VII SA/Wa 693/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Sędzia WSA Renata Nawrot (spr.), Protokolant ref. staż. Julia Murawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2012 r. sprawy ze skargi W. w W. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. skargę oddala Postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] (dalej organ I instancji ), wobec niewykonania obowiązków wymienionych w tytule wykonawczym Nr [...], na podstawie art. 119, art. 122 i art. 64 a § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) zwanej dalej u.p.e.a., nałożył na W. w W. grzywnę w wysokości 2000 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku i wezwał zobowiązaną do wpłacenia nałożonej grzywny w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia na podane konto bankowe. Ponadto ponownie wezwał zobowiązaną do wykonania obowiązku określonego w w/w tytule wykonawczym w terminie do dnia 31 października 2011 r. oraz powiadomienia o tym fakcie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], informując jednocześnie, że w razie niewykonania obowiązku będą nakładane dalsze grzywny celem przymuszenia. W uzasadnieniu powyższego postanowienia podano, że mimo upływu terminu wyznaczonego na dzień 30 sierpnia 2010 r. wykonania obowiązku zawartego w decyzji Nr [...]nakazującej spowodowanie obniżenia poziomu dźwięku hałasu przenikającego do lokalu mieszkalnego Nr [...] przy ul. [...] podczas pracy dźwigu osobowego zainstalowanego w budynku, pomiary sprawdzające wykonane w dniu 7 października 2010 r. wykazały przekroczenia dopuszczalnej wartości maksymalnego poziomu dźwięku dla pory nocnej podczas jazdy, ruszania, zatrzymywania dźwigu osobowego, zgodnie z oceną wyników do sprawozdania z badań nr [...]. Dalej organ ten wskazał, że ustalając wysokość grzywny kierował się zarówno stanem majątkowym zobowiązanego, jak i koniecznym stopniem dolegliwości zastosowanego środka. Oceniono, że grzywna w nałożonej wysokości (2000 zł) na W. nie stanowi nadmiernej dolegliwości mogącej znacząco pogorszyć stan majątkowy zobowiązanego, a jednocześnie nie ma charakteru symbolicznego i w sposób jednoznaczny wskazuje na wolę organu administracji dochodzenia wykonania obowiązku wynikającego z prawomocnej decyzji. W odwołaniu od powyższego postanowienia W. podniosła, że organ działa jednostronnie, nie uwzględnia okoliczności praw nabytych dla zainstalowanych dźwigów w 1957 r., ponadto wyjaśniła, że W. zbiera środki na wymianę dźwigu. Podkreślono w szczególności, iż decyzja nr [...] z dnia [...]czerwca 2010 r. zawiera nieprawdę, gdyż badanie hałasu odbyło się w porze dziennej, a nie nocnej, również decyzja nr [...]z dnia [...]maja 2011 r. zawiera nieprawdę ponieważ badanie nie odbyło się w godzinach 10-11.15. Według odwołujących wyciszenie windy dla pory nocnej może się odbyć tylko poprzez wyciszenie ścianki przylegającej do szybu windy od strony lokalu nr [...], na co lokatorka musi wyrazić zgodę. Po rozpatrzeniu powyższego zażalenia Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] (dalej organ odwoławczy, organ II instancji), powołując się na przepis art. 18 u.p.e.a., w związku z art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 144 k.p.a., zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Organ odwoławczy podał, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., nakazał W. w W. obniżenie poziomu hałasu przenikającego do lokalu Nr [...] podczas pracy dźwigu osobowego w terminie do dnia 30 sierpnia 2010 r. Od decyzji tej skarżąca złożyła odwołanie z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania. Po upływie terminu wykonania decyzji Nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., przeprowadzono w dniu 7 października 2010 r. kontrolne pomiary hałasu, które wykazały przekroczenie dopuszczalnej wartości maksymalnego poziomu dźwięku dla pory nocnej (sprawozdanie z badań nr [...]). Dalej organ odwoławczy podał, że w związku z ustaleniem, iż obowiązek wynikający z decyzji nie został wykonany, tytułem wykonawczym wszczęto postępowanie egzekucyjne oraz postanowieniem [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. nałożono grzywnę w kwocie 2000 zł celem przymuszenia strony do wykonania obowiązku określonego w decyzji. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...]postanowieniem nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie z uwagi na brak uzasadnienia i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po ponownym rozpoznaniu Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...]postanowieniem [...] z dnia [...] września 2011 r. nałożył grzywnę w kwocie 2000 zł. W rezultacie organ odwoławczy po przedstawieniu przez stronę skarżącą korespondencji prowadzonej w tej sprawie z właścicielem lokalu nr [...] (Urzędem Miasta) i lokatorką, uznał że przesłana korespondencja nie jest potwierdzeniem wykonania obowiązku wynikającego z decyzji nr [...]z dnia [...] czerwca 2010 r. Za zobowiązania dotyczące wspólnych części nieruchomości w tym również dźwig osobowy odpowiada W. na podstawie art. 17 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, stąd obowiązek został nałożony na wspólnotę. Organ odwoławczy uznał, że skoro pierwsze pomiary hałasu zostały przeprowadzone w dniu 5 lutego 2010 r., to od tego czasu W. wiedziała o przekroczeniach występujących w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...]. Organ II instancji wyjaśnił, że zapewniono Wspólnocie czas na podjęcie skutecznych działań, czyli zapewnienie w lokalu wartości dopuszczalnych poziomu hałasu zgodnych z obowiązującą normą PN-87/B-02151/02. Również według organu nie przedstawiono dowodów, że jedynym sposobem wyciszenia dźwigu jest wyciszenie ścianki, a nie wymiana dźwigu bądź wymiana części urządzenia dźwigu. Podkreślono, iż Urząd Dozoru Technicznego w Protokole badania okresowego z dnia 21 lipca 2011 r. zaleca modernizację dźwigu z uwagi na jego ponad 50-letnią eksploatację. Odnosząc się do zarzutów organ II instancji wyjaśnił, że badania hałasu potwierdziły przekroczenia norm poziomu hałasu w lokalu nr [...] przy ul. [...] i mając na względzie, że poziom hałasu na który jest narażona mieszkanka lokalu 26 stanowi zagrożenie dla jej zdrowia, a także uniemożliwia jej odpoczynek i sen w zadawalających warunkach, uznał o utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji. W. w W. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Warszawie skargę na powyższe postanowienie z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...]w przedmiocie nałożenia grzywny w kwocie 2000 zł w celu przymuszenia, domagając się uchylenia owego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji i ewentualnie uchylenia decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: - naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 138 § 1 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. polegające na nieuchyleniu zaskarżonego postanowienia pomimo tego, że opiera się na decyzji wydanej bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa, - naruszenia prawa materialnego tj. art. 119 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z § 2 ust. 1 oraz § 330 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, polegające na nałożeniu na skarżącą grzywny w celu przymuszenia do wykonania czynności, których skarżaca nie ma obowiązku wykonania, - naruszenia prawa materialnego art. 119 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji polegające na nałożeniu na skarżącą grzywny w celu przymuszenia skarżącej do wykonania czynności, które zostały przez skarżąca wykonane - naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz nieustalenie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, w szczególności że w porze nocnej winda jest wyłączona, W uzasadnieniu skargi, nakreślając dotychczasowy stan faktyczny sprawy w kontekście zarzutów skargi wskazano, że organy orzekające w sprawie dopuściły się naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ponadto podkreślono, że decyzja na której oparto zaskarżane niniejszą skargą postanowienie, została wydana bez podstawy prawnej oraz z rażącym naruszeniem prawa. Zaakcentowano również, że organy nałożyły na skarżącą grzywnę w celu przymuszenia skarżącej do wykonania czynności, których skarżąca de facto nie miała obowiązku wykonania. W ocenie autorów skargi zauważenia wymaga, że obowiązek wykonano poprzez wydanie decyzji przez Zarząd W. o wyłączeniu windy z eksploatacji w porze nocnej. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Nadto wskazał, że po złożeniu skargi do Sądu, w dniu 12 marca 2012 r. do Wojewódzkiej Stacji Sanitarno - Epidemiologicznej w Warszawie wpłynął wniosek strony w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr 5/2010 z dnia 14 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżone postanowienie może być uchylone wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Odnosząc się zarzutu usunięcia z obrotu prawnego decyzji nr 5/2010 z dnia 14 czerwca 2010 r. w postępowaniu egzekucyjnym, stwierdzić należy iż wywód ten jest niezasadny. Uprawnienia orzecznicze sądów administracyjnych mają bowiem w zasadzie, stosownie do treści art. 145 §1 p.p.s.a., wyłącznie charakter kasacyjny. Sąd może jedynie utrzymać zaskarżony akt w mocy albo wyeliminować go z obrotu prawnego, jeżeli w sposób istotny narusza on przepisy prawa materialnego, bądź przepisy postępowania administracyjnego. Na wstępie należy podkreślić specyfikę postępowania egzekucyjnego w administracji, w toku którego wydano zaskarżone postanowienie. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia wydane przez organ egzekucyjny w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie przepisów u.p.e.a. Kontrola legalności tego aktu dokonywana jest przez sąd administracyjny na podstawie art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. Grzywna w celu przymuszenia stanowi środek egzekucyjny stosowany w administracyjnej egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, wynikających z ostatecznej decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 6 § 1 u.p.e.a. w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego (art. 119 § 1 u.p.e.a.). W zażaleniu, o którym mowa w art. 122 § 3 in fine u.p.e.a. możliwe jest zakwestionowanie dopuszczalności oraz prawidłowości skorzystania przez organ egzekucyjny ze środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia. W drodze owego zażalenia nie można natomiast kwestionować zasadności obowiązku, do którego wykonania grzywna ma przymusić. Organ egzekucyjny nie jest bowiem uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 29 § 1 u.p.e.a.). Za niezasadne w tej sytuacji uznać należy zarzuty skarżących zmierzające do wykazania, że brak jest podstawy prawnej do nałożenia na nich przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]obowiązku zawartego w decyzji nr [...]z dnia [...]czerwca 2010 r. Również Sąd na obecnym etapie postępowania administracyjnego nie może oceniać prawidłowości ostatecznej i prawomocnej decyzji nakładającej na skarżących egzekwowany obowiązek. Odrębną natomiast kwestią pozostaje istnienie podstaw do nałożenia na skarżących na podstawie przepisów prawa powołanych w podstawie prawnej zaskarżonych postanowień grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku wynikającego z decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]nr [...]z dnia [...]czerwca 2010 r. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 122 § 3 u.p.e.a. zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny. Z akt sprawy wynika, że zostały w sprawie spełnione przesłanki formalnoprawne niezbędne do prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny bowiem po stwierdzeniu w wyniku badań poziomu hałasu przeprowadzonych w dniu 7 października 2010 r., tj. po upływie zakreślonego w decyzji PPIS w [...]nr [...]z dnia [...] czerwca 2010 r. terminie, przenikającego w porze nocnej do lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. [...] w W., wystosował do skarżącej upomnienie z dnia 29 października 2010 r. wzywające skarżących do niezwłocznego wykonania obowiązku wynikającego z w/w decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]nr [...]z dnia [...] czerwca 2010 r. z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, doręczone w dniu 23 listopada 2010 r. Wobec braku zawiadomienia o wykonaniu obowiązku, organ egzekucyjny wystawił tytuł wykonawczy nr [...], w którym zaznaczył datę doręczenia upomnienia oraz wydał postanowienie z dnia [...]kwietnia 2011 r. nr [...] (które zostało uchylone) o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia i doręczył je skarżącej. Postanowienie z dnia [...] września 2011 r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia zawiera wezwanie do jej uiszczenia w zakreślonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. Zawiera też wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie do 31 października 2011 r. oraz powiadomienie o tym fakcie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, nadto zawiera pouczenie, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będą nakładane dalsze grzywny celem przymuszenia. Postanowienie to zatem spełnia wymogi art. 122 § 1 i § 2 u.p.e.a. Z zawartych w aktach administracyjnych badań poziomu hałasu przenikającego w porze nocnej o godz. 22, do lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. [...] w W., przeprowadzonych przez organ po upływie terminu zakreślonego w ostatecznej i prawomocnej decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]nr [...]ujętym w sprawozdaniu z dnia 14 października 2010 r., wynika, że stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej wartości maksymalnego poziomu dźwięku dla pory nocnej podczas jazdy, ruszania, zatrzymywania dźwigu osobowego. Przeprowadzone badania zestawiono w sprawozdaniu nr [...]. Postanowienie o nałożeniu grzywny zawierało prawidłowe pouczenie o prawie wniesienia na nie zażalenia do organu wyższej instancji. Doręczony wraz z postanowieniem tytuł wykonawczy nr [...] zawierał także prawidłowe pouczenie o przysługującym zobowiązanym prawie zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, terminie ich wniesienia oraz ich podstawy określonej w art. 33 u.p.e.a. W postępowaniu prowadzonym wskutek zażalenia na wydane w trybie art. 122 u.p.e.a. postanowienie o ukaraniu grzywną w celu przymuszenia niedopuszczalne jest podnoszenie przez zobowiązanego zarzutów z art. 33 u.p.e.a., jak również zarzutów, które zobowiązany może podnieść w zażaleniu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W świetle tego, co wskazano wyżej, za bezprzedmiotowe, a tym samym nie wymagające odrębnego odnoszenia się do nich przez Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę uznać należy podniesione w skardze zarzuty dotyczące wykonania obowiązku (art. 33 pkt 1 u.p.e.a.), zarzuty zmierzające do wykazania niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego (art. 33 pkt 6 u.p.e.a.) oraz zarzuty kwestionujące prawidłowość przeprowadzonych przez organ badań poziomu hałasu, a to w związku z treścią art. 122 § 3 u.p.e.a. i wynikającym z niego, służącym zobowiązanym prawie wniesienia zarzutów, o jakich mowa w art. 33 u.p.e.a. oraz prawie wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, o jakim mowa w art. 122 § 3 u.p.e.a. Skoro z niezakwestionowanego skutecznie w drodze przysługujących skarżącym środków prawnych postępowania egzekucyjnego przeprowadzonego w sprawie i ustalonych w związku z tym prawidłowo okoliczności faktycznych wynikało, że skarżący mimo upływu zakreślonego terminu nie wywiązali się z ciążącego na nich obowiązku wynikającego z ostatecznej i prawomocnej decyzji PPIS w [...]nr [...]z dnia [...] czerwca 2010 r. oraz mimo wystosowaniu do nich upomnienia i doręczeniu tytułu wykonawczego, trafnie organ egzekucyjny uznał, że wystąpiły w sprawie podstawy do nałożenia na skarżących grzywny w celu przymuszenia i wydania postanowienia w tym przedmiocie na podstawie art. 122 § 1 i § 2 u.p.e.a. Za nietrafny także uznać należało podniesiony w skardze zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. nie tylko w związku z tym, co powiedziano wyżej, ale także w związku z tym, że w postępowaniu odwoławczym nie jest możliwe zastosowanie sankcji nieważności aktu administracyjnego wydanego w I instancji. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że w toku postępowania egzekucyjnego, organy nie mogły orzekać w kwestii prawidłowości decyzji nakładającej na wspólnotę obowiązki wynikające z decyzji nr [...]z dnia [...]czerwca 2010 r. Również Sąd dokonując kontroli postanowień tych organów nie mógł wkraczać poza granice sprawy określone kontrolowanym rozstrzygnięciem i dokonywać oceny legalności, a tym bardziej celowości nałożonych na skarżącą wspólnotę obowiązków oraz zasadności ich egzekucji. Decyzja nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. stała się ostateczna i prawomocna i dlatego w tym zakresie nie mógł zostać uwzględniony zarzut naruszenia przepisów art. 119 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Należy podkreślić, że w przedmiotowej sprawie zarzut niewykonalności decyzji czy skierowania jej do osoby (wspólnoty) niebędącej stroną może być zarówno podnoszony w postępowaniu administracyjnym, jak i w postępowaniu w sprawie rozpatrzenia zarzutów, nie zaś w postępowaniu dotyczącym zastosowaniu określonego środka egzekucyjnego. Jednocześnie stwierdzić należy, że wyłączenie windy z eksploatacji w porze nocnej nie jest wykonaniem obowiązku. Zważyć należy, że grzywna w celu przymuszenia jest jedynym środkiem egzekucyjnym obowiązków o charakterze niepieniężnym uregulowanym w u.p.e.a., który posiada charakter przymuszający. Stosuje się ją jako środek służący zmuszeniu zobowiązanego przez spowodowanie dolegliwości finansowej. Grzywnę w celu przymuszenia nakłada się przede wszystkim w sytuacji, gdy ciążący na zobowiązanym obowiązek może być spełniony tylko osobiście przez niego lub gdy użycie innego środka jest niemożliwe, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, albo niecelowe. Grzywna w celu przymuszenia jest rodzajem nacisku mającym na celu zmuszenie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową do określonego zachowania się. Wysokość grzywny w określonych sytuacjach reguluje przepis art. 121 u.p.e.a., nazywany także przepisem "wymiarowym". Zawarte w nim regulacje nie określają dolnej granicy grzywny. Dolna wysokość grzywny zależy więc każdorazowo od uznania organu, który przy jej wymiarze powinien zawsze mieć na uwadze, aby ten środek przymusu spełnił w danej sytuacji swoją rolę. Wymierzając grzywnę organ winien także ocenić sytuację materialną zobowiązanego, a także jego indywidualne cechy, zachowanie się i następstwa takiego a nie innego zachowania zobowiązanego. Z przepisu art. 122 u.p.e.a., w którym ustawodawca określił tylko górne granice grzywien w celu przymuszenia wynika, że ustalenie wysokości grzywny w celu przymuszenia następuje w ramach przyznanego organowi w tym względzie uznania administracyjnego. W wyroku z dnia 20.02.2008 r. sygn. II OSK 43/07 (lex nr 437519) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że wymierzając grzywnę w celu przymuszenia organ egzekucyjny winien kierować się przede wszystkim efektywnością egzekucji, a ponadto winien mieć na uwadze treść tytułu wykonawczego oraz górną granicę wymierzanej grzywny, zaś w uzasadnieniu postanowienia musi przytoczyć okoliczności, dlaczego nałożył grzywnę w takiej, a nie innej wysokości. "Brak wyjaśnienia przesłanek, jakimi kierował się organ przy ustalaniu grzywny w celu przymuszenia oznacza całkowitą dowolność w tym zakresie i prowadzi do sytuacji, w której rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego w tej części wymyka się spod kontroli sądu." Podobnie w wyroku z dnia 16.01.2007 r. sygn. II SA/Bk 311/06 (lex nr 240445) Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że: "Ustalając wymiar grzywny w celu przymuszenia organ egzekucyjny powinien kierować się zasadą skuteczności i celowości, a swoje uznanie administracyjne każdorazowo uzasadnić." Konkludując stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji, zostały podjęte zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Podkreślić należy, że w ocenie Sądu zarówno wysokość grzywny, jak i postanowienie o jej nałożeniu odpowiadają prawu. Podnoszone zaś w skardze zarzuty nie odnoszą się do tych rozstrzygnięć, lecz do prawidłowości nałożonego ostateczną decyzją obowiązku, a więc pozostają poza kontrolą Sądu w niniejszej sprawie. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7 i 77 § 1 pkt 1 k.p.a., które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.