VII SA/Wa 809/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi (...) Izby Lekarskiej na uchwałę Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia (...) lutego 2014 r., nr (...) w przedmiocie uchylenia uchwały w sprawie zawieszenia wykonywania zawodu lekarza postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić (...) Izbie Lekarskiej ze Skarbu Państwa -Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpis sądowy w kwocie 200 zł (słownie: dwieście złotych). Pismem z dnia 21 marca 2014 r. (...) Izba Lekarska wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia (...) lutego 2014 r., nr (...). w przedmiocie uchylenia uchwały w sprawie zawieszenia wykonywania zawodu lekarza. Zaskarżoną uchwałą z dnia (...) lutego 2014 r. Naczelna Rada Lekarska uchyliła uchwałę Okręgowej Rady Lekarskiej (...) Izby Lekarskiej w (...) z dnia (...) października 2013 r. nr (...) w sprawie zawieszenia lek. M. S. prawa wykonywania zawodu lekarza i umorzyła postępowanie organu I instancji. W odpowiedzi na skargę zaskarżony organ wniósł o jej odrzucenie, bowiem (...) Izba Lekarska nie jest uprawniona do wniesienia skargi w sprawie, w której jej ustawowy organ orzekał w I instancji. Wskazała, że skarżąca na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (Dz. U. nr 219, poz. 1708 ze zm.) jest jednostką organizacyjną samorządu zawodowego lekarzy i lekarzy dentystów, która działa przez organy określone w ustawie. Stosownie o art. 21 pkt 2 tej ustawy organem okręgowej izby lekarskiej jest okręgowa rada lekarska. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest niedopuszczalna. Po wniesieniu skargi Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek wymienionych w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. W szczególności bada, czy skargę wniósł podmiot określony w art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a., zgodne z którym uprawnionym do wniesienia skargi do sądu jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym oraz inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. W przedmiotowej sprawie skargę na uchwałę Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia (...) lutego 2014 r., którą uchylono uchwałę Okręgowej Rady Lekarskiej (...) Izby Lekarskiej w (...) z dnia (...) października 2013 r. wniosła (...) Izba Lekarska. Wynika z tego, że skarga została wniesiona przez podmiot, której organ wydał orzeczenie w pierwszej instancji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że organ administracji publicznej, który wydał w pierwszej instancji decyzję administracyjną w sprawie, nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi w tej sprawie na decyzję administracyjną wydaną w wyniku odwołania, nie ma bowiem interesu prawnego we wniesieniu skargi (por. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2005 r., sygn. akt FSK 2631/04, lex nr 236287, wyrok NSA z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 804/07, lex nr 542010, postanowienie NSA z dnia 17 stycznia 2008r., sygn. akt II GSK 342/07, lex nr 453873). Według art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. z 2013 r., poz. 267) stroną postępowania jest tylko podmiot występujący w danym stosunku administracyjnoprawnym w charakterze administrowanego. Pojęcia strony nie można zaś odnieść do podmiotu występującego w charakterze organu administracyjnego. Dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej zaś - uprawnienia strony, która kwestionuje poprzez skargę takie rozstrzygnięcie (por. postanowienie NSA z dnia 19 października 2000 r., sygn. II SA/Gd 2159/00, lex nr 446440). Odnosi się to także do organu pierwszej instancji, któremu żaden przepis nie przyznaje uprawnienia do przekształcenia się w określonej fazie postępowania z organu podejmującego władcze rozstrzygnięcia w podmiot kwestionujący takie rozstrzygnięcia w drodze skargi (por. postanowienie NSA z dnia 2 marca 2006 r., sygn. akt II GSK 387/05, lex nr 197511, zob. także uchwałę SN z dnia 27 lipca 1993 r., sygn. akt III AZP 8/93, publ. OSNPC 1994 r., nr 1, poz. 3). W konsekwencji uznać należy, że organ, który wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego wydaną w tej sprawie, a zatem skarga podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt. I sentencji postanowienia. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ww. ustawy.