienka oraz taras. Z opisu technicznego do projektu zmiany stanu użytkowania GINB wywnioskował, że projektowana zmiana zgodnie z zapisem planu miała obejmować tylko 40% powierzchni użytkowej budynku i miała polegać na zmianie układu funkcjonalnego parteru i piwnic. Funkcja pozostałych kondygnacji I i II piętra oraz poddasza użytkowego nie ulegała zmianie i była to funkcja mieszkalna jednorodzinna. Wobec powyższego GINB uznał, że skoro skarżąca nie przywróciła poprzedniego sposobu użytkowania I oraz II piętra przedmiotowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, ani nie wypełniła ciążących na niej obowiązków wynikających z postanowienia PINB z 13 lipca 2018 r., a dotyczących przedłożenia określonych dokumentów, organ powiatowy decyzją z 7 lutego 2019 r., utrzymaną w mocy decyzją organu wojewódzkiego z 10 maja 2019 r., był zobowiązany do nakazania przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania. Jeśli charakter i przeznaczenie pomieszczeń znajdujących się na I i II piętrze wraz z poddaszem użytkowym wskazuje jednoznacznie, że nie pełniły one funkcji mieszkalnej, ale była tam prowadzona działalność usługowa, to nie można twierdzić, że rozstrzygnięcie PINB było niewykonalne w dniu jego wydania i jego niewykonalność miała charakter trwały. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jednoznacznie wskazuje, że w chwili wydania decyzji ostatecznej (10 maja 2019 r.) nie był przywrócony poprzedni stan użytkowania I i II piętra przedmiotowego obiektu, dlatego nie zachodzi przesłanka z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Dalej organ nadzoru, przywołując w tym zakresie orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 lutego 2007 r. o sygn. akt II OSK 306/06, wskazał, że zmianę użytkowania obiektu budowlanego trzeba oceniać w porównaniu do sposobu użytkowania tego obiektu określonego w decyzji o pozwoleniu na budowę lub zgłoszeniu, ewentualnie w porównaniu do sposobu użytkowania wskazanego w późniejszych decyzjach o pozwoleniu na zmianę użytkowania tego obiektu. Porównanie poprzedniego sposobu użytkowania pomieszczeń na I i II piętrze (pomieszczenia mieszkalne) oraz ich obecnego sposobu użytkowania (restauracja) wskazuje na oczywistość dokonanej zmiany. Zdaniem GINB uzasadniało to wszczęcie postępowania w trybie przewidzianym w art. 71a p.b., a następnie wydanie postanowienia wstrzymującego użytkowanie I oraz II piętra tegoż obiektu i nakładającego na właściciela budynku (skarżącą) określone obowiązki. Niepodporządkowanie się więc nakazowi wstrzymania użytkowania obiektu budowlanego, jak również niewykonanie w terminie obowiązku przedłożenia wymaganych dokumentów, obligowało organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania. Odnosząc się do twierdzeń skarżącej, że decyzja MWINB z 10 maja 2019 r. jest niewykonalna, a postępowanie nią zakończone powinno było zostać uznane za bezprzedmiotowe, ponieważ na dzień wydania tej decyzji w budynku nie była już prowadzona działalność restauracyjna (faktycznie zakończyła się 31 stycznia 2019 r., a formalnie została zawieszona w okresie późniejszym), GINB podniósł, że powodem wydania decyzji nakazowej nie było użytkowanie obiektu wbrew postanowieniu o wstrzymaniu, lecz nieprzedłożenie wymaganych dokumentów. Bezsporne jest, że skarżąca nie przywróciła poprzedniego sposobu użytkowania; nie została przywrócona funkcja mieszkalna, ani nie zostały zlikwidowane warunki i urządzenia umożliwiające użytkowanie obiektu jako restauracji. Prace, które należałoby wykonać w celu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania, wskazuje np. kosztorys inwestorski, opracowany 14 maja 2022 r. na potrzeby postępowania egzekucyjnego przez mgr. inż. arch. T.P.. Szczególnie istotne w tym kontekście jest wykonanie demontażu restauracyjnego osprzętu elektrycznego. GINB uznał, że wstrzymanie użytkowania nie jest tożsame z przywróceniem poprzedniego sposobu użytkowania i nie powoduje bezprzedmiotowości postępowania. W podsumowaniu organ nadzoru wskazał, że weryfikowana w postępowaniu decyzja MWINB z 10 maja 2019 r. została wydana przez właściwy organ, w oparciu o właściwą podstawę prawną, a także nie dotyczy sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Ponadto decyzja ta nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa, a w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie była w dniu wydania i nie jest trwale niewykonalna. Badana decyzja nie jest więc obarczona żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., obligującą organ administracji do stwierdzenia jej nieważności z mocy prawa. Z rozstrzygnięciem GINB nie zgodziła się skarżąca, która w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: - art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i nieuwzględnienie faktu, że decyzja organu wojewódzkiego, podtrzymująca decyzję organu powiatowego, od dnia jej wydania pozostawała trwale niewykonalna; - art. 7, art. 77 § 1 i § 4 oraz art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu zebranego w sprawie materiału dowodowego, pominięciu znanych organowi faktów dotyczących użytkowania budynku przy ul. [...] w W. oraz brak wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, a w konsekwencji wydanie wadliwego rozstrzygnięcia. Wskazując na powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi podniosła, że MWINB, wydając decyzję z 10 lutego 2019 r., oparł swój wniosek co do nieprawidłowego użytkowania na protokole sporządzonym przez pracowników Inspektoratu, w którym wskazano umeblowanie przestrzeni oraz jej wyposażenie, a nie rzeczywiste użytkowanie. Organ wojewódzki całkowicie pominął okoliczność, iż na kondygnacjach nie przebywali goście restauracyjni, czy też pracownicy restauracji, co w istocie mogłoby być jedyną okolicznością przesądzającą jednoznacznie o wykorzystywaniu części budynku niezgodnie z aktualnymi pozwoleniami. Oparł się też na wydrukach ze stron internetowych, które - według twierdzeń skarżącej - stanowiły jedynie badanie rynku przed analizą opłacalności rozszerzenia sposobu użytkowania obiektu budowlanego na dodatkowe piętro. Sam fakt przechowywania w danym pomieszczeniu mebli określonego rodzaju nie może stanowić przesłanki dla stwierdzenia, iż jest ono wykorzystywane na konkretny cel. W ocenie skarżącej przedmiotowa decyzja w chwili wydania była niewykonalna wobec braku prawnej możliwości nakazania obywatelowi umeblowania, czy też zaaranżowania posiadanego przez niego lokalu w określony sposób. Dalej wskazała, że zarówno pierwsza, jak i druga kondygnacja budynku do 31 stycznia 2019 r. były użytkowane zgodnie z treścią obowiązującego pozwolenia na cele mieszkalne, a po powyższej dacie nie były używane w jakikolwiek sposób, przez co w konsekwencji wykonanie decyzji z 7 lutego 2019 r. było niemożliwe. Gdyby nawet błędnie założyć, że do dnia formalnego zawieszenia działalności gospodarczej rzeczywiście ją prowadziła, to należy uznać, że obie kondygnacje, których użytkowanie jest przedmiotem sporu, były wykorzystywane na cele mieszkalne, ponieważ brak jest jakichkolwiek podstaw, by uznać odmiennie. Sam fakt przechowywania stołów z krzesłami w prywatnym budynku nie może stanowić wystarczającej przesłanki, żeby uznać, że miejsce jest przeznaczone na cele prowadzenia restauracji. W odpowiedzi na skargę organ nadzoru podtrzymał swoje stanowisko i wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 t.j. ze zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. W niniejszej sprawie Sąd kontrolował decyzję GINB z 17 stycznia 2023 r., znak: DON.7200.147.2022.RKR wydaną w postępowaniu nadzwyczajnym w trybie stwierdzenia nieważności, który stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. Celem tego postępowania nie jest merytoryczne rozpoznanie sprawy, a wyłącznie ocena, czy kontrolowana decyzja zawiera wady enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., które skutkują możliwością wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji ostatecznej. Organ nadzoru, dokonując oceny czy zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a., uwzględnia stan faktyczny i prawny z daty wydania kontrolowanej decyzji. Stwierdzenie nieważności decyzji powoduje wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc (z mocą wsteczną), czyli od dnia, w którym została wydana. Zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. W rozpatrywanej sprawie GINB prawidłowo ustalił, że kontrolowana w trybie nadzoru decyzja ostateczna nie jest dotknięta żadną z wad określonych w powyższym przepisie, a w szczególności nie zachodzi zarzucona we wniosku strony z 4 listopada 2022 r. przesłanka z punktu 5 art. 156 § 1 k.p.a. niewykonalność tej decyzji w dniu jej wydania, która to niewykonalność ma charakter trwały. Decyzją wydaną na podstawie art. 71a ust. 4 p.b. PINB nakazał skarżącej przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania I oraz II piętra budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w W. wykorzystywanego na cele restauracji. Z akt postępowania zwykłego wynika, że z uwagi na samowolną zmianę sposobu użytkowania I i II piętra powyższego budynku z części mieszkalnej na restauracyjną, PINB umożliwił stronie przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego. Przepis art. 71a ust. 1 pkt 1 i 2 p.b. stanowi bowiem, że w razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego zgłoszenia, organ nadzoru budowlanego, w drodze postanowienia: 1) wstrzymuje użytkowanie obiektu budowlanego lub jego części; 2) nakłada obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w art. 71 ust. 2. W sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżąca nie wykonała obowiązku nałożonego na nią postanowieniem PINB z 13 lipca 2018 r. nr IIOT/403/2018, czego konsekwencją była decyzja organu powiatowego z 7 lutego 2019 r., utrzymana w mocy przez MWINB decyzją z 10 maja 2019 r. Zgodnie z art. 71a ust. 4 p.b. w przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1, (...), właściwy organ, w drodze decyzji, nakazuje przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. W ocenie Sądu kontrole przeprowadzone przez PINB w restauracji "[...]" w toku postępowania zwyczajnego oraz analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego doprowadziła GINB do prawidłowego wniosku, że w chwili wydania ostatecznej decyzji nie był przywrócony poprzedni stan użytkowania I i II piętra przedmiotowego budynku. Trudno zatem uznać za wiarygodne stanowisko strony, że zarówno pierwsza, jak i druga kondygnacja budynku do 31 stycznia 2019 r. były użytkowane zgodnie z treścią obowiązującego pozwolenia na cele mieszkalne, a po powyższej dacie nie były używane w jakikolwiek sposób, przez co w konsekwencji wykonanie decyzji z 7 lutego 2019 r. było niemożliwe. Prawidłowo zatem GINB ocenił, że w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka nieważności decyzji ostatecznej z punktu 5 art. 156 § 1 k.p.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że niewykonalność decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 5 k.p.a. obejmuje zarówno niewykonalność faktyczną, jak i prawną. Niewykonalność decyzji ma charakter faktyczny, kiedy już w momencie wydania decyzji istnieje przeszkoda o charakterze faktycznym, obiektywnie wykluczająca określone działanie (m.in. ze względu na poziom wiedzy technicznej, rozwój technologii). Niewykonalność prawna pojawia się wtedy, gdy istnieją prawne zakazy lub nakazy, które stanowią nieusuwalną przeszkodę w wykonaniu praw lub obowiązków ustanowionych w decyzji z uwagi na istniejący w obowiązującym porządku prawnym zakaz lub nakaz określonego zachowania pozostający w sprzeczności z wydaną decyzją. O niewykonalności w tym znaczeniu można mówić również wtedy, gdy wykonanie decyzji wiązałoby się z dokonaniem np. czynu niedozwolonego w rozumieniu przepisów prawa cywilnego (por. wyroki NSA: z 27 stycznia 2022 r., sygn. akt III OSK 504/21, publ. cbosa, z 8 lutego 2022 r., sygn. akt III OSK 951/21, publ. cbosa, z 3 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 616/20, publ. LEX nr 3559869). Natomiast nie stanowią powodu niewykonalności decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt. 5 k.p.a., ani przeszkody ekonomiczne, ani finansowe, ani też trudności techniczne, czy też negatywne nastawienie adresatów decyzji i innych podmiotów do wykonania decyzji (zob. wyrok NSA z 3 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 590/07, publ. cbosa). Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie można skutecznie mówić o niewykonalności decyzji ostatecznej. Zarzuty podnoszone w tym zakresie nie mają usprawiedliwionych podstaw. Niewykonalność w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. musiałaby stanowić trwałą oraz faktyczną lub prawną niemożność wykonania obowiązku od chwili wydania decyzji. Z takim przypadkiem w odniesieniu do ocenianej decyzji ostatecznej nie mamy do czynienia. GINB wyraźnie w zaskarżonej decyzji wskazuje, że skarżąca nie przywróciła poprzedniego sposobu użytkowania, tj. nie została przywrócona funkcja mieszkalna ani nie zostały zlikwidowane warunki i urządzenia umożliwiające użytkowanie obiektu jako restauracji. Świadczy o tym chociażby wszczęte wobec niej postępowanie egzekucyjne, w toku którego sporządzono kosztorys inwestorski celem oszacowania kosztów wykonania decyzji PINB z 7 lutego 2019 r. Nr IIOT/54/2019. Nie stanowi niewykonalności faktycznej ani prawnej, zdaniem Sądu, samo zaprzeczanie przez stronę, że nie doszło do samowolnej zmiany użytkowania przedmiotowego budynku, gdyż ona tylko badała rynek przed rozszerzeniem usług restauracyjnych, to te okoliczności powinny być wyjaśniane w postępowaniu zwykłym. Nie ma również znaczenia wskazywanie, że działalność restauracyjna została zakończona 31 stycznia 2019 r., jeśli decyzję ostateczną wydano 10 maja 2019 r. i tej okoliczności MWINB nie zweryfikował po myśli strony. Ze skargi natomiast jednoznacznie wynika, że skarżąca formalnie zawiesiła działalność gospodarczą dopiero 31 lipca 2019 r., a więc w dacie wydawania decyzji ostatecznej tę działalność jeszcze prowadziła. Skarżąca nie wskazała we wniosku o stwierdzenie nieważności żadnej okoliczności (przeszkody) wskazującej na zaistnienie niewykonalności faktycznej lub prawnej, skutkującej zastosowaniem art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. W istocie jej zarzuty świadczą jedynie o negatywnym nastawieniu do wydanej decyzji ostatecznej. Sąd uznał, że GINB, wbrew zarzutom skargi, prawidłowo zinterpretował przesłankę nieważności z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz nie uchybił przepisom procesowym regulującym postępowanie wyjaśniające (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) i uzasadnił swoje stanowisko według reguł, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a. Organ nadzoru trafnie ocenił, że decyzja ostateczna nie jest obarczona żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., obligującą organ do stwierdzenia nieważności. Została bowiem ona wydana przez właściwy organ, na podstawie właściwego przepisu prawa i bez rażącego naruszenia prawa, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do stron postępowania, była wykonalna w dniu jej wydania, a jej wykonanie nie wywołałoby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.