VII SA/Wa 71/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie nakazania usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi P. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] października 2013 r. Skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł oraz do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie jednego odpisu skargi – w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało skierowane do skarżącego P. S., na prawidłowy adres. Przesyłka została zwrócona przez pocztę do sądu, prawidłowo podwójnie awizowana z adnotacją "zwrot do nadawcy nie podjęto w terminie". Została uznana za doręczoną w dniu 14 lutego 2014 r., na podstawie art. 73 § 4 p.p.s.a. Zatem termin do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz uiszczenia wpisu sądowego upłynął w dniu 21 lutego 2014 r. W dniu 4 marca 2014 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, dołączając odpis skargi oraz potwierdzenie uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł. Wskazał, że dowiedział się o przesyłce zawierającej wezwanie do uiszczenia braków formalnych skargi w dniu 26 lutego 2014 r., oraz że nie mógł odebrać tej przesyłki, albowiem adresowana była na imię i nazwisko jego syna L. S., i z tego powodu odmówiono mu wydania przesyłki. Syn skarżącego w tym czasie przebyła za granicą, do Polski powrócił dopiero w dniu 26 lutego 2014 r. Wówczas udał się do urzędu pocztowego, ale poinformowano go, że przesyłka została już zwrócona do nadawcy. L. S. udał się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, aby ustalić, czego dotyczyła ww. przesyłka, ale odmówiono udzielenia mu informacji, albowiem nie jest stroną w sprawie. Dlatego też skarżący w dniu 26 lutego 2014 r. udał się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, gdzie zapoznał się z treścią wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz nadesłania jednego odpisu skargi. Z tych przyczyn nie mógł uzupełnić braków formalnych skargi w zakreślonym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 i 87 § 4 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest łączne spełnienie przesłanek ustanowionych w przepisach art. 86 i art. 87 p.p.s.a., tj. uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 i art. 87 § 2), spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony (art. 86 § 2), dochowanie terminu do wniesienia wniosku (art. 87 § 1) i dopełnienie uchybionej czynności (art. 87 § 4). Jednocześnie ustawodawca w art. 88 p.p.s.a. postanowił, iż spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu Sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Wnioskiem spóźnionym jest wniosek złożony z uchybieniem terminu wskazanego w art. 87 § 1 p.p.s.a., a więc złożony po upływie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W przedmiotowej sprawie niewątpliwie niedokonanie czynności w terminie powoduje dla strony ujemne skutki w postaci odrzucenia skargi, a co za tym idzie powoduje, że skarga nie będzie rozpoznana merytorycznie. Jednakże, aby ich uniknąć konieczne jest spełnienie łączne wszystkich pozostałych przesłanek uzasadniających przywrócenie terminu do dokonania czynności. Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się - zgodnie z orzecznictwem i literaturą przedmiotu - z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Warunkiem dopuszczalności przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności procesowej, jest zatem uprawdopodobnienie przez stronę, że mimo całej staranności nie mogła ona dokonać czynności w terminie, to znaczy, że zachodziły przeszkody od niej niezależne oraz istniejące przez cały czas biegu terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2007r., sygn. akt II OSK 479/07). Należy przy tym wskazać, że uprawdopodobnienie, o którym mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a., jest instytucją o wiele mniej restrykcyjną od udowodnienia i oznacza, iż strona powinna jedynie w sposób wiarygodny uzasadnić okoliczności, które spowodowały niemożność dokonania czynności w terminie, bez konieczności wykazywania ich w sposób ostateczny (por. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2012 r., II OZ 1106/12). Biorąc pod uwagę powyższe należy wskazać, że skarżący nie uprawdopodobnił zaistnienia po jego stronie braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi do sądu administracyjnego. Twierdzenia zawarte we wniosku o przywrócenia terminu nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało skierowane do skarżącego, na jego imię i nazwisko, a nie nazwisko L. S., będącego synem skarżącego, na prawidłowy adres: ul. [...]. Przesyłka została prawidłowo doręczona w trybie doręczenia zastępczego, o którym mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a., z dniem 14 lutego 2014 r. Termin na uzupełnienie braków formalnych upłynął bezskutecznie w dniu 21 lutego 2014 r. Skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, zatem na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.