VII SA/Wa 682/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), , Sędzia WSA Maria Tarnowska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2014 r. sprawy ze skargi A. Z. i R. G. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...)stycznia 2013 r., nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U 2013 r., poz. 267), dalej "kpa", po rozpatrzeniu odwołania P. W., T. B., A. Z., B. Z., M. B.j, A. Z.-G.r, M. S.-W., T. Z., R. G. oraz Z. K. – umorzył postępowanie odwoławcze w sprawie dotyczącej decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla P. K. dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowo - mieszkalnego z garażem podziemnym, przyłączami na terenie działki nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. S. w W. wraz z budową zjazdu na terenie działki nr ew. [...] w obrębie [...]. Organ odwoławczy wskazał, że wezwał odwołujących się do wykazania interesu prawnego do występowania w charakterze strony w tym postępowaniu. Z odpowiedzi na wezwanie wynika, że odwołujący się są właścicielami: P.W. i M. S.-W. działki nr ew. [...], T. i M. B. działki nr ew. [...], A. i T. Z. działki nr ew. [...], B. Z. i A. Z.-G. działki nr ew. [...], a Z. K. działki nr ew. [...]. Zdaniem organu ustalenie stron postępowania o pozwoleniu na budowę powinno nastąpić na podstawie art. 28 kpa w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Organ stwierdził, że odwołujący się nie wykazali interesu prawnego, pomimo że ich nieruchomości znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji Odległości budynku inwestora od budynków odwołujących się są zgodne z przepisami Prawa budowlanego. budynek nie powoduje m.in. zacieniania budynków położonych na ww. działkach. Na koniec organ wyjaśnił, że osoby które nie brały udziału w postępowaniu przed organem I instancji mogą wnieść odwołanie dopóki decyzja pierwszoinstancyjna nie stanie się ostateczna. Zaś z samego faktu doręczenia decyzji nie wynika posiadanie przymiotu strony. Skargi na powyższą decyzję wnieśli A. Z.-G. i R. G. oraz B. Z. i J. Z.. Skarżący przedstawili przebieg sprawy w tym dopuszczenia do udziału w charakterze strony do postępowania dotyczącego warunków zabudowy. W skargach wskazali, że sporna inwestycja wzbudza bardzo duże zaniepokojenie społeczne w dzielnicy z uwagi na przekroczenie parametrów ustalonych w studium zagospodarowania i projekcie uchwalanego obecnie planu zagospodarowania przestrzennego. Podali, że inwestycja spowoduje ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, które sąsiadują z inwestycją co stanowi podstawę do dopuszczenia skarżących do niniejszego postępowania. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. skarga B. i J. Z. została odrzucona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. W świetle powołanych kryteriów nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.. W związku z argumentami podnoszonymi w skardze, na wstępie należy podkreślić, że przedmiotem niniejszego postępowania była jedynie ocena, czy skarżącym przysługuje przymiot strony w postępowaniu toczącym się w przedmiocie pozwolenia na budowę wyżej opisanej inwestycji. Organ drugiej instancji uznał, że odwołujący się nie wykazali własnego, indywidualnego interesu prawnego do występowania w niniejszej sprawie i stanowisko to należy podzielić. Przede wszystkim wyjaśnić trzeba, że stosownie do art. 127 § 1 kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji odwołanie służy stronie. Organ odwoławczy po wpłynięciu odwołania zobowiązany jest zatem w pierwszej kolejności ustalić, czy wnoszącemu je podmiotowi przysługuje przymiot strony postępowania administracyjnego. Przypomnieć w tym miejscu trzeba, że w sprawie, której przedmiotem jest udzielenie pozwolenia budowlanego, stronami – co do zasady – są podmioty wymienione w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 598/06, niepub.; wyrok WSA w W-wie z dnia 15 lutego 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 2049/10, LEX nr 996656). Są to inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Za obszar oddziaływania obiektu, jak stanowi art. 3 pkt. 20 Prawa budowlanego, przyjmuje się teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Dla ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji i na tej podstawie określanego przymiotu strony niezbędne jest zatem uwzględnienie nakazów i zakazów wynikających z przepisów odrębnych, indywidualnych cech samego obiektu budowlanego, jego przeznaczenia oraz sposobu zagospodarowania terenu i - co najważniejsze w tej sprawie - zakresu planowanych robót budowlanych. W orzecznictwie przyjmuje się, że pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" materializuje się, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów danej inwestycji, jej przedmiotu, konkretyzują się również odpowiednie normy wynikające z odrębnych przepisów, które będą wytyczać strefę wobec projektowanego obiektu (por. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 666/09). Dla oceny, czy dana osoba jest stroną postępowania nie ma znaczenia, czy został naruszony interes prawny tej osoby, a jedynie, czy interes taki osobie tej przysługiwał (por. wyroki NSA z dnia 18 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 1053/09. LEX nr 597112 oraz z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 644/10, LEX nr 852306). Jeżeli istnieje możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na sąsiednie nieruchomości wynikające z konkretnych regulacji prawnych, to właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości położonych na tym obszarze są stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Innymi słowy, jeżeli istnieje jakikolwiek przepis prawa podmiotowego wiążący sposób zagospodarowania danej nieruchomości z powstaniem inwestycji, to wówczas właściciel takiej nieruchomości ma prawo żądać sprawdzenia przez organ, czy zamierzona inwestycja ograniczy jego prawo do zgodnego z prawem zagospodarowania nieruchomości będącej jego własnością. Jeżeli planowana inwestycja nie spowoduje naruszenia konkretnych przepisów prawa, a w szczególności Prawa budowlanego, przepisów dotyczących warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przepisów z zakresu ochrony przeciwpożarowej, Prawa wodnego, Prawa ochrony środowiska itp., to spowodowane jej realizacją dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające interes prawny innych osób. Nie chodzi bowiem o same utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a tylko o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych innych osób. W konsekwencji ograniczenia w zagospodarowaniu terenu, które nie wynikają z przepisów prawa nie dają podstawy do uznania konkretnego podmiotu za stronę postępowania w tego typu sprawie, wówczas bowiem może być mowa jedynie o interesie faktycznym, a nie prawnym. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że skarżący nie brali udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. Nie została im zatem doręczona decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę. Organ II instancji przed wydaniem zaskarżonej decyzji zwrócił się do odwołujących się do wykazania własnego, indywidualnego interesu prawnego legitymującego ich do występowania w sprawie w charakterze strony. Skarżący nie wskazali jednak konkretnego przepisu prawa materialnego, z którego wynikałyby ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości pozostające w związku z planowaną inwestycją. Organ zobowiązany był zatem do poczynienia ustaleń we własnym zakresie. Z akt administracyjnych wynika, że skarżący A. Z.-G. i jej mąż R. G. są współwaścicielami lokalu nr [...] w budynku przy ul. S. nr [...] i posiadają udziały w prawie użytkowania wieczystego gruntu i współwłasności części wspólnych ww. budynku na nieruchomości nr ew. [...]. Projekt zagospodarowania działki wskazuje również, że nieruchomość skarżących nie graniczy bezpośrednio z działką inwestora nr ew. [...], bowiem leży po przeciwnej stronie nieruchomości drogowej - ulicy [...]. Okoliczność ta sama w sobie wprawdzie nie przesądza o braku interesu prawnego, niemniej planowana inwestycja nie powoduje ograniczeń w zagospodarowaniu działki skarżących wynikających z przepisów prawa. Proste zestawienie przedstawionego w projekcie zagospodarowania działki położenia projektowanego budynku w stosunku do budynku i działki stanowiącej własność skarżących nie wskazuje na ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, a w szczególności wynikające z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Wprawdzie Sąd dostrzega, że uzasadnienie organu odwoławczego jest zbyt lakoniczne, co narusza wymogi wynikające z art. 107 § 3 k.p.a., jednak - w świetle opisanej dokumentacji – uchybienie to należało ocenić jako pozostające bez wpływu na wynik sprawy. Wobec ustalenia, iż nieruchomość skarżących znajduje się poza obszarem oddziaływania projektowanej inwestycji słusznie organ stwierdził, iż brak było podstaw do uznania skarżących za strony postępowania. Dodać przy tym trzeba, że uciążliwości związane z powstającymi obiektami np. w postaci zwiększonego hałasu lub ruchu samochodowego nie należy utożsamiać z oceną obszaru oddziaływania realizowanych obiektów budowlanych na tereny sąsiadujące w rozumieniu cytowanych przepisów (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 września 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 904/08). Skoro skarżącym nie przysługiwał przymiot strony w niniejszej sprawie, to również nie mogli oni skutecznie kwestionować udzielonego pozwolenia na budowę. Prawidłowo zatem Wojewoda wydał decyzję umarzającą postępowania odwoławcze stosownie do art. 138 § 1 pkt 3 kpa. Na marginesie zatem wyjaśnić trzeba, że studium do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - na które powoływali się skarżący – jest uchwałą niezbędną do podjęcia uchwały zatwierdzającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Nie wiąże zatem organu architektoniczno - budowlanego. Dopóki na danym terenie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, dopóty dla organów wiążąca jest tylko decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, bądź decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Sąd nie dopatrzył się również takich naruszeń przepisów procedury administracyjnej, które uzasadniałyby uchylenie wydanych rozstrzygnięć. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.