VII SA/Wa 802/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Siwek (spr.), Asesor WSA Elżbieta Granatowska, Sędzia WSA Grzegorz Antas, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 października 2021 r. sprawy ze skargi O S.A. z siedzibą w W na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ odwoławczy", "GINB") zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. znak: [...] , po rozpatrzeniu odwołania Z P i J P od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2020 r. znak: [...], stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]listopada 2010 r. nr [...], w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, uchylił w całości decyzję I instancji i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...]. Jako podstawę prawną organ wskazał art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a."). Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Kwestionowaną decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] Prezydenta Miasta [...]zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi - Z P - pozwolenia na budowę hali magazynowej na artykuły przemysłowe konfekcjonowane w [...] przy ul. [...] na działkach o nr ewid. [...] , [...],[...],[...] karta mapy 25. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej "PINB", "PINB w [...]") decyzją z dnia [...]grudnia 2016 r. nr [...] udzielił pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu budowlanego. W związku z planowaną inwestycją polegającą na budowie hali magazynowej na działce o nr ewid. [...] karta mapy 25 w [...] przy ul. [...] (położonej w pobliżu inwestycji objętej ww. pozwoleniem na budowę), Z P pismem z dnia 8 sierpnia 2016r. zwróciła się do Operatora [...] (dalej jako "strona skarżąca", "skarżąca", "skarżąca spółka: z wnioskiem o określenie strefy kontrolowanej dla gazociągów DN500 CN 6,3 MPa [...] - [...] nitka I i II, których trasa przebiega przez działkę o nr ewid. [...]. Planowana lokalizacja hali magazynowej została przez stronę skarżącą pismem z dnia 26 sierpnia 2016 r. uzgodniona negatywnie z uwagi na fakt, że narusza przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2012 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie. Ponadto, pismem z dnia 3 listopada 2016r. skarżąca spółka zwróciła się do PINB w [...] o interwencję, celem wyegzekwowanie od właścicieli nieruchomości zlokalizowanej przy ul. [...] - między innymi Z P - działań, zmierzających do doprowadzenia terenu w strefie gazociągu do stanu zgodnego z wymogami prawa. PINB pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. przekazał do Wojewody [...] w trybie art. 65 § 1 k.p.a. ww. wniosek strony skarżącej, wskazując iż na podstawie zebranego materiału dowodowego ustalono, że inwestor uzyskał ww. decyzję pozwolenia na budowę z dnia [...] listopada 2010 r. pomimo braku stosownych pozytywnych uzgodnień ze stroną skarżącą w zakresie odległości hali od gazociągów wysokiego ciśnienia DN 500. Tym samym zachodzą okoliczności dotyczące stwierdzenia nieważności ww. decyzji Udzielając odpowiedzi na wezwanie Wojewody [...]z dnia [...] maja 2017 r., Prezydent Miasta [...] w piśmie z dnia [...] czerwca 2017r . wyjaśnił, że inwestor w trakcie całego procesu inwestycyjnego na przedmiotowych działkach oraz na działkach sąsiednich uzyskiwał szereg uzgodnień oraz opinii. Wśród dokumentów znajduje się m. in. pismo [...] S.A Oddział w [...] z dnia 12 maja 2008r. w sprawie "uzgodnienia projektu zagospodarowania działki w [...] przy ul [...] ". Według ww. pisma strona skarżąca zaakceptowała przedstawiony projekt zagospodarowania działki w stosunku do przebiegu rurociągu Uwzględniając powyższe Wojewoda [...] pismem z dnia [...] marca 2018r . zwrócił się do strony skarżącej z wnioskiem o "wyjaśnienie rozbieżności pomiędzy udzielonym uzgodnieniem z dnia [...] maja 2008 r. a negatywną opinią w sprawie usytuowania hali względem gazociągów wysokiego ciśnienia DN 500. Strona skarżąca pismem z dnia 4 maja 2018 r. poinformowała między innymi, że strefa kontrolowana dla gazociągu DN 500 PN 6,3 MPa nitka I zgodnie z projektem technicznym wynosi 30 m (po 15 m od osi gazociągu na stronę), natomiast strefa kontrolowana dla gazociągu DN 500 PN 6,3 MPa [...] - [...] nitka II jest zgodna z ww. rozporządzeniem Ministra Gospodarki w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie wynosi 50 m (po 25 m na stronę od osi gazociągu). W strefie kontrolowanej gazociągów zgodnie z ww. rozporządzeniem Ministra Gospodarki nie należy wznosić obiektów budowlanych, urządzać stałych składów i magazynów oraz podejmować działań mogących spowodować uszkodzenie gazociągu podczas jego użytkowania, nie można również sadzić drzew i krzewów mogących mieć negatywny wpływ na trwałość i prawidłowe użytkowanie gazociągu. Wszelkie prace w strefach kontrolowanych mogą być prowadzone tylko po wcześniejszym uzgodnieniu sposobu ich wykonania z operatorem sieci gazowej. Hala magazynowa wybudowana na działkach nr [...][...][...]w [...] znajduje się w odległości 11,5 m od gazociągu DN 500 PN 6,3 MPa [...] - [...] nitka II. Lokalizacja rzeczonej hali magazynowej nie została przedstawiona skarżącej do uzgodnienia. Strona skarżąca podkreśliła, że uzgodniony pismem z dnia 12 maja 2008 r. projekt zagospodarowania działek nr [...] , [...],[...],[...],[...],[...],[...] jest niezgodny ze stanem faktycznym. Poza omawianą halą na terenie posesji zostały wybudowane niżej wymienione obiekty, które obecnie znajdują się w strefach kontrolowanych gazociągów DN 500 PN 6,3 MPa [...] - [...] nitka I oraz DN 500 PN 6,3 MPa [...]- [...]nitka II: • budynek blaszany w odległości 15 m od gazociągu [...]-[...] nitka II; • myjnia samochodowa zlokalizowana na działkach nr [...].[...],[...] w odległości ok. 14 m od gazociągu DN 500 PN 6,3 MPa [...]-[...] nitka II; • budynek blaszany na działkach nr [...],[...],[...],[...] w odległości 10 m od gazociągu DN 500 PN 6,3 MPa [...]-[...] nitka I oraz w odległości 16 m od gazociągu DN 500 PN 6,3 MPa [...]-[...] nitka II; • 2 x budynek blaszany zlokalizowany na działce nr [...] bezpośrednio nad gazociągami; Wojewoda [...] (dalej jako "Wojewoda", "organ I instancji") wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji o pozwoleniu na budowę, a następnie decyzją z dnia [...] października 2020 r. znak: [...] powołując się na art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stwierdził nieważność ww. decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...]. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, że jak wynika z zatwierdzonego przez Prezydenta Miasta [...] projektu zagospodarowania terenu - stanowiącego załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę - w obszarze objętym zakresem opracowania przebiegają następujące czynne sieci gazowe: - wysokiego ciśnienia DN 500 CN 2,5 MPa; DN 500 CN 4,0 MPa, - podwyższonego średniego ciśnienia DN 400 CN 1,6 MPa; eksploatowane przez Polską Spółkę Gazowniczą Oddział w [...] , oraz - wysokiego ciśnienia DN 500 PN 6,3 MPa [...] - [...] nitka I; - wysokiego ciśnienia DN 500 PN 6,3 MPa [...]-[...] nitka 11; eksploatowane przez [...] S.A Oddział w [...]. W zatwierdzonym projekcie budowlanym przedmiotowego zadania znajduje się uzgodnienie [...]Spółki Gazownictwa z dnia [...] listopada 2008 r. pozytywnie opiniujące usytuowanie projektowanej hali względem gazociągów będących aktualnie eksploatowanych przez Polską Spółkę Gazowniczą Oddział w [...] . W ww. uzgodnieniu z dnia [...] listopada 2008r. znajduje się również stwierdzenie, że "Sprawę należy dodatkowo uzgodnić u [...] S.A. Oddział w [...]". Wojewoda wskazał także, że do akt sprawy organu stopnia podstawowego dołączono także uwierzytelnioną za zgodność z oryginałem kopię pisma [...] S.A Oddział w [...] z dnia [...] maja 2008r. w sprawie "uzgodnienia projektu zagospodarowania działki w [...] przy ui. [...] I2T'.Z załącznika do ww. pisma wynika, że projektowana hala" zlokalizowana jest w miejscu gdzie w zatwierdzonym planie zagospodarowania trenu - zgodnie z legendą - przedstawiono inne obiekty takie jak: "1. .zrealiz. bud. stacji kontroli pojazdów", "4 myjnia ręczna samoch. ciężar. – w realiz.:, "5 budynek sterowni - przewid. w II etapie", "6 myjnia ręczna samoch. osob. - w realiz.", "7. bud. socjalny/kantor obsługi - w realiz". Zdaniem Wojewody z powyższego dokumentu wynika, że nie stanowi on opinii - wymaganej zapisami art. 35 ust. 1 pkt 3) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej jako "p.b.") dotyczącej przedmiotowej hali. Powyższe fakty potwierdzają stanowisko Spółki [...]S.A Oddział w [...]z dnia [...]kwietnia 2019r., w którym stwierdza, "iż okazany projekt zagospodarowania terenu będący załącznikiem do pozwolenia na budowę nie był uzgodniony z [...]S.A.". Reasumując organ I instancji podniósł, że w analizowanej sprawie, ww. decyzja Prezydenta Miasta [...], narusza art. 35 ust. 1 pkt 3 p.b., a naruszenie to spełnia przesłanki dotyczące kwalifikowanej wady prawnej, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Naruszony przepis jest jednoznaczny, a jego stosowanie nie wymaga przeprowadzenia skomplikowanego procesu wykładni, zaś samo naruszenie jest rażące i bezsprzeczne. Skutki analizowanego uchybienia są szczególnie poważne i nie mogą być akceptowane z punktu widzenia zasady praworządnego państwa. Brak wymaganej prawem opinii i lokalizacja przedmiotowej hali w strefie kontrolowanej gazociągów wysokiego ciśnienia mogą spowodować sytuację zagrażającą życiu, zdrowiu oraz mieniu. Od powyższej decyzji odwołanie złożyły Z P i J P. Postawiły zarzuty naruszenia prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 84 k.p.a. poprzez niezebranie całego materiału dowodowego i nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a w szczególności nie przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu geodezji na okoliczność dokonania identyfikacji nieruchomości w stosunku do których dokonano uzgodnień w zakresie usytuowania planowanej budowy hali. - błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że budowa hali w zmniejszonej odległości od gazociągu nie była uzgodniona z [...] S. A. podczas gdy z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika jednoznacznie, że takie uzgodnienia były dokonane. Odwołujące się podniosły, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę Z P wystąpiła pismem z dnia 8 kwietnia 2008 r. do [...]S.A. o uzgodnienia budowy projektowanych: budynku biurowego z halą warsztatową oraz dwóch hal i zmniejszenie strefy ochronnej dla przedmiotowych obiektów budowlanych w stosunku do gazociągów znajdujących się na nieruchomości. W załączeniu do pisma inwestorka przedstawiała szkic obrazujący planowane usytuowanie obiektów w tym dwóch hal w stosunku do gazociągów. W odpowiedzi na powyższe pismo [...][...] S.A. pismem z dnia [...]maja 2008r. zaakceptował projektowane usytuowanie obiektów budowlanych nie wnoszę żadnych zastrzeżeń oraz nie ograniczając czasowo tej akceptacji. W oparciu o tą akceptację Z P uzyskała pozwolenie na budowę oraz zrealizowała inwestycję w granicach określonych odległości od gazociągu przez [...] S.A. Wojewoda [...] wydając decyzję I instancji nie wziął pod uwagę ww. pisma Z P dnia 8 kwietnia 2008r. wraz z załącznikiem z których to dokumentów wynika jednoznacznie, że dotyczą różnych obiektów w tym dwóch hal. [...] S.A. w piśmie z dnia 12 maja 2008r. stwierdził jednoznacznie, że akceptuje przedstawiony docelowy projekt nie wyłączając z niego hal. Zdaniem odwołujących się z powyższego wynika, że usytuowanie hali w stosunku do gazociągów było uzgodnione i zaakceptowane. Nie doszło wobec tego do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt. 3 p.b. w rażący sposób mogący być podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Po rozpoznaniu ww. odwołania GINB wydał w dniu [...] lutego 2021 r. zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że inwestor - wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę złożyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną (tj. działkami nr ewid. [...],[...],[...],[...]) na cele budowlane. Tym samym w nie naruszono rażąco wymagań ustanowionych ww. przepisami art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 p.b. Ponadto na których zaprojektowano sporną inwestycję w dniu wydania pozwolenia na budowę objęte były zakresem obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...]dla terenów położonych w rejonie ulic: [...]- Alei [...] - [...] - [...]-[...], zatwierdzonego uchwałą r [...] Rady Miejskiej [...] z [...] września 2005 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z [...] listopada 2005 r., nr [...], poz. [...]). Zdaniem GINB nie sposób stwierdzić, aby sporne przedsięwzięcie naruszało, a tym bardziej naruszało w sposób rażący ustalenia ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie dotyczącym przeznaczenia terenu inwestycyjnego ani ustalenia ww. uchwały w zakresie wymogów co do powierzchni zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej, wysokości zabudowy oraz geometrii dachu i kąta nachylenia dachu. Ponadto wskazano także na zgodność ww. decyzji z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r, w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przede wszystkim GINB wskazał, że w dacie wydania kwestionowanej decyzji obowiązywały przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z 30 lipca 2001 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. z 2001 r. Nr 97, poz. 1055). W myśl § 89 rozporządzenia z 30 lipca 2001 . przepisów rozporządzenia nie stosuje się do gazociągów wybudowanych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia - tj. przed dniem 12 grudnia 2001 r. i dla których przed tym dniem wydano pozwolenie na budowę. Jak natomiast wynika ze znajdującego się w aktach organu wojewódzkiego pisma [...] S.A. z dnia [...] maja 2018 r., przez nieruchomości inwestycyjne przechodzi gazociąg DN 500 PN 6,3 MPA [...] - [...] nitka I (rok budowy w 1976 r.) oraz gazociąg DN 500 PN 6,3 MPA [...]-[...] nitka II (rok budowy w 1977 r.). Ponadto GINB wskazał, że przez nieruchomości inwestycyjne przebiegają jeszcze 3 inne gazociągi. Ze znajdującego się w aktach GINB pisma [...] sp. z o. o. z [...]stycznia 2021 r., znak: [...] wynika, że przez działki nr ewid. [...],[...],[...],[...] przebiega gazociąg wysokiego ciśnienia DN 500 CN 4,0 MPa relacji [...] - [...], (rok budowy 1976 r.), gazociąg wysokiego ciśnienia DN 500 CN 2,5 MPa relacji [...][...] (rok budowy 1971 r.) oraz gazociąg podwyższonego średniego ciśnienia DN 400 CN 1,6 MPa relacji [...]-[...] (rok budowy 1970 r.). W ww. piśmie [...]sp. z o. o. poinformowała, że ww. gazociągi są czynne i eksploatowane. Organ odwoławczy podkreślił, że mając na uwadze literalne brzmienie ww. przepisów, do spornych gazociągów nie stosuje się unormowań rozporządzenia Ministra Gospodarki z 30 lipca 2001 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe, w tym zwłaszcza przepisów, na mocy których wyznacza się strefę kontrolowaną wzdłuż gazociągu. Ponadto przedmiotowe gazociągi nie zostały objęte również unormowaniami rozporządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z 14 listopada 1995 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz, U z 1995 r. Nr 139, poz. 686). oraz rozporządzeniaMinistra Przemysłu z 24 czerwca 1989 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. z 1989 r. Nr 45, poz. 243 z późn. zm.) (data wejścia w życie - 10 sierpnia 1989 r.). Przedmiotowy gazociąg nie były także objęte unormowaniami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Górnictwa z dnia 18 sierpnia 1978 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. z 1978 r. Nr 21, poz. 94). Organ podkreślił, że w dacie zrealizowania gazociągów wysokoprężnych DN 500 PN 6,3 MPa relacji [...]-[...]nitka I, DN 500 PN 6,3 MPa relacji [...]-[...]nitka II, DN 500 CN 4,0 MPa relacji [...]-[...], DN 500 CN 2,5 MPa relacji [...]-[...]obowiązywała ustanowiona przez Ministra Górnictwa i Energetyki norma branżowa BN-71/8976-31 (odległości bezpieczne gazociągów wysokiego ciśnienia ułożonych w ziemi) z 18 marca 1971 r. Z kolei w dacie zrealizowania gazociągu podwyższonego średniego ciśnienia DN 400 CN 1,6 MPa relacji [...] - [...] , nie obowiązywały żadne normy branżowe regulujące odległości stref kontrolowanych dla gazociągów. Zgodnie z wymaganiami określonymi w normie BN-71/8976-31, bezpieczna odległość oddzielenia stojących budynków niemieszkalnych i budowli pomocniczych (stodoły, szopy itp.) od gazociągów, o średnicy nominalnej gazociągu od 300 mm do 500 mm i ciśnieniu od 250 do 640 N/cm2 (6,4 MPa = 640 N/cm2) powinna wynosić - 25 m. Jak wynika z analizy porównawczej projektu zagospodarowania terenu, wydruków z portalu www.geoportal.gov.pl oraz załączników graficznych znajdujących się w aktach organu wojewódzkiego, hala magazynowa została zaprojektowana w odległości od ok. 23 m do ok. 30 m od gazociągów wysokiego ciśnienia DN 500 CN 2,5 MPa relacji [...]-[...] i gazociągu wysokiego ciśnienia DN 500 CN 2,5 MPa relacji [...]-[...]. Jedynie nitka jednego z ww. gazociągów i to na długości zaledwie kilku metrów przebiega w odległości mniejszej niż 25 metrów od projektowanego budynku. Ponadto z analizy projektu zagospodarowania terenu oraz załącznika graficznego nr 1 do pisma [...] S.A. z dnia 4 maja 2018 r., wynika, że sporna hala magazynowa została zaplanowana w odległości ok. 13 m od gazociągu wysokiego ciśnienia DN 500 PN 6,3 MPa relacji [...] - [...] nitka II oraz w odległości ok. 18 m od gazociągu wysokiego ciśnienia DN 500 PN 6,3 MPa relacji [...]-[...]nitka I, a zatem w odległości mniejszej niż bezpieczna odległość oddzielenia stojących budynków niemieszkalnych i budowli pomocniczych (stodoły, szopy itp.) od gazociągu, o średnicy nominalnej oznaczonej symbolem "DN" - powyżej DN 300 do DN 500, wyznaczona w oparciu o przepisy ww. normy branżowej BN-71/8976-31. GINB nie podzielił stanowiska Wojewody, który w uzasadnieniu decyzji I instancji stwierdził, że kontrolowana decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2010 r., została wydana z rażącym naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 3 p.b. z uwagi na to, że projekt zagospodarowania terenu zatwierdzony ww. decyzją organu stopnia podstawowego nie został uzgodniony z operatorem sieci gazowej - [...]S.A. Organ I instancji stwierdzając rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 3 p.b. nie powiązał naruszenia tego przepisu z żadnym przepisem prawa, w szczególności ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie, który nakładałby na inwestora obowiązek uzgodnienia inwestycji z operatorem sieci gazowej. GINB podkreślił, że obowiązek uzgodnienia wszelkich prac planowanych w strefach kontrolowanych z właściwym operatorem sieci gazowej wynika z przepisu § 10 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 26 kwietnia 2013 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowania. Organy administracji badają prawidłowość decyzji w trybie stwierdzenia nieważności (art. 156 k.p.a.) w oparciu o stan prawny istniejący w dacie wydania kontrolowanej decyzji. Skoro ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowania nie obowiązywało w dacie wydania decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 2010 r., to brak jest podstaw, aby w niniejszej sprawie stosować jego postanowienia w zakresie dotyczącym uzgodnienia inwestycji z operatorem sieci gazowej. Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, że w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z 30 lipca 2001 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowania, które obowiązywało w dacie wydania ww. pozwolenia na budowę, brak było unormowania nakazującego inwestorowi uzgodnienia z operatorem sieci gazowej robót budowlanych w strefach kontrolowanych. Skargę na powyższą decyzję wniosła [...] S.A. z siedzibą w [...] , zarzucając obrazę: 1) prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 35 ust. 1 pkt 3 p.b. w związku z § 8 ust. 2 pkt 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. nr 120 poz. 1133) (ww. rozporządzenie uchylone z dniem 29 kwietnia 2012 r.} z uwagi na niekompletność dokumentacji projektowej przedłożonej do organu celem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, b) art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. poprzez brak dostatecznego sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zignorowanie zapisów miejscowego planu dotyczących gazociągów przebiegających przez nieruchomości objęte tym planem i przyjęciu, że sporne przedsięwzięcie nie narusza miejscowego planu gdyż dla terenu oznaczonego symbolem I3 –P1 podstawowe przeznaczenie to zabudowa produkcyjna, składy i magazyny, wraz z funkcjami towarzyszącymi, wraz z przynależnym zagospodarowaniem terenu. 2) prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., polegające na jego zastosowaniu poprzez uchylenie decyzji w całości i wydaniu odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 2010 r.. w sytuacji, w której zostały spełnione przesłanki konieczne dla wycofania tej decyzji z obrotu prawnego; b) art. 77 § 1 kpa i art. 80 k.p.a., w zw. z art. 140 k.p.a., polegające na tym, że organ odwoławczy dokonał oceny kwestionowanego pozwolenia na budowę jedynie przez samo odwołanie się do wymagań przepisów § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, oraz do treści załącznika graficznego planu miejscowego oraz projektu zagospodarowania terenu nieuzgodnionego w sposób prawidłowy z gestorem sieci przesyłowej, co wskazuje na fragmentaryczną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, jak również fragmentaryczną ocenę treści decyzji organu I instancji; W związku z powyższym skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi w całości i uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Skarżąca, przytaczając treść § 23 ust. 10 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] dla terenów położonych w rejonie ulic: [...] - Alei [...] - [...] - [...]-[...], zatwierdzonego uchwałą r [...] Rady Miejskiej [...] z [...] września 2005 r., wskazał, e GINB jednak całkowicie pominął zapisy planu odnoszące się do przebiegu gazociągów. Tymczasem, zgodnie z zapisami dla przedmiotowego obszaru, rozdział 4, wokół Istniejących tras gazociągów wysokiego ciśnienia (gazociągi wysokoprężne G 0 500 mm PN 6,3, 4 I 2.5 MPa) i podwyższonego ciśnienia (gazociągi podwyższonego średniego ciśnienia G 0 500 mm i 0 400 mm 1,6 MPa) zrealizowanych przed rokiem 2001 ustala się odległości od obrysów obiektów terenowych zgodnie z przepisami odrębnymi, ograniczając możliwość zagospodarowania terenów. Niezastosowanie przez Prezydenta Miasta [...] art. 35 ust. 3 p.b. w odniesieniu do zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi stanowi rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2) Prawa budowlanego. Przedmiotowe gazociągi zostały wybudowane odpowiednio w 1976 r. - nitka 1 i w 1977 r. - nitka II, natomiast hala została ostatecznie oddana do użytku w 2016 r., a pozwolenie na budowę hali zostało wydane w 2010 r. Już tylko z tego względu zauważyć należy, iż oceny wzajemnego oddziaływania ww. obiektów (gazociągów wysokiego ciśnienia i hali, której budowa trwała prawie 7 lat} należy dokonywać z uwzględnieniem kolejności powstawania ww. obiektów i następującej zmiany otoczenia prawnego. Zdaniem skarżącej kwestia oddziaływania na siebie hali magazynowej i gazociągów nie była przedmiotem gruntownej oceny w momencie wydawania pozwolenia na budowę. Ponadto skarżąca spółka ponownie podkreśliła, że hala została usytuowana w kolizji z gazociągami bez uzyskania stosownych uzgodnień z operatorem sieci. jednak zupełnie pominął, iż gazociąg wysokiego ciśnienia ze względu na parametry ruchowe tj. wysokie cieśnienia oraz medium przesyłane łj. gaz ziemny stanowi obiekt budowalny który ze względu na funkcje techniczną posiada charakterystykę wysokiego oddziaływania. Zarówno hala magazynowa jak i gazociąg identyfikowane są jako obiekty budowalne i zgodnie z obowiązującym prawem przypisane są do odpowiedniej kategorii obiektu. Halę magazynową wybudowano w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska. GINB całkowicie pominął konieczność ustalenia wzajemnego wpływu istniejących na przedmiotowej nieruchomości obiektów budowlanych. Wybudowanie hali bez uzgodnienia z operatorem narusza zasady postępowania wynikające z powyższego. Pomimo, że normy branżowe nie stanowiły (i nie stanowią) źródła prawa powszechnie obowiązującego, wskazują, że obiekty budowlane powinny być zaprojektowane i wybudowane w taki sposób, aby zapewnione było między innymi bezpieczeństwo ludzi i mienia. Realizując więc proces budowlany w przypadku braku obowiązujących przepisów zgodnie ze sztuką budowalną sięga się wiec do opracowań branżowych, izb branżowych, stowarzyszeń itp. w celu określenia zasad współuczestnictwa w zagospodarowanym ładzie przestrzennym. Na etapie realizacji projektu i opracowania planu zagospodarowania terenu należało uwzględnić istniejące gazociągi i uzyskać od eksploatującego te gazociągi stosowne uzgodnienia w stosunku do realizacji planowanej inwestycji budowy hali. Zdaniem skarżącej wybudowanie hali w odległości 13 m od gazociągu wysokoprężnego 0 500/6,3 MPa, niezależnie od okoliczności, w jakich do tego doszło, stanowi rażące naruszenie zasad bezpieczeństwa. Zagrożenie bezpieczeństwa jest realne, czego przykładem może być rozszczelnienie się gazociągu, w wyniku którego w momencie zainicjowania zapłonu (iskra wywołana zwarciem instalacji, elektrycznej, czy też zapalenie zapałki przez osoby pozostające w budynku może doprowadzić do eksplozji powodującej zagrożenie życia i mienia). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów prawa. Na wstępie należy wskazać, iż przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2021 r. znak: [...] , którą organ uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2020 r. znak: [...], stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...]z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi - Z P - pozwolenia na budowę hali magazynowej na artykuły przemysłowe konfekcjonowane w [...]przy ul. [...]na działkach o nr ewid. [...],[...],[...],[...] karta mapy 25, i odmówił stwierdzenia nieważność ww. decyzji Prezydenta Miasta [...]z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...]. Decyzja ta wydana została w postępowaniu nadzorczym prowadzonym w trybie stwierdzenia nieważności. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne, tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w tym trybie decyzji, czy postanowienia na zasadzie art. 126 k.p.a. - przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. Wskazać należy, że stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych, o której mowa w art. 16 k.p.a. toteż może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności jest zatem ustalenie wad decyzji, które pozwalają na stwierdzenie nieważności z powodu wad istniejących od dnia jej wydania. Dokonując oceny, czy zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a. do stwierdzenia nieważności decyzji, organ orzekający w tym zakresie bada stan faktyczny, jak i prawny z daty wydania decyzji. Przedmiotem postępowania w- sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie jest ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy, a jedynie ustalenie, czy decyzja nie jest dotknięta kwalifikowanymi wadami prawnymi. Podkreślić należy, iż kontrola zaskarżonego rozstrzygnięcia opiera się na tych samych dowodach, które były podstawą wydania pierwotnej decyzji. Nowy materiał dowodowy wniesiony do sprawy, na ogół pozostaje bez wpływu na kontrolę zaistnienia przesłanek wskazanych w 156 § 1 k.p.a.. Nowe dowody i okoliczności wykazane w toku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, nie będące częścią akt sprawy na dzień wydania decyzji, co do zasady zgodnie z art. 145 k.p.a. mogą stanowić podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Właściwy organ orzeka o stwierdzeniu nieważności badanej decyzji tylko wówczas gdy stwierdzi, iż wystąpiła jedna z przesłanek ściśle określonych w art. 156 § 1 k.p.a. i jednocześnie nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek stwierdzenia nieważności określonych w art. 156 § 2 k.p.a. ustawy, a więc nie upłynął termin dopuszczalności stwierdzenia nieważności badanego rozstrzygnięcia, ani też rozstrzygnięcie to nie wywołało nieodwracalnych skutków prawnych. W niniejszej sprawie organ I instancji stwierdził nieważność kwestionowanej decyzji Prezydenta Miasta [...] w związku z zaistnieniem przesłanki zawartej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Zauważyć w tym miejscu trzeba, iż rażące naruszenie prawa, o którym mowa w 156 § 1 k.p.a., określane jest w doktrynie i orzecznictwie jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. W orzecznictwie zgodnie zauważa się, iż rażące naruszenie prawa występuje w przypadku naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. O rażącym naruszeniu prawa można mówić w razie oczywistego naruszenia prawa, tj. takiego, gdy dane rozstrzygnięcie stoi w oczywistej sprzeczności z jasno sformułowanym przepisem prawa, a więc takim, który nie wymaga dalszych wyjaśnień. W wyroku z 31 stycznia 2006 r. (sygn. akt I OSK 883/05, lex nr 299873), Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, iż "Rażące naruszenie prawa stanowi kwalifikowaną formę "naruszenia prawa". Utożsamianie tego pojęcia z każdym "naruszeniem prawa" nie jest słuszne. Naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa". I dalej: "Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność decyzji, gdy ma charakter rażący. A zatem dla uznania, że wystąpiło owo kwalifikowane "naruszenie prawa", konieczne jest stwierdzenie i wykazanie, iż miało ono charakter rażący". W przywołanym wyroku Sąd zaznaczył też, iż rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Zaznaczył przy tym, że nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Jednocześnie dodać należy, iż w orzecznictwie zwraca się uwagę i podkreśla, że ani oczywistość naruszenia przepisu, ani jego charakter nie są wystarczające do uznania, że miało miejsce rażące naruszenie prawa. Obok oczywistego naruszenia prawa i charakteru przepisu, który został naruszony, jako kryterium rażącego naruszenia prawa winny być traktowane społeczno-gospodarcze skutki wywołane wadliwą decyzją. Na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę m.in. w wyroku z 25 września 2007 r. (sygn. akt II OSK 1111/06, lex nr 494728), w którym to wskazał, iż "O tym, czy naruszenie prawa jest "rażącym", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie dane naruszenie za sobą pociąga. Za "rażące" należy uznać wyłącznie takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności. Utożsamianie zatem tego pojęcia z każdym naruszeniem jest oczywiście wadliwe. Nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące, nie jest też decydujący charakter przepisu, jaki został naruszony. Przy kwalifikowaniu naruszenia prawa do kategorii naruszenia rażącego chodzi nie o sam fakt zachowania się organu niezgodnie z normą prawną, lecz o skutki, których dotkliwości dla strony niczym nie można usprawiedliwiać." W niniejszej sprawie kwestionowana decyzja dotyczy pozwolenia na budowę. Stosownie zaś do art. 35 ust. 4 p.b. (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania powyższych rozstrzygnięć), o ile zostaną spełnione wymagania określone w art. 35 ust. 1 p.b., właściwy organ jest zobligowany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W myśl art. 35 ust. 1 p.b. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, właściwy organ sprawdza: Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Z akt sprawy wynika, że inwestor spełnił wszystkie wymogi stawiane przez ustawę - Prawo budowlane niezbędne dla uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie Sądu słusznie podniósł organ odwoławczy, że nie można podzielić stanowiska zawartego w uzasadnieniu decyzji I instancji iż kontrolowana decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2010 r., została wydana z rażącym naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 3 p.b. z uwagi na to, że projekt zagospodarowania terenu zatwierdzony ww. decyzją organu stopnia podstawowego nie został uzgodniony z operatorem sieci gazowej - [...] S.A. Podkreślić należy, że z akt administracyjnych sprawy wynika, że przez nieruchomości inwestycyjne objęte kwestionowanym pozwoleniem przechodzi łącznie 5 gazociągów: - gazociąg DN 500 PN 6,3 MPA [...]-[...] nitka I (rok budowy w 1976 r.) - gazociąg DN 500 PN 6,3 MPA [...]-[...]nitka II (rok budowy w 1977 r.). - gazociąg wysokiego ciśnienia DN 500 CN 4,0 MPa relacji [...]-[...], (rok budowy 1976 r.), - gazociąg wysokiego ciśnienia DN 500 CN 2,5 MPa relacji [...] (rok budowy 1971 r.) - gazociąg podwyższonego średniego ciśnienia DN 400 CN 1,6 MPa relacji [...]-[...] (rok budowy 1970 r.). Jak wynika z analizy porównawczej projektu zagospodarowania terenu, wydruków z portalu www.geoportal.gov.pl oraz załączników graficznych znajdujących się w aktach organu wojewódzkiego, hala magazynowa została zaprojektowana w odległości od ok. 23 m do ok. 30 m od gazociągów wysokiego ciśnienia DN 500 CN 2,5 MPa relacji [...]-[...]i gazociągu wysokiego ciśnienia DN 500 CN 2,5 MPa relacji [...]-[...] . Jedynie nitka jednego z ww. gazociągów i to na długości zaledwie kilku metrów przebiega w odległości mniejszej niż 25 metrów od projektowanego budynku. Ponadto ustalono także, że sporna hala magazynowa została zaplanowana w odległości ok. 13 m od gazociągu wysokiego ciśnienia DN 500 PN 6,3 MPa relacji [...]-[...]nitka II oraz w odległości ok. 18 m od gazociągu wysokiego ciśnienia DN 500 PN 6,3 MPa relacji [...]-[...]nitka I. Przede wszystkim stwierdzić należy, że w dacie wydania kwestionowanej decyzji obowiązywały przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z 30 lipca 2001 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe. W myśl § 9 ust. 2 tego rozporządzenia dla gazociągów układanych w ziemi i nad ziemią powinny być wyznaczone, na okres eksploatacji gazociągu, strefy kontrolowane, których linia środkowa pokrywa się z osią gazociągu. W strefach kontrolowanych operator sieci gazowej powinien kontrolować wszelkie działania, które mogłyby spowodować uszkodzenie gazociągu (§ 9 ust. 3 rozporządzenia). W strefach kontrolowanych nie należy wznosić budynków, urządzać stałych składów i magazynów, sadzić drzew oraz nie powinna być podejmowana żadna działalność mogąca zagrozić trwałości gazociągu podczas jego eksploatacji. Dopuszcza się, za zgodą operatora sieci gazowej, urządzanie parkingów nad gazociągiem (§ 9 ust. 3 rozporządzenia). Zgodnie z § 9 ust. 6 tego rozporządzenia szerokość stref kontrolowanych, których linia środkowa pokrywa się z osią gazociągu, powinna wynosić: 1) dla gazociągów podwyższonego średniego ciśnienia i gazociągów wysokiego ciśnienia, o średnicy nominalnej oznaczonej symbolem "DN": a) do DN 150 włącznie - 4 m, b) powyżej DN 150 do DN 300 włącznie - 6 m, c) powyżej DN 300 do DN 500 włącznie - 8 m, d) powyżej DN 500 - 12 m, 2) dla gazociągów niskiego i średniego ciśnienia - 1 m. Tym samym, w świetle powyżej przytoczonych ustaleń organów, gdyby zastosować powyższy przepis w niniejszej sprawie, to projektowana hala nie znajdowała się w strefie kontrolowanej gazociągu. Podnieść dodatkowo należy, że badanie treści przepisów z roku 1989, z roku 1995 i z roku 2001, przeprowadzone pod kątem analizy pojęć stosowanych dla określenia odległości, które należy zastosować przy budowie innych obiektów, prowadzi do wniosku, że legislator, w rozporządzeniu z 2001 r. w ogóle zrezygnował ze stosowanego wcześniej sposobu określania odległości od innych obiektów. W rozporządzeniu z 2001 r. zaniechano bowiem ustalania odległości innych obiektów od gazociągu, wprowadzając nowe pojęcie tzw. strefy kontrolowanej. W słowniczku rozporządzenia, w § 2 pkt 5 przez pojęcie strefa kontrolowana rozumie się "obszar wyznaczony po obu stronach osi gazociągu, w którym operator sieci gazowej podejmuje czynności w celu zapobieżenia działalności mogącej mieć negatywny wpływ na trwałość i prawidłową eksploatację gazociągu". Jak zaś wynika z § 9 ust.2 rozporządzenia, dla gazociągów układanych w ziemi i nad ziemią powinny być wyznaczone, na okres eksploatacji gazociągu, strefy kontrolowane, których linia środkowa pokrywa się z osią gazociągu. Rozporządzenie nakłada na operatora w takim przypadku obowiązek kontrolowania w strefie wszelkich działań, które mogłyby spowodować uszkodzenie gazociągu. Jest to zatem przepis umożliwiający operatorowi sieci właściwą ochronę należących do niego urządzeń i z tego powodu, a nie ze względów bezpieczeństwa, wyznaczający strefę kontrolowaną. Ust. 4 tego przepisu w istocie ogranicza prawa własności innych osób, będących właścicielami gruntów położonych w strefie kontrolowanej, o ile grunty te nie zostały przez operatora wykupione czy wywłaszczone. W strefach kontrolowanych nie należy bowiem wznosić budynków, urządzać stałych składów i magazynów, sadzić drzew oraz nie powinna być podejmowana żadna działalność mogąca zagrozić trwałości gazociągu podczas jego eksploatacji. Jak wynika zatem z powyższej regulacji, legislator zrezygnował z nadmiernej ingerencji w prawo własności, jako wartości chronionej konstytucyjnie, a określanie zakazów lokalizacji zabudowy w znacznych odległościach, wynikających z poprzednio obowiązujących przepisów, ograniczył do niewielkich, niezbędnych dla celów ochrony eksploatacji gazociągów, stref kontrolowanych (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 października 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 1288/04, CBOIS). Jednakże słusznie organ wskazał, że w myśl § 89 rozporządzenia z 30 lipca 2001 przepisów rozporządzenia nie stosuje się do gazociągów wybudowanych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia - tj. przed dniem 12 grudnia 2001 r. i dla których przed tym dniem wydano pozwolenie na budowę. W niniejszej sprawie wszystkie znajdujące się na działkach inwestycyjnych gazociągi powstały w latach 70-tych XX w. Tym samym mając na uwadze literalne brzmienie ww. przepisów, do spornych gazociągów nie stosuje się unormowań rozporządzenia Ministra Gospodarki z 30 lipca 2001 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe, w tym zwłaszcza przepisów, na mocy których wyznacza się strefę kontrolowaną wzdłuż gazociągu. Przedmiotowe gazociągi nie zostały objęte również unormowaniami rozporządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z 14 listopada 1995 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe. Zgodnie z brzmieniem przepisu § 91 rozporządzenia z 14 listopada 1995 r., jego przepisów nie stosuje się m.in. do gazociągów wybudowanych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia (tj. przed 22 grudnia 1995 r.), a także gazociągów, dla których przed tym dniem wydano pozwolenie na budowę. Analogiczną treść miał również dotyczący sieci gazowych przepis § 52 rozporządzenia Ministra Przemysłu z 24 czerwca 1989 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (data wejścia w życie - 10 sierpnia 1989 r.). Prawidłowo w dacie zrealizowania gazociągów wysokoprężnych DN 500 PN 6,3 MPa relacji [...] - [...] nitka I, DN 500 PN 6,3 MPa relacji [...]-[...]nitka II, DN 500 CN 4,0 MPa relacji [...]-[...], DN 500 CN 2,5 MPa relacji [...]-[...]obowiązywała ustanowiona przez Ministra Górnictwa i Energetyki norma branżowa BN-71/8976-31 (odległości bezpieczne gazociągów wysokiego ciśnienia ułożonych w ziemi) z 18 marca 1971 r. Z kolei w dacie zrealizowania gazociągu podwyższonego średniego ciśnienia DN 400 CN 1,6 MPa relacji [...]-[...] , nie obowiązywały żadne normy branżowe regulujące odległości stref kontrolowanych dla gazociągów. Przepisy rozporządzenia Ministra Górnictwa z dnia 18 sierpnia 1978 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe, które odsyłają do ww. normy branżowej 71/8976-31, nie obowiązywały w dacie wydania kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Sąd w pełni podziela stanowisko organu odwoławczego, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, normy branżowe nie stanowiły i nie stanowią obecnie przepisów budowlano - technicznych, które miałyby moc wiążącą w stosunku do inwestorów spoza danej branży lub zakładu, a których ewentualne naruszenie skutkowałoby automatycznym uznaniem, że dany obiekt został wzniesiony w sposób zagrażający bezpieczeństwu ludzi lub mienia. Powyższe oznacza, że w przedmiotowej sprawie nie mają zastosowania również przepisy normy branżowej 71/8976-31 (Odległości bezpieczne gazociągów wysokiego ciśnienia ułożonych w ziemi) z dnia 18 marca 1971 r. Słusznie podniesiono w zaskarżonej decyzji, że organ I instancji stwierdzając rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 3 p.b. nie powiązał naruszenia tego przepisu z żadnym przepisem prawa, w szczególności ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie, który nakładałby na inwestora obowiązek uzgodnienia inwestycji z operatorem sieci gazowej. Obowiązek uzgodnienia wszelkich prac planowanych w strefach kontrolowanych z właściwym operatorem sieci gazowej wynika z przepisu § 10 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 26 kwietnia 2013 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowania. Jednakże to postanowienie nie obowiązywało w dacie wydania kwestionowanej decyzji. W ww. rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r., które obowiązywało w dacie wydania ww. pozwolenia na budowę, brak było unormowania nakazującego inwestorowi uzgodnienia z operatorem sieci gazowej robót budowlanych w strefach kontrolowanych. W ocenie Sądu zarzuty skarżącej spółki odnoszące się do powyższego opierają się na subiektywnym twierdzeniu, że halę magazynową wybudowano w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, gdyż wybudowanie hali w niewielkiej odległości od gazociągu wysokoprężnego 0 500/6,3 MPa, niezależnie od okoliczności, w jakich do tego doszło, stanowi rażące naruszenie zasad bezpieczeństwa. Jednakże zdaniem Sądu powyższe zarzuty nie znajdują oparcia w przepisach prawa, które nakładałyby na inwestorkę obowiązek uzgodnienia ze stroną skarżącą odległości hali od gazociągów wysokiego ciśnienia DN 500. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b., wskazać należy, że skarżąca spółka wskazuje w tym zarzucie na naruszenie § 23 ust. 10 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] dla terenów położonych w rejonie ulic: [...]- Alei [...]-[...]-[...]-[...], zatwierdzonego uchwałą nr [...]Rady Miejskiej [...] z [...] września 2005 r. Podkreślić należy, że przepis ten umiejscowiony jest rozdziale 4 planu, zatytułowanym :Zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej, gospodarowania odpadami i odprowadzania wód powierzchniowych", i stanowi że: "10. .W dostosowaniu do potrzeb, należy zagwarantować pokrycie zapotrzebowania na gaz z istniejącej i rozbudowywanej sieci gazowej - g, dla celów bytowych, przemysłowych i oraz celów grzewczych, z uwzględnieniem następujących uwarunkowań: 1) wokół istniejących tras gazociągów wysokiego ciśnienia (gazociągi wysokoprężne G Ø 500 mm PN 6,3, 4 i 2,5 MPa) i podwyższonego ciśnienia (gazociągi podwyższonego średniego ciśnienia G Ø 500 mm i Ø 400 mm 1,6 MPa) zrealizowanych przed rokiem 2001 ustala się odległości od obrysów obiektów terenowych zgodnie z przepisami odrębnymi, ograniczając możliwość zagospodarowania terenów o symbolach C2, D1, E3, H3, I2, I3, L3, L6, L7, L8, L12, L13, 2) zabudowa terenów położonych w strefie odległości podstawowych od gazociągów możliwa jest po przebudowie ww. gazociągów, 3) w przypadku budowy trasy kolejki regionalnej należy przebudować wszystkie istniejące gazociągi położone wzdłuż zachodnich granic jednostek H, I, L, 4) nieprzekraczalny zasięg zabudowy w granicach ww. terenów został wyznaczony graficznie z uwzględnieniem przełożenia ww. sieci; do momentu ich przełożenia nieprzekraczalny zasięg zabudowy ograniczony jest do pasa terenu o szerokości określonej w przepisach odrębnych, 5) należy zabezpieczyć trasy dla gazociągów wysokiego i średniego ciśnienia w liniach rozgraniczających dróg (poza pasami jezdni), na warunkach określonych przez administratora sieci w uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi, 6) ustala się możliwość stosowania gazu płynnego propan-butan. W ocenie Sądu powyższy zarzut jest niezasadny. Po pierwsze omawiany zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odnosi się do sieci gazowej i zapotrzebowania na gaz, a po drugie posługuje się sformułowaniami takimi jak "przepisy odrębne", "odległości od obrysów obiektów terenowych", "odległości podstawowe". Nie zostało zdefiniowane w przytaczanej uchwale czym są "przepisy odrębne", a w dacie wydawania uchwały obowiązywały już rozporządzenia Ministra Gospodarki z 30 lipca 2001 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe, które nie posługiwały się określeniami "odległości od obrysów obiektów terenowych", "odległości podstawowe", a, jak już wyżej wskazano, wprowadził pojęcie "stref kontrolowanych", czy też "szerokości stref kontrolowanych". Z przywołanego przepisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w żaden sposób nie wynika, jakie przepisy winny być stosowane do tras gazociągów wysokiego ciśnienia (gazociągi wysokoprężne G Ø 500 mm PN 6,3, 4 i 2,5 MPa) i podwyższonego ciśnienia (gazociągi podwyższonego średniego ciśnienia G Ø 500 mm i Ø 400 mm 1,6 MPa) zrealizowanych przed rokiem 2001 r. Dodatkowo wskazać należy, że wątpliwości może budzić stosowanie innych "przepisów odrębnych" niż ww. rozporządzenie z 2001 r., gdyż mogłoby to wskazywać na niezgodność zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Podsumowując, słusznie w zaskarżonej decyzji wskazano, że kontrolowana decyzja Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 2010 r., nr [...] nie naruszała rażąco przepisów prawa obowiązującego w dacie jej wydania, nie wydano ją z naruszeniem przepisów o właściwości lub bez podstawy prawnej, nie dotyczy sprawy rozstrzygniętej wcześniej inną decyzją ostateczną, jak również nie skierowano jej do osoby niebędącej stroną sprawie, nie była niewykonalna w dniu jej wydania, zaś jej wykonanie nie wywołuje czynu zagrożonego karą. Nie jest też dotknięta wadą powodującą nieważność rozstrzygnięcia z mocy prawa. Tytułem dopełnienia argumentacji Sądu należy dodać, że wbrew zarzutom formułowanym w rozpatrywanej skardze nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby uzasadniać uchylenie zaskarżonej decyzji. W szczególności w postępowaniu nie doszło do naruszenia art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., art. 140 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Materiał zgromadzony w sprawie jest kompletny i został oceniony i uwzględniony w zaskarżonej decyzji w sposób prawidłowy. Mając na uwadze powyższe skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a jako, że nie miała usprawiedliwionych podstaw.