VII SA/Wa 781/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Kramek (spr.), Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, sędzia WSA Tomasz Stawecki, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 września 2021 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia Zwykłego "[...]" z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Przedmiotem skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] (dalej: "skarżący") jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ odwoławczy") z dnia [...] lutego 2021 r., znak [...], wydana w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] Starosta [...] udzielił Gminie [...] pozwolenia na rozbudowę położonego na działkach nr ewid. [...] w Gminie [...] wysypiska śmieci – ob. kat. XXII, obejmującego: etap I – budowa gruntowej niecki do składowania odpadów stałych o pojemności efektywnej 19911 m3 wraz z izolacją, kanalizacją i odgazowaniem, szczelnym zbiornikiem na odcieki z niecki oraz drogą dojazdową do nowej niecki wg projektu budowlanego opracowania indywidualnego; etap II – budowa budynku sortowni wraz z wewnętrzną instalacją elektryczną i sanitarną o parametrach technicznych: kubatura – 860,00 m3, pow. zabudowy – 195,50 m2, pow. użytkowa – 183,00 m2; budowa budynku administracyjno-gospodarczego wraz z wewnętrzną instalacją elektryczną i sanitarną o parametrach technicznych: kubatura – 395,00 m3, pow. zabudowy – 131,12 m2, pow. użytkowa – 106, 65 m2; budowa magazynu surowców wtórnych o parametrach technicznych: kubatura 329,00 m3, pow. zabudowy – 126,60 m2, pow. użytkowa – 107,30 m2; budowa drogi pożarowej, placu manewrowego, ogrodzenia z prefabrykatów żelbetowych i oświetlenia zewnętrznego wg projektu budowlanego opracowania indywidualnego. Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "PINB"), wobec stwierdzenia niezgodności w realizacji etapu II pozwolenia na budowę, udzielonego przez Starostę [...] decyzją z dnia [...] maja 2011 r., nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego. Następnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 1 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409) zatwierdził projekt budowlany zamienny i udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych dla inwestora Zakładu Usług Komunalnych "[...]" sp. z o. o. w [...] (obecnie: [...] sp. z o.o.), polegających na budowie obiektu budowlanego kat. XXII – rozbudowie wysypiska odpadów stałych (komunalnych – śmieci) na działkach nr [...] w [...] gm. [...] składającego się z: niecki składowania odpadów stałych o pojemności – 15400 m3 z instalacją odciekową; budynku hali sortowni o kubaturze 19065,89 m3, powierzchni zabudowy 2008,63 m2 i powierzchni użytkowej 1950,93 m2; budynku socjalno-administracyjnego o kubaturze 307,98 m3, powierzchni zabudowy 90,69 m2 i powierzchni użytkowej 71,94 m2; zbiornika retencyjnego wód opadowych o pojemności 1010,00 m3; wagi samochodowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i towarzyszącą; nasypu – wału ziemnego stanowiącego ogrodzenie na obrzeżach działek nr ew. [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...]WINB", "organ I instancji") postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji PINB z dnia [...] kwietnia 2015 r. W dniu [...] lipca 2016 r. [...]WINB zawiesił ww. postępowanie na czas postępowania przed WSA w Warszawie w związku ze skargą [...] Sp. z o.o. na postanowienie GINB z dnia [...] maja 2016 r. znak: [...], uchylające postanowienie [...]WINB nr [...] z dnia [...] marca 2016 r., w przedmiocie odmowy wszczęcia, z wniosku skarżącego stowarzyszenia, postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji PINB z dnia [...] kwietnia 2015 r. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r., [...]WINB podjął z urzędu zawieszone postępowanie w związku z faktem, że NSA wyrokiem z dnia 21 sierpnia 2019 r., sygn. akt lI OSK 2334/17 oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z 15 maja 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1517/16, oddalającego skargę [...] Sp. z o.o. na postanowienie GINB z dnia [...] maja 2016 r. W toku kontynuowanego postępowania [...]WINB zwrócił się do Wójta Gminy [...] o udzielenie wyjaśnień, czy zmiana kubatury hali sortowni wysypiska odpadów stałych z projektowanych 860,00 m3 na 19065,89 m3 wymaga uzyskania nowej decyzji o środowiskowych uwarunkowania. W odpowiedzi na powyższe Wójt Gminy [...] wyjaśnił, że w przypadku hali sortowni, stanowiącej część spornego wysypiska, zmiana jej kubatury spowoduje bardzo dużą zmianę ilości rocznie przyjmowanych odpadów, która została określona w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] czerwca 2007 r. na 1000 m3. Tym samym w ocenie Wójta wpłynie to na uwarunkowania określone w wydanej w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w związku z czym niezbędne jest wydanie odrębnej decyzji środowiskowej. Decyzją z dnia [...] marca 2020 r. nr [...][...]WINB, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 158 § 1 k.p.a. stwierdził nieważność decyzji PINB z dnia [...] kwietnia 2015 r. W uzasadnieniu organ I instancji, po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania stwierdził, że organ powiatowy zatwierdzając projekt budowlany zamienny dopuścił się rażącego naruszenia art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, bowiem nie dokonał kompleksowej analizy dokumentacji projektowej w świetle art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego tj. zgodności projektu z wymaganiami ochrony środowiska. W ten sposób zatwierdził projekt budowlany nieposiadający kluczowej (wobec dokonanych odstępstw) decyzji wymaganej odrębnymi przepisami tj. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. [...]WINB podniósł, że inwestor przedłożył projekt zamienny, który określa kubaturę sortowni na 19 065,89 m3, zaś projektowana kubatura sortowni wynosiła 860,00 m3. Wskazując na informację uzyskaną od Wójta Gminy [...] stwierdził, że organ powiatowy w żaden sposób nie zweryfikował posiadania przez inwestora niezbędnych opinii, uzgodnień, w tym konieczności uzyskania nowej decyzji o środowiskowych uwarunkowania, przez co dopuścił się w tym zakresie rażącego naruszenia prawa. [...]WINB ocenił, że uzasadnienie kwestionowanej decyzji odnosi się jedynie do przedstawienia stanu faktycznego omawianej sprawy bez jakiejkolwiek analizy przedłożonej dokumentacji, co stanowi również o rażącym naruszeniu norm prawa procesowego, mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Odwołanie od decyzji [...]WINB z dnia [...] marca 2020 r. wniosła [...] sp. z o. o., zarzucając organowi I instancji: 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 13 § 1 i 2 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że w przypadku wszczęcia postępowania z urzędu zagadnienie skuteczności złożenia żądania wszczęcia postepowania przez organizację społeczną pozostaje bez znaczenia dla prawidłowości i zasadności wszczęcia postępowania, podczas gdy w świetle art. 13 § 1 i 2 k.p.a. organ administracji jest zobowiązany do weryfikacji zasadności (a zatem również skuteczności) złożenia żądania wszczęcia postępowania przez organizację społeczną w każdym czasie; b) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie spółce czynnego udziału w postępowaniu i wydanie decyzji pomimo niezawiadomienia spółki o zgromadzeniu materiału dowodowego w sprawie i o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów; c) art. 81 k.p.a. poprzez wadliwe uznanie za udowodnioną okoliczności faktycznej, że zmiana kubatury hali sortowni spowoduje zmianę uwarunkowań określonych w wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, na podstawie dowodu z pisma Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2020 r., pomimo że spółka nie miała możliwości zapoznania się z tym dowodem przed wydaniem decyzji w sprawie, a tym samym nie miała możliwości wypowiedzenia się co do tego dowodu; d) art. 7, 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 46 ust. 2a Prawa ochrony środowiska w zw. z § 3 pkt 73 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko poprzez brak wyczerpującego zebrania i oceny materiału dowodowego w sprawie, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że dla realizacji integralnej części przedsięwzięcia objętego decyzją PINB, tj. hali sortowni odpadów o kubaturze 19 065,89 m3, wymagane było uzyskanie odrębnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a także bezpodstawne przyjęcie, że kubatura hali sortowni dowodzi zmiany ilości przyjmowanych odpadów w stosunku do ilości odpadów określonych w decyzji środowiskowej z dnia [...] czerwca 2007 r., podczas gdy przedsięwzięcie objęte decyzją PINB nie wykraczało ponad zakres przedsięwzięcia, dla którego została wydana decyzja środowiskowa, zaś uzyskiwane odrębnej decyzji o środowiskowych uwarunkowania dla części przedsięwzięcia, tj. dla samej hali sortowni, stanowiłoby naruszenie zasady wydawania jednej decyzji o środowiskowych uwarunkowania dla jednego przedsięwzięcia; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że brak ujawnienia w uzasadnieniu decyzji administracyjnej okoliczności związanych ze zbadaniem przez organ administracji przedłożonej w postępowaniu dokumentacji stanowić może o rażącym naruszeniu prawa, podczas gdy rażące naruszenia prawa może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy spełnione zostaną łącznie przesłanki: oczywistości naruszenia prawa, jednoznaczności naruszonego przepisu oraz racji ekonomicznych lub gospodarczych, które należy rozumieć jako skutki wywołane przez decyzję, niedające się pogodzić z zasadą praworządności – co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przez organ I instancji dyspozycji przepisu art. 156 § 1 k.p.a. poprzez stwierdzenie nieważności decyzji PINB pomimo braku ku temu podstaw prawnych. Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. GINB, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił w całości decyzję organu I instancji z dnia [...] marca 2020 r. i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PINB z dnia [...] kwietnia 2015 r. Po przedstawieniu specyfiki postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji GINB wskazał na treść art. 51 ust. 4 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 oraz art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego wyjaśniając, że decyzja zatwierdzająca projekt budowlany zamienny i udzielająca pozwolenia na wznowienie robót budowlanych zastępuje decyzję o pozwoleniu na budowę, ponieważ legalizuje roboty budowlane w zakresie, w jakim inwestor odstąpił od zatwierdzonego pozwolenia budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę. Oznacza to, że po przedstawieniu przez inwestora projektu zamiennego, obowiązkiem właściwego organu jest dokonanie merytorycznej oceny pod kątem wymogów wskazanych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Odwołując się do brzmienia art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego GINB stwierdził, że sporna inwestycja nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy w [...] z [...] czerwca 2005 r. nr [...]. W szczególności nie naruszono zapisów dotyczących dopuszczalnej funkcji terenu. Za bezsporne organ odwoławczy uznał, że realizowane w ramach inwestycji obiekty towarzyszące nie naruszają przepisów techniczno-budowlanych. Jak podkreślił GINB, jedyną okolicznością zakwestionowaną przez organ I instancji było znaczne powiększenie kubatury znajdującej się na terenie składowiska sortowni z 860 m3 na 19 065,89 m3, co zdaniem organu wojewódzkiego musi powodować zwiększenie ilości przyjmowanych rocznie odpadów, która w decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. została określona na 1000 m3 rocznie. Oceny tej GINB nie podzielił wskazując, że samo powiększenie kubatury sortowni nie świadczy o zwiększeniu wielkości przyjmowanych odpadów rocznie, co jasno wynika z projektu budowlanego zamiennego. Wskazano w nim bowiem wprost, że przewidywana przepustowość wysypiska została określona na maksymalnie 1000 m3 rocznie. W projekcie tym określono również, że przyjmując ciężar objętościowy odpadów na poziomie ok 350 kg/m3, roczna przepustowość wysypiska wyniesie 350 ton, a dzienna 3 tony. Z kolei pojemność netto niecki składowiska określono na 15 400 m3. W oparciu o analizę projektu zamiennego GINB stwierdził, że zbyt daleko idące i dowolne było uznanie, że powiększenie kubatury sortowni spowodowało zwiększenie ilości odpadów, a w ten sposób przekroczenie parametrów środowiskowych określonych w decyzji środowiskowej Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., która była podstawą wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ odwoławczy przytoczył następnie treść art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U z 2013 r., poz. 1235 – dalej: ustawa środowiskowa) oraz § 2 ust. 1 pkt 47 i § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. nr 213, poz. 1397) po czym wskazał, że z projektu budowlanego zamiennego wynika, że dzienna przepustowość wysypiska ma wynieść 3 tony, czyli 1/3 wielkości wymienionej w powyższym rozporządzeniu. Nie było więc, zdaniem GINB, konieczne uzyskanie nowej decyzji środowiskowej przed wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny. Wymogu tego nie stosuje się w przypadku wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny oraz udzielającej pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, jeżeli dokonane przez inwestora zmiany charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego nie spowodują zmian uwarunkowań określonych w wydanej decyzji środowiskowej. W konsekwencji GINB ocenił, że nie można stwierdzić rażącego naruszenia prawa decyzji organu powiatowego z powodu braku uzyskania nowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, dlatego konieczne było uchylenie decyzji organu I instancji z dnia [...] marca 2020 r. Przechodząc do dalszej analizy decyzji PINB z dnia [...] kwietnia 2015 r. organ odwoławczy wskazał, że przepisy art. 50 ust. 1 pkt 4 i art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego dotyczą nie budowy budynku bez wymaganego pozwolenia na budowę, ale prowadzonej legalnie budowy, w czasie której dokonano istotnych odstępstw od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę lub przepisach. O odstąpieniu od warunków i ustaleń projektu budowlanego i pozwolenia na budowę można jednak mówić tylko wówczas, gdy zachodzi tożsamość obiektu oznaczonego w tym pozwoleniu i obiektu, którego odstępstwa dotyczą. Nie można mówić o odstępstwach od projektu i pozwolenia na budowę, gdy wybudowano całkiem inny obiekt, choćby jego przeznaczenie było podobne czy nawet identyczne. W konsekwencji zastosowanie procedury "istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego" dopuszczalne jest wówczas, gdy obiekt, którego odstępstwa dotyczą, został oznaczony w projekcie budowlanym i pozwoleniu na budowę. Tylko w przypadku tożsamości obiektu oznaczonego w pozwoleniu na budowę z obiektem, którego planowane odstępstwa dotyczą można mówić o istotnym odstąpieniu, gdyż "istotne odstąpienie" nie może oznaczać wybudowania całkiem innego obiektu. GINB wyjaśnił, że rozbudowa wysypiska odpadów stałych wg decyzji o pozwoleniu na budowę z 2011 r. obejmowała gruntową nieckę do składowania odpadów stałych ze szczelnym zbiornikiem i drogą dojazdową, budynek sortowni, budynek administracyjno-gospodarczy, magazyn surowców wtórnych, drogę pożarową, plac manewrowy i ogrodzenie. Z porównania projektów zagospodarowania terenu pierwotnego oraz zamiennego wynika, że na etapie realizacji inwestycji doszło do istotnych przekształceń: zmianie uległ kształt niecki wysypiska, sortownia odpadów – oprócz tego, że jest znacznie większych rozmiarów niż pierwotnie – znajduje się w innym miejscu, podobnie jak zbiornik retencyjny i budynek socjalny, dodane zostały dwa wjazdy na teren wysypiska, dodatkowo przewidziano realizację nieistniejących wcześniej obiektów, takich jak obwałowanie pod ogrodzenie nieruchomości oraz waga samochodowa. Jednakże GINB ocenił, że stwierdzone odstępstwa – choć znaczne – nie doprowadziły do budowy innego obiektu budowlanego niż pierwotnie projektowany. Przedmiotem postępowania była i jest rozbudowa wysypiska odpadów stałych. Zaprojektowane obiekty stanowią infrastrukturę towarzyszącą i są podporządkowane realizacji głównego celu, jakim jest składowanie odpadów. Dotyczy to także podniesionej przez organ stopnia podstawowego kwestii budowy obwałowania pod ogrodzenie wysypiska, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę fakt, że ze znajdującego się w aktach sprawy zaświadczenia Urzędu Gminy w [...] z [...] grudnia 2014 r. wynika, że z uwagi na częściowe położenie terenu inwestycji w obszarze oznaczonym w planie miejscowym symbolem WP, budowa ogrodzenia wraz z obwałowaniem jest zgodna z ustaleniami planu. W tym zakresie zdaniem GINB, zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego nie stanowiło naruszenia dyspozycji art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, zwłaszcza jeśli sam projekt i przyjęte w nim rozwiązania nie naruszają przepisów techniczno-budowlanych, zapisów planu miejscowego ani innych wartości prawnie chronionych. Podsumowując, organ odwoławczy stwierdził, że decyzja PINB z dnia [...] kwietnia 2015 r. nie jest obarczona kwalifikowaną wadą wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., skutkującą stwierdzeniem jej nieważności. Pismem z dnia 12 marca 2021 r. skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę na decyzję organu odwoławczego z dnia [...] lutego 2021 r., zarzucając jej rażące naruszenie prawa, tj.: - art. 72 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 72 ust. 3 ustawy środowiskowej oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że mimo istniejącego obowiązku organ uznał za możliwe zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót zgodnie z art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego; - art. 59 ust. 1 oraz art. 60 pkt 1-3 ustawy środowiskowej w zw. z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, tj. niewłaściwego zastosowania § 2 ust. 1 pkt 47 oraz całkowite pominięcie § 3 ust. 1 pkt 80 tego rozporządzenia poprzez niewłaściwą kwalifikację przedsięwzięcia – obiektu podlegającego rozbudowie – skutkującą wyłączeniem zastosowania właściwych regulacji prawnych gwarantujących poddanie zamierzenia ocenie oddziaływania na środowisko i realizacji związanych z tym celów ochrony środowiska; - naruszenie art. 74 ust. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 29 ustawy środowiskowej poprzez ograniczenie możliwości udziału społeczeństwa (jak również dostępu do informacji o środowisku) wymaganego dla realizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zarówno na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jak również ewentualnie na etapie zatwierdzania projektu budowlanego tj. wydawania zezwolenia na realizację przedsięwzięcia w rozumieniu Dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. (czego przyczyną jest błędne uznanie braku konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach); - art. 6, art. 8, art. 9 i art. 10a Dyrektywy Rady z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (85/337/EWG) poprzez bezpodstawne wyłączenie obowiązku zapewnienia udziału społeczeństwa przy wydawaniu zezwolenia na realizację przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko; - art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie w ramach postepowania dowodowego stanowiska Wójta Gminy [...] – organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] lutego 2020 r. złożonego do akt sprawy prowadzonej przed [...]WINB; - art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez zawarcie w zaskarżonej decyzji błędnego uzasadnienia prawnego oraz wybiórczego (niepełnego) uzasadnienia faktycznego z uwagi na pominięcie takich okoliczności i dowodów jak np. stanowisko Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2020 r.; - art. 1 oraz art. 3 w zw. z Załącznikiem I do Dyrektywy Rady 1993/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów poprzez dopuszczenie do eksploatacji instalacji – składowiska odpadów komunalnych bez zbadania jego wpływu i możliwości ustalenia środowiskowych uwarunkowań przede wszystkim w zakresie wymagań określonych wskazaną dyrektywą w odniesieniu do jego lokalizacji, kontroli wód i zarządzania odciekami, kontroli gleby i wody, zbierania i kontroli gazu składowiskowego. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi rozwinięto stawiane zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuty wskazując, że GINB nie mógł uznać jakoby do wydania kwestionowanej decyzji wykorzystana mogła być decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] czerwca 2007 r., bowiem zgodnie z obowiązującym wówczas przepisem ustawy Prawo ochrony środowiska tj. art. 46 ust. 4a i 4b decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia "obowiązywała" (mogła zostać przedłożona do wniosku o wydanie m.in. pozwolenia na budowę) 2 lata i termin ten mógł być wydłużony maksymalnie o kolejne 2 lata, co oznacza, że w 2011 r. nie można było również na jej podstawie wydać pozwolenia na budowę, a w 2015 r tj. w dacie wydawania kwestionowanej decyzji nie mogła ona stanowić skutecznej podstawy do oparcia na jej podstawie rozstrzygnięcia. Za całkowicie nietrafioną skarżący uznał interpretację przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w odniesieniu do § 2 ust. 1 pkt 47. Zdaniem skarżącego z konstrukcji tego przepisu i zasad logiki wynika jednoznacznie, że wystarczy, aby którykolwiek z tych dwóch warunków został spełniony, by zaliczyć dane zamierzenie do mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wskazał, pomijając podważone już rozumowanie i pojmowanie wielkości przyjmowanych odpadów na składowisko, że z samych ustaleń GINB (zawartych w zamiennym projekcie budowlanym) wynika, że całkowita pojemność składowiska wynosi zdecydowanie więcej bowiem na rok ustalona jest na 350 ton, a przy zakładanym czasie eksploatacji nawet 25 lat stanowi wielokrotność tej wartości. Odpowiadając na skargę GINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest reformatoryjna decyzja GINB z dnia [...] lutego 2021 r. uchylająca w całości decyzję [...] WINB z dnia [...] marca 2020 r. i odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji PINB w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego i udzieleniu pozwolenia na wznowienie robót budowlanych dla inwestora Zakładu Usług Komunalnych "[...]" Sp. z o.o. w [...] (obecnie: [...] Sp. z o.o.), polegających na budowie obiektu budowlanego kat. XXII - rozbudowie wysypiska odpadów stałych (komunalnych - śmieci) na działkach nr [...] w [...] gm. [...] składającego się z: niecki składowania odpadów stałych o pojemności - 15400 m³ z instalacją odciekową, budynku hali sortowni kubatura - 19065,89 m³ , powierzchni zabudowy - 2008,63 m², powierzchni użytkowej - 1950,93 m², budynku socjalno-administracyjnego kubatura - 307,98 m³, powierzchni zabudowy - 90,69 m², powierzchni użytkowej - 71,94 m², zbiornika retencyjnego wód opadowych o pojemności 1010,00 m³, wagi samochodowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i towarzyszącą, a także nasypu - wału ziemnego stanowiącego ogrodzenie na obrzeżach działek nr ew. [...]. Na wstępie podkreślić należy, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji będąca nadzwyczajnym środkiem weryfikacji decyzji administracyjnych stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 k.p.a., a służącej ochronie takich wartości, jak ochrona porządku prawnego, ochrona praw nabytych, pewność, stabilność i bezpieczeństwo obrotu prawnego. Z tego też powodu tryb ten może być stosowany tylko w sytuacji bezspornego ustalenia wystąpienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., które to przesłanki z racji ich wyczerpującego wyliczenia nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej. Kontrola decyzji w postępowaniu nieważnościowym sprowadza się jedynie do kwestii, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1. Wśród wad kwalifikowanych stanowiących przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wymienia rażące naruszenie prawa. Podkreślić jednocześnie należy, że nie każde naruszenie prawa zasługuje na to, aby zakwalifikować je jako "rażące". Stwierdzenie nieważności decyzji z tej przyczyny może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy organ ustali, że decyzja w sposób oczywisty i bezsporny narusza konkretny przepis prawa, przy czym chodzi o przepis, którego treść bez żadnych wątpliwości może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Oczywistość naruszenia polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną, a więc chodzi o sytuację, gdy istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie (por. wyroki: WSA w Warszawie z 21 grudnia 2005 r. VII SA/Wa 706/05, Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lutego 2005 r. OSK 1134/04, NSA w Warszawie z dnia 26 września 2000 r. V SA 2998/99). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się ponadto, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki gospodarcze lub społeczne, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 2 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 2226/10, z dnia 20 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1614/09, z dnia 8 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 170/10, z dnia 20 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 513/09). Wskazać również należy, że w postępowaniu toczącym się w trybie nieważnościowym organ nie rozstrzyga o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym, lecz jego działanie ukierunkowane jest wyłącznie na kontrolę decyzji w aspekcie wystąpienia przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., działa więc jako organ kasacyjny i w oparciu o materiał dowodowy, który posłużył do wydania badanego orzeczenia. Charakter postępowania uniemożliwia bowiem gromadzenie nowych dowodów i czynienie nowych ustaleń faktycznych w sprawie. Stąd też organ orzekający w tym trybie oceny legalności decyzji dokonuje na podstawie akt postępowania zwykłego i nie może prowadzić postępowania w takim zakresie, w jakim ma to miejsce w postępowaniu zwykłym. Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, że decyzja GINB z dnia [...] lutego 2021 r. uchylająca decyzję organu I instancji i odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji PINB w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nie narusza prawa. Materialnoprawnę podstawę tej ostatniej stanowi art. 51 ust. 4 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 oraz art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji), zgodnie z którymi w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, organ nadzoru budowlanego nakłada obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, a następnie sprawdza wykonanie tego obowiązku i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Decyzja ta zastępuje decyzję o pozwoleniu na budowę, ponieważ legalizuje roboty budowlane w zakresie, w jakim inwestor odstąpił od zatwierdzonego pozwolenia budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę. Oznacza to, że po przedstawieniu przez inwestora organowi nadzoru budowlanego projektu budowlanego zamiennego, obowiązkiem tego ostatniego jest dokonanie jego merytorycznej oceny pod kątem wymogów wskazanych w art. 35 ust. 1 u.p.b., a więc zwłaszcza zgodności z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz oceny kompletności projektu i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień i pozwoleń. Wymogom tym winien odpowiadać projekt budowlany zamienny, ponieważ do zmian projektu budowlanego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące tego projektu. Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (pkt 1); zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi (pkt 2); kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji (pkt 3). Zgodzić się należy z GINB (tego zresztą nie kwestionuje skarżący), że przedmiotowa inwestycja nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy w [...] z [...] czerwca 2005 r. nr [...] w zakresie dopuszczalnej funkcji terenu (obszar oznaczony symbolem 10 - teren gminnego składowiska odpadów stałych, oraz 2GP - teren żwirowni w [...], który po wyeksploatowaniu przeznaczany będzie sukcesywnie na teren składowania odpadów oznaczony symbolem O). Podobnie nie narusza ona przepisów techniczno - budowlanych w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Oceniając natomiast kwestię zgodności przedłożonego projektu zamiennego z wymaganiami ochrony środowiska GINB nie podzielił stanowiska organu I instancji, że powiększenie kubatury znajdującej się na terenie składowiska sortowni (z 860 m³ na 19 065,89 m³), musi powodować zwiększenie ilości przyjmowanych rocznie odpadów, która w decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji (a dokładniej: charakterystyce przedsięwzięcia stanowiącej integralną część samej decyzji) została określona na 1000 m³ rocznie. W efekcie GINB uznał, że przed wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny nie było konieczne uzyskanie nowej decyzji środowiskowej. Sąd podziela ocenę GINB. Zwiększenie przepustowości sortowni z 860 m³ na 19 065,89 m³ nie spowodowało zmian warunków określonych w wydanej przez Wójta Gminy [...] decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r. o środowiskowych uwarunkowaniach spornego przedsięwzięcia. Inwestycja projektowana jest na tych samych działkach budowlanych, dla których określone zostały środowiskowe uwarunkowania. Decyzja środowiskowa, o której mowa określała uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia: rozbudowa wysypiska odpadów stałych (śmieci) w [...] gmina [...] na działkach oznaczonych nr ewid. [...] bez szczegółowego wskazania parametrów środowiskowych poszczególnych obiektów, zarówno w przypadku składowiska odpadów, jak i infrastruktury pomocniczej, co powoduje faktycznie, że inwestor z punktu widzenia wymogów ochrony środowiska i konieczności występowania o zmianę decyzji środowiskowej, bądź wydania nowej decyzji jest ograniczony wyłącznie przepisami rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zastosowanie zaś tych przepisów w sprawie zostało, zdaniem Sądu prawidłowo ocenione przez GINB. Z § 2 ust 1 pkt 47 ww. rozporządzenia wynika, że do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się składowiska odpadów inne niż wymienione w pkt 41, mogące przyjmować odpady w ilości nie mniejszej niż 10 t na dobę lub o całkowitej pojemności nie mniejszej niż 25 000 t (pkt 41 dotyczy odpadów niebezpiecznych). Jednocześnie zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 1 tego rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu przedsięwzięć realizowanych lub zrealizowanych wymienionych w ust. 1, jeżeli ta rozbudowa, przebudowa lub montaż osiąga progi określone w ust. 1, o ile progi te zostały określone. Z projektu budowlanego zamiennego wynika, że przewidywana przepustowość wysypiska maksymalnie wyniesie 1000 m³ rocznie. W projekcie tym wskazano też, że przyjmując ciężar objętościowy odpadów na poziomie ok. 350 kg/m³, roczna przepustowość wysypiska wyniesie 350 t, a dzienna 3 t. Słusznie GINB zwrócił uwagę, że skoro dzienna przepustowość wysypiska ma wynieść 3 t, to stanowi to 1/3 wielkości wymienionej w rozporządzeniu. Z kolei jego pojemność, na podstawie danych zawartych w projekcie zamiennym daje ok. 5 390 t. Nawet gdyby przyjąć zaprezentowany w skardze sposób liczenia tej pojemności tj. pomnożenia rocznej przepustowości wysypiska (350 t) przez planowany okres eksploatacji (25 lat), to daje to 8 750 t, a więc również znacznie mniej niż 25 000 t, o których mowa w ww. rozporządzeniu. Nie było zatem konieczności, wbrew zarzutom skargi, uzyskania nowej decyzji środowiskowej. Wymogu tego nie stosuje się w przypadku wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny oraz udzielającej pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, jeżeli dokonane przez inwestora zmiany charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego nie spowodują zmian uwarunkowań określonych w wydanej decyzji środowiskowej. Taka też sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Kontrolowana decyzja z dnia [...] kwietnia 2015 r. nie zmienia kwalifikacji samego przedsięwzięcia, a co za tym idzie rodzaju działalności w zakresie gospodarki odpadami planowanej do realizacji. Dodatkowo zapisy ww. decyzji precyzują parametry techniczne (wymiary, kubaturę) poszczególnych elementów przedsięwzięcia i w przeciwieństwie do decyzji środowiskowej nie precyzują parametrów eksploatacyjnych (za wyjątkiem niecki składowiska) oraz nie odnoszą się bezpośrednio do zagadnień środowiskowych. Innymi słowy przedsięwzięcie realizowane na podstawie decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r. nie wykracza ponad zakres przedsięwzięcia, dla którego została wydana decyzja środowiskowa. Wskazać w tym miejscu należy, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter sui generis "rozstrzygnięcia wstępnego" względem ewentualnego przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia i pełni ona względem niego w istocie funkcję prejudycjalną. Określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach "środowiskowe warunki realizacji przedsięwzięcia" nie były w niniejszej sprawie na dalszych etapach procesu inwestycyjnego modyfikowane. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stanowi bowiem rodzaj wstępnej zgody na inwestycję, w której inwestor otrzymuje informację o środowiskowych uwarunkowaniach w zakresie realizacji przedsięwzięcia, o warunkach i wymogach związanych z zaplanowaniem przedsięwzięcia pod względem jego wpływu na środowisko. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stanowi uprawnienie inwestora do realizacji inwestycji w kształcie wynikającym z jej treści w odniesieniu do uwarunkowań środowiskowych. Co istotne w realiach rozpoznawanej sprawy, zasadą jest także założenie, że dla danego przedsięwzięcia wydaje się jedną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Chodzi bowiem o to, aby ocena oddziaływania dokonana w ramach postępowania zmierzającego do wydania tej decyzji była całościowa i kompleksowa oraz obejmowała wszystkie aspekty przedsięwzięcia, a więc jego kontekst strategiczny (jego relację do celów określanych w programach, planach, politykach lub strategiach wskazujących na potrzebę realizacji przedsięwzięcia i wyznaczających interes publiczny dla obszaru, na którym planuje się przedsięwzięcie), programowo-przestrzenny (obejmujący uwarunkowania związane z możliwą lokalizacją przedsięwzięcia przy uwzględnieniu jego rodzaju, skali i charakterystyki technicznej) oraz projektowy (dane techniczne charakteryzujące parametry oddziaływania przedsięwzięcia istotne z punktu widzenia standardów jakości i emisyjnych, będących podstawą zezwolenia na realizację przedsięwzięcia). Co ważne również, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową. Organ właściwy do jej wydania powinien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami powołanej ustawy i jest zobligowany wydać tę decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania określone przepisami ustawy. Warto zwrócić również uwagę, że art. 72 ust. 2 pkt 1 a ustawy środowiskowej z dnia 3 października 2008 r., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania badanej decyzji jednoznacznie daje możliwość zmiany decyzji wydawanych na podstawie ustawy Prawo budowlane bez konieczności uzyskiwania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w określonych przypadkach, tj. w przypadku decyzji polegających na odstąpieniu od zatwierdzonego projektu dotyczącym: charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego; kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji, zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne itp. Co ważne jednak, zmiany powyższe nie mogą spowodować zmian uwarunkowań określonych w wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. To jednak w rozpatrywanej sprawie nie miało, jak słusznie przyjął GINB, miejsca. Należy bowiem zaznaczyć, że w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie podkreślono, że "niecka wysypiska odpadów stałych będzie wyposażona w instalacje odprowadzania wód odciekowych oraz barierę mineralna i syntetyczną dna, zapobiegającą zanieczyszczeniu wód podziemnych. Składowanie odpadów odbywać się będzie z zastosowaniem przekładek mineralnych. Niecka będzie odgazowywana, a w rejonie składowiska prowadzone będą kontrole szczelności dna niecki za pomocą urządzeń monitorujących stan wód podziemnych. Sortowanie i przechowywanie surowców wtórnych będzie odbywało się w hali sortowni. (...) Projektowana inwestycja nie wpłynie negatywnie na obszary cenne przyrodniczo. Nie będą występowały również oddziaływania transgranicze. Obwałowanie ziemne będzie skutecznie chronić działki sąsiednie przed skutkami pylenia, kurzenia itp.". Powyższe koresponduje z ustaleniami decyzji środowiskowej w zakresie wymagań dotyczących ochrony środowiska koniecznych do uwzględnienia w projekcie budowlanym. Za błędne należy uznać również stanowisko skarżącego, jakoby na podstawie decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. o środowiskowych uwarunkowaniach nie można było w 2011 r. wydać pozwolenia budowę spornej inwestycji, zaś w 2015 r. nie mogła ona stanowić skutecznej podstawy do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu zamiennego, bowiem "obowiązywała" dwa lata i termin ten mógł być wydłużony o maksymalnie dwa lata. Wskazać w tym zakresie należy, że termin, o którym mowa w art. 72 ust. 3 ustawy o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczy wniosku wszczynającego postępowanie w przedmiocie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 tej ustawy. Ten zaś został w niniejszej sprawie złożony w okresie ważności decyzji środowiskowej (jak wynika z decyzji pozwoleniowej w dniu [...] maja 2011 r.). Z punktu widzenia decyzji środowiskowej i jej wpływu na decyzję o pozwoleniu na budowę, prawnie istotne jest tylko zachowanie czteroletniego terminu do złożenia wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Okoliczność natomiast, że wskazywany czteroletni termin upłynął w toku postępowania o pozwolenie na budowę, nie ma istotnego znaczenia (por. wyrok NSA z dnia 23 lutego 2016 r. sygn. akt II OSK 335/15 - LEX nr 2037503). Podobnie należy rozumieć przywołane w skardze przepisy art. 46 ust. 4a i 4 b ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902), w oparciu o które wydana została w sprawie decyzja środowiskowa. Za chybione Sąd uznał także zarzuty skargi zmierzające do wykazania, że zmiany stanu prawnego w zakresie wymagań dotyczących zagospodarowania odpadów powodują, że doszło do zmiany parametrów środowiskowych określonych w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, niezależnie od tego, że ten zmieniony stan prawny nie znajdował zastosowania do sprawy. Powtórzyć w tym miejscu należy, że prawidłowość decyzji w trybie art. 156 k.p.a. bada się na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie wydania decyzji. W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, organ co do zasady nie prowadzi postępowania dowodowego, jak w postępowaniu zwykłym, a jedynie dokonuje oceny decyzji ostatecznej z punktu widzenia przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. (w tym przypadku art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). W tym też kontekście stwierdzić należy, że GINB nie naruszył również powołanych w skardze przepisów postępowania tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. (zasada prawdy obiektywnej oraz zasady postępowania dowodowego). Organ odwoławczy nie odniósł się wprawdzie wprost do pisma Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2020 r., w którym ten ostatni stwierdził, że zmiana kubatury hali sortowni z projektowanych 860 m³ na 19 065,89 m³ spowoduje dużą zmianę ilości przyjmowanych odpadów, niemniej ostatecznie stwierdził, słusznie zdaniem Sądu, że zbyt daleko idące i dowolne było uznanie przez [...]WINB (w oparciu m.in. o to pismo), że powiększenie kubatury sortowni spowodowało zwiększenie ilości odpadów. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, wbrew zarzutom skargi zawiera wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi organ administracji kierował się przy podejmowaniu decyzji i wyczerpuje przesłanki z art. 107 § 3 k.p.a. W tych warunkach, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł o oddaleniu skargi.