VII SA/Wa 735/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2010 r. sprawy ze skargi D.S.A. z siedzibą w K., Oddział w P. na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia[..] stycznia 2010 r. znak [...] w przedmiocie nałożenia kary na przewoźnika lotniczego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego na rzecz D. S.A. z siedzibą w K., Oddział w P. kwotę 460 zł (czterysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego - działając na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 205a ust.1, art. 205b ust. 1 i 3 i art. 209b ust.5 ustawy z dnia 3 lipca 2002r. - Prawo lotnicze (tekst jedn.: Dz. U. z 2006 r. Nr 100, poz. 696 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku K. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu z dnia 1 września 2009 r., stwierdzającej brak naruszenia przez przewoźnika lotniczego D.S.A. rozporządzenia nr [...] Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, w związku z opóźnieniem lotu nr [...] w dniu 27 marca 2009 r. z G. do D. uchylił w całości w/w decyzję z dnia [...] września 2009r., stwierdził naruszenie przez przewoźnika lotniczego D. A.G. art. 7 ust. 1 lit. a rozporządzenia [...] poprzez odmowę wypłaty odszkodowania na rzecz K. M.; ustalił czternastodniowy termin usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, liczony od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji; nałożył na przewoźnika lotniczego D. A.G. karę za naruszenie art. 7 rozporządzenia 261/2004 w wysokości 1000 zł (słownie: jeden tysiąc złotych). Z akt sprawy wynika, iż w dniu 18 maja 2009r. do Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego wpłynęła skarga K. M. na naruszenie przepisów rozporządzenia 261/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. przez przewoźnika lotniczego D. A.G. w związku z opóźnieniem lotu [...] w dniu 27 marca 2009r. z G. do D.. Po rozpatrzeniu sprawy, w dniu[...] września 2009r. Prezes Urzędu wydał decyzję nr [....], w której stwierdził brak naruszenia przez przewoźnika lotniczego przepisów rozporządzenia 261/2004. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy K.M. zwrócił się o sprawdzenie, czy w związku ze zdarzeniem opisanym w skardze nie doszło do naruszenia przepisów rozporządzenia 261/2004 dotyczących odmowy przyjęcia na pokład oraz wskazał: "Przewoźnik nie zaproponował pasażerowi zmiany rezerwacji na lot z przesiadką we F. w tym rozumieniu, żeby dał pasażerowi możliwość wyboru czy pasażer chce skorzystać z lotu przez DUS czy przez FRA. Strona wskazała, że przewoźnik nie poinformował pasażera, że rejs [...] z GVA do DUS zostanie odwołany i odmówił pasażerowi wydania karty pokładowej na rejs. W zamian wydał pasażerowi kartę pokładową na rejs przez FRA. Przewoźnik nie zmienił w/w decyzji - tzn. nie przyjął pasażera na pokład rejsu [...] z GVA do DUS nawet wtedy, kiedy było już wiadomo z całą pewnością, że rejs ten nie zostanie odwołany, a będzie jedynie opóźniony, a pasażer przebywał jeszcze w tym czasie na lotnisku GVA (ponieważ samolot do FRA jeszcze nie wystartował). Także w tej sytuacji przewoźnik nie dał pasażerowi wyboru w sprawie trasy podróży, lecz podtrzymał swoją wcześniejszą decyzję o odmowie przyjęcia pasażera na pokład rejsu LH3701. Nie można jednoznacznie stwierdzić, że pasażer skorzystał z propozycji i odbył podróż na trasie G. – F.- K bez wyjaśnienia, że pasażerowi nie dano żadnego wyboru w kwestii zmiany trasy i czasu podróży. Pasażer został bowiem de facto zmuszony do odbycia podróży do K. przez F.w związku z odmową przyjęcia go na pokład rejsu [...]". Ponownie rozpatrując sprawę, Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego, uwzględniając wniosek K. M. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że zgodnie z art. 1 ust. 1 rozporządzenia 261/2004, rozporządzenie przyznaje minimalne prawa dla pasażerów w następujących sytuacjach: odmowy przyjęcia na pokład wbrew ich woli; odwołania ich lotu; opóźnienia ich lotu. Zgodnie z art. 2 lit. j rozporządzenia 261/2004 "odmowa przyjęcia na pokład oznacza odmowę przewozu pasażerów danym lotem, pomimo że stawili się oni do wejścia na pokład zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 3 ust. 2, chyba że odmowa przyjęcia na pokład jest racjonalnie uzasadniona, w szczególności przyczynami związanymi ze zdrowiem, wymogami bezpieczeństwa lub niewłaściwymi dokumentami podróżnymi. Zgodnie z art. 2 lit. 1 rozporządzenia 261/2004 odwołanie oznacza nieodbycie się lotu, który był uprzednio planowany i na który zostało zarezerwowane przynajmniej jedno miejsce. Opóźnienie lotu nie zostało zdefiniowane w przepisach rozporządzenia 261/2004. Jednakże z art. 6 ust. 1 rozporządzenia, a contrario art. 2 lit. 1, wynika, iż opóźnienie polega na odbyciu się lotu, którego start jest opóźniony w stosunku do planowego startu. Zgodnie zaś z art. 6 ust. 1 rozporządzenia 261/2004, jeżeli obsługujący przewoźnik lotniczy ma uzasadnione powody, by przewidywać, że lot będzie opóźniony w stosunku do planowego startu: dwie lub więcej godzin w przypadku lotów do 1 500 kilometrów; lub trzy lub więcej godzin w przypadku wszystkich lotów wewnątrzwspóSnotowych dłuższych niż i 500 kilometrów i wszystkich innych lotów o długości pomiędzy i 500 a 3 500 kilometrów; lub cztery lub więcej godzin w przypadku wszystkich innych lotów niż loty określone w lit. a) lub b), pasażerowie otrzymują od obsługującego przewoźnika lotniczego pomoc określoną w art. 9 ust. 1 lit. a) i art. 9 ust. 2; oraz ii. gdy oczekiwany w sposób uzasadniony czas odlotu nastąpi co najmniej dzień po terminie poprzednio zapowiedzianego odlotu, pomoc określoną w art. 9 ust. 1 lit. b) i c); oraz iii. gdy opóźnienie wynosi co najmniej pięć godzin, pomoc określoną w art. 8 ust. 1 lit. a). W oparciu o zebrany materiał dowodowy organ ustalił, że lot [....] był opóźniony w stosunku do planowego startu o 50 minut. Ustalił również, że podróż K. M. obejmowała dwa loty łączone LH [...] G. – D. oraz LH [...] D.- K., za miejsce docelowe należy więc uznać K . Pasażer przybył do miejsca docelowego z opóźnieniem wynoszącym 3 godziny i 20 minut. Wydruki z systemu OBELISK załączone do pisma przewoźnika z dnia 14 lipca 2009r. wskazują, że przyczyną opóźnienia rejsu [...] była usterka techniczna samolotu Bombardier CRJ-200ER o znakach rejestracyjnych [...] która ujawniła się w dniu 27 marca 2009r. przed rejsem [...] D.- G., planowy czas startu godz. 745. Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnegoo wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia 261/2004 obsługujący przewoźnik lotniczy nie jest zobowiązany do wypłaty rekompensaty przewidzianej w art. 7, jeżeli może dowieść, że odwołanie jest spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, których nie można było uniknąć pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków. Powyższa usterka nie może być jednak traktowana jako nadzwyczajna okoliczność zwalniająca przewoźnika z obowiązku wypłaty odszkodowania. Żaden element materiału dowodowego zebranego w sprawie nie wskazuje, że problemy techniczne samolotu D-ACRC miały swoje źródło w nadzwyczajnych okolicznościach oraz, że przewoźnik lotniczy nie mógł ich uniknąć pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków. W świetle powyższego, Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego stwierdził, iż K. M. przysługiwało odszkodowanie określone w art. 7 rozporządzenia 261/2004. Zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia 261/2004 pasażerowie otrzymują odszkodowanie w wysokości: 250 EUR dla wszystkich lotów o długości do 1 500 kilometrów; 400 EUR dla wszystkich lotów wewnątrzwspólnotowych dłuższych niż 1 500 kilometrów i wszystkich innych lotów o długości od 1 500 do 3 500 kilometrów; 600 EUR dla wszystkich innych lotów niż loty określone w lit. a) lub b). Przy określaniu odległości, podstawą jest ostatni cel lotu, do którego przybycie nasazcra nastąpi po czasie planowego przylotu. Odległość pomiędzy G. a K. mierzona zgodnie z art. 7 ust. 4 rozporządzenia 261/2004 metodą trasy po ortodromie, wynosi 1067 kilometrów. W związku z powyższym organ stwierdził, że przewoźnik miał obowiązek wypłaty na rzecz pasażera odszkodowania w wysokości 250 euro. Zebrany materiał dowodowy wskazuje, że nie doszło do wypłaty odszkodowania. Należało więc stwierdzić naruszenie przez przewoźnika lotniczego art. 7 ust. 1 rozporządzenia 261/2004. Zgodnie z art. 14 ust. 2 rozporządzenia 261/2004 "obsługujący przewoźnik lotniczy, który odmawia przyjęcia na pokład lub odwołuje lot wręcza każdemu pasażerowi, którego to dotyczy pisemną informację o przepisach na temat odszkodowania i pomocy zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Wręcza również odpowiednią informację każdemu pasażerowi dotkniętemu opóźnieniem o co najmniej dwie godziny". Rejs [...] opóźniony był o 50 minut, w związku z czym przewoźnik nie miał obowiązku wręczenia pasażerowi powyższej informacji. Stosownie do art. 209b ust. 1 ustawy Prawo lotnicze, kto działa z naruszeniem obowiązków lub warunków wynikających z przepisów: i) rozporządzenia nr 261 /2004/WE 2) rozporządzenia nr 2111 /2005/WE podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 do 8.000 zł. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w art. 209b ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, stosownie do art. 209b ust, 2 ustawy -Prawo lotnicze, określa załącznik nr 2 do ustawy. Zgodnie z art. 16 ust. 3 rozporządzenia 261/2004 ustanowione przez Państwa Członkowskie sankcje za naruszenia rozporządzenia powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Zgodnie z ust. 1 pkt. 5 załącznika nr 2 do ustawy Prawo lotnicze, w przypadku naruszenia obowiązku, o którym mowa w art. 7 rozporządzenia 261/2004, Prezes Urzędu nakłada na przewoźnika karę w wysokości od 1.000 do 2.500 złotych. Biorąc pod uwagę rodzaj i rozmiar naruszonych obowiązków, a także kierując się zasadami wyrażonymi w art. 16 ust. 3 rozporządzenia 261/2004 Prezes Urzędu nałożył na przewoźnika lotniczego karę w wysokości 1.000 zł. W ocenie Prezesa Urzędu nałożona kara jest proporcjonalna do naruszonych obowiązków, a w przyszłości będzie skutecznie odstraszała przewoźnika od podobnych naruszeń. D. S.A z siedzibą w K., Niemcy, działająca na terytorium RP poprzez Oddział w Polsce - działając za pośrednictwem organu - wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] stycznia 2010 r. D. S.A zarzuciła decyzji naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 205b ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze ("prawo lotnicze") poprzez jego błędne zastosowanie i stwierdzenie naruszenia prawa przez L. S.A., pomimo że podmiot ten nie naruszył postanowień Rozporządzenia 261/2004, naruszenie art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 r. z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 ("Rozporządzenie 261/2004"), naruszenie przepisów postępowania tj art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 w zw. ż art. 140 i w zw. z art. 127 § 3 kpa oraz art. 136 w zw. z art. 127 § 3 kpa polegające na niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i nieustalenie jaki podmiot, w rozumieniu art. 2 lit. b) Rozporządzenia 261/2004, był przewoźnikiem obsługującym lot LH [...] w dniu 27 marca 2009 r. z G. do D. (". l"), co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego stwierdzenia, iż L. S.A. dopuściła się naruszenia przepisów Rozporządzenia 261/2004; Zdaniem strony skarżącej decyzja skierowana została do osoby, która nie była stroną w sprawie ponieważ obsługującym przewoźnikiem, w rozumieniu art. 2 lit. b) Rozporządzenia 261/2004, który obsługiwał lot stanowiący podstawę faktyczną żądania wypłaty odszkodowania nie była L. S.A. lecz E.A.G. z siedzibą w ., Niemcy ("E."). W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego poinformował, że w dniu [...].04.2010 r., na podstawie art. 157 par.2 oraz art. 159 w związku z art. 156 K.p.a. wydał postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji nr [...], oraz wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności w/w decyzji, dotyczącej naruszenia przepisów rozporządzenia (WE) 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.Urz. UE L46 z dn. 17.02.2004) przez przewoźnika lotniczego D. A.G. z siedzibą w K., w związku z lotem [...] G.- D. z dnia 27 marca 2009 r. biorąc z urzędu pod uwagę, że zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. W związku z powyższym wniósł o zawieszenie postępowania sądowego w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej także p.p.s.a.). W niniejszej sprawie przedmiotem oceny Sądu było rozstrzygnięcie Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] stycznia 2010r. działającego na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 205a ust.1, art. 205b ust. 1 i 3 i art. 209b ust.5 ustawy z dnia 3 lipca 2002r. - Prawo lotnicze (tekst jedn.: Dz. U. z 2006 r. Nr 100, poz. 696 ze zm.), który po po rozpoznaniu wniosku K. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu z dnia 1 września 2009 r., stwierdzającą brak naruszenia przez przewoźnika lotniczego D. S.A. rozporządzenia nr 261/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie nr 295/91 (Dz- U. L 46 z 17.2.2004), zwanego dalej Rozporządzeniem", w związku z opóźnieniem lotu nr LH [...] w dniu 27 marca 2009 r. z G. do D. uchylił w całości w/w decyzję z dnia 1 września 2009r. i stwierdził naruszenie przez przewoźnika lotniczego D. A.G. art. 7 ust. 1 lit. a rozporządzenia 261/2004 poprzez odmowę wypłaty odszkodowania na rzecz K. M.. Należy przy tym wyraźnie zaznaczyć, iż od dnia wejścia w życie Traktatu Akcesyjnego z dnia 16 kwietnia 2003 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864), na mocy którego Polska stała się państwem członkowskim Unii Europejskiej, kontrola sądu administracyjnego obejmuje również zgodność rozstrzygnięć organów administracji publicznej z prawem wspólnotowym, rozumianym jako całokształt dorobku prawnego Wspólnoty Europejskiej (acquis communautaire), w tym zasad ogólnych prawa wspólnotowego, interpretowanym oraz stosowanym w sposób jednolity na całym obszarze Unii Europejskiej. Jak wynika z akt sprawy, Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego podjął działanie zmierzające do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji w trybie nadzwyczajnego postępowania już po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego. Wprawdzie w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w art. 56 ustawodawca wskazał, iż w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu, to jednakże taka zasada może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy skarga zostanie wniesiona po wszczęciu postępowania w sprawie wyeliminowania wadliwego aktu w trybie postępowania nadzwyczajnego. Brak jest natomiast regulacji, która określałaby sposób postępowania w sytuacji, gdy takie postępowanie administracyjne jest wszczynane dopiero po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, tak jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie. Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie podziela dotychczasowy pogląd przedstawiany w piśmiennictwie oraz w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, iż w takim przypadku po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego niedopuszczalne jest wszczynanie postępowań mających na celu weryfikację skarżonego aktu w trybie nadzwyczajnym (por. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 236, L. Żukowski, glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 1999 r., sygn. II SA/Gd 1353/98, OSP 2000, z. 5, s. 265-270, uchwała NSA z dnia 27 czerwca 2000, sygn. FPS 12/99, ONSA 2001, nr 1, s. 130 i 131, wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 października 2005 r. sygn. VII SA/Wa 348/05, niepubl., wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 stycznia 2006 r. sygn. VII SA/Wa 1138/05, niepubl.). W związku z powyższym Sąd rozpoznał skargę stwierdzając, że zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego narusza prawo. W rozpoznawanej sprawie organ administracji nie podjął dostatecznych kroków aby wyjaśnił kto w rozumieniu przepisów art. 2 lit.b rozporządzenia nr 261/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004r był "obsługującym przewoźnikiem" . Zdaniem strony skarżącej cały lot obsługiwany był przez przewoźnika lotniczego E. A.G. z siedzibą w N., Niemcy ("E."). Pomimo, iż lot posiadał oznaczenie LH [...], które zawiera w sobie kod "LH", nadany przez IATA {International Air Transport Association - pol. Międzynarodowe Stowarzyszenie Transportu Lotniczego) dla L.S.A., był on faktycznie obsługiwany przez E.. Pogląd ten zdaje się podzielać organ orzekający, który podjął nawet nadzwyczajne postępowanie w tej sprawie. Również z akt administracyjnych sprawy (informacja o podróży ) wynika ,że E. obsługiwał lot. Zatem okoliczność ta jest wystarczająca przesłanka do uznania zaskarżonej decyzji za nieprawidłową, naruszającą w sposób istotny przepisy postępowania administracyjnego a w szczególności przepisów art. 7 i 77 §1 K.p.a. w związku z art. 28 K.p.a. W myśl art. 28 K.p.a. stroną danego postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Nadmienić należy, że zgodnie zaś z art. 2 lit. b) Rozporządzenia 261/2004, "obsługujący przewoźnik" oznacza przewoźnika lotniczego wykonującego lub zamierzającego wykonać lot, zgodnie z umową zawartą z pasażerem lub działającego w imieniu innej osoby, prawnej lub fizycznej, mającej umową z tym pasażerem. Przepis ten przewiduje więc, iż obsługującym przewoźnikiem jest ten przewoźnik, który faktycznie wykonał lub miał wykonać usługę przewozu lotniczego. Obsługującym przewoźnikiem nie zawsze jest natomiast podmiot, który zawarł z pasażerem umowę przewozu lotniczego. Nie wyjaśnienie powyższych okoliczności istotnych dla rozpatrzenia sprawy stanowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego ( 7, 77 § 1, 80 k.p.a.) i nakazuje Sądowi uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a..