VII SA/Wa 701/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tarnowska po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2017 r. Nr [...] w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. ("skarżąca") wniosła skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki wolnostojącego nośnika reklamowego o konstrukcji stalowej i całkowitej wysokości ok. 10 m w postaci rusztowania przestrzennego w kształcie litery L o wymiarach krótszego boku ok. 12,3 m i dłuższego – ok. 24,6 m, posadowionego na podłożu wykonanym z desek, obciążonego workami z piaskiem, znajdującego się na terenie działki nr ewid. [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] w W. W skardze został także zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała m.in. na nieodwracalne skutki, z jakimi wiąże się wykonanie decyzji o nakazie rozbiórki ww. nośnika. W ocenie skarżącej po uwzględnieniu skargi przez Sąd może okazać się, że nie było podstaw do jej wykonania, co pociągnie za sobą konieczność ponownego instalowania nośnika. Będzie to także wymagało dodatkowego nakładu znacznych środków finansowych, powiększonego o stratę, jaką poniesie skarżąca w związku z niezrealizowanymi zakontraktowanymi kampaniami reklamowymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm., dalej "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (wyjątek stanowią tu przepisy prawa miejscowego, które weszły w życie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności, które uzasadniają niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych wydarzeń czy sytuacji, które tłumaczyłyby wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w stosunku do wnioskodawcy. Co więcej, jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, publ. LEX nr 1624317, nie ma podstaw, by "[...] żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę". W niniejszej sprawie, skarżąca we wniosku nie przytoczyła okoliczności, których obowiązek podania wynika z art. 61 § 3 P.p.s.a., wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w razie wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto, powołane w skardze zarzuty dotyczące skarżonej decyzji nie mogą stanowić uzasadnienia dla ww. wniosku. Wynika to zwłaszcza z faktu, że uregulowana w art. 61 § 3 P.p.s.a. ochrona tymczasowa jest odrębną instytucją od kontroli legalności aktu, wydanego przez organ, której w postępowaniu sądowoadministracyjnym dokonuje sąd. Skarżąca wskazała we wniosku, że wykonanie zaskarżonej decyzji będzie wiązało się ze stratą finansową po stronie skarżącej, związaną z potencjalnym ponownym montażem nośnika oraz niewykonaniem przez nią zakontraktowanych kampanii reklamowych. Skarżąca wskazała też na obecną kondycję finansową spółki. Należy podkreślić, że samo powołanie się na konsekwencje w sferze finansowej nie uprawnia do oceny, że wykonanie kwestionowanej decyzji skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2012 r. sygn. akt II OZ 664/12, LEX nr 1 225 755). Co więcej, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 8 stycznia 2015 r. sygn. akt II OZ 1374/14, LEX nr 1 624 479, okoliczność poniesienia kosztów związanych z realizacją decyzji nie wpływa bezpośrednio na konieczność wstrzymania jej wykonania. Dopiero konkretnie określona wysokość tych kosztów w zestawieniu z sytuacją finansową strony mogłaby dać podstawę do wstrzymania zaskarżonej decyzji (por. także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 414/13, LEX nr 1 305 554). Choć skarżąca przedstawiła we wniosku kosztorys demontażu przedmiotowego nośnika, to jednak nie przedstawiła w sposób wyczerpujący swojej sytuacji majątkowej (w szczególności bilansu, zestawienia miesięcznych dochodów i wydatków, wyciągów z kont bankowych), co pozwoliłoby ocenić, czy faktycznie demontaż nośnika reklamowego wyrządzi skarżącej znaczną szkodę. Bez tych informacji dokonanie oceny, czy istotnie zachodzi przesłanka wyrządzenia skarżącej znacznej szkody, nie jest możliwe. Podkreślić należy, że to, czy stronie skarżącej grozi znaczna szkoda, ocenia się zawsze indywidualnie, w odniesieniu do możliwości finansowych skarżącej. Choć wykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę ze swej istoty powoduje zmianę stanu rzeczy, to jednak nie oznacza to, że w każdym przypadku rozbiórka rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powoduje trudne do odwrócenia skutki. Rodzaj obiektu objętego nakazem rozbiórki wpływać będzie na ocenę dolegliwości wykonania decyzji rozbiórkowej pod kątem przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Inna będzie sytuacja podmiotu zobowiązanego do rozbiórki domu mieszkalnego, a inna gdy nakazowi rozbiórki podlega wolnostojący nośnik reklamowy, którego konstrukcja jest zdecydowanie prostsza (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2017 r., sygn. akt II OZ 266/17, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.