VII SA/Wa 776/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant ref. staż. Magdalena Bąba, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2015 r. sprawy ze skargi I. B. i Z. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 – dalej jako "k.p.a.") decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania I. B., M. J., Z. B. oraz K. B. (dalej jako "skarżący") od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r., Nr [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. i J. B. pozwolenia na rozbudowę istniejącej oficyny mieszkalnej na działce nr ew. [...], obręb [...] przy ul. [...] w [...] (przeniesionej decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] na rzecz J. Ś. i K. B.) – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Prezydent [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r., Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. i J. B. pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na rozbudowie oficyny mieszkalnej na działce przy ul. [...] w [...]. Następnie decyzją z dnia [...] maja 2010 r., Nr [...] Prezydent [...] przeniósł ww. decyzję na rzecz J. Ś. i K. B.. Pismem z dnia 12 kwietnia 2014 r. K. B., Z. B., M. J. i I. B. wnieśli o stwierdzenie nieważności powyższego rozstrzygnięcia. Decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...] Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] uznając, że kwestionowana decyzja nie jest obarczona żadną z kwalifikowanych wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Organ I instancji wskazał, że w niniejszej sprawie zachodzi co prawda naruszenie treści art. 35 ust. 1 pkt 2 w związku z § 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ale w ocenie Wojewody [...], nie ma ono charakteru rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli skarżący zarzucając, że ewentualna odmowa stwierdzenia nieważności decyzji winna nastąpić w drodze postanowienia a nie decyzji. Wskazali na naruszenie art. 7, art. 8 art. 10 §1 art. 77§ 1 , art. 80 i 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, nierozpoznanie istoty sprawy, nienależyte uzasadnienie skarżonej decyzji. W ocenie skarżących przekroczenie linii zabudowy jest niemożliwe do zaakceptowania, gdyż podważałoby poszczególne etapy i cały sens procesu zmierzającego do uzyskania pozwolenia na budowę. Skarżący zarzucili również, że "analiza" projektanta mgr inż. arch. T. G. nie jest rzetelna, nie bada zgodnie z wymogami prawa nasłonecznienia pokoi mieszkalnych, nie sprawdza czy zachodzi nieprzepisowe przesłanianie, a także nie dotyczy wszystkich budynków na nieruchomości - kwestia wpływu inwestycji na budynek [...] w ogóle nie została zbadana. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...], została poprzedzona decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącej oficyny mieszkalnej z przeznaczeniem na funkcję usługowo-mieszkalną. W powyższej decyzji o warunkach zabudowy ustalono oznaczoną na załączniku graficznym nieprzekraczalną linię zabudowy na przedłużeniu istniejącej linii zabudowy wyznaczonej przez istniejący budynek oficyny, podlegający rozbudowie oraz przez istniejącą linię zabudowy wyznaczoną przez istniejące budynki mieszkalne przy ul. [...] i [...]. Ponadto, w decyzji o warunkach zabudowy dla spornej inwestycji ustalono, że wskaźnik wielkości powierzchni nowej i istniejącej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji zostaje utrzymany na poziomie 41%. Dla planowanej inwestycji przewidziano 2 kondygnacje i poddasze użytkowe, szerokość elewacji frontowej w związku z realizacją przedmiotowego przedsięwzięcia nie ulegnie zmianie, a geometrie dachu dla projektowanej rozbudowy przyjmuje się dach jednospadowy lub inny o kącie nachylenia zharmonizowanym z dachem istniejącego budynku przy ul. [...] lub [...] (dachy dwuspadowe). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że z projektu budowlanego (projekt zagospodarowania działki) wynika, że wskaźnik powierzchni zabudowy został przewidziany na 44,79% natomiast wykonywane w ramach spornej inwestycji schody do osobnego wejścia oraz niezależna klatka schodowa wewnętrzna, o szerokości ok. 1 m będą całkowicie znajdować się poza terenem wyznaczonym w decyzji o warunkach zabudowy nieprzekraczalną linią zabudowy. Pozostałe wymogi zawarte w decyzji o warunkach zabudowy zostały spełnione przez inwestorów. W ocenie organu odwoławczego opisane wyżej naruszenia warunków zabudowy polegające na przekroczeniu wskaźnika zabudowy o 3,79% oraz nieprzekraczalnej linii zabudowy o ok. 1 m wprawdzie stanowią oczywiste naruszenie zapisów zawartych w decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r., jednakże nie wywołują skutków społeczno-gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa, a co za tym idzie nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ odwoławczy wskazał, że opisane wyżej naruszenia i lokalizacja klatki schodowej przekraczającej linię zabudowy w żaden sposób nie wprowadzą ograniczeń w korzystaniu z działki inwestycyjnej przez pozostałych współwłaścicieli. W wyniku powyższych niezgodności z decyzją ustalającą warunki zabudowy nie zostaną również wprowadzone ograniczenia w zgodnym z prawem zagospodarowaniu niezabudowanej części działki nr ew. [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano ponadto, że do projektu budowlanego dołączono analizę zacienienia budynków na działce inwestycyjnej, z której wynika, że rozwiązania zawarte w weryfikowanym projekcie budowlanym są zgodne z przepisami § 13, 57 i 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dotyczących kwestii zapewnienia naturalnego oświetlenia w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi), w związku z czym decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. W ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie nie doszło również do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, bowiem inwestorzy do wniosku o pozwolenie na budowę dołączyli oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadaniu prawa do dysponowania działkami inwestycyjnymi na cele budowlane. Organ odwoławczy wskazał przy tym, że oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie podlega weryfikacji w postępowaniu nadzorczym, gdyż pozostawałoby to w całkowitej sprzeczności z istotą uregulowania art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Podkreślił, że takie oświadczenie składane jest pod rygorem odpowiedzialności karnej, a w przypadku złożenia przez inwestora oświadczenia o treści niezgodnej z rzeczywistym stanem faktycznym jest to przesłanka wznowienia postępowania, a nie przesłanka do stwierdzenia nieważności decyzji. Również pojawienie się nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych wcześniej organowi, stanowi przesłankę wznowienia postępowania, a nie przesłankę do stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że celem zweryfikowania zarzutów dotyczących braku zgody pozostałych współwłaścicieli na realizację spornej inwestycji pismem z dnia 12 grudnia 2014 r., wezwano J. Ś. i K. B. do przedstawienia dokumentacji potwierdzających wyrażenie zgody wszystkich współwłaścicieli. W odpowiedzi J. Ś. przesłała kopię części projektu budowlanego (którą dysponował również organ wojewódzki wydając zaskarżoną decyzję), na której została umieszczona zgoda odwołujących się na realizację planowanego przedsięwzięcia. Organ odwoławczy wskazał, że kwestia stwierdzenia podrobienia podpisów może stanowić ewentualną podstawę do wznowienia postępowania po prawomocnym stwierdzeniu tej okoliczności przez właściwy sąd. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zwrócił również uwagę, że obowiązek sytuowania miejsc parkingowych w odległości 7 metrów, o którym mowa w § 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia odnosi się nie do budynków, tylko do okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, a ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby w budynkach tych znajdowały się otwory okienne w odległościach uniemożliwiających realizację projektowanych miejsc postojowych. W związku z powyższym organ odwoławczy nie stwierdził, aby decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2010r., nr [...], została wydana z naruszeniem przepisów, które stanowiłyby podstawę do stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Skargę na powyższą decyzję złożyli I. B., K. B., Z. B. i M. J. wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżonej decyzji zarzucili: 1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. w zw za art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności polegające na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy i nieuwzględnieniu słusznego interesu skarżących, brak wyczerpującego rozpatrzenia całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, poczynieniu przez organ II instancji ustaleń sprzecznych z treścią zgromadzonych dokumentów, zasadami logicznego rozumowania, oraz z pominięciem istotnych okoliczności w sprawie skutkującym bezzasadnym utrzymaniem w mocy zaskarżonej decyzji spowodowane w szczególności dowolnym uznaniem, że projektowana zabudowa nie spowoduje naruszenia praw skarżących i nie odniesieniem się w rzetelny sposób do zarzutów podniesionych przez skarżących art. 8 i 107 § 3 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sprawie i jej rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie w sposób dowolny i wykluczający pogłębienie zaufania obywateli do organów administracji publicznej art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że stwierdzone naruszenie prawa własności ma mniejszą wagę niż zasada trwałości decyzji administracyjnej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy 2. naruszenie prawa materialnego tj.: art. 32 ust 4 pkt 2 Prawa budowlanego przez bezzasadne przyjęcie, że organ administracji nie ma obowiązku weryfikować dokumentów, z których inwestor wywodzi prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i prowadzić w tym zakresie postępowania dowodowego art. 21 i 64 Konstytucji RP poprzez bezzasadne uznanie, ze nie doszło no naruszenia prawa własności skarżących. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ bezzasadnie uznał, że zrealizowana inwestycja tylko w dwóch punktach niezgodna jest z decyzją o warunkach zabudowy. Wskazali również, że pozostali współwłaściciele działki zostali całkowicie pozbawieni możliwości korzystania z części działki zajętych pod inwestycję. Inwestorzy powołując się na decyzję o pozwoleniu na budowę chcą zlikwidować istniejący do lat ogródek i zamienić go na parking. Skarżący podali również, że organ odnosząc się do odległości parkingu od budynków i wskazując, że w niniejszej sprawie nie jest wymagana odległość 7 metrów nie wziął pod uwagę, że budynki te są budynkami z oknami pomieszczeń przeznaczonymi na pobyt ludzi. Zarzucili również, że notatka i odręczny szkic autorki projektu budowlanego nie może być uznany za analizę nasłonecznienia a kopie rysunków przedstawionych przez inwestorów jako dowód zgody skarżących na inwestycję są sfałszowane. Pismem z dnia 23 marca 2015 r. skarżący uzupełnili skargę i wskazali na wydarzenia, które zapoczątkowały spór między właścicielami nieruchomości przy ul. [...] i [...] w [...]. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona. Wskazać należy, iż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r., utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] października 2014r., wydana została w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Natomiast zgodnie z jednolitym stanowiskiem orzecznictwa i poglądem doktryny przyjmuje się, iż z zasady trwałości decyzji administracyjnych określonej w art. 16 § 1 kpa wynika, że przepisy, na podstawie których możliwe jest wzruszenie ostatecznej decyzji, nie mogą być w żadnym przypadku interpretowane rozszerzająco. Istotą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest bezsporne ustalenie wyłącznie kwestii, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Oznacza to, że w postępowaniu nadzorczym – odmiennie niż w postępowaniu toczącym się w trybie zwykłym - nie można rozpatrywać sprawy co do istoty. Przedmiotem postępowania nadzorczego jest bowiem decyzja, a nie sprawa. W postępowaniu nadzorczym są rozpoznawane kwestie prawne, a organ nadzoru działa wyłącznie jako organ kasacyjny. Aby stwierdzić nieważność badanej decyzji organ zobowiązany jest bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. . Organ administracji publicznej zobligowany jest do stwierdzenia nieważności decyzji, która m.in.: wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) . Rażące naruszenie prawa określane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. Ponadto o tym, czy naruszenie prawa jest "rażące", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych jakie dane naruszenie za sobą pociąga (zob. np. wyrok NSA z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09, Lex nr 746680; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 499/10, Lex nr 666071). Poruszając się w zakreślonych wyżej granicach Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego oraz Wojewoda [...] dokonali prawidłowej oceny decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. i J. B. pozwolenia na rozbudowę istniejącej oficyny mieszkalnej na działce nr ew. [...], obręb [...] przy ul. [...] w [...] (przeniesionej decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] na rzecz J. Ś. i K. B.) w kontekście zaistnienia którejkolwiek z wad opisanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, iż zatwierdzone w powyższym zakresie rozwiązania projektowe nie naruszają w sposób rażący przepisów warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) jak i zapisów decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2008r., Nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Pozostaje okolicznością bezsporną, iż kontrolowana w trybie nadzoru decyzja z dnia [...] stycznia 2010r. Nr [...] zatwierdziła projekt budowlany przekraczający wskaźnik zabudowy w stosunku do decyzji o warunkach zabudowy o 3,79% ( warunki dopuszczały 41% zaś pozwolenie na budowę przewiduje 44,79%) oraz naruszający określoną w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nieprzekraczalną linię zabudowy o około 1m. Jednocześnie projekt budowlany pozostaje w zgodzie z pozostałymi ustaleniami decyzji o warunkach, zarówno w zakresie liczby kondygnacji jak i szerokości elewacji frontowej oraz geometrii dachu. Te niewątpliwe uchybienia decydujące o wadliwości decyzji o pozwoleniu na budowę nie mogą być jednak zakwalifikowane jako naruszenia o charakterze rażącym , a tylko takie stanowią przyczynę dla stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, bowiem jak zostało to wyżej podkreślone, ten nadzwyczajny tryb postępowania nie stanowi trzeciej , dodatkowej instancji administracyjnej, w której kontrolowane są wszelkie naruszenia przepisów prawa. Słusznie organ odwoławczy podkreślił, iż lokalizacja klatki schodowej przekraczającej linię zabudowy oraz przekroczenie dopuszczalnego wskaźnika zabudowy w żaden sposób nie wprowadzą ograniczeń w korzystaniu z działki przez pozostałych współwłaścicieli jak również w zgodnym z prawem zagospodarowaniu niezabudowanej części działki nr ew. [...]. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 2525/10 - Lex nr 1145613). Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. W tym kontekście za zasadne należy uznać stanowisko organów, iż wskazane powyżej naruszenia ( niekwestionowane) nie mogą być uznane za rażące, bowiem skutki tych naruszeń są tego rodzaju, iż obiektywnie mogą być zaakceptowane w państwie prawa. Zdaniem Sądu kontrolowana decyzja o pozwoleniu na budowę nie wywołała negatywnych skutków społeczno-prawnych i gospodarczych , które uzasadniałyby wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Należy także podzielić ocenę organów, iż decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2010r. Nr [...] nie została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. Z przedstawionej przez inwestorów analizy zacienienia budynków na działce inwestycyjnej, wynika, że rozwiązania zawarte w weryfikowanym projekcie budowlanym są zgodne z przepisami § 13, 57 i 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zaś skarżący zarówno w toku postępowania zwykłego jak i nadzwyczajnego nie przedstawili kontropinii wskazującej na odmienną ocenę projektu budowlanego w tym zakresie. Zasadnie podniósł także organ odwoławczy, iż brak jest podstaw do przyjęcia, iż kontrolowana decyzja zapadła z rażącym naruszeniem § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) który stanowi w § 19 ust. 1 pkt 1, iż odległość wydzielonych miejsc postojowych, w tym również zadaszonych, lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem hotelu, budynku opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także od placu zabaw i boiska dla dzieci i młodzieży, nie może być mniejsza niż 7 m - w przypadku do 4 stanowisk włącznie , bowiem z projektu nie wynika aby w odległości mniejszej znajdowały się otwory okienne pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego tj. art. 32 ust 4 pkt 2 Prawa budowlanego przez bezzasadne przyjęcie, że organ administracji nie ma obowiązku weryfikować dokumentów, z których inwestor wywodzi prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i prowadzić w tym zakresie postępowania dowodowego, należy uznać go za nieuzasadniony w tym postępowaniu. Z art. 32 ust. 4 pkt 2 powołanej ustawy w brzmieniu tego przepisu, w dacie wydania decyzji badanej, jednoznacznie wynika, iż jednym z podstawowych obowiązków inwestora ubiegającego się o wydanie pozwolenia na budowę jest złożenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nie ulega wątpliwości, iż oświadczenie takie inwestorzy złożyli, powołując się na zgodę pozostałych współwłaścicieli na projektowane zamierzenie inwestycyjne. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy oceniać według prawa cywilnego i nie może prawo to być ani domniemane, ani wykazane warunkowo (zob. np. wyrok NSA z dnia 2 października 1986 r., IV SA 400/86, ONSA 1986/2, poz. 56). Dlatego też, w ocenie Sądu, w przypadku współwłasności, którą w niniejszej sprawie ustalono bezspornie, uwzględnić należy m.in. przepis art. 199 kc, zgodnie z którym do rozporządzania rzeczą wspólną oraz do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli. Na żądanie organu nadzorczego, inwestorzy przedstawili kopię części projektu budowlanego, na której została zamieszczona własnoręcznie odnotowana zgoda pozostałych współwłaścicieli na realizacje projektu. Na rozprawie przed Sądem w dniu 20 listopada 2015r. inwestorka J. Ś. okazała oryginał powyższego fragmentu projektu zawierającego zgodę pozostałych współwłaścicieli. Pismem z dnia 27 listopada 2015r. kierowanym do Sądu, Z. B., K. B., I. B. oraz M. J. zakwestionowali prawdziwość swoich podpisów pod okazanym na rozprawie dokumentami, informując, iż złożyli do Prokuratury Rejonowej [...] zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. Powyższe okoliczności jednoznacznie wskazują, iż zarzut nieprawidłowości oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane ze względu na ewentualne fałszerstwo winno być oceniane jako przesłanka do wznowienia postepowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, nie stanowi natomiast przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Sfałszowanie dowodu musi być potwierdzone orzeczeniem sądu lub innego właściwego organu. Wznowienie nie może nastąpić, jeżeli ani sąd, ani inny właściwy organ nie stwierdził prawomocnie sfałszowania dowodu, ani popełnienia przestępstwa przy wydawaniu określonej decyzji. Co istotne, organ administracji nie może przeprowadzić takiego dowodu we własnym zakresie. Celem wznowionego postępowania prowadzonego z przyczyny wymienionej w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. jest wykazanie istnienia związku między dowodami, które okazały się fałszywe, a istotnymi dla sprawy okolicznościami faktycznymi. Fałszywy jest dokument podrobiony, przerobiony, ewentualnie dokument, którego treść została sfałszowana, przy czym, jak wskazuje się w orzecznictwie i doktrynie, fałszywość dowodu dla swej prawnej wiarygodności powinna być uprzednio stwierdzona orzeczeniem sądu lub innego organu, chyba, że zachodzą przesłanki z art. 145 § 2 k.p.a. (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel; Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Zakamycze 2005, str. 798 i nast.). Dla przesłanki wznowieniowej zawartej w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. koniecznym jest, aby na podstawie fałszywych dowodów ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, a więc takie których istnienie miało bezpośredni wpływ na określenie praw i obowiązków osób będących podmiotem postępowania. Z ogólnej reguły odrębności trybów postepowania administracyjnego wynika natomiast, iż w toku postępowania o stwierdzenie nieważności organy nie mogą badać zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu nie można także skutecznie postawić organowi zarzutu naruszenia zwłaszcza rażącego art., 7,8, 77 i 80, w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez niewszechstronne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie. Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia jest wszechstronne , rzetelne i zasługuje na aprobatę, zaś postawione w tej mierze zarzuty skargi stanowią jedynie polemikę z organem , uzasadnioną interesem skarżących. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270.).