VII SA/Wa 739/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły, Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant spec. Agnieszka Wrzodak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania R. W., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r., znak: [...], stwierdzającą z urzędu nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2007 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej R. W. pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych na działce nr ewid. [...], ark. nr [...], obręb [...], położonej przy ul. [...] w [...]. Decyzja ta zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: Inwestor – R. W. w dniu 13 lipca 2007 r. wystąpił do Prezydenta Miasta [...] z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych na działce nr ewid. [...], ark. nr [...], obręb [...], położonej przy ul. [...] w [...]. Do wniosku dołączona była wydana na wniosek inwestora decyzja Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. o warunkach zabudowy. Decyzją nr [...] z dnia [...] września 2007 r. Prezydent Miasta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił R. W. pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia [...] maja 2010 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2007 r. z uwagi na naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Następnie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] utrzymało ww. decyzję w mocy decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę R. W. na to rozstrzygnięcie (wyrok z dnia 10 marca 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 876/10), a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2179/11 oddalił skargę kasacyjną od tego wyroku. W dniu [...] sierpnia 2010 r. Prokurator Prokuratury Apelacyjnej w [...] sprzeciwił się prawomocnej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2007 r. Postępowanie w tej sprawie było zawieszone do czasu zakończenia postępowania przed sądami administracyjnymi w sprawie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2010 r. Po jego podjęciu Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2013 r., znak: [...] stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2007 r., udzielającej pozwolenia na budowę, a Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. utrzymał to rozstrzygnięcie w mocy. Uzasadniając decyzję, organ wskazał, że działka nr ewid. [...] w [...], na której zaprojektowana została inwestycja, w dniu wydania pozwolenia na budowę, tj. w dniu [...] września 2007 r., nie była objęta zakresem obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym realizacja spornego przedsięwzięcia wymagała uzyskania przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu. Do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor załączył decyzję Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] maja 2007 r., ustalającą na rzecz R. W. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych, na działce nr ewid. [...], ark. nr [...], obręb [...], położonej przy ul. [...] w [...]. Decyzja ta została następnie wyeliminowana z obrotu prawnego wskutek stwierdzenia jej nieważności. Organ podkreślił, że decyzja o stwierdzeniu nieważności jest aktem deklaratoryjnym, który działa z mocą wsteczną (ex tunc, tj. od daty jej wydania). Następuje wówczas powrót do stanu poprzedniego, obowiązującego przed dniem wydania decyzji, której nieważność stwierdzono, zaś skutki prawne decyzji usuniętej z obrotu są zniesione. Należy więc przyjąć, iż decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. nie było w obrocie prawnym od samego początku, a zatem również w dniu wydania kontrolowanej decyzji organu stopnia podstawowego o pozwoleniu na budowę. Wskazał jednocześnie, że organy administracji architektoniczno-budowlanej badają prawidłowość decyzji w trybie art. 156 k.p.a. w oparciu o stan prawny i faktyczny istniejący w dacie wydania kwestionowanej decyzji. Organ powołał się w tym zakresie na orzecznictwo, w szczególności uchwałę składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OPS 2/12, z której wynika, że stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję, może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a nie do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Organ ustalił przy tym, że dla części działki nr ewid. [...], ark. [...], obr. [...], została wydana kolejna decyzja Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., ustalająca na rzecz R. W. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego garażami podziemnymi, przewidzianej do realizacji na działkach nr ewid. [...] oraz na części działki nr [...], ark. [...], obr. [...], położnych przy ul. [...] w [...], jednak z analizy tej decyzji oraz załącznika do niej wynika, iż przez działkę nr ewid. [...] przewidziano jedynie dojazd do projektowanego na działce nr ewid. [...] budynku. W tej sytuacji organ uznał, iż zarówno w chwili wydawania przedmiotowego pozwolenia na budowę, jak i w chwili obecnej brak jest decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Tymczasem warunkiem uzyskania pozwolenia na budowę jest nie tylko spełnienie wymagań określonych art. 32 ust. 4 oraz art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, ale także innych warunków wymienionych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Wskazał, że zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Natomiast organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Niedysponowanie przez inwestora ważną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wyklucza możliwość uzyskania pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego). Wydanie w takiej sytuacji pozwolenia na budowę należy uznać za rażąco naruszające prawo. Stosownie do art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. powoduje to konieczność stwierdzenia jego nieważności, co wynika z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 1999 r., sygn. akt IV SA 67/97. Oznacza to, że decyzja Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] września 2007 r., udzielająca pozwolenia na budowę na działce nr ewid. [...], ark. nr [...], obręb [...], została wydana z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 1, art. 33 ust. 2 pkt 3 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Inwestor w dacie wydania kwestionowanego pozwolenia na budowę nie legitymował się bowiem decyzją ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji planowanej na tej działce. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie spełnione zostały przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Wyjaśnił, że naruszenie prawa ma charakter rażący, gdy jest ono oczywiste. Oznacza to, że sprzeczność pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a konkretnym przepisem prawa jest wyraźna, rzucająca się w oczy. Rażąco naruszony może być wyłącznie przepis jednoznaczny, niepowodujący wątpliwości interpretacyjnych. Ponadto za rażące można uznać tylko takie naruszenie prawa, które powoduje, że wydane rozstrzygnięcie wywołuje skutki społeczno-ekonomiczne niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. Rażąco naruszone przepisy art. 32 ust. 4 pkt 1, art. 33 ust. 2 pkt 3 w zawiązku z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego są przepisami, których stosowanie nie wymaga przeprowadzenia skomplikowanego procesu wykładni, zaś samo naruszenie jest rażące i bezsprzeczne. Stwierdził również, że skutki analizowanego uchybienia są szczególnie poważne i nie mogą być akceptowane z punktu widzenia zasady praworządnego państwa. Przede wszystkim należy zauważyć, że udzielenie pozwolenia na budowę w sytuacji braku decyzji o warunkach zabudowy, wymaganej w danym przypadku przepisami prawa, stanowi wyraz niewypełnienia jednego z podstawowych wymogów, od których ustawodawca uzależnia wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Wszelkie unormowania wprowadzające obowiązek uzyskania warunków, na jakich może być realizowana określona inwestycja, winny być przestrzegane w sposób restrykcyjny, ponieważ gwarantują one optymalny ład przestrzenny. Utrzymanie w mocy kontrolowanej decyzji organu stopnia podstawowego akceptowałoby próbę obejścia obowiązujących przepisów związanych z zagospodarowaniem terenu. Organ podzielił stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1101/13, zgodnie z którym stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależą decyzję, nie oznacza automatycznego wyeliminowania w trybie stwierdzenia nieważności decyzji przedmiotowo zależnej. Po dokonaniu oceny spełnienia przesłanki rażącego naruszenia prawa organ doszedł jednak do przekonania, że skutki społeczno-gospodarcze, jakie wywołuje decyzja Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] września 2007 r. są niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. Jednocześnie nie stwierdził innych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Za niezasadny uznał zarzut odwołania dotyczący naruszenia art. 156 § 2 k.p.a., wskazując, że odnosi się ona do skutków prawnych, a nie faktycznych. Na poparcie tej tezy przytoczył liczne orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższeg, z których wynika, że możliwe jest stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, pomimo że obiekt został zrealizowany i nawet w zgodności z przepisami prawa budowlanego oddany do użytkowania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł R. W., zarzucając naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. wraz z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, w sytuacji gdy uchylenie decyzji o warunkach zabudowy w niniejszej sprawie stanowi podstawę do wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, a nie stwierdzenia nieważności tej decyzji o pozwoleniu na budowę, 2) art. 156 § 2 k.p.a. w zw. art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, w sytuacji gdy decyzja o pozwoleniu na budowę wywołała nieodwracalne skutki prawne polegające na utworzeniu samodzielnych lokali mieszkalnych i zbyciu tychże lokali 3) art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, art. 10, art. 61 § 4, art. 79, art. 109 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie Wspólnocie Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w [...] udziału w niniejszym postępowaniu, podczas gdy to przez Wspólnotę Mieszkaniową działają współwłaściciele nieruchomości i to przede wszystkim ta Wspólnota Mieszkaniowa powinna być stroną w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła także Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] w [...]. Została ona odrzucona postanowieniem z dnia 2 lutego 2015 r. (prawomocnym od dnia 19 marca 2015 r.) wobec nienadesłania pełnomocnictwa i niepodpisania skargi przez uprawnione do tego osoby. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] lutego 2014 r. wydana została w postępowaniu nadzwyczajnym, prowadzonym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2007 r. Postępowanie to jest postępowaniem odrębnym od postępowania, w którym wydano kontrolowaną decyzję, a jego głównym i jedynym celem jest ustalenie, czy decyzja ta jest obarczona jedną z kwalifikowanych wad, określonych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., a nie ponowne rozpoznanie sprawy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 1996 r., sygn. akt III ARN 70/95). Art. 156 § 1 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Warunkiem niezbędnym dla wydania decyzji pozwolenia na budowę jest, stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. W rozpoznawanej sprawie dla działki nr [...] ark. [...], obr. [...], objętej zamiarem inwestycyjnym, nie istniał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wobec czego inwestor wystąpił o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i decyzję taką otrzymał. Następnie została ona wyeliminowana z obrotu prawnego wskutek stwierdzenia nieważności. Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażony w uchwale z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OPS 2/12, że stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję, może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a nie do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Nie może to jednak następować automatycznie, bez każdorazowej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy. Stwierdzenie nieważności aktu powoduje konieczność przyjęcia fikcji prawnej, że nigdy nie istniał. Organ zatem prawidłowo wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji na budowę, przyjmując, że wbrew wymogom określonym w przepisach Prawa budowlanego, nie została ona poprzedzona wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego dla planowanej inwestycji. Decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r. należy również ocenić jako poprawną merytorycznie. Zaistnienie rażącego naruszenia prawa – art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego – jest oczywiste, bowiem decyzja o pozwoleniu na budowę wydana została w stosunku do działki nieobjętej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, której nieważność następnie stwierdzono. Działka o nr. ew. [...] była co prawda objęta również decyzją Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jednak jedynie w takim zakresie, w jakim miała na niej powstać droga dojazdowa do działki nr [...]. Zgodzić należy się z organem, że pozostawienie decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2007 r. w obrocie prawnym wywołałoby skutki niemożliwe do zaakceptowania w państwie prawa, bowiem konieczność posiadania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w stosunku do działek nieobjętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest gwarancją zachowania ładu przestrzennego, istotnego z punktu widzenia właścicieli działek sąsiednich i ich prawa do dysponowania nieruchomością. W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd w pełni akceptuje ocenę organu co do kwalifikowanej wadliwości decyzji z dnia [...] września 2007 r., którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono R. W. pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych na działce nr ewid. [...], ark. nr [...], obręb [...], położonej przy ul. [...] w [...]. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że są one nietrafne. Zarzucając naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. wraz z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. skarżący wskazał, że doszło do uchylenia decyzji o warunkach zabudowy, które stanowić może podstawę do wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Jest to sformułowanie nieścisłe, bowiem decyzji o warunkach zabudowy nie uchylono, tylko stwierdzono jej nieważność. Uchylenie powoduje skutki od momentu wydania decyzji uchylającej (ex nunc), zaś stwierdzenie nieważności prowadzi do przyjęcia, że decyzja nigdy nie istniała (wywołuje skutki ex tunc), co oznacza, że brak było podstaw do udzielenia pozwolenia na budowę. Zarzut naruszenia art. 156 § 2 k.p.a. w zw. art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. także jest niezasadny. Nieodwracalne skutki mają mieć charakter prawny (co wynika z samego przepisu), a nie faktyczny. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2374/12, decyzje wydawane w oparciu o przepisy prawa budowlanego nawet przy zmianie osoby inwestora lub właściciela obiektu nadal funkcjonują w obrocie prawnym. Nowy inwestor lub nowy właściciel nieruchomości przejmuje wszelkie prawa i obowiązki wynikające z przepisów prawa budowlanego, które dotyczą obiektu budowlanego objętego pozwoleniem na budowę. Kwestię nieodwracalności skutku prawnego decyzji trzeba rozpatrywać, mając na uwadze zakres właściwości organów administracji publicznej. Jeżeli cofnięcie, zniesienie, odwrócenie skutków prawnych decyzji może nastąpić poprzez wydanie indywidualnego aktu administracyjnego, to wówczas nie można mówić o przesłance negatywnej w postaci nieodwracalnych skutków prawnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2005 r. sygn. akt I OSK 444/05. Lex nr 188819). Odnosząc się wreszcie do zarzutu niezapewnienia Wspólnocie Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w [...] udziału w postępowaniu, wskazać należy, że w aktach administracyjnych znajduje się kopia uchwały Wspólnoty nr [...], powierzającej T. M. zarząd nieruchomością wspólną. Odebrał on decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r. i złożył w imieniu Wspólnoty odwołanie. Następnie został przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wezwany do nadesłania dokumentu potwierdzającego umocowanie do reprezentowania Wspólnoty, bowiem z ww. kopii nie wynikało, że jest upoważniony do występowania w imieniu Wspólnoty przed organami administracji publicznej. T. M. odebrał to wezwanie i go nie wykonał, wskutek czego pismem z dnia [...] lutego 2014 r. został poinformowany o pozostawieniu odwołania bez rozpoznania. Skarga Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r., jak wskazano powyżej, została odrzucona wskutek nienadesłania przez T. M. dokumentów uprawniających go do reprezentowania Wspólnoty i niepodpisania skargi przez osoby uprawnione. Fakt, że Wspólnota nie uczestniczyła czynnie w postępowaniu mimo uwzględniania jej przez organy w korespondencji nie może stanowić o tym, że pozbawiono ją prawa udziału w sprawie – należy uznać to za wybór strony postępowania. Podsumowując, Sąd stoi na stanowisku, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zasadnie stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2007 r. – jest to decyzja poprawna merytorycznie, wydana po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu i niedotknięta wadami, o których mowa w art. 156 k.p.a., które Sąd jest zobowiązany brać pod uwagę z urzędu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł, jak w sentencji wyroku.