VII SA/Wa 757/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Spółdzielni [...] na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] października 2016 r. nr [...] W dniu 24 marca 2017 r. [...] Spółdzielnia [...] (dalej jako "skarżąca") złożyła skargę na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] października 2016 r. nr [...] odmawiającą zmiany ostatecznej decyzji [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] października 2014 r. nr [...], którą zobowiązano [...] Spółdzielnię [...] do doprowadzenia zabytku – strefy ochrony konserwatorskiej "[...]" do jak najlepszego stanu poprzez skucie tynku przesłaniającego wykończoną szarą cegłą wnękę pod gzymsem wieńczącym budynku przy ul. P. w W, oczyszczenie cegieł oraz spoinowania zaprawą konserwatorską przeznaczoną do uzupełniania ubytków w murze ceglanym. W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzających ją decyzji organu I instancji. Skarżąca nie uzasadniła złożonego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej polega na wstrzymaniu skutków prawnych, które decyzja ta wywołuje, związanych z ustaleniem praw i obowiązków strony postępowania. Założenie to implikuje konieczność rozważenia w każdym przypadku, czy zaskarżony skargą akt, ze względu na charakter zawartego w nim rozstrzygnięcia, może podlegać wstrzymaniu. Zarówno w doktrynie (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2004, s. 122; T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 295-296; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie II, Zakamycze, Kraków 2006, s. 160), jak i w orzecznictwie (por. postanowienie NSA z dnia 21 stycznia 2011 r. sygn. akt II OZ 3/11, LEX nr 953121) jednolicie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie - nie każdy wymaga wykonania. Rozstrzygnięciem nadającym się do wykonania nie jest decyzja odmawiająca zmiany decyzji wydana w postępowaniu nadzwyczajnym. Taka decyzja ze względu na swój formalny charakter i zakres nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Dotyczy wyłącznie kwestii procesowej, a więc nie rodzi żadnych praw, jak również nie nakłada na stronę obowiązków. Nie podlega zatem ochronie tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania. Z uwagi na niemożność stwierdzenia zaistnienia w zaskarżonym akcie materialnoprawnego elementu wykonalności, który mógłby podlegać wstrzymaniu, brak jest podstaw by możliwe było rozważenie przez Sąd powstania w sprawie następstw, jakie mogłoby wywołać wykonanie zaskarżonej decyzji w postaci zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Jednocześnie, należy zauważyć, że wobec braku należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności rolą Sądu nie jest działanie za stronę i poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń skarżącego. To na nim spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu tj. wykazania, że zaskarżona czynność w razie wykonania mogłaby narazić go na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA z 6 marca 2012 r. sygn. akt I OZ 116/12). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że strona skarżąca ograniczyła się jedynie do złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Pomimo ciążącego na niej obowiązku nie podjęła trudu uzasadnienia wniosku, ani nie wskazała na okoliczności, które powodowałyby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy również podkreślić, iż celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi przez sąd administracyjny, a nie ocena legalności tego aktu, czy dokonywanie ustaleń faktycznych. Z wymienionych powodów, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w postanowieniu.