VII SA/Wa 815/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, , Protokolant Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2009 r. sprawy ze skargi R. H. i E. H. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej we wznowionym postępowaniu. skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] ([...]), działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. Nr 98 z 2000r, poz. 1071 ze. zm.), zw. dalej kpa, po rozpatrzeniu odwołania E. i R. H. od decyzji Starosty O. z dnia [...] ([...]) odmawiającej w postępowaniu wznowionym - na wniosek pp. H. i M. B. - uchylenia decyzji z dnia [...] ([...]) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. D. pozwolenia na budowę budynku usługowego z aneksem mieszkalnym (urządzanie przyjęć okolicznościowych z częścią restauracyjną i pokojami noclegowymi) na terenie działek nr ew. [...] i [...] w O., gm. K. - uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy wskazując, że w dniu 8 czerwca 2007r. E. i R. H. wystąpili z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją z dnia [...]. Starosta O. postanowieniem z dnia [...] wznowił postępowanie w tej sprawie. W dniu 10 września 2007r. wpłynęło pismo R. H. i M. B., które organ I instancji uwzględnił we wznowionym już postępowaniu. Następnie Starosta O. powołał się na treść art. 28 ust.2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego oraz orzecznictwo stwierdzając, że nie było podstaw do uznania wnioskodawców za strony postępowania. Odwołanie od ww. decyzji wnieśli pp. H. wskazując, że o zmianie przeznaczenia działek inwestora nie zostali powiadomieni. Powstała inwestycja jest uciążliwa dla sąsiadów i zaniża wartość działek sąsiednich. Po rozpatrzeniu ww. odwołania, Wojewoda [...] zakwestionował rozstrzygnięcie organu I instancji wskazując, że w uprzednio wydanej decyzji z dnia [...] wyjaśnił jak powinno przebiegać postępowanie wznowieniowe, którego jednak Starosta O. nie uwzględnił przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Wojewoda [...] podniósł, że organ I instancji nie wydał postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego wobec M. B., zatem decyzja pierwszoinstancyjna nie mogła odnosić się również do M. B. Organ odwoławczy dodał - powołując się na nowe orzecznictwo sądów administracyjnych - że badanie przymiotu strony podmiotu występującego z wnioskiem o wznowienie postępowania winno mieć miejsce po wznowieniu postępowania. Skargę na to rozstrzygnięcie wnieśli R. i E. H. dla potwierdzenia - jak wskazali - słuszności ich zarzutów o naruszeniu prawa przy wydawaniu pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Mając na uwadze powyższe kryteria Sąd uznał, skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Wojewody [...] z dnia [...], którą organ ten uchylił decyzję Starosty O. z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Na wstępie podkreślić należy, że postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się w trybie wznowieniowym, który jest jednym z trybów nadzwyczajnym, mającym na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, w sytuacji gdy po wydaniu tej decyzji ujawniły się wadliwości postępowania, na których oparto ostateczne rozstrzygnięcie sprawy albo, gdy później powstały okoliczności, pozbawiające znaczenia przesłanki, na jakich oparto rozstrzygnięcie sprawy (por. W. Dawidowicz, Postępowanie administracyjne..., s. 242). Przesłanki stanowiące podstawę do wznowienia postępowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 145 i 145a kpa. Podkreślenia również wymaga, że postępowanie wznowieniowe przebiega w dwóch fazach. W pierwszej fazie obowiązkiem organu jest zbadanie, trzech przesłanek: czy wniosek o wznowienie ma oparcie na podstawach wymienionych w art. 145 § 1 kpa bądź art. 145 a kpa tzn. czy wnioskujący taką podstawę wskazał; czy zachowany został termin przewidziany w art. 148 § 1 i 2 kpa oraz, czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione przez podmiot będący stroną w sprawie. Dopiero jeśli na tym etapie postępowania okaże się, że nie istnieją przeszkody do jego wznowienia, organ wznawia je, a postanowienie o wznowieniu daje podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Dodać przy tym trzeba, że tylko w jednym wypadku, to jest jeśli wnioskodawca opiera swoje żądanie o przesłankę wskazaną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, na wstępnym etapie postępowania organ nie może dokonywać ustaleń w zakresie legitymacji wnioskodawcy (por. wyroki WSA z 4 czerwca 2008r., II SA/Gd 79/08, LEX nr 424799 oraz z 27 marca 2008r, II SA/Wr 745/07, LEX nr 467117). Należało zatem podzielić stanowisko organu odwoławczego, że postępowanie przeprowadzone przez Starostę O. narusza ww. zasady w zakresie uwzględnienia we wznowionym, tylko na wniosek skarżących postępowaniu, dodatkowo wniosku M. B., co do której organ w ogóle nie badał przesłanek warunkujących wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego, o którym mowa w art. 149 § 1 i 2kpa i takiego postanowienia nie wydał. Konieczność przeprowadzenia postępowania w powyższym zakresie niewątpliwie uzasadniała wydanie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 kpa. Wobec poczynionych ustaleń Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.