VII SA/Wa 760/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2014 r. sprawy ze skargi J. S. i P. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Przedmiotem skargi wniesionej przez J. S. i P.S. jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014 r. znak: [...]. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako: GINB), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), po rozpatrzeniu odwołania P. i J. S., utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako: [...] WINB) z dnia [...] stycznia 2014 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] (nakazującej J. Ś. i P. Ś. usunięcie, w określonym terminie, uszkodzeń obiektu budowlanego przy ul. [...] w [...] oraz zakazującej użytkowania obiektu do czasu wykonania nakazanych robót). Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 413 z późn. zm.), nakazał J. S. i P.S. usunięcie w terminie do dnia [...] listopada 2012 r. przyczyn uszkodzeń oraz samych uszkodzeń, spękań i zarysowań ścian murowanych z cegły, posadzek, sufitów, zapadlisk podłóg, odkształceń stolarki okiennej i drzwiowej obiektu budowlanego, budynku frontowego, oficyn bocznych i oficyny tylnej przy ul. [...] w [...], a także zakazał użytkowania obiektu budowlanego do czasu wykonania wymienionych robót, jak również nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W dniu [...] listopada 2013 r. do [...] WINB wpłynął wniosek J. i P. S. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji. Na wstępie podkreślili, że w decyzji z dnia [...] listopada 2011 r. organ wskazał, że dzisiejszy stan techniczny obiektu jest skutkiem osiadania, wywołanego budową Galerii [...]. Jako podstawy stwierdzenia nieważności decyzji skarżący wskazali przesłanki z art. 156 § 1 pkt 4, 5 i 7 k.p.a. W ocenie skarżących decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej jako: PINB w [...]) skierowana została do osoby nie będącej stroną. Decyzja nakazująca naprawę kamienicy winna być skierowana do podmiotu, który jest odpowiedzialny za powstanie tych uszkodzeń, tj. generalnego wykonawcy – [...] sp. z o.o. oraz inwestora – Galerii [...] sp. z o.o., nie zaś do skarżących jako właścicieli budynku. Podnieśli ponadto, iż obowiązek nałożony decyzją nr [...] był niewykonalny, a niewykonalność miała charakter trwały. W uzasadnieniu decyzji PINB w [...] wskazał, że usunięcie przyczyny uszkodzeń będzie złożonym przedsięwzięciem, ingerującym w grunt oraz w fundament, co będzie wymagać fachowej oceny, projektu oraz rzetelnego wykonania robót budowlanych. O ocenie skarżących tego typu działania są niezwykle kosztownym przedsięwzięciem, toteż nie można nimi obciążać właścicieli budynku, którzy nie odpowiadają za zniszczenia. Ponadto przeprowadzenie tego typu działań budowlanych i zabezpieczających nie było możliwe z uwagi na budowę sąsiadującej Galerii [...]. Skarżący nie są w stanie jednoznacznie stwierdzić, w jakim stanie znajdują się fundamenty kamienicy oraz jakie roboty zabezpieczające miały miejsce pod nią oraz w jej sąsiedztwie. [...]WINB decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. znak: [...], na podstawie art. 157 oraz art. 158 § 1 k.p.a., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PINB w [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...]. W ocenie organu pierwszej instancji nie zachodzi żadna z przesłanek stwierdzenia nieważności określona w art. 156 § 1 k.p.a. W dniu [...] stycznia 2014 r. wpłynęło do [...] WINB pismo skarżących, stanowiące uzupełnienie wniosku o stwierdzenie nieważności. Skarżący wskazali kolejną podstawę nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. wydanie bez podstawy prawnej. Odwołanie od decyzji [...] WINB z dnia [...] stycznia 2014 r. znak: [...] wnieśli P. i J.S.. GINB opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] marca 2014 r. znak: [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ przypomniał, że – jak wynika z uzasadnienia decyzji PINB w [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] – na podstawie przeprowadzonych przez PINB w [...] oględzin w dniu [...] listopada 2011 r. oraz oględzin przeprowadzonych w dniu [...] sierpnia 2011 r. przez rzeczoznawcę budowlanego stwierdzono, że budynek mieszkalny przy ul. [...] w [...], składający się z budynku frontowego, oficyn bocznych lewej i prawej oraz oficyny tylnej, znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym. W mieszkaniach nr [...], [...], [...], [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...], na klatkach schodowych, w piwnicy, na strychu, występują spękania i zarysowania ścian murowanych z cegły, posadzek, sufitów, zapadliska podłóg, odkształcenia stolarki okiennej i drzwiowej. Nowym zjawiskiem, nie stwierdzonym podczas oględzin w dniu [...] sierpnia 2011 r., jest pękniecie wylewki betonowej na podwórzu o rozwarciu ok. 20 mm, przebiegające skośnie od oficyny tylnej do południowego narożnika budynku frontowego, przechodzące w wyraźne pęknięcie na elewacji budynku frontowego od strony podwórza. Część murowanych nadproży okiennych pękła, a cegły przemieściły się. Stwierdzono, że jest to już stan awarii budowlanej, który zagraża życiu i zdrowiu ludzi oraz bezpieczeństwu mienia. Zły stan techniczny ww. budynku mieszkalnego potwierdza również inwentaryzacja uszkodzeń oraz ekspertyza techniczna. PINB w [...] stwierdził, iż "nie ulega wątpliwości, że dzisiejszy stan techniczny obiektu jest skutkiem nierównomiernego osiadania, wywołanego budową Galerii [...]''. GINB wyjaśnił, iż decyzja PINB w [...] została wydana na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 z późn. zm. – dalej jako: Prawo budowlane), zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Jednocześnie wydano nakaz z art. 66 ust. 2 tej ustawy, stanowiącego, że właściwy organ może zakazać użytkowania obiektu budowlanego lub jego części do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Przytoczony przepis art. 66 został umieszczony w rozdziale 6 ustawy Prawo budowlane pt. Utrzymanie obiektów budowlanych. W art. 61 rozpoczynającym ten rozdział ustawodawca określił obowiązki właściciela i zarządcy związane z zapewnieniem użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem oraz wymogami ochrony środowiska i bezpieczeństwa. Nowelą z dnia 10 maja 2007 r. przepisowi temu nadano nowe brzmienie poprzez skonkretyzowanie obowiązków podmiotów odpowiedzialnych za stan techniczny obiektu i wyszczególnienie sytuacji, którym podmioty te muszą przeciwdziałać. Organ wskazał, że w decyzji wydawanej na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego organ administracji nie bada przyczyn, dla których obiekt jest użytkowany w sposób zagrażający życiu i zdrowiu ludzi lub bezpieczeństwu mienia, ani kto ponosi za to odpowiedzialność. Ujawniając stan owego zagrożenia organ nadzoru budowlanego kieruje nakaz usunięcia nieprawidłowości do właściciela bądź zarządcy budynku. Ponadto przepis art. 66 ustawy Prawo budowlane nie tworzy dla właściciela lub zarządcy obiektu nowego obowiązku, lecz precyzuje ustawowy obowiązek wynikający z art. 61 Prawa budowlanego. Decyzje podejmowane na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego mają charakter związany, co oznacza, że w przypadku wystąpienia choćby jednej z określonych w nim przesłanek, organ nadzoru budowlanego jest zobligowany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Adresatami tych obowiązków są wyłącznie właściciele lub zarządcy obiektów budowlanych. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ wyjaśnił, że właścicielowi obciążonemu nakazem z art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego przysługuje roszczenie odszkodowawcze w stosunku do podmiotu, który przyczynił się do spowodowania złego stanu technicznego budynku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. i J.S. zaskarżyli decyzję GINB z dnia [...] marca 2014 r. w całości, zarzucając obrazę przepisów postępowania poprzez błędne zastosowanie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. i utrzymanie w mocy decyzji [...] WINB z dnia [...] stycznia 2014 r., a przez to nie uznanie nieważności decyzji PINB w [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] pomimo występowania przesłanek z art. 156 k.p.a., a w szczególności: 1) została skierowana do osób niebędących stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.), 2) decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), 3) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały (art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.). Wskazując na powyższe wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji [...] WINB z dnia [...] stycznia 2014 r. i rozstrzygnięcie we wskazanym zakresie co do istoty sprawy, tj. uznanie nieważności decyzji PINB w [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...]. W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinęli postawione na wstępie zarzuty, stanowiące w istocie powtórzenie uzasadnienia podnoszonych w trakcie postępowania administracyjnego podstaw stwierdzenia nieważności decyzji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowym była decyzja GINB z dnia [...] marca 2014 r. znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję [...] WINB z dnia [...] stycznia 2014 r., znak: [...], o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji PINB w [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...]. W kontrolowanym postępowaniu do obowiązków organu należała ocena, czy decyzja PINB w [...]z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...], nakazująca J. Ś. i P.Ś. usunięcie, w określonym terminie, uszkodzeń obiektu budowlanego przy ul. [...] w [...] oraz zakazująca użytkowania obiektu do czasu wykonania nakazanych robót, jest obarczona jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., których wystąpienie skutkuje stwierdzeniem nieważności decyzji i jej wyeliminowaniem z obrotu prawego ze skutkiem ex tunc, tj. od momentu jej wydania. Przypomnieć należy, że w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności organ nie może dokonać merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej materialnej, bowiem przedmiot tego postępowania został ograniczony wyłącznie do rozpoznania i rozstrzygnięcia kwestii prawidłowości badanej decyzji pod kątem kwalifikowanych wad prawnych. Wady badanej decyzji, które nie mieszczą się w katalogu przesłanek nieważnościowych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., nie mogą być przedmiotem rozstrzygnięcia w tym postępowaniu nadzwyczajnym. Stosownie do art. 156 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Negatywne przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji określa art. 156 § 2 k.p.a., zgodnie z którym nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. W ocenie Sądu organy obu instancji dokonały prawidłowej oceny decyzji PINB w [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...], stwierdzając, iż decyzja ta nie jest obarczona żadną z kwalifikowanych wad uzasadniających stwierdzenie jej nieważności. PINB w [...] decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nakazał J. S. i P.S. usunięcie w terminie do dnia [...] listopada 2012 r. przyczyn uszkodzeń oraz samych uszkodzeń, spękań i zarysowań ścian murowanych z cegły, posadzek, sufitów, zapadlisk podłóg, odkształceń stolarki okiennej i drzwiowej obiektu budowlanego, budynku frontowego, oficyn bocznych i oficyny tylnej przy ul. [...] w [...], a także zakazał użytkowania obiektu budowlanego do czasu wykonania wymienionych robót, jak również nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Materialnoprawną podstawą wydania badanej decyzji był art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Ponadto organ skorzystał z możliwości przewidzianej w art. 66 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym w decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 1-3, właściwy organ może zakazać użytkowania obiektu budowlanego lub jego części do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Decyzja o zakazie użytkowania obiektu, jeżeli występują okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, podlega natychmiastowemu wykonaniu i może być ogłoszona ustnie. Okoliczności podnoszone przez stronę skarżącą, sprowadzające się w istocie do kwestionowania określenia adresata obowiązków określonych w decyzji, nie wypełniają żadnej z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji. Nie budzi wątpliwości, czego nie negują skarżący, że w rozpoznawanej sprawie zaistniała podstawa do nałożenia przez organ obowiązków określonych w art. 66 ust. 1 Prawa Budowlanego. Stwierdzony stan techniczny budynku przy ul. [...] w [...], co zostało wykazane w uzasadnieniu decyzji nr [...], mógł zagrażać życiu lub zdrowi ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska. Zaistniały zatem przesłanki z art. 66 ust. 1 Prawa budowalnego. PINB w [...] wydając decyzję z dnia [...] listopada 2011 r. prawidłowo zastosował przepis art. 66 ust. 1 ustawy wskazany jako podstawa prawna rozstrzygnięcia, określając adresata decyzji, rodzaj nałożonych obowiązków, termin ich wykonania (o czym szerzej w dalszej części uzasadnienia). Również orzeczenie o zakazie użytkowania przedmiotowego obiektu budowlanego do czasu wykonania nakazanych robót budowlanych miało oparcie w art. 66 ust. 2 Prawa budowalnego. Nie znalazł zatem potwierdzenia wskazany we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji zarzut o wydaniu decyzji bez podstawy prawnej. Skierowanie ww. decyzji do J. S. i P.S. i określenie ich jako adresatów nałożonych nią obowiązków było prawidłowe. W pierwszej kolejności Sąd pragnie zwrócić uwagę, co podkreśliły także organy obu instancji orzekające w sprawie, że dla określenia adresata decyzji wydanej na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego kluczowe znaczenie ma umiejscowienie powyższego przepisu w ww. ustawie. Przepis art. 66 umiejscowiony jest w rozdziale 6 Prawa budowalnego – Utrzymanie obiektów budowlanych. Rozpoczynający ten rozdział przepis art. 61 określa obowiązki właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego w zakresie zapewnienia należytego utrzymania i użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wymaganiami środowiska, utrzymaniem w należytym stanie technicznym i estetycznym. Konkretyzuje również obowiązki tych podmiotów określając, że są one zobowiązane zapewnić, dochowując należytej staranności, bezpieczne użytkowanie obiektu w razie wystąpienia czynników zewnętrznych odziaływujących na obiekt, związanych z działaniem człowieka lub sił natury, takich jak: wyładowania atmosferyczne, wstrząsy sejsmiczne, silne wiatry, intensywne opady atmosferyczne, osuwiska ziemi, zjawiska lodowe na rzekach i morzu oraz jeziorach i zbiornikach wodnych, pożary lub powodzie, w wyniku których następuje uszkodzenie obiektu budowlanego lub bezpośrednie zagrożenie takim uszkodzeniem, mogące spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska. Jak słusznie wskazuje się w orzecznictwie, adresatem obowiązków określonych na podstawie art. 66 tej ustawy może być wyłącznie właściciel lub zarządca obiektu budowlanego, a w razie ich wielości – wszystkie podmioty zobowiązane łącznie. Przepis ten nie tworzy bowiem dla właściciela lub jego zarządcy nowych obowiązków, tylko precyzuje ustawowe obowiązki i umożliwia egzekwowanie ich wykonalności, tylko na tych podmiotach ciążą obowiązki określone w art. 61 pkt 1 ustawy (por. wyroki: NSA z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1852/11, WSA w Lublinie z dnia 16 października 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 553/12, WSA w Poznaniu z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Po 1035/12, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępna pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Po wtóre, należy mieć na uwadze, że organ administracji, wydając decyzję na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowalnego, nie bada przyczyn, z powodu których obiekt budowlany stworzył zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego albo bezpieczeństwa mienia lub środowiska, nie wyjaśnia, dlaczego obiekt jest w nieodpowiednim stanie technicznym, jak również nie ustala, kto ponosi odpowiedzialność za doprowadzenie obiektu do stanu niezgodnego z przepisami (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 22 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Ol 210/12, CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z wymienionych wyżej powodów bez znaczenia dla określenia adresata decyzji wydanej na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego była okoliczność, iż stan techniczny budynku, który uzasadniał interwencję organu nadzoru budowalnego w tym trybie, był spowodowany czynnikiem niezależnym od skarżących, tj. nierównomiernym osiadaniem obiektu wywołanym budową Galerii [...]. Niezależnie bowiem od ustalenia czynnika lub osoby winnej tego stanu rzeczy adresatem decyzji wydanej na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy będzie zawsze i wyłącznie właściciel lub zarządca obiektu. W tym zakresie organ wydający decyzję był związany wskazanymi wyżej przepisami Prawa budowlanego i musiał skierować nakaz do skarżących jako właścicieli budynku. Brak jest z tego względu podstaw do stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji na podstawie art. 156 § 1 ust. 4 k.p.a. Nieuzasadnione jest także twierdzenie o wydaniu omawianej decyzji z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie podkreśla się, że rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 190/12, CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Naruszony przepis prawa nie może pozostawiać jakichkolwiek wątpliwości prawnych, a jego treść musi być jasna i nie może wywoływać sporów doktrynalno-orzeczniczych. Decyzja rażąco naruszająca prawo to taka decyzja, która wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, w tym skutki gospodarcze lub społeczne, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 2098/11, CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W kontekście poczynionych wyżej uwag stwierdzić należy, że decyzja PINB w [...]z dnia [...] listopada 2011 r. nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa. W szczególności rażącego naruszenia prawa nie stanowi skierowanie decyzji do skarżących będących właścicielami obiektu przy ul. [...] w [...], gdyż –jak zostało to wykazane wcześniej, takie określenie adresatów decyzji wydanej na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowalnego jest zgodne z prawem. Brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji PINB w [...] także na podstawie z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., tj. gdy decyzja była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały. Trwała niewykonalność decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. zachodzi wówczas, gdy czynności składając się na treść obowiązków i uprawnień zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze. Niewykonalność spowodowana istnieniem przeszkód w jej wykonaniu musi istnieć już w dacie wydawania decyzji i być nieusuwalna przez cały czas. Przeszkodą taką nie są trudności techniczne lub ekonomiczne w wykonaniu decyzji, jak również negatywne nastawienie adresatów decyzji i osób zainteresowanych (por. wyroki NSA: z dnia 7 września 2006 r., sygn. akt II OSK 1112/05 i z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II OSK 1091/05, CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Decyzja PINB w [...] nr [...] nie jest obarczona także i tą wadą. Pamiętać przy tym trzeba, że celem decyzji wydanej w oparciu o art. 66 ust. 1 Prawa budowalnego jest jedynie doprowadzenie obiektu budowlanego do należytego stanu technicznego. Nie jest przy tym istotne, jakimi metodami (jaką techniką) nastąpi przywrócenie właściwego stanu technicznego obiektu. Ważne jest natomiast, by został zrealizowany cel decyzji, czyli usunięcie stanu zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, a także bezpieczeństwa mienia (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 21 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 632/13). Stąd też organ, formułując określony w decyzji nakaz, określił nakazane czynności jako usunięcie przyczyn uszkodzeń oraz samych uszkodzeń, spękań i zarysowań ścian murowanych z cegły, posadzek, sufitów, zapadlisk podłóg, odkształceń stolarki okiennej i drzwiowej obiektu budowlanego, budynku frontowego, oficyn bocznych i oficyny tylnej przy ul. [...] w [...]. Obowiązki nałożone ww. decyzją zostały sformułowane w sposób czytelny i precyzyjny i brak jest trwałych przeszkód do ich wykonania. Również o zaistnieniu powyższej przesłanki nie może stanowić wskazany w decyzji PINB w [...] termin wykonania nałożonych obowiązków. Organ, wydając decyzję w dniu [...] listopada 2011 r., określił termin wykonania nakazanych w niej prac do dnia [...] listopada 2012 r. (nie zaś, jak wskazano w skardze, do dnia [...] listopada 2011 r.). Przepis art. 66 ust. 1 Prawa budowalnego wprost stanowi, że właściwy organ, nakazując w drodze decyzji usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określa jednocześnie termin wykonania tego obowiązku. Przywołane przez stronę skarżącą orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego o braku podstawy w omawianym przepisie do określenia terminu wykonania nakazanych prac dotyczy nieobowiązującego już brzmienia art. 66 Prawa budowlanego, który istotnie nie stanowił o określeniu w decyzji terminu wykonania prac. Nowelizacja art. 66 Prawa budowalnego, która weszła w życie w dniu 11 lipca 2003 r., wprowadziła w ust. 1 tego przepisu wprost sformułowany obowiązek określenia przez organ terminu wykonania obowiązku nałożonego decyzją. W ocenie Sądu określony przez PINB w [...] termin został wyznaczony prawidłowo, jest uzasadniony rodzajem stwierdzonych nieprawidłowości i stopniem naruszenia przepisów techniczno-budowlanych. Badana przez organy w kontrolowanym postępowaniu decyzja PINB z dnia [...] listopada 2011 r. nie jest zatem obarczona żadną z wad uzasadniających stwierdzenie jej nieważności – zarówno ponoszonymi przez skarżących, jak również pozostałymi wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a. W konsekwencji zarówno zaskarżona decyzja GINB z dnia [...] marca 2014 r., jak i poprzedzająca ją decyzja [...] WINB z dnia [...] stycznia 2014 r., odpowiadają prawu. W tej sytuacji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku.