VII SA/Wa 827/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Kramek (spr.), Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, sędzia WSA Tomasz Stawecki, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 września 2021 r. sprawy ze skargi A. H. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku oddala skargę Przedmiotem skargi A.H. (dalej: skarżąca) jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB, organ odwoławczy) z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] wydana w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie rozbudowanego budynku mieszkalnego w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu [...] marca 2004 r. na wniosek skarżącej Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wszczął postępowanie administracyjne w sprawie stanu technicznego budynku mieszkalnego usytuowanego na działce przy ul. [...] w [...] należącej do J.K. i W.K. W dniu [...] maja 2004 r. pracownicy PINB w [...] przeprowadzili czynności kontrolne podczas, których ustalono, że na ww. nieruchomości znajduje się budynek mieszkalny, którego część rozbudowana znajduje się w odległości 5,5 m od budynku sąsiedniego należącego do skarżącej. W ścianie rozbudowanego budynku znajdują się luksfery. Państwo [...] w dniu wizji przedłożyli decyzję nr [...] z dnia [...] listopada 1992 r., Burmistrza Miasta [...] i decyzję nr [...] z dnia [...] sierpnia 1993 r., udzielającą pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego na ww. nieruchomości i stwierdzającej nieważność decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 1992 r. Burmistrz [...] po stwierdzeniu, że rozbudowa ww. budynku mieszkalnego realizowana była niezgodnie z zatwierdzoną dokumentacją i pozwoleniem na budowę decyzją nr [...] z dnia [...] września 1993 r., wstrzymał roboty budowlane prowadzone przy rozbudowie i nakazał doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z zatwierdzonym projektem. Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 1993 r. Wojewoda [...] uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.  Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 1994 r., Burmistrz [...] nakazał Państwu [...] doprowadzić przedmiotową rozbudowę budynku mieszkalnego do stanu zgodnego z zatwierdzona dokumentacją i wydanym pozwoleniem na budowę z dnia [...] sierpnia 1993 r. Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 1994 r. organ II instancji utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie Burmistrza [...], a następnie decyzją nr [...] z dnia [...] września 1994 r., uchylił własną decyzję z dnia [...] czerwca 1994 r., decyzję Burmistrza [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 1993 r. oraz decyzję nr [...] z dnia [...] kwietnia 1994 r. i umorzył postępowanie w części dot. pozwolenia na budowę. Wyrokiem z dnia 31 sierpnia 1998 r., sygn. akt IV S/A 1691/96 NSA, uchylił decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 1994 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że z uwagi na nierozpatrzenie pisma J.O. i skarżącej mającego znamiona odwołania od decyzji z dnia [...] sierpnia 1993 r. Burmistrza [...] przedmiotowa rozbudowa była prowadzona w ramach samowoli budowlanej, gdyż w chwili rozpoczęcia robót inwestor nie dysponował ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. W związku z tym organ nadzoru budowlanego mógł orzekać wyłącznie o nakazaniu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami, a nie do stanu zgodnego z dokumentacją techniczną, która nie stała się integralną częścią ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 1999 r., Wojewoda [...] uchylił decyzję nr [...] z dnia [...] sierpnia 1993 r. i umorzył postępowanie w zakresie objętym tą decyzją. Wyrokiem z dnia 19 września 2001 r., sygn. akt IV SA 1613/99 NSA, oddalił skargę J.O. na ww. decyzję. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2006 r. PINB w [...] wstrzymał J.K. i W.K. prowadzenie prac budowlanych przy rozbudowie budynku mieszkalnego usytuowanego na działce przy ul. [...] w [...] oraz nałożył obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej budynku oraz inwentaryzacji architektoniczno- budowlanej wraz z oceną techniczną wykonanych robót. W dniu [...] listopada 2009 r. PINB w [...] zwrócił się do J.K. i W.K. o dostarczenie projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 1992 r., Burmistrza [...] oraz inwentaryzację rozbudowy budynku mieszkalnego. Dokumentacja ta została dostarczona [...] grudnia 2009 r. W dniu [...] grudnia 2013 r. skarżąca ponownie wniosła o wydanie decyzji nakazującej przymusowa rozbiórkę samowoli budowlanej dokonanej w zakresie rozbudowy budynku mieszkalnego z nadbudową na działce nr ew. [...] położonej przy ul. [...] w [...]. Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. PINB w [...] odmówił wydania nakazu rozbiórki. Odwołanie od ww. decyzji złożyła skarżąca. Podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych przez pracowników PINB w dniu [...] lutego 2014 r. na nieruchomości przy ul. [...] w [...] stwierdzono, że istniejący od lat 80-tych XX w. parterowy budynek (łącznik) według oświadczenia J.K. posiadał okna na parterze i w piwnicy. Rozbudowany budynek (od frontu) z poddaszem użytkowym został wykonany w 1992 r. przez J.K. i W.K. Stan faktyczny nie zmienił się od czasów budowy czyli od 1992 r. Parter wykonano wg projektu. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. WINB utrzymał w mocy decyzję organu powiatowego z dnia [...] stycznia 2014 r., zaś WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 31 października 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1067/14 uchylił ww. decyzję WINB oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W dalszej kolejności PINB ustalił, że aktualną właścicielką działki jest G.K. (dalej: inwestor). Na nią też postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. PINB nałożył obowiązek dostarczenia w terminie 60 dni, trzech egzemplarzy inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej wraz z oceną techniczną rozbudowy budynku mieszkalnego usytuowanego przy ul. [...] w [...], Następnie pismem z dnia [...] października 2016 r. PINB wezwał inwestora do przedłożenia w terminie 60 dni trzech egzemplarzy inwentaryzacji architektoniczno - budowlanej wraz z oceną techniczną rozbudowy ww. budynku mieszkalnego jednorodzinnego. W dniu [...] listopada 2016 r. wraz z pismem wpłynęła do organu ww. dokumentacja. Z uwagi na fakt, że przedłożona inwentaryzacja została opracowana w 1999 r. należało ją zaktualizować, do czego organ powiatowy zobowiązał inwestora, co ten wykonał w dniu [...] grudnia 2017 r. Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. PINB udzielił pozwolenia na użytkowanie rozbudowanego budynku mieszkalnego usytuowanego przy ul. [...] w [...]. [...] WINB decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2018 r. uchylił ww. decyzję. W dniu [...] sierpnia 2018 r. PINB przeprowadził czynności kontrolne, które wykazały, że stan faktyczny nie zmienił się w stosunku do ostatniej kontroli. Rozbudowa w konstrukcji murowej trzykondygnacyjna w tym dwie kondygnacje nadziemne (parter i poddasze użytkowe). Odległość od ściany z otworami okiennymi, usytuowanej równolegle do granicy w części rozbudowanej wynosi - 5,20 m (parter) oraz od otworu okiennego lukarny (poddasze) - 5,80 m do budynku skarżącej. Otwory okienne w części parterowej usytuowane w odległości - 5,20 m od budynku skarżącej zabudowane luksferami, na poddaszu okno rozwierno-uchylne z ościeżnicą i ramami z tworzywa sztucznego. Otwory okienne w ścianie budynku pierwotnego (istniejącego) posadowione prostopadle do granicy usytuowane w odległości - 1,0 m i 3,2 m od budynku skarżącej. Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. PINB udzielił pozwolenia na użytkowanie rozbudowanego budynku mieszkalnego, zaś WINB decyzją z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji. Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r. PINB na podstawie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. nakazał inwestorowi wykonanie robót budowlanych w budynku mieszkalnym jednorodzinnym przy ul. [...] w [...] polegających na: - zamurowaniu lub wypełnieniu materiałem przepuszczającym światło (takim jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie) o odpowiedniej klasie odporności ogniowej (EI60) 2 otworów okiennych o wymiarach 53 cm x 142 cm i 55 cm x 114 cm usytuowanych w ścianie południowo-wschodniej rozbudowanej części ww. budynku zlokalizowanego ok. 3 m od granicy z działką nr [...] przy ul. [...] w [...]. Rozstrzygnięcie to utrzymał w mocy WINB decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. W dniu [...] listopada 2019 r. pracownicy PINB przeprowadzili czynności kontrolne ustalając, że decyzja z dnia [...] listopada 2018 r. została wykonana. W związku z powyższym decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] PINB działając na podstawie art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333), udzielił G.K. pozwolenia na użytkowanie rozbudowanego budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr [...] przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu tej decyzji organ powiatowy wyjaśnił, że w świetle dokonanych ustaleń faktycznych należało wykluczyć przesłanki do nakazania rozbiórki obiektu, o jakiej mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego z 1974 r. Nie znaleziono również podstaw do zastosowania środków prawnych przewidzianych w art. 40 Prawa budowlanego, bowiem obiekt nie wymaga dokonania zmian lub przeróbek niezbędnych do doprowadzenia go do stanu zgodnego z przepisami. W odwołaniu od tej decyzji skarżąca podniosła, że samowolna rozbudowa została wykonana niezgodnie z obowiązującymi przepisami bezpieczeństwa pożarowego i spowodował niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych i użytkowych pomieszczeń mieszkalnych przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. [...] WINB utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że wydanie decyzji w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie stanowi zwieńczenie postępowania w sprawach samowoli budowlanej sprzed dnia [...] stycznia 1995 roku. Organ nadzoru budowlanego wydając pozwolenie na użytkowanie był zatem obowiązany do wykluczenia przesłanek wymienionych w art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. , które stanowią o przymusowej rozbiórce. Dalej WINB podniósł, że organ I instancji w toku oględzin przeprowadzonych w dniu [...] lutego 2014 r. ustalił, że istniejący od lat 80 XX w. parterowy budynek (łącznik) według oświadczenia inwestora posiadał okna na parterze i w piwnicy. Jeśli zaś chodzi o rozbudowę budynku (od frontu) z poddaszem użytkownym to miała ona nastąpić w 1992 r. W protokole z oględzin wskazano, że stan faktyczny nie zmienił się od czasu budowy tj. od 1992 r. Zatem w toku postępowania przeprowadzonego przez organ powiatowy słusznie ustalono, że rozbudowa budynku mieszkalnego usytuowanego przy ul. [...] w [...] została wykonana w warunkach samowoli budowlanej przed dniem [...] stycznia 1995 r., co musiało skutkować przeprowadzeniem postępowania legalizacyjnego w trybie przepisów ustawy - Prawo budowlane z 1974 roku. Zastosowanie tych przepisów ustawy nie zostało zakwestionowane przez WSA w Warszawie w wyroku z dnia 31 października 2014 r. sygn. akt: VII SA/Wa 1067/14. Przytaczając treść art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. oraz powołując się na orzecznictwo sądowoadminstracyjne WINB wskazał, że skutki samowoli budowlanej na gruncie ww. art. 37 ust. 1 pkt 1 oceniać należy w świetle przepisów o planowaniu przestrzennym obowiązujących w dacie wydawania decyzji. Przepisami o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organ administracji, z tym że w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki, należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy. W tym też zakresie WINB wyjaśnił, że rozbudowany budynek mieszkalny znajduje się na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady m. [...] z dnia [...] maja 2003 r. W przepisach planistycznych określono, że minimalny procentowy wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej wynosi 40%, zaś dopuszczalna wysokość budynku to 11 m (2 kondygnacje oraz poddasze użytkowe). Z dołączonej do akt sprawy inwentaryzacji geodezyjnej z dnia [...] grudnia 2017 r. stanowiącej część opracowania sporządzonego przez Z.R. - Popiel "Inwentaryzacja powykonawcza części dobudowanej do istniejącego budynku mieszkalnego" wynika, że udział powierzchni biologicznie czynnej na działce, na której znajduje się sporny budynek stanowi 65%. Natomiast wysokość tego budynku liczona od terenu przyległego do kalenicy najwyższego dachu wynosi ok. 7 m. Ponadto budynek posiada dwie nadziemne kondygnacje oraz poddasze użytkowe. WINB stwierdził, że sporny obiekt jest usytuowany na terenie przeznaczonym pod tego typu zabudowę (zaświadczenie Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] marca 2015 r.) oraz spełnia wymagania wynikające z planu miejscowego. Odnosząc się do drugiej przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowalnego z 1974 r. tj. spowodowania przez obiekt budowlany niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia WINB wskazał, że nie wystąpiła ona w sprawie. Inwestor przedstawił bowiem inwentaryzację powykonawczą części dobudowanej do istniejącego budynku mieszkalnego wraz z opinią techniczną sporządzoną przez uprawniona osobę, z której wynika, że istniejący stan budynku jest dobry, nie uchybia przepisom prawa budowlanego i nie zagraża przebywaniu ludzi. Z opracowania tego wynika, że okna na piętrze rozbudowy znajdują się w odległości 5,30 m od granicy działki. Wykonano również roboty budowlane określone w decyzji z dnia [...] listopada 2018 r. polegające na zamurowaniu lub wypełnieniu materiałem przepuszczającym światło (takim jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie) o odpowiedniej klasie odporności ogniowej (EI60) 2 otworów okiennych o wymiarach 53cm x 142cm i 55cm x 114cm usytuowanych w ścianie południowo - wschodniej rozbudowanej części budynku zlokalizowanego ok. 3 m od granicy z działką skarżącej. Wykonanie zatem obowiązków wykluczyło przesłankę z art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowalnego z 1974 r. WINB podkreślił, że w sytuacji stwierdzenia braku podstaw do orzeczenia nakazu rozbiórki z art. 37 oraz po nakazaniu i wykonaniu robót w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem na podstawie art. 40, organ winien zakończyć postępowanie wydając w trybie art. 42 Prawa budowlanego z 1974 r. decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. Odnosząc się do zarzutów odwołania WINB wyjaśnił, że wskazywane przez skarżącą okoliczności - na które nie przedstawiła żadnych dowodów - dotyczące naruszenia regulacji odpowiadających obecnie obowiązującemu § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisów p.poż. nie znajdują oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym, co potwierdza analiza inwentaryzacji geodezyjnej załączonej do inwentaryzacji powykonawczej, która obrazuje wytyczenie obiektu w stosunku do granicy z działką nr [...] i usytuowanych na niej budynków, jak również zapisy samej inwentaryzacji powykonawczej. Organ wyjaśnił, że prowadząc postępowanie w sprawie legalności robót budowlanych na podstawie art. 37-42 Prawa budowlanego z 1974 r. organy są zobowiązane badać przepisy techniczno-budowlane z daty legalizacji, trudno bowiem doprowadzać obiekt do stanu zgodnego z przepisami rozporządzenia z 1980 r., które już nie obowiązuje. Ponadto skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu, który podważałby zapisy załączanej do akt sprawy dokumentacji, na podstawie której organ powiatowy wykluczył przesłankę z art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. W skardze na decyzję WINB z dnia [...] kwietnia 2021 r. skarżąca podniosła, że samowolna rozbudowa jest usytuowana w odległości 5,2 m tj. niezgodnie z przepisami, bowiem minimalna odległość powinna wynosić 8 m, co wynika z rozporządzenia z dnia [...] lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Również wysokość budynku - 7 m powoduje zacienienie okien w dwóch pomieszczeniach mieszkalnych skarżącej, co także jest sprzeczne z ww. rozporządzeniem. Skarżąca wskazała również na przepisy dotyczące bezpieczeństwa pożarowego podnosząc, że jej parterowy budynek, jako niższy posiada pokrycie dachowe z papy, co stanowi zagrożenia pożarowe. Podniosła, że załączona do akt opinia techniczna poświadcza nieprawdę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny, co do zgodności kontrolowanej decyzji, postanowienia (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb ich wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Jego uchylenie albo stwierdzenie nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie wskazane kryterium legalności Sąd po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa w rozpoznawanej sprawie, także przy zastosowaniu art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.), z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontroli Sądu podlegała decyzja [...] WINB z dnia [...] lutego 2021 r. utrzymująca w mocy decyzję PINB w [...] z dnia [...] listopada 2020 r. udzielającą G.K. pozwolenia na użytkowanie rozbudowanego budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr [...] przy ul. [...] w [...]. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane, który przewiduje, że inwestor, właściciel lub zarządca może przystąpić do użytkowania obiektu budowlanego, co do którego wydano przewidziany w art. 40 nakaz dokonania zmian lub przeróbek, dopiero po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie, wydanego przez właściwy terenowy organ administracji państwowej. Natomiast stosownie do art. 40 cyt. ustawy w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. Tym samym istota kontrolowanego postępowania sprowadzała się do ustalenia, czy istnieją podstawy do wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie spornego obiektu, w stosunku do którego prowadzone było postępowanie legalizacyjne w trybie przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r., a nie ponownej oceny zasadności legalizacji wykonanych robót, gdyż kwestia ta została już ostatecznie rozstrzygnięta w wydanej w trybie art. 40 Prawo budowlanego z 1974 r. decyzji PINB w [...] z dnia [...] listopada 2018 r. Na jej podstawie nałożono na właściciela budynku mieszkalnego obowiązek wykonania, robót budowlanych polegających na zamurowaniu lub wypełnieniu materiałem przepuszczającym światło (takim jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie) o odpowiedniej klasie odporności ogniowej (EI60) 2 otworów okiennych o wymiarach 53 cm x 142 cm i 55 cm x 114 cm usytuowanych w ścianie południowo - wschodniej rozbudowanej części budynku zlokalizowanego ok. 3 m od granicy z działką skarżącej. Decyzja ta wykluczała konieczność rozbiórki budynku wzniesionego w warunkach samowoli budowlanej. Została utrzymana w mocy decyzją WINB z dnia [...] grudnia 2018 r. Decyzja w przedmiocie nakazania wykonania określonych czynności inwestorowi obiektu budowlanego jest prawomocna i ostateczna. Tym samym skoro inwestorka pismem z dnia [...] października zawiadomiła o wykonaniu obowiązku nałożonego decyzją z dnia [...] listopada 2018, a przeprowadzone w dniu [...] listopada 2019 r. przez organ powiatowy czynności to potwierdziły, to rzeczą organu było wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Na tym etapie legalizacji robót budowlanych brak jest bowiem podstaw do oceny decyzji nakładającej obowiązki w trybie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. Słusznie więc zauważył organ, że skoro pozwolenie na użytkowanie jest jednym z etapów (końcowych) legalizacji samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego, to sprawa go dotycząca podlega jedynie ocenie na podstawie unormowań zawartych w art. 42 Prawa budowlanego z 1974 r. Podstawą do wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest bowiem stwierdzenie zdatności do użytku wykonanego obiektu (art. 40 ust. 3), a ustalenia w tym zakresie organów są konsekwencją wcześniejszej decyzji nakładającej na inwestora określone obowiązki (por. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 436/16, LEX nr 2450693). Z tych też względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a podniesione w skardze zarzuty oscylujące wokół kwestii odległości spornego obiektu od granicy z działką skarżącej nie mogły zostać uwzględnione. Dotyczą one bowiem postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] listopada 2018 r. nakładającej obowiązki, a kwestia ta została ostatecznie rozstrzygnięta i na niniejszym etapie nie podlega już weryfikacji. Z uwagi na opisane wcześniej ramy prawne postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji organy nadzoru budowlanego nie były również upoważnione do oceny, czy użytkowanie budynku nie stwarza zagrożenia dla życia, zdrowia, środowiska lub mienia. Kwestia ta podlega ocenie w oparciu o przepisy Prawa budowlanego dotyczące utrzymania obiektów budowlanych. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia prawa procesowego. Postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a zaskarżonej decyzji nie można zarzucić wadliwości, uzasadniającej jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. W ocenie Sądu analiza akt wykazuje, że ustalenia organu znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, a przeprowadzona przez nie ocena jest prawidłowa i logiczna, w sprawie zaś nie występuje, przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego, nie ma też nieuprawnionych wniosków wypływających z tej oceny. W sposób bowiem należyty wyjaśniono okoliczności stanu faktycznego oraz dokonano prawidłowego ustalenia mającej zastosowanie normy. Sporządzone natomiast uzasadnienia organów obu instancji odzwierciedlają poszczególne etapy prowadzonego postępowania oraz wyjaśniają podstawę prawną przyjętego rozstrzygnięcia – tj. przywołane postanowienia ustawy Prawo budowlane z 1974 r. - w sposób wyczerpujący, tak aby strona mogła zrozumieć przesłanki i argumenty, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy, nie naruszając tym samym wyrażonej w art. 11 k.p.a. zasady przekonywania. Skarżąca podejmuje próbę obalenia, w niniejszym postępowaniu, poprzedniej ostatecznej decyzji, bowiem satysfakcjonującym rozwiązaniem dla skarżącej byłaby decyzja nakazująca rozbiórkę rozbudowanej części budynku mieszkalnego, której skarżąca nie akceptuje. Jednakże, raz jeszcze należy podkreślić, że kwestia ta była analizowana przez organy w poprzednim postępowaniu, zakończonym nałożeniem określonych obowiązków na G.K., które zostały wykonane, czego zresztą skarżąca nie kwestionuje. Konkludując, uznać należy, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też innego naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienia uprawniają sąd administracyjny do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwego aktu administracyjnego. Mając powyższe na względzie i kierując się dyspozycją z art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku