VII SA/Wa 76/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2009 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego P. M. kwotę 460 zł (czterysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2009 r., znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania P. M. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r., znak: [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] stycznia 2008 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na przebudowę dachu i wykonanie balkonu dla lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku wielorodzinnym przy ul. O. w B. na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej w/w budynku, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wskazał, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych jest nadzwyczajnym trybem weryfikacji, stanowiącym wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej zawartej w art. 16 k.p.a. Badając zaś przedmiotową decyzję w postępowaniu nadzorczym organ zobligowany jest sprawdzić, czy nie zachodzi jakakolwiek przesłanka wymieniona w art. 156 § 1 k.p.a., obligująca organ do wyeliminowania jej z obrotu prawnego, zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności decyzji musi być oczywiste. Organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.), ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. Jeżeli lokali wyodrębnionych, wraz z lokalami niewyodrębnionymi, jest więcej niż siedem, właściciele lokali są obowiązani podjąć uchwałę o wyborze jednoosobowego lub kilkuosobowego zarządu (art. 20). Zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali. Gdy zarząd jest kilkuosobowy, oświadczenia woli za wspólnotę mieszkaniową składają przynajmniej dwaj jego członkowie (art. 21). Organ stwierdził, że w dacie wydania pozwolenia na budowę w przedmiotowym budynku funkcjonował zarząd wspólnoty mieszkaniowej, powołany uchwałą nr [...] właścicieli lokali Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. O. [...] w B. W skład zarządu wchodzili R. M. oraz W. J. (pierwotnie również C. C. do czasu rezygnacji wyrażonej w piśmie z dnia [...] września 2004 r.). W myśl art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zdaniem organu, dwaj członkowie zarządu R. M. oraz W. J. złożyli prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a zatem został spełniony warunek wynikający z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Jednocześnie w w/w oświadczeniu wskazano, że została podjęta uchwała Wspólnoty Mieszkaniowej z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...], wyrażająca zgodę na wykonanie balkonu. Ponadto organ stwierdził, że na etapie wydawania pozwolenia na budowę nikt nie podważał posiadanych przez zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej uprawnień, zatem brak było podstaw, by kwestionować złożone oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zaznaczył przy tym, że zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest składane pod rygorem odpowiedzialności karnej i złożenie nieprawdziwego oświadczenia może stanowić podstawę wszczęcia przez właściwy organ postępowania karnego. Wyklucza to weryfikację w ramach postępowania administracyjnego treści oświadczenia w tym przedmiocie jedynie w sytuacji, gdy organ wydający decyzję nie posiada informacji mogących świadczyć o jego nieprawdziwości. W sytuacji ujawnienia się w toku postępowania okoliczności faktycznych, z których wynika uzasadniona wątpliwość co do prawdziwości oświadczenia o posiadaniu tytułu do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, organ administracji publicznej ma obowiązek wątpliwości te wyjaśnić (wyrok WSA w Warszawie z 15 marca 2006r., VII SA/Wa 1602/05, LEX nr 227771; wyrok NSA w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2007 r., II OSK 577/06, LEX nr 339429). Organ wskazał nadto, że inwestor uzyskał pozytywną opinię Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] sierpnia 2007 r., znak: [...] w sprawie przebudowy dachu i wykonania balkonu dla lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku wielorodzinnym przy ul. O. w B. Odnosząc się do zarzutu podniesionego w odwołaniu, że decyzja o pozwoleniu na budowę powinna zostać skierowana do właściciela lokalu nr [...], W. J., a nie do Wspólnoty Mieszkaniowej, wskazał, że przedmiotowa przebudowa dachu oraz wykonanie balkonu dla lokalu mieszkalnego nr [...] ingeruje w 2 części wspólne budynku wielorodzinnego. Skoro przedmiotowa inwestycja dotyczy części wspólnych budynku, to inwestorem jest Wspólnota Mieszkaniowa, reprezentowana przez zarząd, a nie właściciel lokalu. W odniesieniu do zarzutów dotyczących zmiany konstrukcji dachu, organ wskazał, że projekt budowlany został sporządzony przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane, zaś organ administracji architektoniczno-budowlanej ocenia jedynie projekt budowlany pod kątem zgodności z przepisami prawa, a nie prawidłowości czy zasadności przyjętych rozwiązań architektonicznych i konstrukcyjnych. Podniósł również, że ewentualne uciążliwości dla lokali 2, 4 i 5, stanowiących własność P. M., spowodowane przedmiotową przebudową dachu pozostają bez znaczenia dla toczącego się postępowania nieważnościowego i nie mają wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Podnoszone przez skarżącego zarzuty dotyczące pogorszenia warunków mieszkalnych w lokalach [...], mogą być przedmiotem postępowania prowadzonego przed sądem powszechnym z uwagi na ich cywilny charakter. Organ uznał także podnoszoną przez skarżącego okoliczność, że projektowana przebudowa spowodowała zmianę wielkości udziałów poszczególnych właścicieli w części wspólnej, jako pozostająca bez wpływy na podjęte rozstrzygnięcie. Odnosząc się zaś do naruszenia art. 40 § 2 k.p.a., organ wskazał, że pomimo naruszenia tego przepisu decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r., została skutecznie doręczona skarżącemu, strona skarżąca nie poniosła negatywnych skutków prawnych, które mogłyby wynikać z nieprawidłowego doręczenia decyzji. Stwierdziwszy, że decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia [...] stycznia 2008 r., nie jest obarczona żadną z wad wymienionym w art. 156 § 1 k.p.a., organ nadzoru uznał, że należało odmówić stwierdzenia jej nieważności. Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2009 r., znak: [...], do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył P. M., wnosząc o jej uchylenie, jako podjętej z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu swojej skargi skarżący stwierdził, że od samego początku zarzucał decyzji o pozwoleniu budowlanym rażące naruszenie prawa budowlanego oraz przepisów art. 28 k.p.a. i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, nadającym skarżącemu uprawnienia strony w przedmiotowym postępowaniu przed tym organem. Wskazał, że pozwolenie na budowę balkonu nie przewidywało wzmocnienia konstrukcji stropu przy budowie zewnętrznej ściany nośnej mieszkania skarżącego oraz zapewnienia 3 niezbędnej izolacji pod odkrytą częścią dachu. Podniósł, że w wyniku wykonania tej inwestycji skarżący został zmuszony do zwiększenia systemu ogrzewania tej części swojego mieszkania nie mając jednocześnie pewności co do stabilności dodatkowo stworzonych obciążeń, powstałych wskutek zmiany statyki konstrukcji dachu i stosownych zabezpieczeń nośnych stropu. P. M. zauważył, że w przedmiotowej sprawie jako inwestor występuje zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej, w skład którego wchodzi zresztą bezpośrednio zainteresowany W. J. jako prezes zarządu, oświadczając, iż zarząd Wspólnoty jest upoważniony do dysponowania przedmiotową nieruchomością, mimo że przyjęty do realizacji projekt techniczny przewiduje zmiany w części wspólnej przez przekazanie jej części rzeczywistemu inwestorowi na wybudowanie balkonu, a więc na powiększenie powierzchni mieszkaniowej lokalu nr [...], co musi prowadzić w konsekwencji do zmiany powierzchni części wspólnej, a tym samym, do zmiany wielkości udziałów poszczególnych właścicieli mieszkań w części wspólnej. Zdaniem strony skarżącej, niezrozumiałym jest, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego i organy niższego stopnia zadowalają się stwierdzeniem zawartym w oświadczeniu zarządu Wspólnoty, że zgoda na wybudowanie balkonu wynika z uchwały Wspólnoty nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r., bez zapoznania się z jej treścią i dołączenia do akt sprawy. Wskazał, że postępowanie cywilne o unieważnienie tej uchwały, toczące się obecnie przed Sądem Apelacyjnym w [...], nie zostało jeszcze zakończone. W ocenie skarżącego, doprowadzenie do takiego stanu rzeczy bez odpowiedniej uchwały wszystkich członków Wspólnoty skutkuje naruszenie ich prawa własności oraz przekroczenie zakresu zwykłego zarządu mieniem Wspólnoty, co możliwe jest tylko w drodze notarialnie dokonanych zmian w aktach własności i w księdze wieczystej. Jest rzeczą oczywistą, w ocenie P. M., że wymieniona w pozwoleniu budowlanym Wspólnota Mieszkaniowa jako inwestor w rzeczywistości inwestorem tym nie była, gdyż musiałaby wcześniej przewidzieć taką inwestycję w rocznym planie gospodarczym i zapewnić dla tej inwestycji środki finansowe. Tak więc zarząd Wspólnoty bez uprzedniego uzyskania akceptacji ogółu uprawnionych członków Wspólnoty i bez zmian w zakresie ustalenia wielkości poszczególnych udziałów w części wspólnej nie mógł przystąpić do realizacji inwestycji jako inwestor, ani też nie miał w rzeczywistości uprawnień do złożenia oświadczenia o prawie do dysponowania częścią wspólną nieruchomości. Skarżący z tytułu posiadania największego udziału w części wspólnej (33 %) doznał w tym zakresie największych zmian, zaś małżonkowie J. uzyskali przysporzenie powierzchni użytkowanej swojego mieszkania o 4,7 m2 kosztem części wspólnej bez prawnego uregulowania tej kwestii. Decyzje wszystkich organów administracyjnych w tej sprawie doprowadziły, zdaniem strony, do zaakceptowania zmian wielkości części wspólnej, a więc poszczególnych udziałów w tej części oraz związanych z tym opłat i nakładów na remonty. Taki stan rzeczy narusza obowiązujący porządek prawny, stwarzając podstawę do zalegalizowania ewidentnych nieprawidłowości. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z poźn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2009 r., znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] stycznia 2008 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na przebudowę dachu i wykonanie balkonu dla lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku wielorodzinnym przy ul. O. w B. na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej w/w budynku. Przede wszystkim należy podkreślić, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji, stąd też ustalenie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności decyzji nie jest kompetentny do rozstrzygania sprawy co do meritum. W postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru o stwierdzenie nieważności organ ma obowiązek rozpatrywać sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a., to znaczy nie może rozpatrywać sprawy co do istoty jak w postępowaniu odwoławczym (por. wyrok NSA z 28 maja 1985 r. I SA 89/85, ONSA 1985, Nr 1, poz. 30). Organ orzeka wyłączenie kasacyjnie, stwierdzając nieważność decyzji albo jej niezgodność z prawem, a w przypadku braku przesłanek takiego orzeczenia odmawia stwierdzenia nieważności decyzji. Organ nadzoru jest w tym przypadku kontrolerem prawidłowości samej decyzji administracyjnej, przy czym, rozpoznając sprawę w omawianym trybie, organ orzekający bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji objętej wnioskiem. Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zawarta w art. 7 k.p.a. zasada nakazująca organom administracji publicznej podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością. Z kolei art. 77 § 1 k.p.a. mówi, że organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (powołany wyżej art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarga powinna zostać uwzględniona, ponieważ zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2009 r., znak: [...], zapadła bez należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a więc z naruszeniem art. 7, art. 77 k.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy. 6 Organ nadzoru orzekający w niniejszej sprawie, za podstawę odmowy stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji przyjął okoliczność, że spełniony został warunek wynikający z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, uprawniający do wydania pozwolenia na budowę temu, kto złożył, pod groźbą odpowiedzialności karnej, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ zauważył, że zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.), ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. Jeżeli lokali wyodrębnionych, wraz z lokalami niewyodrębnionymi, jest więcej niż siedem, właściciele lokali są obowiązani podjąć uchwałę o wyborze jednoosobowego lub kilkuosobowego zarządu (art. 20). Zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali. Gdy zarząd jest kilkuosobowy, oświadczenia woli za wspólnotę mieszkaniową składają przynajmniej dwaj jego członkowie (art. 21). Stwierdził, że w dacie wydania pozwolenia na budowę w przedmiotowym budynku funkcjonował zarząd wspólnoty mieszkaniowej, powołany uchwałą nr [...] właścicieli lokali Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. O. [...] w B. W skład zarządu wchodzili R. M. oraz W. J. (pierwotnie również C. C. do czasu rezygnacji wyrażonej w piśmie z dnia [...] września 2004 r.). Skoro zdaniem organu, dwaj uprawnieni członkowie zarządu R. M. oraz W. J. złożyli prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, został spełniony warunek wynikający z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Jednocześnie organ zauważył, że w w/w oświadczeniu wskazano, że została podjęta uchwała Wspólnoty Mieszkaniowej z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...], wyrażająca zgodę na wykonanie balkonu. Organ dodał jeszcze, że inwestor dysponował pozytywną opinią Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] sierpnia 2007 r., znak: [...], w sprawie przebudowy dachu i wykonania balkonu dla lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku wielorodzinnym przy ul. O. w B. W ocenie Sądu, powyższe ustalenia organu są niewystarczające, do oceny czy kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia [...] stycznia 2008 r., znak: [...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na przebudowę dachu i wykonanie balkonu dla lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku wielorodzinnym przy ul. O. w B. na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej w/w budynku, wydana została zgodnie z prawem. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ nadzoru powołuje się na uchwałę Wspólnoty Mieszkaniowej z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...], o wyrażeniu zgody na wykonanie balkonu. Wskazać jednakże należy, że w aktach przedmiotowej sprawy brak jest przedmiotowej uchwały, na którą powołuje się organ. Sąd nie zobowiązywał organu do uzupełnienia akt administracyjnych, poprzez jej złożenie, gdyż ani z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji, ani organu odwoławczego, nie wynika, aby była ona przedmiotem szczegółowych rozważań organów, poza stwierdzeniem, że została podjęta. W ocenie Sądu, organ badając legalność kwestionowanej decyzji, powinien sprawdzić, czy jest to uchwała, o której mowa w art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903), wyrażająca zgodę na podjęcie przez zarząd czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu, takich ustaleń zabrakło w prowadzonym postępowaniu. Na marginesie wskazać należy, że okoliczność, wszczęcia przeciwko wskazanej uchwale z dnia [...] kwietnia 2006r. postępowania w celu jej unieważnienia, pozostaje bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie, bowiem nastąpiło to, po wydaniu kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę, organ nadzorczy bada zaś prawidłowość decyzji w oparciu o stan prawny i faktyczny, istniejący w dniu jej wydania. Stwierdzić ponadto należy, że poza wyżej wymienionymi kwestiami w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ nie odniósł się do innych ważnych okoliczności mających znaczenie dla rozpoznania sprawy i oceny, czy pozwolenie na budowę zostało wydane w zgodzie z obowiązującymi przepisami. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego, obowiązującego w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast zgodnie z przepisem art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego 8 planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. W uzasadnieniu skarżonej decyzji, brak jest ustaleń w tym przedmiocie. Organ na żadnym etapie postępowania nie dokonał oceny, czy realizacja przedmiotowej inwestycji zgodna jest z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (czy w ogóle została wydana), czy też z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Samo stwierdzenie, że inwestor uzyskał pozytywną opinię Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] sierpnia 2007 r., znak: [...] w sprawie przebudowy dachu i wykonania balkonu dla lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku wielorodzinnym przy ul. O. w B., nie jest wystarczające z punktu widzenia kontroli legalności decyzji o pozwoleniu na budowę. Brak wszechstronnego wyjaśnienia przez organ nadzoru zasadniczych kwestii, powoduje, że zaskarżona decyzja nie może się ostać i podlega uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Rozpoznając ponownie sprawę organ weźmie po uwagę wskazaną wyżej ocenę prawną, tj. w szczególności dokona sprawdzenia, czy uchwała Wspólnoty Mieszkaniowej z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...], jest uchwałą udzielającą pełnomocnictwa zarządowi do zawierania umów stanowiących czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu, o której mowa w art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903), oraz ustali, czy realizacja przedmiotowej inwestycji zgodna jest z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o ile została wydana, bądź z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na podstawie art. 152 w/w ustawy zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.