VII SA/Wa 825/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2013 r. sprawy ze skargi Z.T. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak: [...], Wojewoda M. stwierdził nieważność decyzji Naczelnika Dzielnicy K.-P. z dnia [...] maja 1983 r., znak: [...], udzielającej K. B. pozwolenia na budowę kiosku ogólnospożywczego - nabiałowego na działce położonej w K. przy ul. W. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania D. W. oraz T. P. decyzją z dnia [...] marca 2013 r. znak: [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy K.-P. z dnia [...] maja 1983 r. znak: [...]. Organ odwoławczy po analizie treści decyzji ww. Naczelnika Dzielnicy K.-P. z dnia [...] maja 1983 r., stwierdził, że powyższe rozstrzygnięcie organu stopnia podstawowego wydano wbrew dyspozycji art. 29 ust. 5 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229 ze. zm. wg stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji organu stopnia podstawowego) oraz § 46 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno- budowlanego (Dz. U. z 1975 r. Nr 8, poz 48 z e zm. wg stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji organu stopnia podstawowego). Organ odwoławczy wskazał, że w dacie wydania przedmiotowego pozwolenia na budowę inwestor Kr. B. nie była uprawniona do dysponowania nieruchomością inwestycyjną położoną przy ul. W. w K. Podniósł, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, iż projektowany kiosk ogólnospożywczy - nabiałowy został zaplanowany na działce oznaczonej obecnie numerem ewidencyjnym [...] i [...]. Podkreślił, iż ze znajdującej się w aktach sprawy mapy uzupełniającej sporządzonej w dniu 4 sierpnia 1990 r., mapy uzupełniającej sporządzonej w dniu 13 listopada 1990 r., mapy uzupełniającej sporządzonej w dniu 4 grudnia 1991 r. oraz wyrysu z mapy ewidencyjnej sporządzonej w dniu 27 kwietnia 1996 r., jak również z pisma Sądu Rejonowego dla K.-P., Wydział IV Ksiąg Wieczystych z dnia 24 sierpnia 2010 r., sygn. akt [...] i Aktu Notarialnego z dnia [...] lutego 2000 r., Repertorium: [...] Nr [...], ww. działki nr ewid. [...] i [...] powstały w wyniku podziału działki nr ewid. [...], której właścicielem w dacie wydania kwestionowanego pozwolenia na budowę był Skarb Państwa - Prezydium Rady Narodowej Miasta K. Organ wskazał, że brak tytułu prawnego inwestora do działki inwestycyjnej potwierdzają również inne dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, zwłaszcza pismo Państwowego Biura Notarialnego z dnia [...] października 1991 r., znak[...]. Organ stwierdził, że w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka rażącego naruszenia prawa o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa Organ odwoławczy stwierdził, iż w niniejszej sprawie zostały naruszone także przepisy art. 29 ust. 5 Prawa budowlanego oraz § 46 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego. Podkreślił, że stosowanie ww. regulacji nie wymaga przeprowadzenia skomplikowanego procesu wykładni, zaś samo naruszenie jest bezsprzeczne, tym niemniej stwierdził, że skutki analizowanego uchybienia nie mogą być uznane za niemożliwe do zaakceptowania. Organ II instancji zauważył, że choć K. B. w dacie wydania kontrolowanej decyzji organu stopnia podstawowego nie była uprawniona do dysponowania nieruchomością inwestycyjną, to jednak powyższe uprawnienie nabyła później, co potwierdza Akt notarialny z dnia [...] lutego 2000 r. (Rep. [...]) - pkt [...]. Ww. organ stwierdził, że mimo tego, iż decyzja Naczelnika Dzielnicy K.-P. z dnia [...] maja 1983 r., narusza ww przepisy, to jednak stwierdzone uchybienia nie noszą znamion rażącego naruszenia prawa w rozumieniu przepisu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Organ zauważył, również, że obszar, na którym położony jest teren inwestycyjny przy ul. W. w K., objęty był postanowieniami uchwały Prezydium Rady Narodowej m.K. z dnia [...] czerwca 1966 r., Nr [...], w sprawie szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego os. .(Dz. Urz. RN Nr [...], poz. [...]). Z załącznika graficznego i legendyszczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego, wynika że teren inwestycyjny przy ul. W. w K. znajduje się na terenie oznaczonym symbolem: [...] - teren łąk i upraw rolnych przeznaczony pod zaplecze komunikacji dla osiedla oraz [...] - teren upraw rolnych i łąk przeznaczony pod arterię ruchu normalnego z wydzielonym torowiskiem tramwajowym. Wskazał również, że na terenie objętym inwestycją obowiązywał również plan zagospodarowania przestrzennego K. Zespołu Miejskiego zatwierdzony Uchwałą Rady Narodowej Miasta K. z dnia [...] czerwca 1977 r., Nr [...] (Dz. Urz. R.N.M.K. Nr [...], poz. [...]). Z załącznika graficznego i legendy ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego, wynika że teren inwestycyjny przy ul. W. w K. znajduje się na terenie oznaczonym symbolem [...] - teren mieszkalnictwa o wysokiej intensywności. Funkcja dodatkowa tereny mieszkalnictwa o niskiej intensywności. (...) Ustalenia programowe: przewidywany pełny program usług podstawowych i urządzeń osiedlowych skupionych w postaci ośrodka usługowego stopnia I przy ul. T. (...). W związku z powyższymi ustaleniami organ odwoławczy stwierdził, że sporna inwestycja - pawilon handlowy - nie spełnia warunków określonych w art. 3 Prawa budowlanego i § 43 ust. 1 ww. rozporządzenia z dnia 20 lutego 1975 r. w związku z postanowieniami uchwały Prezydium Rady Narodowej m.K. z dnia [...] czerwca 1966 r., Nr [...], w sprawie szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego os. P. Jednakże organ uznał to uchybienie za nie mające charakteru rażącego naruszenia prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Organ zauważył, że obecnie na terenie objętym sporną inwestycją (działki nr ewid [...] i [...]) nie obowiązuje szczegółowy plan zagospodarowania przestrzennego os. P. zatwierdzony uchwałą Prezydium Rady Narodowej m.K. z dnia [...] czerwca 1966 r., Nr [...]. Natomiast z pisma Urzędu Miasta K., Wydział Architektury i Urbanistyki z dnia [...] grudnia 2012 r., znak: [...], wynika, iż teren inwestycyjny obejmujący działki nr ewid [...] i [...] obręb [...] położony u zbiegu ul. J. i ul. T. w K., nie jest objęty ustaleniami żadnego z obecnie obowiązujących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Ponadto z ustaleń poczynionych przez organ odwoławczy wynika, iż na terenie otaczającym działki inwestycyjne aktualnie dopuszczalna jest zabudowa handlowo-usługowa. Będące w obrocie prawnym następujące decyzje Prezydenta Miasta K.: 1) z dnia [...] grudnia 1995 r., Nr [...], znak: [...], ustalająca dla M. S. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji p.n. rozbudowa pawilonu branży wędliniarskiej o zaplecze produkcyjne i salę sprzedaży oraz nadbudowa o funkcję socjalną na działce nr ewid. [...] obręb [...] w K. przy ul. J.; 2) z dnia [...] listopada 1997 r., Nr [...], znak: [...], ustalająca dla M. S. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji p.n. rozbudowa pawilonu branży wędliniarskiej o zaplecze produkcyjne i salę sprzedaży oraz nadbudowa o funkcję socjalną na działce nr ewid. [...] obręb [...] w K. przy ul. J.; 3) z dnia [...] października 1999 r., Nr [...], znak: [...], ustalająca dla E. J. P. i T. P. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji p.n. rozbudowa budynku handlowego w zespole istniejących segmentów handlowych na działce nr ewid. [...] obręb [...] w K. przy ul. T.; 4) z dnia [...] maja 2000 r., Nr [...], znak: [...], ustalająca dla M.i J. S. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji p.n. rozbudowa i nadbudowa pawilonu branży wędliniarskiej położonego na działce nr ewid. [...] obręb [...] przy ul. T. w K.-P.; 5) z dnia [...] września 2001 r., Nr [...], znak: [...], ustalająca dla G. M. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji p.n. zaplecze gospodarcze w dobudowie do istniejącego pawilonu handlowego - kwiaciarni, jako rozbudowa na działce nr ewid. [...] obręb [...] przy ul. T. [...] w K.-P.; 6) z dnia [...] października 2001 r., Nr [...], znak: [...], zmieniającą w/w decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] maja 2000 r., Nr [...], znak: [...]; 7) z dnia [...] czerwca 2002 r., Nr [...], znak: [...], ustalająca dla E. J. P. i T. P. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji p.n. rozbudowa pracowni cukierniczej w kierunku zachodnim na działce nr ewid. [...] obręb [...] przy ul. T. [...] w K.-P.; 8) z dnia [...] lipca 2010 r., Nr [...], znak: [...], ustalająca dla M. T. warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego p.n. nadbudowa budynku handlowego w celu powiększenia powierzchni handlowej na działce nr ewid. [...] obręb [...] P. przy ul. J. [...] w K.; przewidują na terenie sąsiadującym z nieruchomościami inwestycyjnymi (działki nr ewid. [...] i [...]) - zabudowę usługowo-handlową. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że wprawdzie w postępowaniu nieważnościowym badanie prawidłowości decyzji przeprowadzane jest w oparciu o stan prawny i faktyczny istniejący na dzień jej wydania, to jednak powyższa zasada nie znajduje jednak zastosowania w odniesieniu do oceny społeczno-gospodarczych skutków stwierdzonego uchybienia. Organ stwierdził, że z racji tego, że skutki danego aktu, jak również skutki obciążających go uchybień, mają ze swej istoty charakter następczy względem podjętego rozstrzygnięcia, przy ich ocenie nie tylko dopuszczalnym, ale wręcz koniecznym jest uwzględnienie również tych okoliczności, które nastąpiły po wydaniu kontrolowanego rozstrzygnięcia. Skutki aktu administracyjnego obarczonego Naruszeniem prawa, ujawniają się bowiem dopiero od momentu jego wydania. W związku z powyższym organ II instancji stwierdził, że choć sporna inwestycja zaprojektowana została z naruszeniem przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - zwłaszcza z naruszeniem nieobowiązującego aktualnie w/w szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego os. P., obowiązującego w dacie wydania kwestionowanej decyzji - to jednak jest ona zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obowiązującymi aktualnie. Nie sposób więc przypisać powyższemu uchybieniu szczególnie doniosłych skutków społeczno-gospodarczych, które uzasadniałyby wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego w trybie nieważnościowym. Ponadto organ wyjaśnił, że w dacie [...] maja 1983 r. w rozporządzeniu Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki Dz.U. z 1980 r. Nr 17, poz. 62 z późn. zm.), brak było przepisów, które normowałyby odległość pawilonów handlowych (kiosków) od budynków lub granic działek. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Z.T. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzucił jej naruszenie: - art. 29 ust. 5, art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 24.10.1974 r. Prawo Budowlane; - § 43 ust. 2 pkt. 1 i 2, § 46 ust. 1 pkt. 4 Rozporządzenia w sprawie nadzoru urbanistyczno- budowlanego z dnia 20.02.1975 r.; - art. 47 ust. 4 ustawy z dnia 29.04.1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości; - obowiązującego na terenie objętym sporną inwestycją (w dacie wydania kwestionowanej decyzji) planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego Uchwałą nr. [...] Rady Narodowej Miasta K. z roku 1977 oznaczonego symbolem [...] - teren ogródków działkowych; - naruszenie przepisu art. 107 § 3 k.p.a oraz art. 7,8,11 k.p.a.; - brak odniesienia się do złożonych zarzutów i dowodu z dokumentów w piśmie z dnia [...].02.2013 r. [...]; - błędną interpretację przepisu art. 156 § 1 k.p.a rażąco odmienną od obowiązującej wykładni NSA i stosowanej przez Wojewodę M. w decyzji z dnia [...].04.2012r. stwierdzającej ważność kontrolowanej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Skarga Z. T. nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013 r. nie naruszała prawa. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy więc badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013 r. wydana została w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Aby stwierdzić nieważność badanej decyzji organ zobowiązany jest bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej zobligowany jest do stwierdzenia nieważności decyzji, która m.in.: wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) lub zawiera wadę powodującą jej nieważności z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.). Rażące naruszenie prawa określane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. Ponadto o tym, czy naruszenie prawa jest "rażące", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych jakie dane naruszenie za sobą pociąga (zob. np. wyrok NSA z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09, Lex nr 746680; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 499/10, Lex nr 666071). Natomiast art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji jedynie wtedy, gdy przepis prawa wyraźnie stanowi, że określona w nim wadliwość decyzji powoduje jej nieważność (zob. np. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 1988 r., sygn. akt IV SA 941/87, publ. ONSA 1988/1/30). W niniejszej sprawie, w postępowaniu nieważnościowym kontrolowana była decyzja Naczelnika Dzielnicy K.-P. z dnia [...] maja 1983 r., znak: [...] ,udzielająca K. B. pozwolenia na budowę kiosku ogólnospożywczego - nabiałowego na działce położonej w K. przy ul. W. Podkreślenia wymaga, że decyzja wydana została na podstawie przepisów ustawy z dnia z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229 ze zm. wg stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji organu stopnia podstawowego) oraz § 46 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno- budowlanego (Dz. U. z 1975 r. Nr 8, poz. 48 ze zm. wg stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji organu stopnia podstawowego). Prawidłowo zdaniem Sądu, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w zaskarżonej decyzji wskazał, że w dacie wydania przedmiotowego pozwolenia na budowę inwestor K. B. nie był uprawniona do dysponowania nieruchomością inwestycyjną położoną przy ul. W. w K. Okoliczność ta w sprawie jest bezsporna. W związku z tym słusznie organ odwoławczy stwierdził, iż w niniejszej sprawie zostały naruszone przepisy art. 29 ust. 5 Prawa budowlanego oraz § 46 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego. W ocenie Sądu, także prawidłowo Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że sporna inwestycja - kiosk ogólnospożywczo - nabiałowy - nie spełniał warunków określonych w art. 3 Prawa budowlanego i § 43 ust. 1 ww. rozporządzenia z dnia 20 lutego 1975 r. w związku z postanowieniami uchwały Prezydium Rady Narodowej m. K. z dnia [...] czerwca 1966 r., Nr [...], w sprawie szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego os. P. Zgodnie z art. 3 Prawa budowlanego z 1974 r. obiekty budowlane mogły być budowane wyłącznie na terenach przeznaczonych na ten cel zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym. Mimo tych oczywistych mankamentów kontrolowanej w trybie nieważnościowym decyzji należało zgodzić się ze stanowiskiem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, co do braku przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy K.-P. z dnia [...] maja 1983 r. Warto w tym miejscu przytoczyć pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w wyroku z dnia 20 stycznia 2012r. sygn. akt II OSK 2090/10. "Przy badaniu przesłanki nieważności decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., w pierwszej kolejności ustaleniu podlega stan prawny obowiązujący w momencie wydania kwestionowanej decyzji i stan faktyczny wówczas istniejący. Natomiast w razie stwierdzenia naruszenia normatywnego wzorca działania należy oceniać charakter tego naruszenia w świetle całokształtu okoliczności sprawy, w tym skutków, które decyzja wywołała. Konsekwencją takiego rozumienia rażącego naruszenia prawa jest więc konieczność uwzględnienia nie tylko stanu faktycznego z momentu wydania decyzji w trybie zwykłym, ale też aktualnego w czasie orzekania przez organ nadzorczy." Podzielając w całości zaprezentowany pogląd przypomnieć należy, iż cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą oraz że wywołuje skutki społeczno - gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa. Treść weryfikowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji pozostaje co prawda w sprzeczności ze wskazanymi wyżej przepisami, jednakże sprzeczność ta - jak słusznie stwierdził Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego - uwzględniwszy znany organowi działającemu w trybie nadzoru stan prawny dotyczący działki, nie wywołuje skutków społeczno - gospodarczych, które należałoby uznać za niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa. W pierwszej kolejności należy wskazać, że chociaż inwestorzy w chwili uzyskiwania pozwolenia na budowę nie posiadali prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane to jednak uprawnienie takie nabyli później, co potwierdza Akt Notarialny z dnia [...] lutego 2000 r. (Rep. [...]). Podobnie w kwestii zgodności inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie ulega wątpliwości, że zrealizowana na podstawie udzielonego pozwolenia na budowę inwestycja jest zgodna z charakterem zabudowy powstałej po udzieleniu przedmiotowego pozwolenia oraz odpowiada wydanym w ostatnich latach warunkom zabudowy i zagospodarowania terenu. Należy przy tym wskazać, że Sąd podziela ustalenia Organu odwoławczego w zakresie ustalenia lokalizacji inwestycji. W tym stanie rzeczy, opisane naruszenie prawa nie stanowi również i zdaniem Sądu, przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy K.-P. z dnia [...] maja 1983 r., znak: [...], Odnosząc się do kwestii podniesionych w skardze należy wskazać, że również w tym zakresie Sąd podziela ustalenia i stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego świadczące o braku podstaw do uznania wskazanej wyżej decyzji za rażąco naruszająco prawo. Poza omówionymi wyżej naruszeniami prawa wskazanymi w skardze, pozostałe zawarte w niej zarzuty nie zostały w żaden sposób uzasadnione. W szczególności skarżący nie wskazał na czym polegało naruszenie przez organ przepisów rozporządzenia w sprawie nadzoru urbanistyczno - budowlanego z dnia 20.02.1975r., ustawy z dnia 29.04.1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Mając powyższe okoliczności na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.