VII SA/Wa 731/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.M. I.sp. z o.o. na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 20 lutego 2025 r. nr XV/600/2025 w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić skargę; zwrócić skarżącej uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 300 zł. J.M. I.sp. z o.o. w dniu 4 marca 2025 r. wniosła skargę na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 20 lutego 2025 r. nr XV/600/2025 w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bez dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania skarżącej. W konsekwencji zarządzeniem z 8 kwietnia 2025 r. wezwano skarżącą, do uzupełnienia ww. braku - w terminie 7 dni - pod rygorem odrzucenia skargi. W dniu 8 maja 2025 r. skarżąca odebrała odpis ww. wezwania, a 12 maja 2025 r. wykazała umocowanie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych w art. 58 § 1 i 219 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Przepisem szczególnym, o którym mowa wyżej, jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 713 z późn. zm ), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego nie kształtuje sytuacji prawnej osób posiadających tytuł prawny do nieruchomości znajdujących się na terenie, którego dotyczy (por. postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 2018 r., II OSK 13/18). Uchlała ta wydawana jest bowiem na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r. poz. 293 ze zm.), który stanowi, że w celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy, rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Inicjuje ona jedynie procedurę uchwalenia planu miejscowego, określając terytorialne granice zamierzonych działań planistycznych. Zaskarżona w tej sprawie uchwała wyłącznie zapowiada uchwalenie planu miejscowego. Jest to akt o charakterze wyłącznie wewnętrznym, wszczynający procedurę planistyczną i określający granice obszaru objętego projektem planu. Ze swej istoty nie wywołuje zatem skutków materialnoprawnych, nie kształtuje sytuacji prawnej podmiotów spoza systemu administracji publicznej, w tym właścicieli nieruchomości na terenie objętym tą uchwałą. Wiąże ona jedynie organ wykonawczy gminy, który jest zobowiązany do podjęcia dalszych działań zmierzających do uchwalenia planu, a więc niczego w sytuacji prawnej skarżącej nie zmienia Dopiero uchwalony plan miejscowy, jako akt prawa miejscowego, kształtuje sposób wykonywania prawa własności, użytkowania wieczystego, czy ograniczonych praw rzeczowych. Ochrony sądowej swoich praw skarżąca będzie mogła domagać się zatem, wnosząc skargę na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli zostanie ona podjęta. Z uwagi na powyższe, skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art, 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. O zwrocie wpisu od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.