VII SA/Wa 776/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, , Asesor WSA Elżbieta Granatowska (spr.), Sędzia WSA Tomasz Janeczko, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi K. S. i R. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących K. S. i R. S. solidarnie kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...] marca 2021 r., nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) zwanej dalej "k.p.a.", w związku z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.), zwane dalej "Prawem budowlanym", po rozpatrzeniu odwołania K.S. i R.S. od decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. odmawiającej uchylenia decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2019 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi [...] S.A. pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego: budowa linii napowietrznej SN 15kV, budowa linii kablowej SN 15kV, budowa napowietrznej stacji transformatorowej 15/0,4kV, rozbudowa istniejącej linii napowietrznej nN 0,4kV, budowa przyłącza kablowego nN 0,4kV, rozbiórka linii napowietrznej SN 15kV oraz napowietrznej stacji transformatorowej 15/0,4KV na nieruchomości w skład której wchodzą działki: nr ew. [...], [...], [...], [...] w miejscowości [...] oraz nr ew. [...], [...], [...], [...] w miejscowości [...], gmina [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Starosta [...] decyzją z dnia [...] marca 2019 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla [...] S.A. z siedzibą w [...] Oddział w [...] wskazanego zamierzenia budowlanego. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu [...] marca 2019 r. W dniu [...] października 2019 r. do Starostwa Powiatowego w [...] wpłynął wniosek K.S. i R.S. o wznowienie postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r. Starosta [...] wznowił postępowanie zakończone tą decyzją. Decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. Starosta [...] odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2019 r. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2020 r., uchylił zaskarżoną decyzję Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. z uwagi na naruszenie przez organ art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2020 r. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla [...] S.A. obejmujące: budowę linii napowietrznej SN 15kV, budowę linii kablowej SN l5kV, budowę napowietrznej stacji transformatorowej 15/0,4kV, rozbudowę istniejącej linii napowietrznej nN 0,4kV, budowę przyłącza kablowego nN 0,4kV, rozbiórkę linii napowietrznej SN 15kV oraz napowietrznej stacji transformatorowej 15/0,4KV na nieruchomości w skład której wchodzą działki: nr ew. [...], [...], [...], [...] w miejscowości [...] oraz nr ew. [...], [...], [...], [...] w miejscowości [...], gmina [...]. Organ uznał wnioskodawców za strony tego postępowania i doręczył odpis tej decyzji ich pełnomocnikowi. Decyzją z [...] października 2020 r. Wojewoda [...] uchylił tę decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie została wydana we właściwym trybie, tj. w trybie wznowienia postępowania. Ponownie rozpatrując sprawę, Starosta [...], postanowieniem z dnia [...] listopada 2020 r., nałożył na inwestora obowiązek wyjaśnienia wątpliwości w zakresie obszaru oddziaływania projektowanej inwestycji. Pismem z dnia [...] grudnia 2020 r. pełnomocnik inwestora wyjaśnił, iż norma PN-EN 50341 nie precyzuje odległości stacji transformatorowej od budynku, w związku z czym należy traktować stację transformatorową jako linię o napięciu 15kV. Zgodnie z tą norma odległość pozioma linii elektroenergetycznej od budynków może być mniejsza niż 3 m. W każdym przedstawionym przypadku planowanej inwestycji założenia normy PN-EN 50341 są spełnione. Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. Starosta [...] odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] marca 2019 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że projektant, który sporządził projekt budowlany, zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane określił obszar oddziaływania obiektu, który nie obejmował działki nr [...] w miejscowości [...], co zostało zweryfikowane i potwierdzone przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Zgodnie z normami PN-76/E-05125PN-EN, PN-E-05100-1:1998, N-SEP-E-003 w projekcie zagospodarowania działki i terenu zostały zachowane wymagane prawem odległości projektowanego przedsięwzięcia od granic działek i budynków sąsiednich. Skarżący nie powołali się na naruszenie własnego, skonkretyzowanego i zindywidualizowanego interesu prawnego, a wskazali jedynie interes faktyczny. Na tę decyzję, w ustawowym terminie, odwołanie wniósł pełnomocnik K.S. i R.S. Decyzją z [...] marca 2021 r., Wojewoda [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że we wniosku z [...] października 2019 r. jako podstawę wznowienia wskazano art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, zatem kluczową kwestią w rozpatrzeniu sprawy jest ustalenie, czy wnioskodawcom przysługiwał status strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] marca 2019 r. Zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Jednocześnie ustawodawca w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego zawarł definicję legalną pojęcia "obszar oddziaływania obiektu" stanowiąc, że przez obszar ten należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu. Zdaniem organu, wnioskodawcy nie wskazali, z jakich konkretnie przepisów wywodzą swój interes prawny, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, iż inwestycja, a w szczególności pole elektromagnetyczne, negatywnie oddziałuje na środowisko oraz życie człowieka. Powołane w odwołaniu przepisy § 11 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 oraz § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.) zwane dalej "warunkami technicznymi", odsyłają do przepisów odrębnych. Sprzeciw wnioskodawców budzi szczególnie zaprojektowana słupowa stacja transformatorowa, zlokalizowana na działce nr [...] po przeciwnej stronie drogi, gdzie znajduje się działka nr ew. [...], której są właścicielami. Odległość od projektowanej inwestycji, jak wynika z projektu zagospodarowania terenu wynosi ok. 7, 5 m od granicy z działką nr [...] i ok. 19 m od budynku mieszkalnego. Organ stwierdził, iż budowa linii elektroenergetycznej średniego napięcia (15kV) i niskiego napięcia (0,4kV) oraz stacji transformatorowych o takich samych napięciach nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco lub też zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem w przedmiotowej sprawie nie mają zastosowania przepisy dotyczące ochrony środowiska, a w szczególności nie jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm.). Budowa przedmiotowej inwestycji nie wpłynie zatem negatywnie na środowisko ani nie zanieczyści środowisko terenów sąsiednich. Zgodnie z art. 122a ust. 1 ustawy z dnia 27 stycznia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r., poz. 1219 ze zm.) tylko w przypadku stacji elektroenergetycznych oraz napowietrznych linii elektroenergetycznych o napięciu znamionowym nie niższym niż 110kV istnieje obowiązek dokonywania pomiaru natężenia pola elektromagnetycznego. W odniesieniu do przepisów wskazanych w odwołaniu (§ 11 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 oraz § 314 warunków technicznych), organ stwierdził, iż odnoszą się one do budowy budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi poza obszarami wyznaczonych stref lub poza zasięgiem zagrożeń i uciążliwości wynikających z przepisów odrębnych. Jak z powyższego wynika przedmiotowa inwestycja, nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jak również nie tworzy stref, w których występują przekroczenia dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego. W związku z tym przedmiotowa inwestycja nie spowoduje ograniczeń w korzystaniu oraz ewentualnym przyszłym zagospodarowaniu działki skarżących. Skarżący nie przedłożyli żadnych dokumentów, które potwierdzałyby podnoszone przez nich twierdzenia i kwestionowałyby ustalenia dotyczące wyznaczenia obszaru oddziaływania inwestycji zawarte w projekcie budowlanym. Zarzuty podniesione we wniosku, bez poparcia odpowiednim materiałem dowodowym, nie dają podstaw do zakwestionowania ustaleń dokonanych przez projektanta. W świetle powyższego organ stwierdził, że nie została spełniona przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., uzasadniająca uchylenie ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2019 r. Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli K.S. oraz R.S., zaskarżając ją w całości i zarzucając: - błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm. - zwana dalej również jako: "p.b.") polegającą na przyjęciu, że nieruchomość, której skarżący są właścicielami nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, a zatem nie przysługują im prawa strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, podczas, gdy odległość inwestycji od działki skarżących wynosi 7,5 m, co ujemnie wpływa na możliwość jej dalszego zagospodarowania, a także istotnie obniża wartość nieruchomości należącej do skarżących, a zatem organ winien przyjąć, że skarżący posiadają interes w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę; - błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 28 ust. 2 p.b. w zw. PN-E-05100-1:1998 Elektroenergetyczne linie napowietrzne. Projektowanie i budowa. Linie prądu przemiennego z przewodami roboczymi gołymi oraz PN -76/E- 05125. Elektroenergetyczne i sygnalizacyjne linie kablowe. Projektowanie i budowa, które to przepisy wyznaczają tzw. zasięgi stref technicznych ustalane dla linii napowietrznych poniżej 110 kV, a które dla projektowanej linii napowietrznej 15 kV wynoszą 2x7,5 m w obszarach niezalesionych (przeznaczonych pod zabudowę), co odpowiada odległościom linii napowietrznej 15 kV od nieruchomości skarżących i tym samym wykazuje, że skarżący posiadają interes uzasadniający ich udział w niniejszym postępowaniu, a zatem organ wadliwie odmówił skarżącym udziału w postępowaniu o pozwolenie na budowę; - błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b. polegające na przyjęciu, że sporna inwestycja nie wpływa na nieruchomość skarżących w ten sposób, iż nie wprowadza ograniczeń w zabudowie terenu podczas, gdy posadowienie stacji transformatorowej i napowietrznej sieci oraz sieci kablowej spowoduje znaczne ograniczenie w możliwości dalszego zabudowania nieruchomości stanowiącej własność skarżących, a zatem organ winien przyjąć, że strona wykazała interes i przysługuje jej status strony postępowania o pozwolenie na budowę; - błędną wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. poprzez przyjęcie, że interes w rozumieniu art. 28 ust. 2 p.b. jest rozumiany wyłącznie jako interes prawny, znajdujący swoje odzwierciedlenie w przepisach prawa publicznego (administracyjnych), tj. przepisach techniczno - budowlanych bądź środowiskowych podczas, gdy regulacje prawne nakazują, iż obiekt budowlany ma być zaprojektowany i budowany w sposób zapewniający poszanowanie występujących w obszarze jego oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich, a zatem przepis ten nie odnosi się explicite do regulacji o charakterze publicznoprawnym, a zatem podstawą interesu mogą być również normy prywatnoprawne (cywilistyczne), a także szeroko rozumiany interes faktyczny, a zatem organ winien przyjąć, że strona wykazała interes i przysługuje jej status strony postępowania o pozwolenie na budowę; - błędną wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie § 11 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm. - zwane dalej również jako: "warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie") w zw. z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20) p.b. poprzez przyjęcie, że §11 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie znajduje w niniejszej sprawie zastosowania, albowiem regulacja ta odnosi się wyłącznie do budowy budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, zaś przedmiotem spornego postępowania jest budowa stacji transformatorowej oraz linii kablowej napowietrznej, podczas, gdy niniejszy przepis wykazuje interes prawny skarżących w przedmiotowej sprawie z uwagi na fakt, że ogranicza na przyszłość możliwość zabudowania własnościowej działki (nr [...]) z uwagi na posadowienie stacji transformatorowej, która oddziaływać będzie na nieruchomość skarżących poprzez ograniczanie w ewentualnym przyszłym zagospodarowaniu, co w konsekwencji winno doprowadzić do wniosku, że skarżący posiadają interes prawny do udziału w spornym postępowaniu; - błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 122a ust. 1 ustawy z dnia 27 stycznia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r., poz. 1219 ze zm. - zwana dalej również jako: "p.o.ś") w zw. z § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 17 lutego 2020 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2020 r., poz. 258 ze zm. - zwane dalej również jako: "dopuszczalne poziomy elektromagnetyczne w środowisku") poprzez przyjęcie, że prawny obowiązek dokonywania pomiaru natężenia pola elektromagnetycznego istnieje wyłącznie w sytuacji stacji elektroenergetycznych oraz napowietrznych linii elektroenergetycznych o napięciu znamionowym nie niższym niż 100 kV, a brak takiego obowiązku w stosunku do linii 15 kV oznacza, że nie oddziałuje ona na tereny sąsiadujące podczas, gdy stosownie do treści § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Klimatu pomiary pól wykonuje się w otoczeniu instalacji w sposób umożliwiający wyznaczenie miejsc występowania pól elektromagnetycznych o poziomach dopuszczalnych oraz wyznaczania granic obszarów ograniczonego użytkowania, a zatem organ nieprawidłowo przyjął, że inwestycja nie oddziałuje na nieruchomość skarżących poprzez wytwarzanie pola elektromagnetycznego z uwagi na brak obowiązku mierzenia natężenia tego pola, albowiem dopiero pomiar pola wokół inwestycji pozwoliłby wyznaczyć miejsc występowania pól elektromagnetycznych o poziomach dopuszczalnych oraz wyznaczyć granice obszarów ograniczonego użytkowania i w konsekwencji ustalić, że skarżącym przysługuje status strony w niniejszym postępowaniu z uwagi na posiadany interes prawny w niniejszej sprawie; - naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. - zwana dalej również jako: "k.p.a.") poprzez utrzymanie w mocy decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2020 r., wskazując, że skarżący nie wykazali interesu uzasadniającego ich udział w postępowaniu o wydanie zezwolenia na budowę podczas, gdy o interesie strony stanowi to, że: 1) sporna inwestycja ograniczy możliwość dalszej zabudowy terenu należącego do skarżących; 2) posadowienie stacji transformatorowej w bliskiej odległości od nieruchomości skarżących będzie źródłem immisji pośrednich, a ponadto obniży atrakcyjność nieruchomości i jej wartość; 3) obiekt oddziałuje poprzez wytwarzanie pól elektromagnetycznych, co w konsekwencji winno doprowadzić do przyjęcia, że skarżącym przysługuje interes do udziału w postępowaniu i ostatecznie - do uchylenia decyzji organu I instancji; — naruszeniu art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2020 r., wskazując, że skarżący nie wykazali interesu uzasadniającego ich udział w postępowaniu o wydanie zezwolenia na budowę podczas, gdy o interesie strony stanowi to, że: 1) sporna inwestycja ograniczy możliwość dalszej zabudowy terenu należącego skarżących; 2) posadowienie stacji transformatorowej w bliskiej odległości od nieruchomości skarżących będzie źródłem immisji pośrednich, a ponadto obniży atrakcyjność nieruchomości i jej wartość; 3) obiekt oddziałuje poprzez wytwarzanie pól elektromagnetycznych, co w konsekwencji winno doprowadzić do przyjęcia, że skarżącym przysługuje interes do udziału w postępowaniu i ostatecznie - do uchylenia decyzji organu l instancji. W oparciu o tak sformułowane zarzuty, pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody [...], a w przypadku nieuwzględnienia przez Sąd wniosku o uchylenie decyzji - jeśli Sąd uzna za zasadne - unieważnienie tej decyzji, uchylenie decyzji organu I instancji, a w przypadku nieuwzględnienia przez Sąd wniosku o uchylenie decyzji - jeśli Sąd uzna za zasadne - unieważnienie decyzji oraz - na podstawie art. 145a §1 p.p.s.a. - zobowiązanie organu do wydania w określonym przez Sąd terminie decyzji, wskazując sposób załatwienia spawy. Ponadto wniesiono o zasądzenie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do postawienia tezy, że organ nieprawidłowo odmówił skarżącym statusu strony w postępowaniu o wydaniu zezwolenia na budowę wskazując, że skarżący nie posiadają interesu prawnego. Organ pominął wytyczne określone w PN-E- 05100-1:1998 oraz PN-76/E-05125 ustalające tzw. zasięg stref technicznych, które wykazuję oddziaływanie inwestycji polegającej na budowie napowietrznej linii 15 kV, co jednoznacznie przesądza o tym, że nieruchomość skarżących znajduje się w sferze oddziaływania inwestycji. Organ wadliwie zawęził interes prawny skarżących, rozumiejąc go jako interes wypływający wyłącznie z przepisów prawa administracyjnego. Dla określenia przymiotu strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę kluczowe znaczenie ma ustalenie, czy nieruchomość należąca do danej osoby znajduje się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu. Definicja legalna obszaru oddziaływania obiektu znajduje się w art. 3 pkt 20 p.b., według którego jest to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Przepisami odrębnymi, o których mowa w art. 3 pkt 20 p.b., jak wskazuje się w judykaturze, mogą być np. przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jak również przepisy dotyczące ochrony środowiska. Należy zatem przyjąć, iż mogą to być także wszelkie inne przepisy z zakresu szeroko pojętego projektowania i użytkowania budynków oraz zagospodarowania przestrzennego. Warto jednak zauważyć, iż aprobatę w orzecznictwie zyskuje stanowisko, zgodnie z którym pod pojęciem "przepisów odrębnych", o których mowa w art. 3 pkt 20 p.b., należy rozumieć także przepisy prawa cywilnego. Znaczenie w sprawie ma art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., który to przepis stanowi, iż obiekt budowlany ma być zaprojektowany i budowany w sposób zapewniający poszanowanie występujących w obszarze jego oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich. Uwzględnienie tych interesów oznacza, konieczność odwołania się nie tylko do norm publicznoprawnych, ale również prywatnoprawnych, bowiem także one wyznaczać mogą granice dla zamierzonego przez inwestora sposobu zagospodarowania nieruchomości. Organ - ustalając zasięg oddziaływania - skoncentrował się wyłącznie na weryfikowaniu interesu skarżących w oparciu o przepisy odnoszące się do warunków zabudowy (budowlano - technicznych) oraz przepisów środowiskowych (Prawo ochrony środowiska). Organ nieprawidłowo zawęził zatem rozumienie interesu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 p.b. wskazując, że interesem tym może być jedynie interes znajdujący swoje poparcie w przepisach administracyjnych (materialnoprawnych). Organ pominął istotne kwestie w zakresie wykonywania przez skarżących prawa własności leżące w sferze prawa cywilnego, w tym chociażby okoliczność, że usytuowanie stacji transformatorowej w tak bliskiej odległości od działki strony znacząco obniża atrakcyjność nieruchomości, zmniejszając również jej wartość. W przyszłości może to oznaczać trudności ze zbyciem nieruchomości, a w ostateczności - może wiązać się ze zbyciem po zaniżonej cenie. Rozpatrując wniosek o pozwolenie na budowę, zwłaszcza przy granicy z sąsiednią nieruchomością, organ administracyjny powinien zatem brać pod uwagę nie tylko normy publicznoprawne, ale również przepisy prawa sąsiedzkiego, w tym w szczególności art. 144 k.c. W uzasadnieniu skarżonej decyzji organ wskazał, że art. 122a ust. 1 p.o.ś. nakazuje dokonywanie pomiarów pól elektromagnetycznych wyłącznie w odniesieniu do linii, których natężenie wynosi co najmniej 110 kV. Dokonując wadliwej wykładni ww. przepisu organ przyjął, że skoro wobec linii o niższym natężeniu brak jest takiego obowiązku, to nie sposób przyjąć, że sporna inwestycja może być źródłem oddziaływania w zakresie emisji pól elektromagnetycznych na tereny sąsiadujące. W ocenie pełnomocnika skarżących, zaniechanie przez ustawodawcę konieczności mierzenia pól elektromagnetycznych w przypadku linii o natężeniu mniejszym niż 110 kV nie oznacza, że linie te w ogóle nie oddziałują na tereny sąsiadujące z tym, na którym czyniona jest inwestycja i tym samym - nie oznacza to również, że ustalenie zasięgu takiego oddziaływania jest niemożliwe i zbyteczne. W odniesieniu do takich linii również są bowiem ustalane zasięgi stref oddziaływania, jednakże czynione jest to w oparciu o wymiary geometryczne, a nie na podstawie mierzenia poziomu dopuszczalnego natężenia pola elektromagnetycznego. Służą temu przyjęte (w przybliżeniu) odległości, które wyznaczają pas tzw. strefy ograniczonego użytkowania terenu. Odległości te ustalają następujące przepisy szczególne: PN-E-05100-1:1998 Elektroenergetyczne linie napowietrzne. Projektowanie i budowa. Linie prądu przemiennego z przewodami roboczymi gołymi oraz PN -76/E-05125. Elektroenergetyczne i sygnalizacyjne linie kablowe. Projektowanie i budowa. Zasięgi stref technicznych (oddziaływania inwestycji) wynoszą odpowiednio dla: 1) istniejącej lub projektowanej linii napowietrznej 15 kV - 2 x 7,5 m (po obu stronach osi linii), na terenach przeznaczonych do zalesienia należy wyłączyć z zalesienia pas ochronny o szerokości 11 m (po 5,5 m w obie strony od osi linii); 2) istniejącej lub projektowanej stacji transformatorowej 15/0,4 kV - pas terenu o szerokości 5 m wokół obrysu stacji; 3) istniejącej lub projektowanej linii napowietrznej 0,4 kV - 2 x 3 m (bo obu stronach osi linii). Wskazane powyżej odległości, wyznaczające pas tzw. strefy ograniczonego użytkowania terenu mają charakter orientacyjny, ponieważ na zasięg inwestycji wpływają również takie czynniki, jak: wymagania eksploatacyjne (np. konieczność dostępu do linii podczas remontu), względy bezpieczeństwa przed porażeniem prądem elektrycznym i skutkami awarii mechanicznych linii. Jak wskazują warunki zagospodarowania stref technicznych, strefy wymienione w punkcie 1- 3 powinny zostać wolne od zabudowy oraz wysokiej roślinności (drzewa i krzewy). To właśnie odległości wskazane powyżej, ustalone w ramach tzw. zasięgów stref technicznych wskazują na zasięg oddziaływania inwestycji. Okoliczność zatem, że przepisy prawa nie nakładają obowiązku dokonania pomiarów pól elektromagnetycznych w przypadku budowy napowietrznej linii energetycznej o natężeniu mniejszym aniżeli 110 kV, nie oznacza, że prawodawca zaniechał całkowitego ustalenia zasięgu oddziaływania. Przyjęcie odmiennej tezy prowadziłoby bowiem do powstania wniosków, iż każda linia kablowa oraz napowietrzna linia energetyczna, której natężenie jest mniejsze niż wskazuje to ustawa - Prawo ochrony środowiska w ocenie ustawodawcy nie oddziałuje na żaden obszar poza bezpośredni obszar inwestycji. Przyjęcie takiego stanowiska jest niedopuszczalne, wszak oczywistym jest - co również spostrzegł organ - że każda inwestycja wywiera wpływ nie tylko na teren, na którym jest czyniona, ale także na tereny sąsiadujące. Dowodzą tego przedstawione powyżej zasięgi sfer technicznych, które ukazują zasięg inwestycji o charakterze elektroenergetycznym, polegającej między innymi na budowie linii napowietrznej 15 kV, tworzącej pas oddziaływania nie mniejszy, aniżeli 7,5 m od osi linii. Skutkiem takiej inwestycji jest zaś to, że po posadowieniu linii 15 kV ograniczona istotnie zostaje wolność zabudowy. W każdym razie, uzyskanie w przyszłości jakiegokolwiek pozwolenia na budowę przez skarżących, może okazać się niemożliwe, a w każdym razie na pewno będzie znacznie utrudnione. Sprzeczne z warunkami zabudowy technicznej w sferze oddziaływania będzie również zadrzewianie takiego terenu oraz sadowienie roślinności średniowysokiej, tj. krzewów. W ocenie pełnomocnika, organ nieprawidłowo zasugerował się stanowiskiem pełnomocnika inwestora, który wskazał, że tego rodzaju inwestycja nie może być posadowiona w odległości mniejszej aniżeli 3 metry od zabudowy przeznaczonej na pobyt ludzie. Odległość taka (3 m), jak wynika z ww. zasięgów stref technicznych odnosi się wyłącznie do linii 0,4 kV. Przedmiotem niniejszej sprawy jest zaś budowa nie tylko linii napowietrznej 0,4 kV, ale także budowa linii 15/04 kV i co najistotniejsze w niniejszej sprawie - także linii 15 kV. Okoliczność ta znacznie rozszerza zasięg oddziaływania spornej inwestycji i powoduje, że wywrze ona wpływ również na nieruchomość skarżących. Skarżący mają na uwadze fakt, iż w sytuacji pozyskiwania zezwolenia na budowę (projektowania planu inwestycji) stosowanie Polskich Norm ma charakter fakultatywny. Jakkolwiek jednakże nie muszą one wywierać istotnego wpływu na kształt inwestycji, tak z całą pewnością, ustalają jej zasięg, co już ma znaczenie w przedmiotowej sprawie, albowiem określają zasięg oddziaływania, o którym mowa w art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b. Wobec powyższego, organ dokonał błędnej wykładni i w konsekwencji niewłaściwe zastosował art. 28 ust. 2 p.b., pomijając całkowicie regulacje wskazane w PN-E-05100-1:1998. Pominięcie przez organ faktu, że sporna inwestycja ograniczy wolność zabudowy nieruchomości skarżących wypływa również z faktu nieuwzględnienia treści § 11 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który to przepis wskazuje, że budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi powinien być wznoszony poza zasięgiem zagrożeń i uciążliwości określonych w przepisach odrębnych. Do uciążliwości, o których mowa powyżej, zalicza się w szczególności: szkodliwe promieniowanie i oddziaływanie pól elektromagnetycznych (pkt 1). Oddziaływanie pól elektromagnetycznych na nieruchomość skarżących może bowiem wywrzeć taki skutek, że zabudowa nieruchomości poprzez wybudowanie budynku przeznaczonego na pobyt ludzi może okazać się niemożliwa, z uwagi na regulację zawartą w § 11 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W skardze podniesiono ponadto, że organ nazbyt pochopnie przesądził o braku oddziaływania elektromagnetycznego na nieruchomość skarżących. W uzasadnieniu skarżonej decyzji Wojewoda [...] podkreślił, że stosownie do art. 122a ust. 1 p.o.ś. ustawodawca nie wymaga mierzenia natężenia pola elektromagnetycznego dla linii energetycznych, których natężenie jest mniejsze aniżeli 110 kV. Techniki mierzenia poziomów elektromagnetycznych określa rozporządzenie Ministra Klimatu, którego przepisy wskazują, że pomiary pól wykonuje się w otoczeniu instalacji w sposób umożliwiający wyznaczenie miejsc występowania pól elektromagnetycznych o poziomach dopuszczalnych oraz wyznaczania granic obszarów ograniczonego użytkowania. Tylko specjalistyczny pomiar na danym terenie pozwoliłby ustalić, czy sporny obiekt oddziałuje na nieruchomość skarżących poprzez wytwarzanie pól elektromagnetycznych. Fakt, że ustawodawca nie zobowiązuje do dokonania pomiaru w odniesieniu do obiektów o mniejszym natężeniu, nie oznacza, że obiekt ten pól takich nie wytwarza. Wręcz przeciwnie, oczywistym jest, że każda stacja transformatorowa oddziałuje na otoczenie, w mniejszym bądź większym zakresie, co uzależnione jest od natężenia elektromagnetycznego. Tytułem przykładu warto wskazać, że literatura naukowa podkreśla, że linia napowietrzna o natężeniu 15/04 kV (również budowana w przedmiotowej sprawie) wytwarza pole elektromagnetyczne o częstotliwości nie mniejszej niż 50 Hz. W oparciu zaś o częstotliwość ustala się miernik kluczowy, który określany jest mianem wartości składowej magnetycznej oraz wartości składowej elektrycznej. Zgodnie zaś z rozporządzeniem Ministra Klimatu w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów, dla zakresu częstotliwości pola elektromagnetycznego 50 Hz odpowiadającemu częstotliwości sieci elektroenergetycznej, dla których określa się parametry fizyczne charakteryzujące oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko, dopuszczalna wartość składowej magnetycznej niskiej częstotliwości (50 Hz) wynosi 60 A/m, natomiast dopuszczalna wartość składowej elektrycznej w miejscu lokalizacji budynków mieszkalnych nie może przekroczyć 1 kV/m (zob. źródło: Specyfikacja techniczna lokalizacji miejskich stacji transformatorowych wolnostojących, wbudowanych na poziomie "0", wbudowanych na poziomie poniżej "0" oraz podziemnych; https://www.innogystoenoperator.pl/files/2018- Ol/specyfikacja-techniczna-lokalizacji-miejskich-stacji-transformatorowych-wolnostojacych-wbudowanych-na-poziomie.pdf). Rozporządzenie Ministra Klimatu wskazuje zatem maksymalne wartości składowe magnetycznej oraz elektrycznej częstotliwości, co pozwala przyjąć, że fakt budowania stacji transformatorowej oraz linii napowietrznych, które swoim natężeniem nie przekraczają 110 kV nie oznacza, że nie wytwarzają one pól elektromagnetycznych, oddziałując na obszary sąsiednie. W świetle poczynionych ustaleń, organ II instancji dopuścił się naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2019 poz. 2325 – zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 poz. 2325), zwanej dalej "p.p.s.a.") naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W myśl art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego (według stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę – Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.), przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Przepis ten nie definiuje pojęcia obszaru oddziaływania obiektu wprost, lecz poprzez odesłanie do licznych regulacji, przewidujących m.in. szczegółowe wymagania dla odległości w zabudowie i zagospodarowaniu terenu. Do przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, należą m.in. przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, ochrony przyrody, prawo wodne. Na potrzeby konkretnej inwestycji organ powinien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie ustalić możliwość oddziaływania określonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego oraz zakres i zasięg tego oddziaływania. Przejawami takiego oddziaływania są np. hałas, wibracje, zanieczyszczenia powietrza, wody lub gleby bądź też pozbawienie lub ograniczenie możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej, środków łączności czy dopływu światła słonecznego. Dokonując oceny czy skarżącym przysługiwał przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę, organ powinien więc był zbadać czy planowana linia energetyczna w części znajdującej się w najbliższej odległości od nieruchomości skarżących (stacja transformatorowa na działce nr [...] oraz linia kablowa przebiegająca równolegle do granicy działki skarżących nr [...]) będzie źródłem negatywnego oddziaływania na ich nieruchomość w zakresie, w jakim oddziaływanie to potencjalnie będzie mogło utrudniać zagospodarowanie, w tym zabudowę tej nieruchomości. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W myśl art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z przepisów tych wynika, że obowiązkiem organu jest zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie oraz dokonanie na jego podstawie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Nieuprawnione jest zatem stwierdzenie organu odwoławczego, że wnioskodawcy nie przedstawili żadnych dowodów, z których wynikałoby, że przysługuje im interes prawny w postępowaniu o pozwolenie na budowę, nie ma więc podstaw do zakwestionowania ustaleń w tym zakresie dokonanych przez projektanta. We wznowionym postępowaniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. to przede wszystkim na organie spoczywa obowiązek dokonania takich ustaleń w sprawie, które pozwolą na dokonanie oceny czy wnioskodawcy spełniają przesłanki z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego w tej sprawie opiera się na stwierdzeniach, że inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz że w przypadku linii energetycznej o średnim natężeniu (15 kV) nie ma obowiązku dokonywania pomiarów natężenia pola elektromagnetycznego (a contrario art. 122 a ust. 1 Prawa ochrony środowiska). Ze stwierdzeniami tymi należy się zgodzić, lecz nie oznacza to, że kwestia posiadania przez skarżących interesu prawnego w postępowaniu o pozwolenie na budowę została wyczerpująco wyjaśniona. Skarżący powołali się w odwołaniu na przepisy § 11 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422), z których wynika, że budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi powinien być wznoszony poza zasięgiem zagrożeń i uciążliwości, w tym szkodliwego promieniowania i oddziaływania pól elektromagnetycznych oraz § 314 powołanego rozporządzenia, który stanowi, że budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. W odniesieniu do tych przepisów, organ wskazał, że przedmiotowa inwestycja nie tworzy stref, w których występują przekroczenia dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, nie powoduje więc ograniczeń w przyszłym zagospodarowaniu działki skarżących. Zdaniem Sądu, fakt, iż inwestycja ta nie wymaga wykonywania przez inwestora pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku zgodnie z art. 122a Prawa ochrony środowiska, nie oznacza, że w otoczeniu linii energetycznej i powiązanej z nią stacji transformatorowej nie występuje negatywne oddziaływanie inwestycji na środowisko poprzez emitowanie tych pól. W tym sensie zasadny jest zarzut skargi błędnej wykładni i w konsekwencji niewłaściwego zastosowania art. 122a ust. 1 ustawy z dnia 27 stycznia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r., poz. 1219 ze zm.). Ustalenia więc wymaga czy przedmiotowa inwestycja będzie źródłem szkodliwego promieniowania i oddziaływania pól elektromagnetycznych, co potencjalnie uniemożliwiałoby skarżącym wzniesienie na ich nieruchomości budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Nie ulega wątpliwości, że linie energetyczne mogą być źródłem negatywnego oddziaływania na środowisko, m.in. poprzez wytwarzane przez nie pola elektromagnetyczne. Ustalenia w tej sprawie więc wymaga jaki jest zasięg oddziaływania przedmiotowej linii elektroenergetycznej i czy zasięg ten obejmuje nieruchomość skarżących (oddaloną o 7,5 m od stacji transformatorowej), co mogłoby skutkować ograniczeniami w zabudowie i zagospodarowaniu tej nieruchomości na przyszłość albo negatywnie wpływać na środowisko, w tym zdrowie mieszkających tam ludzi. Organ odwoławczy nie poczynił w tym zakresie żadnych ustaleń, nie odniósł się też do stanowiska zajętego w tym zakresie przez organ I instancji. Organ ten wskazał, powołując się na pismo inwestora z dnia 9 grudnia 2020 r., iż norma PN-EN 50341 nie precyzuje odległości stacji transformatorowej od budynku, w związku z czym należy traktować stację transformatorową jako linię o napięciu 15 kV. Zgodnie z tą norma odległość pozioma linii elektroenergetycznej od budynków może być mniejsza niż 3 m. W każdym przedstawionym przypadku planowanej inwestycji założenia normy PN-EN 50341 są spełnione. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podkreślił, że projektant, który sporządził projekt budowlany, zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane określił obszar oddziaływania obiektu, który nie obejmował działki nr [...]. Zgodnie z normami PN-76/E-05125PN-EN, PN-E-05100-1:1998, N-SEP-E-003 w projekcie zagospodarowania działki i terenu zostały zachowane wymagane prawem odległości projektowanego przedsięwzięcia od granic działek i budynków sąsiednich. Organy obu instancji nie wyjaśniły, jaka jest treść tych norm i jakie strefy wokół tego typu linii energetycznych one wyznaczają. W skardze powołano się na inne normy niż wskazał inwestor, tj. PN-E-05100-1:1998 Elektroenergetyczne linie napowietrzne. Projektowanie i budowa. Linie prądu przemiennego z przewodami roboczymi gołymi oraz PN-76/E-05125. Elektroenergetyczne i sygnalizacyjne linie kablowe. Projektowanie i budowa. Zdaniem pełnomocnika skarżących, normy te wyznaczają tzw. zasięgi stref technicznych ustalane dla linii napowietrznych poniżej 110 kV, a które dla projektowanej linii napowietrznej 15 kV wynoszą 2x7,5 m w obszarach niezalesionych (przeznaczonych pod zabudowę), co odpowiada odległościom linii napowietrznej 15 kV od nieruchomości skarżących. Organ powinien więc ponownie wyjaśnić, które przywołane Polskie Normy mogą stanowić podstawę do ustalenia obszaru oddziaływania spornej inwestycji. Zaznaczyć należy, iż od dnia 1 stycznia 2003 r. stosowanie Polskich Norm jest dobrowolne. W ustawie z dnia 12 września 2002 r. o normalizacji (Dz.U. z 2015, poz.1483) prawodawca przesądził, że stosowanie Polskich Norm, a więc norm krajowych, zatwierdzonych przez krajową jednostkę normalizacyjną, oznaczonych symbolem PN (art. 5 ust. 1), jest dobrowolne (art. 5 ust. 3) oraz że Polskie Normy mogą być powoływane w przepisach prawnych po ich opublikowaniu w języku polskim (art. 5 ust. 4). Takie rozwiązanie prawne dotyczące powoływania Polskich Norm zawierają przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.), np. § 140 ust. 1 i § 142 ust. 2. Polskie Normy nie należą więc do systemu źródeł prawa powszechnie obowiązującego. (por. wyrok NSA z 24 października 2018 r., II OSK 2780/18, wyrok NSA z 3 grudnia 2019 r., II OSK 2933/19, wyrok NSA z dnia 27 marca 2019 r., II OSK 1214/17, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy jednak podzielić stanowisko pełnomocnika skarżących, że treść Polskich Norm, jako dokumentów, które zawierają wytyczne dla realizacji inwestycji zgodnie z zasadami wiedzy technicznej i wyznaczają m.in. strefy techniczne obiektu, może stanowić podstawę do ustalenia zasięgu oddziaływania spornej inwestycji. W związku z tym, że istotne dla rozstrzygnięcia tej sprawy okoliczności nie zostały przez organ odwoławczy należycie wyjaśnione, Sąd stwierdził, że zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane są przedwczesne. To, czy inwestycja ta powoduje ograniczenia w możliwości dalszego zabudowania nieruchomości stanowiącej własność skarżących lub też stanowi źródło oddziaływania pół elektroenergetycznych na tę nieruchomość wymaga dokonania dodatkowych ustaleń w sprawie. Dodać należy, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że dla ustalenia, czy danemu podmiotowi przysługuje przymiot strony, możliwe jest również przeprowadzenie przez organ dowodu z opinii biegłego (wyroki NSA z dnia 15 października 2013 r., II OSK 1121/12). Niezasadny jest natomiast zarzut skargi dotyczący niezastosowania przez organ art. 28 ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że interes w rozumieniu art. 28 ust. 2 tej ustawy może wynikać wyłącznie z przepisów prawa cywilnego lub być szeroko rozumianym interesem faktycznym. W ocenie Sądu, przepisy art. 140 i 144 k.c. nie mogą stanowić samoistnej podstawy do wywodzenia interesu prawnego w świetle art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2020 r., II OSK 1126/19). Poza tym, przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę opiera się na posiadaniu przez dany podmiot interesu prawnego, a więc interesu wynikającego z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, a nie interesu faktycznego. W szczególności o interesie faktycznym można mówić w przypadku spadku wartości nieruchomości sąsiedniej w wyniku realizacji inwestycji, na co wskazano w skardze. Tego rodzaju interes faktyczny (majątkowy) nie stanowi podstawy do przyznania przymiotu strony tego postępowania. W związku z powyższym zasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż na podstawie ustalonego przez organ stanu faktycznego sprawy przedwczesne było wydanie decyzji w oparciu o te przepisy. Przedwczesne jest jednocześnie orzekanie o zasadności zarzutu skargi dotyczącego niezastosowania w tej sprawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy i uchylił tę decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Ponownie rozpatrując odwołanie, Wojewoda [...] powinien zastosować się do wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Na koszty te składają się wpis od skargi (200 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł). Sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.).